Foxconn produceert o.m. iPad voor Apple

Volgens de gegevens van de ‘International Data Corp’ produceren Taiwanese ondernemingen op het vasteland meer dan 85 % van de monitoren voor desktopcomputers, meer dan 90 % van de laptops en meer dan 70 % van de pc-moederborden. Taiwanese ondernemingen produceren Apples iPhones in China, Amazones Kindles en de Playstations van Sony. De vervlechting van beide economieën zit in een versneld tempo en de verwachting is dat een politieke eenmaking op termijn makkelijker zal zijn met economieën die geïntegreerd zijn. Deze integratie kreeg een sterke stimulans door het ondertekenen in juni door Taiwan en China van de ‘Economic Cooperation Framework Agreement’. Volgens het Taiwanese ministerie van Economie verdrievoudigden de Taiwanese investeringen in China tijdens het eerste semester tot 5,7 miljard $. De meeste projecten betreffen ICT-projecten: zij stellen op het vasteland 14,4 miljoen personen te werk, wat ongeveer neerkomt op 60 % van Taiwans bevolking.

In de Taiwanese pers verschijnt dan ook kritiek dat de Taiwanese ondernemingen in China Taiwan zouden “uithollen”. Hierbij wordt verwezen naar Foxconn, dat op het vasteland 800.000 personen tewerkstelt, terwijl de groep in Taiwan maar 20.000 personeelsleden telt. Beide zijden proberen wel uit te stijgen boven het platweg goedkoop produceren van laagtechnologische goederen. Van Taiwanese zijde is het ‘Industrial Technology Research Institute (ITRI)’ een gangmaker van meer creatieve en innovatieve technologie. Het instituut stond overigens aan de wieg van ‘Taiwan Semiconductor Manufacturing Co.’ (TSMC), nu de grootste chipproducent met 45 % van de markt. Taiwans aandeel in de chipmarkt stijgt overigens tot 58 %, wanneer de productie van United Microelectronics Corp eraan wordt toegevoegd. Hoewel recentelijk op het eiland heel wat kritiek kwam op Foxconns gedrag op het vasteland naar aanleiding van een reeks zelfmoorden, blijkt globalisatie voor Taiwan de enige uitweg.

De facto volgt Taiwan een dubbelslachtige politiek tegenover China. Enerzijds laat Taiwan toe dat haar ondernemingen tv’s produceren met LCD-schermen, maar anderzijds verhindert de politiek dat deze ondernemingen er de laatste technologie gebruiken. In plaats van de meer kostenbesparende 12 inch-technologie te gebruiken, mag de TSMC-vestiging in Shanghai enkel werken met de oudere technologie van 8 inches. Er wordt gewezen naar concurrenten uit andere landen die wel in China toelaten te werken volgens de laatste technologische standaarden. Dit zou de Taiwanezen kostbare tijd doen verliezen tegenover de concurrentie, zo wordt geopperd. Hoe dan ook, de Taiwanezen zijn sterker dan de vastelanders in hardware. Toen Lenovo IBM’s pc-afdeling overnam, sloeg het Taiwanese Acer terug door de overname van Gateway. Acer was tijdens het eerste semester de tweede pc-producent (na HP), terwijl Lenovo pas op vier staat. Taiwan domineert wel de markt, doordat contractproducenten wiens naam in het westen nauwelijks bekend zijn, zoals Quanta, de hardware vervaardigen voor klanten als Hewlett-Packard, Sony, Dell en Apple. Asustek is uit deze niche gebroken en wordt een globaal merk. China wint daarentegen wel zaken op het vlak van de software, waarin Taiwan niet echt meespeelt.

Cultuurminister Cai Wu één week in Taiwan

Beide kanten proberen hun research in trendsettende producten te verbeteren. Het ITRI kreeg vorig jaar erkenning van een recordaantal van 397 patenten: Taiwanese producenten zijn bezig met opvouwbare schermen of schermen die kunnen naar beneden rollen als rolluiken. De volgende generatie van e-readers met kleuren is eveneens in voorbereiding. Er wordt zelfs met artiesten gebrainstormd hoe ’Made in Taiwan’ om te vormen tot ‘Created in Taiwan’, wat nauwelijks een verschil uitmaakt met China’s politiek om eveneens hoger op de technologische ladder te klimmen door het stimuleren van eigen innovatie in een bredere context. Het is echt geen toeval dat de Chinese minister van Cultuur Wu Cai deze week vergezeld van 50 personen het eiland bezoekt. Behalve een cultureel forum staan ook bezoeken aan culturele en cultuurhistorische sites op het programma en ook ondernemingen uit de creatieve nijverheden.

