Om dat soort vragen te beantwoorden was niemand minder dan Chen Baosheng, naar Brussel gekomen. Hij is de onderdirecteur van de Centrale Partijschool van de CPC. Het BICCS was er in geslaagd om deze zelfverzekerde en ruimdenkende spreker uit te nodigen, in samenwerking met het onderzoeksinstituut China Reform Forum. We geven hieronder de grote lijnen van Chens uitgebreide en gedetailleerde antwoorden.

 De ontwikkeling van het politieke stelsel van de Volksrepubliek heeft drie fasen doorlopen: vestiging – ondermijning – hervorming.

In de eerste fase, die 28 jaar geduurd heeft, is het volk meester geworden over zijn eigen bestaan. De eerste 10 jaar werden de grote instellingen en mechanismen relatief snel en doeltreffend gevormd: de volkscongressen (volksvertegenwoordigingen op verschillende niveaus), de politieke raadgevende conferentie (het grote adviesorgaan voor regering en parlementen), het overleg tussen de CPC en de 8 andere partijen, het systeem van autonome regio’s met grote groepen bevolkingsminderheden, enzovoort.

Er waren onvolkomenheden en problemen die voortkwamen uit een aantal specifieke omstandigheden. Organen die over revolutionaire basissen hadden geregeerd, moesten nu de overheid van een staat organiseren. Door het gebrek aan ervaring waren de grondleggers van de Volksrepubliek geneigd om de instellingen en methodes van de Sovjet-Unie te veel te kopiëren. Ten slotte speelden ook de invloeden mee van de geschiedenis, de erfenis van de feodale maatschappij. Het voornaamste is dat de eerste generatie van leiders de socialistische staat heeft opgericht en de basis heeft gelegd voor de fenomenale groei die we nu kennen. De Culturele Revolutie die daarna kwam, heeft veel structuren vernietigd en zowel in de CPC als in het land zelf het democratische gehalte naar beneden gehaald. Sinds 1978 kennen we een periode van hervormingen. We hebben de economie geweldig laten groeien en het politieke systeem hersteld, verstevigd en uitgebreid. De analyse van wat er in de Culturele Revolutie is voorgevallen, is hierbij erg belangrijk.

Op politiek gebied hebben we in deze laatste periode op 4 belangrijke terreinen goede resultaten geboekt:
(her)opbouw van instellingen – opvolging van de leiding – effectiviteit – overlegcultuur.

De werking van het Nationaal Volkscongres en de volksvertegenwoordigingen van de andere niveaus is verbeterd en de bevoegdheden zijn toegenomen. Hetzelfde is gebeurd met het meerpartijenoverleg en de autonomie van regio’s met minderheden. We werken aan een stelsel van verkiezingen in dorpen en gemeenten dat steeds beter wordt. Ook in de steden worden kiesstelsels geperfectioneerd. Dit alles steunt op de basis van een markteconomie waarin de openbare sector nog steeds de leiding heeft. 

De leiding van partij-instellingen en regeringen is grondig hervormd, met betrekking tot loopbaanontwikkeling en opvolging. De loopbaan van een kaderlid is aan een termijn gebonden en kent een leeftijdsgrens. De regels voor vervanging en opvolging worden strikt toegepast, wat de positie, de ervaring of de deskundigheid van een persoon ook moge zijn.

Bij de selectie van opvolgers spelen verkiezingen en concurrentie in toenemende mate een rol, naast de benoeming van hogerhand. Op dit punt zijn er verschillen met de EU: bij ons in China verlopen verkiezingen en selectie vanaf de basis naar een steeds hoger niveau, de concurrentie tussen de kandidaten is heviger, de beoordeling van wat de gegadigden er in hun praktijk van terecht hebben gebracht, is belangrijker dan de speeches die ze afsteken of de campagne die ze kunnen voeren.

Ook het streven naar effectiviteit en krachtdadigheid in het Chinese systeem is een kenmerkend verschil met de Europese politiek. In China kunnen wij ons geen zwakke regeringen en verdeelde instellingen veroorloven. De gigantische problemen die we nog moeten oplossen, onder andere vanwege onze erfenis uit het verleden, leiden ertoe dat we geen tijd kunnen verspillen en een grote behoefte hebben aan efficiënte en gestroomlijnde instellingen.

Een laatste typisch Chinese kenmerk van onze politieke cultuur is dat van het overleg, de consensus na zorgvuldige beraadslaging. Dat speelt een hoofdrol bij benoemingen in de CPC, belangrijke beslissingen, enzovoort. Het is een systeem dat we gedurende 30 jaar van hervormingen en experimenten verfijnd hebben. Dat er grote beslissingen genomen worden door 1 persoon zal nooit meer voorkomen. Onze besluitvorming is tegenwoordig gebaseerd op een grondig wetenschappelijk onderzoek en democratische supervisie bij elke stap.

Het is niet correct te beweren dat China op politiek gebied maar traag vooruitgaat. We verdiepen de politieke hervormingen op dit ogenblik volgens de besluiten van het meest recente, het zeventiende, congres van de CPC en politieke hervormingen zullen een belangrijk hoofdstuk vormen van het twaalfde vijfjarenplan dat ingaat in 2011.

China imiteert niet en gooit geen elementen weg die bruikbaar zijn. China wil voortbouwen op datgene van de bestaande aanpak wat werkt. We doen dat op vijf manieren: door te consolideren – te innoveren – te saneren – te leren van anderen en door anderen te beïnvloeden. Wat goed werkt, bewaren en verstevigen we: de leidinggevende rol van de CPC, de volkscongressen, de coördinatie met andere politieke partijen. We voegen daar nieuwgecreëerde elementen aan toe en we schaffen elementen af die niet bevallen zijn: traditionele methodes, overblijfselen van de sovjetinvloeden, mislukte experimenten. We steken ons licht op bij andere landen en leren van hun ‘best practices’. Ten slotte trachten we zelf op bescheiden wijze de ontwikkeling te inspireren en beïnvloeden van het internationale politieke wereldsysteem.

Als waarnemers in het Westen niet willen blijven vasthouden aan bepaalde vooroordelen moeten ze meer kennis opdoen over ons systeem en zijn ontwikkelingen. Het is voorts geen goed idee om ons te beoordelen op de mate waarin we aspecten van andere politieke stelsels overnemen. 

De aanwezigen stelden ook vragen over een aantal specifieke kwesties, zoals petities, participatie, aansprakelijkheid, internationale betrekkingen.

Petities
Er zijn twee types petitionarissen: zij die zich aan wet en regels houden en zij die dat niet doen. Er wordt veel met petities gewerkt, vaak met recht en reden. Soms zijn stadsbewoners ontevreden over de gang van zaken bij onteigeningen, soms geeft een verkeerde, brutale handelswijze van laagopgeleide ambtenaren op het platteland problemen, enzovoort. Het belangrijkste principe bij het behandelen van petities is dat de klacht op het juiste niveau en de juiste plek moet worden ingediend en behandeld. Is dat niet het geval, dan verwijzen we de petitie alsnog naar de juiste jurisdictie. De volgende stappen zijn: kijken naar wat er terecht is en dat behandelen en de indieners van onterechte bezwaren ervan overtuigen dat ze de zaak moeten laten vallen. De petities zijn zowel een deel van de traditie als een innovatie van deze tijd. Het is eigen aan de Chinese cultuur dat de bevolking het recht heeft om zich te verweren tegen echte misbruiken en corruptie. De Chinezen moeten dat recht op een moderne wijze kunnen blijven uitoefenen. 

Participatie
Aan verkiezingen wordt massaal deelgenomen. Het percentage kiezers is eigenlijk hoger dan in Europa. Bij verkiezingen aan de basis nemen alle stemgerechtigden deel. De verkiezingen verlopen volgens een hiërarchie, waarbij het lagere niveau de vertegenwoordigers voor het hogere aanduidt. Wel moeten we het verloop van de verkiezingen verbeteren. Het moet professioneler, we zoeken naar het juiste evenwicht bij het afbakenen van de bevoegdheden die organen bezitten, er is meer supervisie nodig. 

Aansprakelijkheid
De overgrote meerderheid van kaderleden zijn hardwerkende, plichtsbewuste mensen. Tegen kaderleden die hun werk niet of niet goed doen, zijn er hardere maatregelen nodig. We proberen hen ook te overtuigen om een andere weg te bewandelen. Als dat niet lukt en als de overtreding zeer ernstig is, nemen we wettelijke maatregelen.

Politieke hervormingen en internationale betrekkingen
China heeft een reusachtige bevolking en moet enorme problemen oplossen. In Europa beseft men niet goed welke belangrijke resultaten we al hebben geboekt. Een voorbeeld: de hervorming van de ziekteverzekering in de VS die zo moeizaam verliep en waar zoveel om te doen is geweest, valt in het niet bij de enormiteit van de uitdagingen waar China op het vlak van de gezondheidszorg voor staat. China heeft behoefte aan een vredelievende en vreedzame wereld. Daarom streven we multipolariteit na, de democratisering van de internationale betrekkingen. Er zijn meningsverschillen met de EU, maar er is ook veel samenwerking mogelijk en China ziet de EU als een belangrijke en machtige speler in de wereld.