Bron: K&W, Global Times

Wang Jinghang startte in 1976 met zeven vrachtwagens. Hij volgde geen hogere opleiding en had evenmin veel ervaring. In minder dan twee decennia werd Wangs bedrijf ‘Fubang Logistics’ een leider in de sector, met 160 voertuigen, 4 schepen, één opslagplaats en 300 personeelsleden. Wang is nu ook het hoofd van Ningbo’s Logistieke Vereniging. Hoewel zijn onderneming een inkomen heeft van 60 miljoen yuan, is Wang toch niet tevreden met de staat van de logisiek in vergelijking met de ontwikkelde landen.

Ningbo is China’s tweede haven en ’s werelds vierde. De vrachthandel overschreed er vorig jaar 380 miljoen ton. Ningbo was ook één van de 21 logistieke hubs die door de regering toelagen beloofd werden met het stimuleringsprogramma. In dit kader biedt logistiek een hoog groeipotentieel, temeer daar de nationale steunplannen opgevolgd werden door meer lokale. Ook de Nationale Ontwikkelings-en Hervormingscommissie bezit een steunfonds voor de herstructurering van de sector. Ningbo’s stadsbestuur biedt eveneens belastingvoordelen en toelagen bij de aanschaf van vrachtwagens. In de praktijk hebben de mooie voornemens een eerder beperkte weerslag, want de plannen van de regering hebben nog geen uitvoeringsmodaliteiten, aldus een analist van Cinda Securities.

Voor Wang is het allemaal een kwestie van communicatie en software. Wanneer een vrachtwagen van Ningbo naar Peking rijdt, komt hij leeg terug, wat hoge kosten oplevert. Wanneer er een uitwisselingssysteem zou bestaan dat voortdurend informatie bijhoudt over de beschikbare vrachtruimte, zou de vrachtwagen gevuld kunnen terugkomen, wat de kosten kan drukken. Wang is op zoek naar een softwareplatform dat dit kan regelen. Momenteel zijn bevrachting, opslag en voertuigenbeheer apart, zodat de ondernemingen met diverse systemen werken, in plaats van met een efficiënter geïntegreerd systeem, aldus nog Wang. 

De winstmarge in China’s logistiek bedraagt dan ook maar 5 %, terwijl dit op internationaal vlak 30 % bedraagt. Fubang heeft wel een eigen opslagplaats, maar veel kleinere logistieke firma’s huren hun depots. Vastgoed is zoals bekend duur in China en voor de toekomst zal er meer vraag zijn naar ruimte met de herleving van de binnenlandse vraag en export, aldus CB Richard Ellis. Aan fondsen geraken, is eveneens een probleem. Ongeveer 90 % van de lokale logistieke firma’s is privé en deze geraken moeilijk aan geld bij de banken. Een gebouw van meer dan 20 verdiepingen is opgeleverd voor Fubang en enkele kleinere collega’s en zal volgend jaar operationeel zijn. Volgens Wang heeft het stimuleringsplan toch iets veranderd aan de mentaliteit van klanten als ondernemingen in buitenlandse handel en industriële bedrijven en mijnbouwbedrijven. Vroeger keken ze neer op deze transporteurs, maar nu deze over eigen gebouwen beschikken, worden ze meer ernstig genomen.

Het is wellicht het goede moment voor de Chinese arbeiders om voor de dag te komen met hun grieven. Een onderzoek door Manpower bij 3607 Chinese ondernemingen wees uit dat 30 % van die bedrijven meer personeel wil aannemen, terwijl dit vorig jaar maar 10 % was. Niet meer dan 4 % van de werkgevers is van plan het personeelsbestand in te krimpen. Dat cijfer van 30 % is het hoogste sedert 6 jaar. Dat de actie bij Honda-Guangqi uitbrak nadat Honda beloofde de productie in China  tegen 2012 met één derde te verhogen en bereid was daar 920 miljoen voor te spenderen, is wellicht geen toeval. Overigens staat de loonkost bij Honda maar in voor 10% van de totale kosten; bij Alpha Networks (ICT) is het nog geen 3 %.  Overigens citeert de Financial Times een Nomurastudie waaruit blijkt dat de industriële bedrijven tussen 1994 en 2008 hun arbeidsproductiviteit jaarlijks met 21 % zagen stijgen, terwijl de loongroei beperkt was tot 13 % per jaar. Volgens professor Cai Fang stegen de lonen van de migranten reeds met 19 % in 2008 en met 16 % in 2009, en zullen deze blijven stijgen. Er is immers  een nieuwe generatie van migranten aangetreden die niet het geduld en incasseringsvermogen heeft van de eerste generatie en die ook hogere verwachtingen heeft ten aanzien van het leven en werken in de stad.