Wie is Chen Baosheng?
http://chinavitae.com/biography/Chen_Baosheng%7C4306

Wat is het BICCS?
www.vub.ac.be/biccs

Het ging op die middag ook over de betrekkingen tussen de EU en China in handel en economie. Het verslag van dat onderdeel van de bespreking volgt nog.

Vice President Xi Jinping bij de diploma-uitreiking van de partijschool

Woningbeurs in Suzhou

In maart stegen prijzen van woningen op jaarbasis bijna 12%, met uitschieters van meer dan 50 % op het tropische toeristeneiland Hainan. In maart zijn twee terreinen in Beijing tegen absolute recordprijzen verkocht. In Dongsheng, per auto 15 minuten van het stadscentrum, kost een m² nu 28.000 yuan (3000 euro). In de voorstad Yizhuang ging een terrein van 18,5 hectare van de hand voor 5,25 miljard yuan, ongeveer dezelfde prijs per m² als in Dongsheng. Er is veel ongenoegen omdat het hier staatsbedrijven zijn die de prijzen zo waanzinnig de hoogte injagen. De gemiddelde grondprijs in Chinese steden bedraagt nu 300 euro/m².

Wat is er aan de hand? De zeer lage rente omwille van het anticrisisbeleid is een mooie kans voor bemiddelde Chinezen om in immobiliën te speculeren; zij kopen alles op in de hoop dat de prijzen verder stijgen; de gewone burger kan zich in steden als Beijing , Shanghai of Shenzhen geen woning meer veroorloven. De gemeentebesturen stimuleren deze trend: ze kunnen hun altijd magere budgetten aanvullen door landbouwgrond goedkoop te onteigenen en als bouwgrond duur te verkopen. Wanneer de zeepbel uiteenbarst en de prijzen ineenstorten, lopen speculatieve kopers en bouwfirma’s het risico dat ze hun schulden niet meer kunnen afbetalen. Zo zouden ze de bouwsector in een crisis storten en misschien wel de rest van de economie meesleuren. Reden genoeg voor de regering om zich zorgen te maken. Sinds Chinees nieuwjaar hebben we de ene  maatregel na de andere gezien, door de regering getroffen  om lucht uit de immobiliënbel te laten. 

Om de grondspeculatie af te remmen, heeft de regering in maart beslist dat staatsondernemingen niet meer actief mogen zijn in de immobiliënsector, tenzij dat hun hoofdactiviteit is. Het verbod geldt voor 78 grote bedrijven, ze kregen 15 dagen tijd om het bevel uit te voeren. Er mogen 16 grote staatsbedrijven voortwerken in de sector, maar moeten wel de instructies volgen om een ‘gezonde’ ontwikkeling van de sector te verzekeren.

Nu neemt de regering verdere drastische maatregelen: wie een derde woning wil kopen, kan geen lening meer krijgen. Voor een tweede woning verhoogt de rente op bankleningen van 80 % tot 110 % van de basisrente en moet men minstens 50 % voorschot betalen. Voor een eerste woning verhoogt de rente van 70 % naar 80 % van de basisrente en voor een woning van meer dan 90 m² wordt het voorschot tot 40 % opgetrokken. Wie geen bewijs van betaling van sociale zekerheid en een belastingsaangifte kan voorleggen, mag een banklening vergeten. Lokale besturen kunnen personen verbieden nog woningen bij te kopen.

Ook om het creëren van kunstmatige schaarste en hoge prijzen door projectontwikkelaars tegen te gaan, zijn er maatregelen. Projectontwikkelaars mogen zonder de toelating van de overheid geen voorschotten als voorinschrijving meer ontvangen voor woningen die niet afgewerkt zijn; ze moeten de verkoop beginnen binnen 10 dagen nadat ze daartoe toelating hebben gekregen; die vergunningen moeten steeds slaan op volledige gebouwen, niet op aparte verdiepingen; ze moeten publiek bekendmaken welke woningen nog te koop zijn en hoeveel die kosten; eens op een woning een voorinschrijving is genomen, kan de naam van de koper niet meer veranderd worden. Overtreders worden zwaar bestraft. Lokale bestuurders zijn er persoonlijk verantwoordelijk voor dat in hun streek de prijzen onder controle komen.

Dit komt bovenop maatregelen van de voorbije weken: banken mogen minder lenen en moeten meer reserves aanleggen, en er wordt gewerkt aan een belasting op eigenaars van woningen en op de verkoop van woningen. Chongqing gaat een belasting op de verkoop van luxewoningen uittesten, Jinan een belasting op de meerwaarde bij verkoop van woningen, en Shanghai een belasting op de eigenaars van meer dan één woning.

De eerste paniekverkopen van speculanten werden al genoteerd in grootsteden als Shanghai, Beijing en Shenzhen en de grootste Chinese projectontwikkelaars verloren meteen 5-7 % op de beurzen van Hongkong, Shenzhen en Shanghai. Ook de belangrijkste banken die actief zijn met hypotheeklenigen verloren 4-7 %. Sommige analisten voorspellen dat de woningprijzen 10 % gaan dalen, en 20 % voor de duurdere woningen, zij het niet onmiddelijk want de grootste projectontwikkelaars hebben veel geld in reserve. Op korte termijn kunnen de woningverkopen met de helft terugvallen. De negatieve gevolgen zouden ook voelbaar worden in de sector van de bouwmaterialen en de staalsector en kunnen dan verder uitdeinen naar de hele economische heropleving. Toch worden de nieuwe maatregelen als rationeel beoordeeld. Niets doen is immers wachten tot de bel uiteenspat. Mogelijke alternatieve maatregelen zoals bijvoorbeeld het optrekken van de algemene basisrente, zouden de hele economie treffen, terwijl men met deze maatregelen specifiek de immobiliënsector en de speculanten viseert. 

Bronnen: Bloomberg, China Daily, Reuters

videos:
http://english.cctv.com/program/bizchina/20100422/106021.shtml
http://english.cctv.com/program/bizchina/20100422/104012.shtml
http://english.cctv.com/program/bizchina/20100422/103938.shtml
http://english.cctv.com/program/bizchina/20100422/104087.shtml

 Discussie uitzending Dialogue (27 min)

Het is vandaag duidelijk op welke manier Google  China aan de ene kant wil verlaten maar aan de andere kant ook blijft om  het internetbeleid op de korrel te kunnen nemen. Dit gebeurt door misbruik te maken van het principe ‘1 land met 2 systemen’ en in samenspraak met de Amerikaanse regering. Beijing zal daar weinig waardering voor kunnen opbrengen.

Deel twee van een commentaar over de discussie rond internet in China.

Internet, een core interest van China

“Het is onredelijk om van een land te zeggen dat het een harde lijn volgt, als het zijn wezenlijke belangen – core interests – en waardigheid verdedigt, zeker voor wie het blijkbaar zelf normaal vindt om de belangen van een ander land met de voeten te treden”, aldus de Chinese minister van Buitenlandse Zaken in de marge van de algemene vergadering van het Nationaal Volkscongres. Hij doelde op de wrijvingen tussen de VS en de Volksrepubliek. Internet werd niet genoemd, maar was wellicht niet ver weg.

Google en de Amerikaanse regering hebben van het hackincident gebruik gemaakt om  het Chinese internetbeleid op de korrel te nemen, en dat beleid is onlosmakelijk verbonden met het politieke systeem zelf en met het concrete regeringsprogramma.

De agenda van de regering
In de koers die Hu Jintao en Wen Jiabao hebben uitgezet, speelt de wijze waarop het web vorm krijgt een hoofdrol. Soft power, een voortgezette ontwikkeling op wetenschappelijke basis, een democratisering geleid door de CPC: bij al die punten staat ook internet hoog op de agenda.

Met zijn tweeduizend kranten, tienduizend tijdschriften, honderden uitgeverijen van boeken, audiovisueel materiaal en webpublicaties mag China zich nu al een uitgeverssupermacht noemen. Het is de bedoeling van de overheidsdienst die hierover gaat, het ‘Algemene Administratieve Bestuur van de Pers en de Uitgeverswereld’, om dit terrein van de soft power nog uit te breiden. De mediasector moet zelfs sneller groeien dan de economie in haar geheel. Hij zal beter worden gespreid over het grondgebied en wil een mooie plaats veroveren op de wereldmarkt. Staats- en privéondernemingen (nu al goed voor 40 à 50 % van de verkoop) zullen op een correcte manier gaan samenwerken. De grootste nieuwe uitdaging voor de sector is uitgeven via digitale weg, het net en de mobiele telefoon.

Democratisering op zijn Chinees betekent in deze fase dat er eerst en vooral binnen de leidende partij zelf een meer democratische aanpak komt van besluitvorming en benoemingen en dat de strijd tegen corruptie wordt opgevoerd. Tezelfdertijd zoekt de partij echter steeds actiever naar wegen om de bevolking te raadplegen, de instemming van de burgers te krijgen en verantwoording af te leggen. Ook hier staat het internet centraal: allerlei websites van de overheid, maar ook forums die in verschillende mate onafhankelijk van die overheid opereren, hebben bij deze geleide democratisering een belangrijke functie. Er is echter een duidelijke grens: de politici in partijafdelingen en volkscongressen laten niet toe dat er ook initiatieven en uitvoeringsbesluiten worden genomen door organen van buiten de partij.

Het gevraagde en ongevraagde adviesrecht en de aansprakelijkheid gaan erop vooruit, maar om instemmingsrecht en reële invloed op de uitvoerende macht uit te oefenen, moet je nog steeds bij de CPC en bij de volkscongressen zijn. Een mooi voorbeeld van dit onderscheid is hoe er wordt omgegaan met de kwestie van de hukou. Dat is de registratie waardoor je ofwel als plattelands- ofwel als stadsbewoner te boek staat. De roep om dat systeem te hervormen of zelfs af te schaffen en zo de discriminaties van interne migranten te verminderen, klinkt steeds luider. In zijn veel besproken chatsessie met duizenden internetgebruikers had ook premier Wen Jiabao het erover en hij zei toen onder meer: “de ex-landbouwers die nu arbeider zijn, hebben op het land geen bestaansmiddelen meer, ze zijn vervreemd van de landbouw. Hun status is niet geregeld en dat levert moeilijkheden op bij een verloving, huwelijk, het onderwijs voor hun kinderen… . We moeten dat oplossen: het belangrijkste is om het registratiesysteem te hervormen zodat deze mensen kunnen integreren in de stad”. Toen echter 14 kranten tegelijk in een hoofdartikel om een afschaffing van de hukou vroegen, enkele dagen voor de algemene vergadering van het Nationaal Volkscongres, werd dat niet op prijs gesteld en het heeft een van de betrokkenen zijn baan gekost. Het wordt niet geaccepteerd dat een groep burgers de volksvertegenwoordigers tot handelen probeert te dwingen. Wie wil lobbyen, moet dat doen binnen de partij en de overheidsstructuren. De actie, die – pikant detail – juist niet via internet maar via een ouderwets medium gebeurde, had voor Beijing net iets te veel van een poging om een alternatieve politieke organisatie te vormen.

Het verschil tussen van invloed zijn op de politiek (advies en meningsuiting) en druk zetten op de besluitvorming (acties en initiatieven) wordt helder aangegeven en geaccepteerd door iemand als Wei Shouhua (onlinenaam Huazi). Huazi is de webmaster van tianya.cn, een populair onafhankelijk discussieforum waar soms zeer gevoelige, vooral sociale, thema’s aan bod komen. “Wij zien op de forums weinig discussies die de beleidsvorming van de staat kunnen beïnvloeden, maar de forums zijn voor de overheid zeker een kanaal geworden dat hun directe informatie geeft over wat er leeft in de publieke opinie. Persoonlijk denk ik dat de autoriteiten daar alleen maar bij kunnen winnen. Ik ben blij dat ze de laatste jaren op alle niveaus meer en meer belangstelling tonen voor wat er online geventileerd wordt. Tianya is van gewone mensen; nu een derde van de bevolking vertrouwd is met internet, is de inbreng van intellectuelen kleiner geworden. De surfers op onze website hebben het meestal over persoonlijke zaken en het gewone bestaan. Daarin uiten ze hun patriottisme, dat is voor hen het nationale belang. Het gaat op Tianya dus minder over grote staatszaken en meer over kritiek op wanbeheer en corruptie in hun directe omgeving. Het voordeel is dat de stemmen op onze website authentiek en vaak eerlijker zijn”.

De hoofredacteur van het populaire internetforum Tianya

De strijd om het internetdomein
Het internetbeleid dat een belangrijk onderdeel is geworden van het politieke landschap in China, heeft een component die aanstuurt op controle, beperking en een component gericht op ontwikkeling, uitbreiding. Aan de controlezijde zien we dat internet voor de CPC en de staat een te veroveren of te heroveren medium is. De waakzaamheid voor schadelijke invloeden en de maatregelen tegen verschijnselen die bepaalde limieten overschrijden, springen in het oog. Aan de ontwikkelingskant zien we een staat die de snelle, enorme groei van internetfuncties en van het aantal internetgebruikers ondersteunt en koestert. Ook China krijgt een kenniseconomie en e-onderwijs. Het is duidelijk dat de regering en de CPC een leerproces doormaken om internet te gebruiken als medium voor interactief beleid. Boeiende burgerinitiatieven worden getolereerd en soms aangemoedigd.

De meeste traditionele media zijn nog steeds van de staat, hoewel bijvoorbeeld een aantal in hoge mate onafhankelijke publicaties zich hebben kunnen opwerken tot belangrijke verschijnselen in het medialandschap: het financieel-economische blad Caijing of de pers in Hongkong die praktisch helemaal autonoom publiceert in het kader van ‘een land, twee systemen’, de 14 bovenvermelde kranten van het Hukou-artikel zijn allemaal commerciële d.w.z. niet partijgebonden kranten. Internet is echter vanaf het begin veel meer het domein van particuliere websites, forums en andere initiatieven geweest. Anonimiteit, schuilnamen e.d. maken internet aantrekkelijk voor al wie een persoonlijk, individueel of zelfs dissident geluid wil laten horen. Er bestaat een stroming die in het web een kans ziet om een ‘vrije pers’ te laten ontstaan.

Het heeft niet lang geduurd voor de officiële media online gingen en een groot deel van de Chinese internetcontent is tegenwoordig afkomstig van of goedgekeurd door de overheid. Voor het China Media Project (CMP) gaat dit te ver: “Ze gebruiken de financiële macht van staatsaandelen voor een nationale internettelevisie en voor de video’s van het persagentschap Xinhua… . Ze zullen zoekmachines, real-time communicatie (nvdr VoIP, videoconferenties, chatting) en games opzetten. Alle mediatieke kanten van internet zullen worden genationaliseerd en gemonopoliseerd”. CMP is een studiecentrum voor journalistiek in China verbonden aan de universiteit van Hongkong. Belangrijke medewerkers zijn opposanten van de regering en teleurgestelde of zeer kritische Chinese journalisten. Hun artikels getuigen van een grondig wantrouwen voor de politieke leiders van China. Hun project bepleit een commercieel medialandschap zonder staatsinmenging. Het is dan ook logisch dat CMP veel sympathie heeft voor de oproep van Charta 08 voor de afschaffing van het machtsmonopolie van de CPC.

sociale netwerken in China

Op de website van het China Media Project valt ook weinig positiefs te lezen over een andere tactiek die de overheid toepast om in te grijpen op het internet, de zogenaamde ‘commentatoren’.

Niet lang geleden plaatste de provinciale regering van Gansu een vacature voor 650 ‘medewerkers om de publieke opinie te begeleiden’ door opiniestukken en bijdragen aan onlinediscussies te plaatsen. Opeens bleek dat heel wat politici, gezagsdragers en organisaties dit soort ambtenaren in dienst hadden die vaak ook opdracht kregen om opzettelijk een ander standpunt in te nemen en zo een debat te creëren. Op het net en in de klassieke media ontspon zich inderdaad een debat, maar dan over het systeem van deze anonieme of onder een schuilnaam opererende ‘netizens’ in overheidsdienst. Vooral het feit dat het om betaalde krachten ging, zorgde voor veel sarcastische reacties en de commentatoren kregen de bijnaam ‘soldaten van 50 cent’ (5 mao dang) vanwege het loon dat ze voor hun stukken kregen. De commentatoren van westerse media en van groepen in Hongkong, zoals het China Media Project, deden gretig mee aan het gescheld.

Maar er waren ook verdedigers van de door de regeringen ingezette ‘opiniebegeleiders’. Zij voerden aan dat er onder de ambtenaren die dat werk deden wel degelijk overtuigde mensen zaten, dat het niet alleen maar povere broodschrijvers waren. De vergelijking werd ook gemaakt met de spin doctors van westerse regeringen en met de commerciële public relations die overal bestaat, ook in China en ook op het web. Een aantal opiniemakers zag er een gewenst tegengewicht in voor de soms wilde en onverantwoorde uitlatingen op vele internetforums (een verschijnsel dat trouwens ook over de hele wereld bekend is). Velen vonden echter dat de anonieme commentatoren uiteindelijk contraproductief zijn: ze wekken eerder weerstand op en zijn makkelijk te ontmaskeren door ‘een generatie van twitteraars’.