De crisis zoals die voelbaar is in het westen, lijkt in China onbestaande. Volkswagen tekende zopas een contract van 520 miljoen $ voor een nieuwe fabriek in Foshan, waar 4000 personen zullen werken en vanaf 2013-14 maar liefst 300.000 wagens per jaar van de band zullen rollen. Bij de kmo’s uit Hongkong zouden er echter wel 2500 bedrijven op 50.000 aan denken te sluiten.  Bij Foxconn, waar als reactie op de golf van zelfmoorden ook een loonsopslag beloofd werd, wil de directie onderhandelingen met de klanten (zoals Apple, HP, Dell, Sony…) opstarten om de beloofde loonsverhogingen deels op hen te verhalen. Ook wil de holding Hon Hai afstappen van het model fabriek/dorp dat ze tot nu toe aanhing. Dit zou impliceren dat Foxconn zijn  sociale diensten, zoals zwembaden, aan de overheid verkoopt en desgevallend, zoals voor de slaapgebouwen, terugleent. Foxconn stelt 400.000 werknemers tewerk in Shenzhen en 800.000 in China. De onderneming onderhandelt momenteel om in de hoofdstad van de  binnenprovincie Henan te Zhengzhou (waar de lonen minder hoog zijn)  een onderneming op te starten. Naar verluidt zou concurrent Quanta de lonen  in de lente reeds hebben verhoogd.  Concurrent Inventec opent dan weer in november in Chongqing een grote productie-eenheid omdat de lonen er minder hoog liggen dan in de Parelrivier-delta. Compal- de grootste producent van laptops- zal de lonen van zijn werknemers in China licht verhogen.

Bron: SCMP, FT, China Daily, Peoples Daily, Asia Times

Zie ook CCTV  over de gevolgen van de loonsverhoging

De Chinese zoekmarkt verwerkt meer dan 200 miljard zoekopdrachten per jaar en zal, naar verwachting, in de loop van 2010 goed zijn voor 10 miljard yuan (1 miljard euro) inkomsten. Op die groeimarkt had Google een aandeel van bijna 30 %. Van deze taartpunt willen andere bedrijven nu graag een stukje snijden.

De portaalsite Sohu.com heeft z’n eigen zoekmachine Sogou.com. Hun wapen is Sogou Pinyin, software die ervoor zorgt dat je snel en gemakkelijk Chinese tekst in computerdocumenten kunt aanbrengen. Direct na de terugtrekking van Google heeft de Chinese zoekmachine de nieuwste versie Sogou Pinyin 5.0 gelanceerd. Met deze software zal het marktaandeel niet alleen groter worden, maar kan Sogou ook beter de behoeften van de klanten nagaan.

Microsoft is druk bezig met de verbetering van Bing Chinese, de Chinese versie van de zoekmachine die Microsoft onlangs heeft gelanceerd.

Het voordeel van Soso.com, de zoekmachine van Tencent.com, is juist dat moedermaatschappij Tencent de eigenaar is van QQ, het door Chinezen (ook buiten China) meest gebruikte syteem voor instant messaging.

Baidu dat nu al het grootste  marktaandeel van de Chinese zoekmarkt heeft (58 %) zal wellicht het meest profiteren van de Google-truc met zijn onvoorspelbare afloop. De aandelen van Google zijn gedaald, die van Baidu gestegen en de Chinese onderneming is de Amerikaanse op de beurs voorbijgestreefd. Op 25 maart sloot Google af met 553 $, min 0,81 %, daar waar Baidu’s 1,75 % steeg tot 589,85 $. 

Heeft de zoekmarkt dan geen last van de economische malaise? Integendeel, volgens het in Shanghai opgerichte onderzoeks- en adviesbedrijf iResearch (http://english.iresearch.com.cn/).  De interneteconomie in zijn geheel, met advertenties en e-verkoop, is het beter gaan doen sinds september 2009. Grote adverteerders hebben ontdekt hoe doeltreffend ze hun winsten kunnen binnenhalen via reclame op de zoekmachines. De bedrijven die actief zijn op de zoekmarkt, behoren van hun kant tot de meest innovatieve wat marketing betreft. Ze passen zich veel sneller aan dan tradionele reclamemakers. Als de Chinese economie zich blijft herstellen, zoals verwacht, zijn er zeker in deze sector goede vooruitzichten. De analisten van iResearch voorspellen dat de miljardenwinsten in dubbele cijfers zullen worden uitgedrukt, zeker tot 2013.