Een andere aanpak krijgt meer en meer de voorkeur. Wu Hao, een CPC-voorlichter uit Yunnan, staat erom bekend dat hij systematisch weigert om negatief nieuws in de doofpot te stoppen. “In plaats van pogingen te doen om heimelijk invloed uit te oefenen op de publieke opinie, moeten openbare ambtenaren in het openbaar antwoord geven op kritieken en met oplossingen komen”, zo is zijn standpunt. Volgens Southern Weekend (ook wel Southern Weekly), een veelgelezen commercieel weekblad uit Guangdong, wordt in een toenemend aantal provincies zijn voorbeeld gevolgd.

Wen online (foto Xinhua)

Eigenlijk sluiten de zogenaamde chatsessies van hooggeplaatste politici daar enigszins bij aan. In 2008 beantwoordde president Hu Jintao een aantal vragen dat hem online werd gesteld op het Qiangguo (‘maak China sterk’) Forum van de website van het Volksdagblad. Het jaar daarna deed premier Wen Jiabao dat nog eens over met een vervolg dit jaar op www.gov.cn, de regeringswebsite in samenwerking met  www.xinhuanet.com het web van het officiële persagentschap. De sessie duurde 2 uur en er namen 300.000 burgers aan deel. Sommigen relativeren de betekenis hiervan en zeggen dat de gesprekken met een boogje om hete hangijzers heenliepen of dat de premier beter met ernstige en deskundige opiniemakers had kunnen praten dan met de willekeurige gewone surfers die wel zin hadden in een rechtstreeks contact met een topleider. Daar staat tegenover dat er veel onderwerpen ter tafel kwamen die wel degelijk de belangen van de gewone man raakten.

De twee topleiders hebben een trend gezet want net zoals Wen hebben leden van de Raadgevende Politieke Conferentie, de Chinese senaat, blogs geopend vlak voor hun jaarlijkse vergadering, om hun ideeën naar voren te brengen en om met internetgebruikers een dialoog aan te gaan over behoeften van de bevolking. Bovendien hebben de woorden en de vriendelijke en persoonlijke toon van Wen Jiabao wel impact gehad, vooral zijn “hoop dat de gewone mensen een waardiger leven zullen krijgen” of zijn stelling dat “een samenleving waarin de rijkdom geconcentreerd is in de handen van een minderheid wel onrechtvaardig en onstabiel moet zijn”. Zijn gesprekspartners hebben ook onthouden dat er streng en meedogenloos zal worden gestraft als er weer namaak en minderwaardige producten opduiken (dit in antwoord op een vraag over een nieuwe partij melaminemelk). Niet alleen de nogal regeringsvriendelijke waarnemers waren onder de indruk, zelfs een belangrijke redacteur van het hierboven genoemde China Media Project was ervan overtuigd dat Wen Jiabao het eerlijk meende.

Het is duidelijk dat er op het web een strijd woedt voor de harten en de geesten van de internetgebruikers. Hoe groot de kritische stroming is en hoe groot de vijandige richting waartegen de CPC en de overheid het moeten opnemen, is moeilijk precies in te schatten. Voorlopig lijkt het er op dat het publiek vrij positief reageert op de initiatieven vanuit de gevestigde orde. Zhan Sheng van Phoenix TV meent dat “de invloed van Chinese internetgebruikers China geleidelijk aan en in alle rust aan het bijsturen is. De vele en ingewikkelde problemen vragen om een positieve houding en open communicatie met het publiek. (…) Over de inspanningen van de regering op dit vlak moet niet cynisch worden gedaan”. (Phoenix is gevestigd in Hongkong, een niet-gouvernementele tv-zender die door zijn diplomatische houding soms programma’s mag maken over onderwerpen die normaal gesproken taboe zijn).

De grens…
De bereidheid om te luisteren en een dialoog te voeren, stopt echter bij bepaalde onderwerpen en verschijnselen.
Natuurlijk zijn er in alle landen grenzen aan de vrijheid van meningsuiting. Denk maar aan het Britse ‘contempt of court’ waarmee, om de rechtsgang niet in gevaar te brengen, kranten kan verboden worden over bepaalde zaken te schrijven. In België kunnen de media ons nog altijd niet vertellen hoeveel kernraketten er in Kleine Brogel liggen. Het principe van een ‘dwingende maatschappelijke noodzaak’ geeft het Europees hof voor de Rechten van de Mens een middel om de persvrijheid te beperken.

Dat soort regulering wordt in China echter nog steeds heel ruim geïnterpreteerd en toegepast, volgens sommingen maar al te ruim. Beijing verrechtvaardigt dit met het argument van de noodzaak om eerst de economie en de instellingen op orde te brengen en met de individuele rechten wat voorzichtiger en trager te gaan, net zoals in andere Aziatische landen. Ook wordt aangevoerd dat de chaos van de Culturele Revolutie nog steeds niet vergeten is, dat China worstelt met de complexe problemen van een derdewereldland en vele achterstanden moet inhalen. De regering wijst op de kwetsbaarheid van de economie en van de instellingen.

sms in het Tibetaans (foto Xinhua)

Als Dai Bingguo, de hoogste regeringsadviseur, de core interests van China definieert, heeft hij het over “het vasthouden aan het fundamentele politieke systeem dat nu in China bestaat, een systeem van samenwerking en overleg tussen verschillende partijen onder de leiding van de CPC” en over “de nationale veiligheid, de soevereiniteit en territoriale onschendbaarheid, de duurzame en stabiele ontwikkeling van de economie en de maatschappij”. Stuk voor stuk zaken die volgens Beijing via het internet ofwel gediend worden ofwel in het gedrang kunnen komen. Wie van China eist dat het een fundamenteel ander internetbeleid gaat voeren (wat Hilary Clinton van plan lijkt te zijn), raakt aan die kernbelangen.

Wat wordt er dan als bedreigend gezien?
Pornografie: China wil geen toestanden zoals in het westen of in de buurlanden, de regering vindt dat ze de jeugd moet beschermen tegen bepaalde soorten content. Porno en prostitutie bestaan en zijn toegenomen sinds 1978. Ze worden min of meer oogluikend toegelaten, maar het is logisch dat een socialistisch systeem eerder dan een neoliberaal systeem grenzen trekt voor de mate waarin het lichaam van mensen (in de eerste plaats vrouwen en jongeren) als koopwaar kan worden behandeld. De strijd tegen de pornografie is zeker niet louter een voorwendsel om de censuur te verhullen.

De ‘grote taboeonderwerpen’ zijn Tibet, Xinjiang, Taiwan, zaken van territoriale integriteit en eenheid. Van de rellen in de buitenprovincies heeft Beijing geleerd dat inmenging uit en door het buitenland niet moet worden onderschat, dat de separatistische groepen gevaarlijk kunnen uithalen en internet als wapen kunnen inzetten bijv. de geruchten over etnische massamoord die via het net en via e-mail werden verspreid en olie op het vuur waren in Xinjiang.

Tiananmen, falungong, ‘mensenrechtenactivisten’ vormen voor de CPC een bedreiging van haar machtsmonopolie en van de sociale cohesie die broodnodig is in een land met zeer snelle ontwikkeling en waar alle vaste waarden dooreengeschud worden. Daarnaast zijn er ‘kleine onderwerpen’ die ook regelmatig worden weggefilterd: schandalen, rampen, rellen enz… . De overheid wil paniek op basis van valse geruchten vermijden en vindt dat, wanneer er eenmaal efficiënte remedies getroffen zijn, verdere discussie alleen maar tweedracht zaait. Vandaar dat de overheid de acties die Ai Weiwei hardnekkig blijft voeren rond de kwestie van de omgekomen schoolkinderen in de aardbeving van Sichuan net zo hardnekkig blijft blokkeren.

…en wie ze overschrijdt
Bepaalde websites en blogs over de hierboven genoemd thema’s en buitenlandse sociale netwerken waarop activisten zich kunnen organiseren, zoals Facebook, Twitter, …,  worden gefilterd, geblokkeerd of verboden. Websites met een vergunning krijgen het verzoek om zelf de content in te gaten te houden en te filteren indien nodig en meestal geven ze daar (net zoals Google tot voor kort dus) ook aan toe. Li Yizhong, minister van Industrie en Informatietechnologie, heeft tegenover Phoenix TV verklaard dat er een zuivering bezig is, die nog wel een tijdje kan duren en waarbij 136.000 websites gesloten zijn omdat ze niet geregistreerd waren of schadelijke inhoud bevatten. Hij heeft toegegeven dat het zekere voor het onzekere wordt genomen, dat een aantal websites tijdelijk buiten werking zijn, dat persoonlijke of kleine websites een tijdlang collateral damage kunnen oplopen en dat er ook wel fouten worden gemaakt. Volgens de minister is het beslist niet de bedoeling om websites blijvend te blokkeren als ze schadelijke info bevatten maar verder legaal functioneren. Daarnaast zijn onlangs de regels verstrakt: je moet voor het oprichten van een website op papier en met persoonsbewijzen vergunning vragen.