De ondernemingen die azen op het marktaandeel van Google zullen er echter ook nog wat voor moeten doen. Intellectuelen houden van Google omdat het leuk en gebruiksvriendelijk is. Academici en met name informatici maken druk gebruik van de intussen zeer populaire en nuttige diensten, zoals blogs, Google earth, archief van wetenschappelijke documenten, enzovoort. De voornaamste reden waarom google.com meer populair blijft bij intellectuelen dan google.hk.com (dat ook functies heeft zoals Google earth en blogs etc) is echter dat google.com ongecensureerd is.
Velen zullen zich nog lange tijd wenden tot Google.com, ook als dat via de aanschaf en toepassing van technische snufjes moet om de zogenaamde great firewall te omzeilen.
De R&D-afdelingen van de concurrenten moeten aan de slag om hun producten nog aantrekkelijker te maken. 
De overheid zal voortdurend moeten afwegen wat het minste van de twee kwaden is: dat een deel van de intelligentsia beïnvloed wordt door vaak verfijnde westerse propaganda of dat het zijn vertrouwen in het politieke systeem verliest.

Bronnen: Beijing Review, iResearch, wikipedia
een duidelijk beeld van de diagrammen en extra info op www.bjreview.com.cn/quotes/txt/2010-04/08/content_261259_2.htm

Zie ook discussie-uitzending Dialogue over zoekmachines en sociale netwerken

Wordt het regen of zon?

Opinie van Jonathan Holslag verschenen in De Standaard op woensdag 10 maart 2010

Terwijl de VS en Europa alle zeilen moeten bijzetten om de economische crisis binnen de perken te houden, lijkt China het onheil vrij makkelijk te doorstaan. Dat is het cliché. Maar het klopt niet, betoogt JONATHAN HOLSLAG.
In Peking is het dezer dagen verzamelen geblazen voor de 2.900 vertegenwoordigers van het Nationale Volkscongres. Na een periode van economische turbulentie was het uitkijken naar de economische agenda die de immer minzame premier Wen Jiabao zou voorstellen voor het komende jaar. Maar de zitting van het congres is ook een belangrijke graadmeter voor de populariteit van China’s politieke leiders en hun plannen om de groei van de Volksrepubliek op de rails te houden.

Zelfs in tijden van economische crisis dendert de Chinese locomotief in een razend tempo voort. Negen procent groeide de economie in 2009 en Peking lijkt vast van plan om die cadans voort te zetten. Naast een meer ‘bescheiden’ groei van acht procent voor 2010 wil de partijtop van China een van de slagkrachtigste kenniseconomieën ter wereld maken, met miljarden aan investeringen in schone energie, nanotechnologie en informatica. De kloof tussen arm en rijk moet aangepakt worden en om al die verwezenlijkingen luister bij te zetten willen de Chinezen nu ook een eigen ruimtestation in een baan rond de aarde brengen. De sky is al lang niet meer de limit voor China.

Fundamentele zwaktes

Zo lijkt het althans. In werkelijkheid zijn de partijbonzen in Peking zich steeds meer bewust van de fundamentele zwaktes van de Chinese economie. ‘We kijken aan tegen een zeer complexe situatie’, stelde premier Wen. ‘Onze omgeving blijft gekenmerkt door destabiliserende factoren en onzekerheden.’ Met die uitspraak legde Wen de vinger op de wonde. China blijft afhankelijk van welvarende buitenlandse markten en die partnerlanden zouden het wel eens kunnen laten afweten. De Amerikaanse president Barack Obama sprak onlangs nog over ‘hardere maatregelen om oneerlijke import uit China aan te pakken’. Ook in de Europese Unie wordt met stijgende argwaan gekeken naar het groeiende handelstekort met China, nu goed 170 miljard euro.

Waar het voor de Chinese overheid al een aantal jaren op aankomt, is China om te vormen van de fabriek voor de wereld naar een welvarende economie die grotendeels voor zichzelf produceert. Minder uitvoer dus en meer binnenlandse consumptie. Zonder twijfel consumeren de Chinezen aanzienlijk meer dan voorheen. Probeer maar eens door het verkeer in een stad als Shanghai te ploegen: de Chinezen zijn gek op autorijden en ze hebben daar nu ook het geld voor. In de winkelcentra is er voor elk wat wils: afgeprijsde airco’s voor Wang Modaal, maar voor de nieuwe Chinese yuppies ook luxe van een decadentie die we hier in Europa nog niet kennen.

Te veel van alles

Maar het probleem is dat de Chinese afhankelijkheid van de export tegelijk verder is toegenomen. Dat komt vooral doordat de industriële productie veel sneller groeit dan de consumptie van de huishoudens. Terwijl de industriële productie in 1999 nog even groot was als wat huishoudens aankochten, draaide er in 2008 voor vijfhonderd miljard euro méér van de band dan wat Chinese gezinnen konden consumeren. Dat overschot moeten de Chinezen dus in het buitenland zien te verpatsen. Neem bijvoorbeeld laptops. De binnenlandse verkoop ervan is de laatste vijf jaar gestegen van één tot tien miljoen stuks. Spectaculair, zeer zeker. Maar de uitvoer van laptops groeide van dertien miljoen tot 110 miljoen stuks, goed voor zestig miljard euro. De Chinezen worden dus nog steeds vooral rijker door méér te produceren dan ze zelf nodig hebben.

Een bijkomend probleem is dat veel van die industriële markten compleet verzadigd zijn. Niet alleen in China, maar wereldwijd is er een overcapaciteit in bijna alle belangrijke productsegmenten: auto’s, koelkasten, mobilofoons, noem maar op. Winstmarges van bedrijven zijn daardoor zeer klein, wat hen aanzet minder arbeiders aan te nemen. Ze willen méér produceren met minder mensen. De Chinezen hebben dus niet alleen ongelooflijk veel export nodig om de economische groei op peil te houden, maar ook zeer veel groei om de werkgelegenheid te garanderen. De Chinese economie groeide de voorbije jaren gemiddeld met negen procent, maar dit resulteerde slechts in een werkgelegenheidsgroei van één procent. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat het aandeel van de gezinsinkomens in de Chinese economie krimpt: van zestig procent in 1999 tot vijftig procent in 2009.

Zelfs de Chinese overheid duikt in de rode cijfers. Een steeds groter deel van de toename in economische groei wordt gegenereerd door investeringen in machines, infrastructuur enzovoort. Het feit dat de productieve economie niet meer veel oplevert, zet investeerders ertoe aan te speculeren in vastgoed of op de beurs. Daar zijn zich nu al gevaarlijke zeepbellen aan het vormen.

Ook van nieuwe groeisectoren zullen de Chinezen géén mirakels moeten verwachten. Zonnepanelen bijvoorbeeld. Na amper vijf jaar spectaculaire groei, kampt deze industrie, die grotendeels in China gevestigd is, met overproductie. Nu al ziet het ernaar uit dat dezelfde evolutie zich zal voordoen in systemen voor hybride wagens. Technologische vooruitgang blijft hoegenaamd een belangrijke katalysator voor economische groei, maar de positieve impact ervan op sociaal vlak blijkt steeds sneller uitgewerkt.

De Chinezen staan dus voor een zeer complexe economische uitdaging. De weg naar een welvarende Chinese binnenlandse economie is lang en de vraag rijst of het in een internationaal klimaat van onzekerheid die tijd zal krijgen.

JONATHAN HOLSLAG is onderzoeker Internationale Relaties aan de Vrije Universiteit Brussel.

Video zeer gegeerd

We schreven eerder over de wedijver tussen Youku en Tudou om de Chinese nummer één inzake gedeelde video te worden. Uitgerekend deze twee rivalen, die samen 80% van de markt inpalmen, hebben nu een samenwerkingsakkoord gesloten voor de aanschaf van nieuwe video met copyright. Zegt baas Victor Koo van Youku: “We hopen dat we een zakenmodel kunnen opzetten waar we beiden van profiteren”, en baas Gary Wang van Tudou: “In de marathonloop zie je de snelsten vooraan in een groepje: we geloven sneller te zullen lopen door het partnerschap”.

Insiders wijzen erop dat vooral de prijzen van onlinevideo’s onlangs sterk stegen. Ook is het zo dat andere internetgroten zoals Baidu, Alibaba en Sohu zich in het videostrijdperk hebben geworpen, net zoals staatsmediagroepen als CCTV trouwens.  Zowel Youku als Tudou bevestigden dat hun verbond de kosten effectief zou drukken.

Baidu heeft van zijn kant het zakenmodel van het Amerikaanse Hulu op het oog, dat gesteund wordt  door NBC, News Corp en Walt Disney Co. CCTV kreeg 200 miljoen yuan regeringssteun om haar onlinevideowebsite uit te bouwen. Volgens Analysys International bezoekt 62 % van China’s 384 miljoen internetgebruikers de videowebsites. Er worden nog meer nieuwe spelers op de potentieel lucratieve markt verwacht. Wordt zonder twijfel vervolgd. Laatste nieuws is dat Baidu de website  Qiyi lanceert als haar videoarm.

Shanda

Website Shanda Games

Ook in de sector van de internetgames is aardig wat in beweging. Na de markt gedurende tien jaar geleid te hebben, werd Shanda door Tencent naar de tweede plaats verdrongen. Shanda had 1,27 miljard yuan inkomen tijdens het derde kwartaal van 2009, terwijl Tencent 1,5 miljard binnenkreeg. Het jaarlijks inkomen van de gehele online-spelmarkt groeide vorig jaar ‘maar’ met 30 % tot 27 miljard yuan, minder dan verwacht. Shanda heeft vorig jaar naast het opkopen van Hurray (muziek) en Ku6.com, haar zakenvennootschap geherstructureerd in de hoop een soort Walt Disney-imperium op internet te worden. 