Commentaar van een expat: “Facebook, Twitter, You Tube en de oorspronkelijke Danwei.org zijn dingen waar de buitenlanders zich aan ergeren. Dat ‘het soms niet meevalt’ is dus nog zeer zacht uitgedrukt. Je kunt het makkelijk omzeilen. Als je een betaald VPN (virtual private network) gebruikt, kun je erop. Dat kost 80 dollar per jaar. Maar welke Chinees doet dat? De gratis VPN’s zijn sinds kort geblokkeerd”.

Twitter zou echter tot op dit moment nog door veel Chinezen kunnen worden gebruikt. De ergernis zal natuurlijk niet tot de buitenlanders beperkt blijven. Toch mag je aannemen dat slechts een kleine groep er echt een punt van verzet van maakt, want zoals de beheerder van Tianya opmerkte (zie boven), de gegroeide en veranderde internetgemeenschap is vooral bezig met zaken die het dagelijkse leven aangaan: belastingen, huizenprijzen en huren, de geboortepolitiek en de gezondheidszorg. Of ze gebruiken internet voor e-shopping, e-business, voor ontspanning en persoonlijke contacten. Toch moeten partij en regering wellicht uitkijken dat ze hun inspanningen om de internetgeneratie de hand te reiken niet ondergraven door de teugels te strak aan te halen en door al te censurerend, of, zoals zij het noemen, regulerend te werk te gaan.

De censoren/regulatoren zijn soms overijverig. Zullen wij het erop wagen om af en toe op een andere manier naar Beijing te kijken? Dan kunnen we zien hoe de Chinese leiders een weg zoeken om datgene te beschermen wat voor hen de meest wezenlijke belangen van het land zijn. Met vallen en opstaan.
(wordt vervolgd)

Bronnen: Global Times, Xinhua, South China Morning Post, Guardian, Volkskrant (NL), China Media Project, Danwei.org, Le Monde

Eerder verscheen er een eerste commentaar op de internetdiscussie ‘Hacken of gehackt worden?’
Het derde deel zal vooral gaan over de vooruitgang op vele gebieden van het internet.

veel mediabelangstelling

 De CPPCC is enigszins te vergelijken met onze Senaat. Ze werd opgericht in 1945, toen de Guomindang nog aan de macht was. De bedoeling was toen met alle partijen samen te overleggen over een nieuwe grondwet en een regering van nationale eenheid. De Guomindang begon in 1947 een burgeroorlog om de communisten uit te roeien. De Communistische Partij van China (CPC) werkte echter verder samen met een aantal andere partijen in de CPPCC. Na de overwinning van de revolutie werd de CPPCC het grondwetgevend orgaan waarin de communisten met hun bondgenoten – acht andere partijen- de grondwet van de Volksrepubliek opstelden. De CPPCC bleef dan tot vandaag bestaan als een adviesorgaan waarin naast de CPC ook afgevaardigden van de acht andere partijen en allerlei niet-communistische prominenten zitten.

Dit jaar werd de 11e Panchen Lama benoemd tot lid van het nationaal bestuur, nadat hij vorige week al voorzitter werd van de Boeddhistische Vereniging van China. Naast de nationale conferentie bestaan er ook provinciale en een aantal stedelijke CPPCC’s. Aan de nationale conferentie nemen 2000 afgevaardigden deel. Voorzitter Jia Qinglin maakte de eerste dag al een balans op van het werk: de CPPCC gaf adviezen over maatregelen tegen de economische crisis, over het milieu en het bestrijden van de opwarming van de aarde. Op sociaal vlak bogen de leden zich onder meer over het lot van werkloze afgestudeerden, migranten, de vermindering van de inkomenskloof en beter bestuur. Strategieën om de eenheid tussen de verschillende volkeren van China te bevorderen, in het bijzonder om etnische onrust in Xinjiang en Tibet te vermijden, vormen een ander actiedomein. Verder waren er nog de ontspanning met Taiwan  en het verder integreren van Hongkong en Macao in de Volksrepubliek. Tenslotte had de CPPCC heel wat buitenlandse contacten waarbij ze zich richten op andere terreinen dan de normale diplomatie en op regeringsuitwisselingen.

Het NPC staat dan weer dichter bij ons Parlement. Hier vaardigen volksvertegenwoordigers nieuwe wetten uit, stemmen ze over de jaarlijkse rapporten van de belangrijke regeringsdepartementen en van het gerecht en leggen ze de budgetten vast. Het wordt door buitenlanders dikwijls voorgesteld als een machteloos orgaan, omdat de Communistische partij alles beslist, maar  verschilt dit zoveel van onze parlementaire werking waarin het ook de partijen zijn die beslissen? De leden van de NPC zijn in meerderheid CPC leden en volgens dus de algemene strategische lijn die de CPC uitzet; ze hebben echter wel steeds meer ruimte om die strategie in te vullen; er wordt in het NPC wel degelijk gedebatteerd en ongenoegen geuit, en een minister die slechts 70 of 80% ja-stemmen krijgt voor zijn rapport weet dat hij in de problemen zit. Het NPC is nationaal, maar er zijn ook provinciale-, stedelijke- of prefecturale-, arrondissementele- en kantonale Volkscongressen. Voor het laagste niveau worden algemene verkiezingen om de vier jaar georganiseerd (volgende keer in 2012), de hogere niveaus worden trapsgewijze verkozen en het NPC duidt na elke verkiezing een nieuwe regering aan. Ook het NPC telt duizenden leden, daarom komt het slechts eenmaal per jaar bijeen om te debatteren en te stemmen; tussendoor gebeurt het voorbereidende werk zoals bij ons in commissies en door een kleine groep permanente leden die geen andere functie hebben. Dit jaar krijgt het NPC heel wat problemen op zijn bord. Zo moet er geoordeeld worden over verdere anti-crisisplannen, over betere levensvoorwaarden voor de boeren en de migranten, over betere milieubescherming, over strijd tegen de corruptie, over verdere democratisering. Bij de budgetten zal veel aandacht gaan naar het leger: de recente provocatorische prikken van de USA tegen China (Tibet, Taiwan, protectionisme) hebben de discussie aangezwengeld of China niet meer moet investeren om de USA militair bij te benen. Er ligt ondermeer een amendement klaar op de wet ter bescherming van staatsgeheimen (voor een betere definitie), en een ontwerp om aan het platteland in het parlement meer vertegenwoordigers te geven (nu is de stad relatief bevoordeeld). Bijzonder was een editoriaal dat enkele dagen terug tegelijk in dertien kranten verscheen: daarin stond een oproep aan de regering om zo snel mogelijk het discriminerend system van de hukou (vaste bijna niet te veranderen domicilie) af te schaffen. Iedereen is het erover eens dat dit system op termijn moet verdwijnen, maar op korte termijn helpt het de stroom van boeren die naar de steden trekken wel af te remmen. Het stimuleert dorpsbewoners die weg willen ook om te kiezen voor plattelandssteden in het binnenland waar men beter honderden miljoenen mensen kan kan opvangen dan in enkele megasteden. Deze gezamenlijke oproep zet regering en parlement onder druk en doet wat denken aan de tijd van de culturele revolutie toen fracties in de partij streden over de controle van de media.

Bron Xinhua, Reuters

reddingsploeg voor een mijn (foto Xinhua)

Er wordt gewerkt aan een ‘reddingscapsule’ voor mijnwerkers. Diep in de ondergrond wil men kamers gaan installeren waar mijnwerkers zichzelf in veiligheid kunnen brengen. Daar kunnen ze ademen en voedsel vinden na een instorting of een explosie.

Zhao Tiechui, een topambtenaar van de Staatsdienst voor de Veiligheid op het werk en in de kolenmijnen, heeft de eerste proefprojecten met deze voorziening aangekondigd. De eerste capsules zullen dit jaar worden aangebracht in de mijnschachten zelf. Zodra ze ontwikkeld zijn, komen er technisch meer gesofistikeerde en verplaatsbare reddingskamers. China heeft zich laten inspireren door een voorziening die al in buitenlandse mijnen bestaat, in Zuid-Afrika, Canada en Australië met name. In die landen is Zhao Techui informatie gaan inwinnen. De kolenlagen in Chinese mijnen liggen echter een stuk dieper, gemiddeld 456 m met als diepste 1365 m (ter vergelijking: in Zuid Afrika stopt het graven op 350 m). Dat maakt de kans op dodelijke ongelukken groter en de bouw van aangepaste veiligheidsvoorzieningen des te dringender.