Shanda werd gereorganiseerd in drie onafhankelijke onderdelen: Shanda Games, Shanda Literature en Shanda Online. Shanda Online heeft een onlinebetalingssysteem, biedt technologische ondersteuning  en doet aan onlinemarketing. Shanda Literature verleent culturele content zoals boeken en films en runt diverse sites zoals qidian.com (30 miljoen gebruikers), hongxiu.com, jjwxc.net, en rongshuxia.com. Shanda heeft ook met GBS 600 miljoen geïnvesteerd voor de oprichting van Shanda Pictures,die de hulpbronnen beheert en aanlevert die nodig zijn voor de games, de televisie-inhoud en films. Ten slotte heeft Shanda met de stad Wuxi een akkoord getekend voor het opzetten van een grootschalig interactief internetpretpark in deze stad.

Bronnen: Peoples Daily, SERIWorld

Chinese minister bij Google

In een sensationeel communiqué op hun blog kondigde Google vorige week aan waarschijnlijk  uit China te willen vertrekken.

De Chinese regering was  verrast en had enkele dagen nodig om een standpunt te bepalen. Gisteren kwam er echter duidelijke taal van regeringswoordvoerder Ma Zhaoxu. Over de beschuldiging dat China de Googlecomputersystemen zou hacken:  “Dit is door de Chinese wet verboden. Maar het gebeurt en acht op de tien Chinese computers zijn al slachtoffer van hacking geworden; in 2008 bleek het hacken vanuit buitenlandse websites met 148 % gestegen”. En over Google : “China zal de deuren open laten en ervoor zorgen dat buitenlandse firma’s, inclusief internetbedrijven, in een goede omgeving kunnen werken. Buitenlandse bedrijven moeten echter de Chinese wet naleven, de belangen van het publiek behartigen, culturele tradities respecteren en een verantwoordelijke houding aannemen. Google vormt daarop geen uitzondering”. Google weet meteen waar het staat.

Uit opiniepeilingen blijkt dat de overgrote meerderheid van de Chinese internetgebruikers in dit conflict achter hun regering staan. Ze nemen het niet dat een multinational meent zijn regels te kunnen opleggen aan een soeverein land.

De Chinese internetgigant Baidu heeft intussen in de Verenigde Staten een klacht ingediend tegen zijn Amerikaanse internetprovider. Baidu werd door die provider niet beschermd tegen Iraanse hackers, die Baidu waarschijnlijk voor een Amerikaans bedrijf aanzagen, de voorpagina kaapten en de echte site urenlang ontoegankelijk maakten.

Bij de 700 werknemers van Google China heerst pessimisme; sinds het vertrek van de  CEO en een aantal van zijn medewerkers in september waren er al geruchten over sluiting en waren er geen nieuwe aanwervingen om de leeggekomen posten op te vullen.

In het IT-wereldje zijn er maar weinigen die geloven dat Google hiermee een belangeloze strijd voert voor de vrijheid van meningsuiting en er wordt druk gespeculeerd over de echte bedoelingen. Eén hypothese is dat Google met deze sensationele exit zijn Chinese concurrent Baidu wil brandmerken als een spreekbuis van de Chinese regering om zo de internationale expansie van Baidu, dat plannen heeft om Google wereldwijd naar de kroon te steken, te dwarsbomen. Een andere hypothese verwijst naar een recente rel tussen Google en de Zuid-Koreaanse regering. Google sloot daarop Google Korea en werkt voortaan met het ’statenloze’ google.com in een Koreaanse versie, zonder enige controle van de Koreaanse regering; is er misschien besloten dit model wereldwijd te veralgemenen?

De boodschap van de vicepresident van het Amerikaanse bedrijf roept veel vragen op. Ze begint over een cyberaanval op Google zelf en zegt dat dit niet uitzonderlijk is. Wat was er dan zo speciaal aan deze aanval? Hij kwam uit China, hij was gesofisticeerd, en nog twintig andere Amerikaanse firma’s waren ook het doelwit (Google zegt niet hoe ze dat kunnen weten). De tekst gaat dan verder met de bizarre bewering dat het hele manoeuvre tot doel had e-mails van Chinese dissidenten te lezen, maar dat dit niet lukte. Lijkt het dan niet alsof de Chinezen met een kanon naar een mug aan het schieten zijn?

Google gaat verder: de e-mails van een dozijn dissidenten werden al regelmatig door derden gelezen. Als dat al gebeurde, waarom zijn die gesofisticeerde aanvallen dan nog nodig?

En waarom klopt Google deze zaak zo op? Alleen al in ons kleine Belgie wordt 18 miljoen euro per jaar besteed aan telefoontap en het Amerikaanse Echelon-spionagesysteem leest alle e-mails die in de hele wereld verstuurd worden. Kan je verwachten dat de Chinezen niet spioneren?

De tekst verandert plots van onderwerp. Deze computeraanvallen gaan naar het hart “van een breder globaal debat over de vrijheid van meningsuiting”. Google is in 2006 overeengekomen met de Chinese regering om bepaalde vormen van censuur toe te passen. De huidige aanvallen plus –niet nader genoemde- pogingen van het laatste jaar om de vrijheid op het internet verder te beperken, brengen Google ertoe zijn China-strategie te herzien. Google weigert voortaan elke censuur in China, zal dit de komende weken met de regering bespreken en als het geen voldoening krijgt, zal het zich volledig terugtrekken uit China

Met zijn overstap van verontwaardiging over een cyberaanval naar een ultimatum aan de Chinese regering gaat Google wel heel kort door de bocht.

Of Google door zich terug te trekken de vrijheid van meningsuiting in China bevordert, is twijfelachtig; de strategie van 2006 werd juist verdedigd met het argument dat aan de kant blijven staan of vertrekken hetzelfde is als je kans verspelen om invloed uit te oefenen. Google aanvaardt overigens in andere landen ook wettelijke censuur, bijv. in Europa werkt het mee aan strijd tegen kinderporno en het verbod op negationisme, en zelfs de VS legt beperkingen op. En of het doen van cyberaanvallen op bedrijfsgeheimen van Amerikaanse firma’s of het onderscheppen van e-mails van dissidenten door derden zal verminderen wanneer Google uit China wegtrekt, is ook ver van zeker.

De vraag is dus wat de echte beweegredenen van Google zijn. De komende weken wordt dat misschien duidelijker. De omzet van 300 miljoen dollar per jaar in China valt natuurlijk wel tegen, en de Chinese concurrent Baidu ligt er ver voorop. In september vertrok de CEO van Google China. En recentelijk moest Google nog bakzeil halen wegens het illegaal kopiëren van Chinese boeken voor hun onlinebibliotheek.

De insinuerende opbouw van de tekst zonder echt feitenmateriaal en het onmiddellijk naar buiten brengen zonder voorafgaand overleg met de Chinese overheid ruiken dan weer eerder naar een politieke manoeuvre. Google is tenslotte een strategisch Amerikaans bedrijf en hun frontale aanval op China werd onmiddelijk door mevrouw Clinton gesteund. Misschien wil Google China liever verlaten als strijder voor de mensenrechten dan als loser in een harde business?

Zie ook uitzending Dialogue over het onderwerp

]]> http://www.chinasquare.be/achtergrond/google-liever-vertrekken-als-strijder-dan-als-looser/feed/ 1 http://www.chinasquare.be/achtergrond/handel-investeringen-macht-en-het-discours-over-%e2%80%98china-in-afrika%e2%80%99-33/ http://www.chinasquare.be/achtergrond/handel-investeringen-macht-en-het-discours-over-%e2%80%98china-in-afrika%e2%80%99-33/#comments Sun, 10 Jan 2010 12:21:10 +0000 redactie http://www.chinasquare.be/?p=7692 Derde en laatste deel van een artikel van Barry Sautman en Yan Hairong
Originele Engelse tekst en voetnoten via
http://japanfocus.org/-Barry-Sautman/3278
Het eerste deel: inleiding en ontwikkeling van Afrika en wat China importeert uit Afrika.
www.chinasquare.be/wp-admin/post.php?action=edit&post=7615&message=1
Deel 2: ontwikkeling van Afrika en wat China exporteert naar Afrika
www.chinasquare.be/wp-admin/post.php?action=edit&post=7647

Ontwikkeling van Afrika en Chinese Investeringen

De grootste instroom van buitenlandse directe investeringen (BDI) in Afrikaanse landen komt uit Europa, Zuid-Afrika en de VS. Deze drie zijn samen goed voor meer dan de helft van het totaal. China investeerde in 1990 amper 49 miljoen dollar in Afrika en in 2003 was dat 600 miljoen. Het totaal aan Chinese investeringen in 2005 bedroeg 1,6 miljard, op 57 miljard dollar van alle Chinese BDI overal ter wereld. In 1979-2000, de meest recente jaren waarvoor er cijfers beschikbaar zijn, ging 46 % van de Chinese BDI in Afrika naar fabricage (15 % naar textiel alleen al), 28 % naar grondstoffenontginning, 18 % naar diensten (vooral in de bouw) en 7 % naar landbouw. De VRC heeft gezegd investeringen in Afrika te zullen aanmoedigen in ‘de industrieproductie, infrastructuur, landbouw en grondstoffen’.81