Zhao Tiechui zei ook dat de veiligheid in de mijnen vorig jaar weer wat is verbeterd. Het aantal doden per miljoen ton kolen daalde van 1,18 in 2008 naar 0,89 in 2009. De provincie Binnen-Mongolië (Noordoost-China) kreeg felicitaties omdat, dankzij de investeringen in veiligheid daar, de verhouding tussen het aantal doden en de hoeveelheid productie was teruggebracht tot 0,05. Binnen-Mongolië is nu, voor Shanxi, de provincie waar de steenkoolproductie het grootst is.

In totaal verongelukten volgens officiële cijfers 2631 mijnwerkers, 18 % minder dan het jaar tevoren. Er waren 1616 ongelukken, een daling van 17 %. In Heilongjiang (ook Noordoost-China) gebeurde de ramp waarbij het meeste slachtoffers vielen, 108 doden in november 2009.

China, dat zijn energie nog altijd voor een groot deel uit steenkool moet halen, is gedwongen om de productie elk jaar weer op te drijven. Vorig jaar werd er 2,95 miljard ton geproduceerd en dat wordt dit jaar nog meer. Er is dus veel werk aan de winkel voor de mensen van de veiligheid op het werk, die al vele jaren een hardnekkige strijd voeren om de veiligheidssituatie in de Chinese mijnen op een aanvaardbaar peil te brengen.Hun diensten hebben 1088 onveilige, kleine mijnen laten sluiten in 2009, en het is de bedoeling om het aantal kleine mijnen te reduceren tot 10.000 tegen december van dit jaar. Zeventig % van de ongevallen zou in die kleine mijnen gebeuren.

Bron China Daily

mijnwerkers China (Xinhua)

Neuwe TGV Ningbo-Wenzhou

Het voorbije weekend had een driedaagse economische conferentie plaats in opvolging van de bijeenkomstvan het politiek bureau waar de krijtlijnen voor 2010 werden uitgezet . De conferentie moest de algemene beleidslijnen verder uitwerken naar concrete doelstellingen. Becijferde besluiten warden niet bekend gemaakt, want alles moet eerst naar de regering en het politiek bureau voor goedkeuring.Uit diverse interviews kunnen we wel iets afleiden.

China gaat voluit voor een koolstofarme ontwikkeling, een belangrijke bijsturing van de vroegere ontwikkelingsstrategie: Nieuwe leningen aan energieverslindende sectoren of grote uitstoters van koolstof worden beperkt, industriën met lage uitstoot krijgen bij voorrang krediet, de uitvoer van energieverslinde producten wordt beperkt, er worden een aantal koolstofarme pilootprojecten opgestart.

Recent is de expliciete bezorgdheid over de industriële overcapaciteit en de blijvende zwakte van de buitenlandse vraag. Belangrijke industriesectoren waarin veel overcapaciteit bestaat worden geherstructureerd en er komt geen capaciteit meer bij. Overcapaciteit bestaat vooral in staal, cement en aluminium, maar ook in windmolens en zonnepanelen. Overcapaciteit in uitvoersectoren vergroot het risico op handelsconflicten en protectionisme; vorige week liet het Europese bedrijfsleven in een strijdlustig rapport  weten dat China zijn productieoverschot maar in het binnenland moet kwijt geraken.

Het groeiobjectief voor 2010 zou op 8,4% gesteld worden.

Het tekort op het budget van de centrale overheid bleef dit jaar binnen het doel van 3% van het BNP en gaat wellicht naar 3,5% in 2010. Locale overheden kwamen echter veel meer tekort, en zuiverden het verschil aan via overheids’bedrijven’ die bij de bank lenen .Deze schulden buiten balans zouden volgens het ministerie van financiën einde 2008 opgelopen zijn tot 14% van het BNP en in 2009 nog aanzienlijk gestegen.

Het budget voor 2010 voorziet een fikse toename van investeringen in de landbouwsector (72 miljard euro, plus 20%) en in volkswelzijn (73 miljard euro, plus 29%). Andere prioritaire sectoren zijn steun aan onderzoek en ontwikkeling in 10 sectoren, waaronder nieuwe energieën, zuinige voertuigen, geneesmiddelen en bio-engineering

Chinese banken zullen in 2010 verder gaan met ‘relatief gemakkelijk’ krediet. De bedoeling is bedrijfsinvesteringen en privé-verbruik zoveel mogelijk aan te moedigen; het voorlopige herstel in China draait immers nog teveel op staatsinvesteringen. De kredietverlening zal wel stricter opgevolgd worden ( in 2009 steeg het kredietvolume met 150%!). Mocht de inflatie stijgen, dan wordt er ingegrepen. Gebruik van krediet voor beurs- of immobiliënspeculatie wordt bestreden om zeepbellen te vermijden (zo zullen huiseigenaars extra belast worden indien ze hun huis binnen de vijf jaar verkopen – nu is dat slechts twee jaar). Hetzelfde met kredieten voor projecten met laag rendement . Dat alles zal niet gebeuren door marktelementen zoals de interestvoet verhogen of door de banken beperkingen op te leggen, maar door strengere criteria waaraan projecten moeten voldoen.

Reeds in 2009 werden maatregelen genome om de privé-inkomens te doen groeien: het inkomen van boeren, leeflonen voor stadsbewoners, minimumlonen, en minimumbarema’s van de belastingen werden verhoogd. Deze trend moet verder gaan en de verslechterende verhouding tussen lonen en ondernemingswinsten moet onder controle komen.

Subsidies voor de boeren gaan stijgen, de minimumaankoopprijs van graangewassen eveneens. In afgelegen gebieden komt er betere infrastructuur en betere openbare diensten.

Het moet administratief gemakkelijker worden van het platteland naar de stad te verhuizen; een snellere urbanisatie zal helpen om de ook de situatie van de overblijvende boeren te verbeteren doordat ze meer land gaan kunnen bewerken.

Steunmaatregelen om auto’s, woningen of electrische huishoudtoestellen, te kopen blijven behouden. Voor auto’s wordt de taks wel opgevoerd van 5 naar 7,5%

China streeft naar het heropleven van zijn uitvoer, ondermeer door nieuwe markten aan te boren,én naar een buitenlandse handel in evenwicht. Hoe dit kan wordt niet gezegd, maar normaal betekent dit meer invoeren (of het handelsoverschot gebruiken om in het buitenland te investeren)

Video op CCTV: Het Chinese antikrisisplan

Bekijk ook uitzendingen Dialogue over   Plannen 2010 en over Vastgoedbubble

Leiders op de 12° ASEAN-China top

Dit weekend wordt in het Thaise Hua Hin de 15e top gehouden van de ASEAN-landen. De Chinese premier Wen Jiabao zal er drie vergaderingen bijwonen: de 12e top tussen de ASEAN en China (10+1); de 12e top tussen ASEAN, China, Japan en Zuid-Korea (10+3) en de 4e Oost-Aziatische top. De ASEAN-landen zijn Brunei, Cambodja, Indonesië, Laos, Maleisië, Myanmar, de Filippijnen, Singapore, Viëtnam en Thailand. China is ASEAN’s vierde handelspartner met een volume van 231 miljard $ in 2008 en China’s investering in ASEAN groeide vorig jaar met 125 % tot 2,18 miljard $. Op de top, die onder het thema staat van interconnectiviteit en contact tussen de volkeren, zullen overeenkomsten worden getekend over samenwerking op diverse vlakken. Toch is de meest besproken vraag of deze Aziatische landen van een vrijhandelszone tot een echte gemeenschap zouden kunnen uitgroeien zoals de Europese Unie. We maakten vorige week gewag van de gemeenschappelijke wil van Japan, Zuid-Korea en van China om in die richting te werken. De drie landen willen een Fonds met 120 miljard $ spekken ten voordele van de ASEAN-landen: Japan en China zullen elk 38 $ miljard bijdragen, Zuid Korea 19,2 miljard $ en de rest komt van de ASEAN-landen zelf. Bedoeling van dit Fonds dat afgesproken werd in Chiang Mai is vooral een reserve te heben in geval zich opnieuw een financiële crisis voordoet. Daarnaast heeft China 10 miljard steun beloofd voor de ontwikkeling en uitbouw van infrastructuur, waarvoor 1 miljard $ nog dit jaar door de Eximbank wordt vrijgemaakt. Logistiek is een zwaar probleem door het onderontwikkeld transport, aldus zakenlui die willen exporteren naar die landen.

Premier Wens aankomst in Hua Hin

Op 1 januari treedt de vrijhandelszone ‘China-ASEAN Free Trade Agreement’ (CAFTA) in werking tussen China en de zes oorspronkelijke ASEAN-landen (Brunei, Indonesië, Maleisië, de Filippijnen, Singapore en Thailand) : 93 % van de goederen zal vrij over de grenzen kunnen circuleren. Daarmee komt de eerste vrijhandelszone in het zuiden tot stand tussen ontwikkelingslanden. Het is duidelijk dat dit ook in het voordeel is van China, nu de vraag uit Europa en de Verenigde Staten zo sterk daalde. Wat de verdere integratie naar een gemeenschap betreft, is het Chinees aanvoelen dat best eerst overeenstemming bereikt wordt over zaken waar men het over eens is, zoals de vrijhandelszone, vooraleer delicate politieke punten aan bod komen. In de ogen van de nieuwe Japanse premier zou de Aziatische gemeenschap zelfs landen omvatten als Australië, Nieuw-Zeeland en India.

De Chinese premier stelde op de ASEAN-top zes concrete terreinen voor om de samenwerking te verbeteren tussen China en de ASEAN-landen. Vooreerst moet de vrijhandel ten volle gepaard gaan met het publiceren van de wetten en regels terzake, de opleiding van HR moet erop zijn afgestemd, evenals de hulp voor de ondernemingen. Daartoe wil China een gemeenschappelijke website oprichten en volgend jaar een Vrijhandelsforum organiseren met ASEAN. Ten tweede zou spoedig overeenstemming moeten bereikt worden over een plan met de prioritaire projecten, zoals in de transportsector, en ook over de samenwerking van de douane en het luchtverkeer moeten nog akkoorden bereikt. Ten derde pleitte Wen voor samenwerking in de landbouw, vooral om de graanproductie te verbeteren. Ten vierde moet de samenwerking uitgewerkt worden op de diverse subterreinen van duurzame ontwikkeling en wil China 100 milieudeskundigen helpen bij hun opleiding. Ten vijfde kunnen sociale en culturele uitwisselingen verbeterd worden (cultuur, onderwijs, toerisme, strijd tegen ziekten en grensoverschrijdende criminaliteit, …). Ten zesde steunt China de ASEAN als leidende actor in de regionale samenwerking en zal het een permanente afgevaardigde bij de organisatie aanstellen.

6° jaarlijkse ASEAN-China Expo te Nanning

In Nanning, hoofdstad van de provincie Guangxi, werd zaterdag ook de vijf dagen durende 6e China-Asean Expo afgesloten. Volgens vicegouverneur Chen Wu  beliep het totaal verhandeld volume 1,65 miljard $, wat 3,8 % meer is dan vorig jaar. Er werden 136 grensoverschrijdende projecten getekend, met investeringen voor 6,4 miljard $. Chinese ondernemingen kregen 204 deals rond met een investering van 61 miljard $. In de zijlijn van de Expo werden 11 fora gehouden, waarvan één over douanesamenwerking, één over handel en investeringen en één over radio en televisie

Voor meer info: zie website Xinhua.

Video: Opening Nanning expo Wen in Hua Hin Zakenvolume tussen beiden

Zie ook CCTV-video over de doorsteek onder de Gele Rivier

 “Het is nauwelijks te geloven nu we te maken hebben met een bankcrisis die de banken zelf hebben veroorzaakt, maar de banken zijn nog steeds de sterkste lobby in Capitol Hill. In feite zijn ze er de bezitters van.” Aldus VS-senator Dick Durbin, fractieverantwoordelijke van de Democratische Partij, op 30 april 2009.
Terwijl de VSA biljoenen dollars besteden om hun banksysteem te ondersteunen, waardoor de rest van hun economie verwaarloosd wordt, heeft China de naam een “mirakeleconomie” te zijn die zich heeft losgekoppeld van de rest van de wereld. Die rest van de wereld is in de ergste recessie gezonken sinds de jaren 1930, maar China handhaaft een wonderbaarlijke jaarlijkse groei van 8%. Zo blijkt tenminste uit de rapporten. De commentatoren hebben daar echter hun twijfels over. Ze vragen zich af hoe die groei mogelijk is, als andere landen die ook in grote mate van export leven, een aanzienlijke daling hebben gekend en zich nog steeds op een dieptepunt bevinden.

De econoom Richard Wolff schrijft sceptisch: “De wereld bevindt zich op dit ogenblik in een algehele kapitalistische crisis. Overal zakt de consumptie. Wereldwijd worden minder goederen gekocht, en dat geldt ook voor producten uit China. Hoe is het mogelijk dat een land dat zo van de wereldeconomie afhangt nu nog zulke explosie groei kan hebben? Hun aandelenmarkt staat nu 100% hoger vergeleken met haar laagste peil. Niets lijkt nog maar van ver daarop in de rest van de wereld, en zeker niet in de VSA of Europa. Wie wil geloven wat de Chinezen beweren, moet aanvaarden dat ze in enkele maanden hun economie omgevormd hebben van een op export gebaseerde krachtcentrale tot een op huishoudelijke consumptie gericht industriepark. Nergens ter wereld heeft dat minder dan vele decades geëist.”

Hoe kan China’s relanceplan zo goed werken, als het onze ongeveer niet werkt? Het antwoord is eenvoudig: het land heeft zijn banksysteem niet toegestaan zijn goederenproductie onder de voet te lopen. De Chinese banken werken voor het volk, en niet omgekeerd. Dat beweert Samah El-Shahat, presentatrice van de Engelse uitzendingen van Al Jazeera, en in het bezit van een doctoraat economie van de Universiteit van Londen. In een artikel van 10 augustus, getiteld “China geeft voorrang aan het volk in plaats van aan de banken” schrijft ze:

“China is de leidinggevende economie die geen breuk kent tussen de financiële sector en de ondernemingsgewoonten van het gewone volk. Beide sectoren beleven opnieuw een boom en dat is te wijten aan de manier waarop de regering zich opstelt ten aanzien van de banken. China heeft de banksector niet toegestaan om zo machtig, invloedrijk en omvangrijk te worden dat hij de overheid onder druk kan zetten om onbeperkt steun te geven. Eenvoudig gesteld betekent dit dat de regering verkiest om de belangen van het publiek voorrang te geven op deze van gelijk welke gevestigde belangengroep. Dat is de reden waarom de Chinese banken in heel ruime mate leningen blijven toestaan aan het publiek en aan ondernemers.”

Wat Wolff een “globale kapitalistische crisis” noemt is eigenlijk een kredietcrisis. In China echter, in tegenstelling tot de VS, is men het krediet vrij blijven verlenen, niet alleen aan de financiële sector, maar ook aan de industrie en de lokale besturen. De staatsbanken hebben massaal hun leningen opgevoerd en de plaatselijke besturen en ondernemingen hebben daar op grote schaal gebruik van gemaakt. De Volksbank van China schat dat het totale bedrag aan leningen voor het eerste halfjaar van 2009 opliep tot 1,08 biljoen dollar. Dat is 50% meer dan voor het hele jaar 2008. De Federal Reserve (de Amerikaanse centrale bank, n.v.d.v.) heeft ook voor een recordbedrag geleend, maar dat ging hoofdzakelijk naar rechtstreekse steunmaatregelen voor de financiële sector zelf, terwijl de man in de straat zich maar moest zien te behelpen.

El-Shabat schrijft: “In het Verenigd Koninkrijk en de VSA beleeft de financiële sector een boom terwijl de wereld van de gewone mensen van kwaad naar erger lijkt te evolueren. De werkloosheid is hoog, de zakenwereld zakt in elkaar en de huizenverkoop om hypothecaire schulden te betalen gaat nog steeds door. Wall Street en de Man in de Straat lijken wel tot twee verschillende planeten te behoren. In grote mate komt dat omdat de banken nog steeds geen leningen aan de gewone mensen toestaan. In Groot-Brittannië en de VSA hebbend de banken al het geld van de belastingbetalers ingepalmd en ook nog het goedkope geld dat de centrale banken hen voorschoten. Ze gebruiken het om hun reserves opnieuw aan te vullen en om hun balansen in evenwicht te brengen, veeleer dan het ter beschikking van het volk te stellen. Dat geld is ons door de banken geroofd en onze regeringen doen daar absoluut niets tegen. Ze waren in tegendeel medeplichtig aan deze roof.”

Barsten in de Chinese Muur? 

De Chinese economie is niet volmaakt. De drang om winst te maken, vooral met buitenlands investeringskapitaal, heeft speculatieve avonturen aangemoedigd. Daarbij ging heel wat geld naar het optrekken van grote appartementsgebouwen en naar andere vastgoedontwikkelingen, zaken die de meeste mensen zich daar niet kunnen veroorloven. De Chinese arbeiders klagen nu over teveel kapitalisme, nu ze moeten betalen voor een woning, voor gezondheidszorg en voortgezet onderwijs, iets waar vroeger de staat voor zorgde. En terwijl men zich wel inspant om de leningen toegankelijker te maken voor kleine en middelgrote ondernemingen, zijn het toch nog steeds de staatsondernemingen en de grote bedrijven die het leeuwendeel van de leningen krijgen. Dat komt omdat de banken gezegd is geworden dat ze hun uitleenvoorwaarden wat strenger moesten maken en omdat die grote ondernemingen minder risico betekenen.

Wolff gelooft dat het Chinese mirakel een zeepbel is die op het punt staat uiteen te spatten, met de catastrofale gevolgen die dat zal meebrengen. De geschiedenis echter wijst uit dat als zeepbellen plots uiteen spatten, dit kwam omdat speculanten ze doorprikten. Toen de zeepbel van de Japanse aandelenmarkt in 1990 uit elkaar spatte en toen in 1998 andere Aziatische landen volgden,was dat omdat buitenlandse speculanten met allerlei afgeleide producten een aanval pleegden op de munt van die landen. De slachtoffers probeerden zich daartegen te verdedigen door hun eigen nationale munt op te kopen met behulp van hun reserves in buitenlandse valuta, maar die geraakten snel uitgeput. Vandaag heeft China zoveel dollarreserves opgestapeld, dat het voor buitenlandse speculanten moeilijk is geworden om de Chinese aandelen op dezelfde manier te bestoken. Een geleidelijke achteruitgang van de aandelenmarkt als gevolg van natuurlijke marktbewegingen kan makkelijk door een economie worden opgevangen.

Een economische rolwisseling?

Op dit ogenblik alvast werkt het Chinese relanceplan duidelijk beter dan dat van de VS en het Verenigd Koninkrijk. De hoofdreden daarvan is dat de Chinese overheid de banksector in de hand houdt. De overheid kan de kredietmechanismen sturen op een manier die de openbare bedrijven en de zakenwereld ten goede komt, gewoon omdat ze de eigenaar is van de meeste banken. Ironisch genoeg had de manier waarop de Chinese economie is gestructureerd dat land het mogelijk kunnen maken om het originele Amerikaanse kapitalistische model beter te benaderen dan de VS. zelf. Vaak spreekt men over China als een communistisch land, maar in de realiteit is het nooit communistisch geweest, althans niet in de zin die de handboeken daar aan geven. Vandaag is het dat zelfs nog minder dan daarvoor. Van de Chinese partijleider Deng Xiaoping, die China in 1978 openstelde voor buitenlandse investeerders, is de bekende uitspraak dat het niet belangrijk is welke kleur een kat heeft, als ze maar muizen vangt. Welke naam je ook aan de Chinese economie geeft, het is een economie met een structuur die wel degelijk de ondernemers aanmoedigt.  

Jim Rogers is een naar Singapore uitgeweken Amerikaanse investeerder en financieel commentator. In 2004 schreef hij een artikel getiteld “De opkomst van een Rood Kapitalisme”: “Enkele van de efficiëntste kapitalisten ter wereld leven en werken in Communistisch China… Het doet er niet toe hoe lang nog de Chinese leiders zichzelf communist blijven noemen, ze blijken in elk geval van plan om een van ’s werelds dominante kapitalistische economieën te worden.”

Ondertussen is de VSA weggezonken in wat Rogers een “socialisme voor de rijken“ noemt. Als gewone Amerikaanse ondernemingen failliet gaan worden ze aan hun lot overgelaten. Als banken echter “te groot om failliet te gaan” worden geacht, dan betalen wij, de belastingbetalers de verliezen terwijl de bankiers de winsten voor zich houden en men ze toelaat om ermee voort te speculeren. De reddingsoperaties door de overheid van Wall Street met belastinggeld staan ver van de kapitalistische principes en hebben het aanschijn van de Amerikaanse economie veranderd. Het kapitalisme waar wij op school over leerden ging over winkeltjes die uitgebaat werden door vader en moeder, over hoeves waar een heel gezin op werkte en over bescheiden ondernemers die op een heel kleine schaal bezig waren. De rol van de overheid bestond erin de regels op te stellen en ervoor te zorgen dat iedereen het spel eerlijk speelde. Die vader-en-moederwinkeltjes zijn eruit geduwd door de reusachtige winkelketens en de mega-industrieën, de kleine boerderijtjes zijn opgekocht door multinationale agrobedrijven, en de Wall Street banken zijn zo machtig geworden dat Congresleden klagen dat de banken nu zelfs al eigenaar zijn geworden van het Congres. Reuzenbanken en dito ondernemingen hebben de regels in hun eigen voordeel herschreven. Gezonde concurrentie is vervangen door een soort van roofdierkapitalisme, waarin de kleine vissen systematisch opgeslokt worden door de haaien. Het resultaat is nu een steeds bredere kloof tussen de rijken en de armen. Een kloof die de grootse rijkdomtransfer uit de geschiedenis is gebleken.

Het beste van de beide werelden

De Chinese oplossing voor een failliet banksysteem zou zijn de banken te nationaliseren in plaats van de verliezen. Als de VS dat ook zou doen dan zouden wij, het volk iets waardevols voor onze belegging verwerven, namelijk een stabiel banksysteem dat eigendom van het volk is. Als dat woord “nationaliseren” on-Amerikaans klinkt, noem het dan “openbaar bezit, werkend ten voordele van het algemeen belang”, net zoals openbare bibliotheken, parken en rechtbanken. We moeten onze dollars weghalen bij Wall Street en ze teruggeven aan de Man in de Straat. Dat is alleen mogelijk door het ongecontroleerde monopolie van de privé-banken te doorbreken en de controle over het geld en het krediet weer aan het volk te geven. Als de Chinezen het beste van twee werelden kunnen hebben, dan wij ook.

———————————————————————————————————————————————

Ellen Brown heeft haar talent van onderzoekster ontwikkeld als openbare aanklager voor burgerlijke zaken in Los Angeles. In Web of Debt, haar meest recente boek, maakt ze een analyse van de Federal Reserve en “het geldbedrijf”. Ze laat zien hoe dat privé-kartel zich de macht heeft toegeëigend om geld te creëren dat normaal het volk toebehoort en hoe dat volk er opnieuw de controle over kan krijgen. Haar vorige boeken gingen over het farmaceutische kartel, dat zijn geld op zijn beurt van dat geldbedrijf krijgt. Onder haar elf boeken citeren we Forbidden Medecine (Verboden geneeskunde), Nature’s Pharma (Natuurlijke geneesmiddelen) (in samenwerking met Dr. Lynne Walker), en de Key to Ultimate Health (De sleutel tot de hoogste graad van gezondheid) (samen met Dr. Richard Hansen). Ze is terug te vinden op twee websites: http://www.webofdebt.com/ en  http://www.ellenbrown.com/

Hier vind je het oorspronkelijke artikel: The Secrets of China’s Economy: The Government Owns the Banks rather than the Reverse. http://www.webofdebt.com/articles/secret_of_china.php

Een vijfde van de partijleden zijn vrouwen en vijf miljoen leden komen uit etnische minderheden. Eén op de drie leden heeft een universitaire achtergrond. Wat de leeftijd betreft, komen alle leeftijdsgroepen voor: er zijn bijvoorbeeld even veel leden onder de 35 als er ouder zijn dan 60 jaar. Hetzelfde geldt ongeveer voor het tijdstip van aansluiting. Er zijn wel nog 733.000 personen over die reeds lid waren voor 1949.

Wat het beroep betreft, zijn er 7 miljoen arbeiders, 23 miljoen boeren, herders of vissers, 6 miljoen ambtenaren, 16 miljoen managers en technici, 2 miljoen studenten, 14 miljoen gepensioneerden en 5 miljoen ‘anderen’. Meer dan 3 miljoen leden staan in de niet-publieke sector, en daarbij zijn er meer managers en technici dan arbeiders.

In 2008 zag de partij 2,8 miljoen nieuwe leden de partij vervoegen, waarvan meer dan één derde vrouwen. Ongeveer 80 % is jonger dan 35 jaar; vooral het aantal studenten verhoogde.

Er bestaan 3224 lokale partijcomités, waarvan 31 op provinciaal niveau, 410 op stedelijk en 2792 op kantonaal niveau. Zo’n 86.000 partijorganisaties situeren zich binnen de ambtenarij: 64 op nationaal ministerieel niveau, 1377 binnen de provinciale ambtenarij, 15.000 op stedelijk en 70.000 op kantonaal niveau. Daarbuiten zijn nog 34.321 partijorganisaties actief in kleine steden en gemeenten (townships), 78.000 partijorganisaties op buurtniveau in de steden en 605.000 in de dorpen (villages).

Van China’s 2,6 miljoen ondernemingen voldoen een kleine 600.000 aan de voorwaarden om een partijorganisatie op te zettten (bijv. meer dan 3 leden). In de publieke sector werken 216.000 partijafdelingen in ondernemingen en 380.000 zijn actief in de privésector. In de instellingen werd bij 464.000 een partijorganisatie opgezet, bijv. 1622 aan universiteiten en 7892 aan onderzoeksinstellingen. Van de 81.000 burgerlijke entiteiten die geen ondernemingen zijn, hebben er 12.000 een partijafdeling.