Gedane of beloofde investeringen van Chinese firma’s in Afrika stijgen zo snel dat die tegen eind 2006 al 11,7 miljard dollar zouden hebben bereikt en ze hebben betrekking op fabricage, handel, transport en landbouw. Het huidige kapitaal aan Chinese investeringen in Afrika bereikte 7,8 miljard dollar in 2008, met 5,5 miljard aan directe investeringen (gedaan of beloofd) in dat jaar. Directe investeringen in de eerste 9 maanden van 2009 zouden met 77 % gestegen zijn in vergelijking met dezelfde periode in 2008.82 China lijkt binnenkort de grootste BDI-bron voor Afrika te worden, vooral omdat Chinese regeringsinstanties belastingvoordelen, leningen, krediet en makkelijke toegang tot buitenlandse deviezen aanbieden voor ondernemingen die BDI-activiteiten aangaan in het buitenland.83

Investeringen zijn dus ook een thema in het discours over ‘China in Afrika’.84 Zelfs meer dan bij handel is de focus van het discours hier heel beperkt; het verhaal spreekt hier alleen over één investering door één Chinees staatsbedrijf, van de 800 grote Chinese ondernemingen(waaronder 100 grote staatsbedrijven) in Afrika.85 Westerse media hebben gigantisch onevenredig veel aandacht gewijd aan de Chambishikopermijn, de Non-Ferrous Company-Africa (NFCA).86 Al die verhalen komen erop neer is dat “de Chinezen” Afrika’s grootste uitbuiters zijn.

De vraag of de omstandigheden in Chambishi buitengewoon onderdrukkend zijn, werd aangeraakt maar niet volledig beantwoord in een rapport van 2 Zambiaanse ngo’s uit 2007. Het rapport stelt dat privatisering de grootste oorzaak is van de felle verslechtering van de omstandigheden in de Zambiaanse mijnen. Het geeft ook aan dat de NFCA algemeen beschouwd wordt als de slechtste investeerder in ’de ‘Copperbelt’ van Zambia, gevolgd door het Indische Vedanta, en dat “Zwitserse, Zuid-Afrikaanse, Britse, Canadese en andere typisch als ‘blank’ bestempelde investeerders” de beste zouden zijn. Het stelt ook dat “het debat duidelijk is gevoed door racistische veronderstellingen … en een flinke dosis frequent herhaalde stadsmythes.”87

NFCA’s aankoop van de platliggende Chambishimijn in 1998 herstelde de arbeidsgang en deed de tewerkstelling stijgen van 100 naar 2200 (op 39.000 mijnwerkers in Zambia).88 In april 2005 kwamen er echter 47 Zambiaanse arbeiders om het leven bij een dynamietexplosie. Bij een wilde staking in 2006 wegens loonachterstand werden twee stakers neergeschoten. Weinig Zambianen die in de mijn werken hebben permanente contracten die recht geven op pensioen, in tegenstelling tot de 180 Chinese werknemers. NFCA maakte het aanvankelijk moeilijk voor vakbonden om ’de contractarbeiders te vertegenwoordigen, maar werd later meer toegevend zodat nu meer dan 80 % van de arbeiders aangesloten zijn. Het betaalde in het begin ook de laagste lonen van de privémijnen in Zambia. Er zijn 11 Chinese senior managers tegenover slechts 1 Zambiaan. Mijnfamilies hadden gratis gezondheidszorg toen de mijn Zambiaans staatseigendom was, maar hebben nu moeite om gebruik te maken van mijnziekenhuizen.Hoewel veel mijnwerkers en hun verwanten HIV/AIDS hebben, is er weinig contraceptieve gezondheidszorg. De townships waar mijnwerkers leven hebben weinig voorzieningen.

Een kliniek in Zambia van de Chinese dokter Li. (voor Wife - Husband- Baby). Foto Yan Hairong

Tot voor kort negeerde de Zambiaanse regering grotendeels de omstandigheden in de mijnen. Onlangs echter dreigde ze met straffen voor de NFCA en andere eigenaars die zich “niet houden aan wat normaal is” en “de regering belachelijk maakten”.  In 2006 werden de laagste lonen verhoogd, maar ze lagen nog altijd rond het minimumloon.89 In elk geval vinden de Zambianen dat de toestand in alle mijnen veel slechter is dan voor de privatiseringen en ze nemen het de regering kwalijk dat ze ingegaan is op de vraag van de Wereldbank om de mijnen snel over te dragen aan multinationals. De WB en het IMF gaven inderdaad een half miljard dollar aan steun vrij op voorwaarde dat Zambia de privatisering snel afwerkte.90

Het rapport van de ngo’s stelt dat er bij de Zambiaanse mijnen “heel wat slechte praktijken [gebeuren], vooral bij Metorex”, een blanke Zuid-Afrikaanse firma die 90 % van de Chibulumamijn in handen heeft, die ze ontgint zoals in het rapport beschreven .91 Een Canadese firma, First Quantum Metals (eigenaar van de Kansanshimijn), en Metorex hebben zich verzet tegen de inspanningen van de Zambiaanse regering om de exploitatierechten op 2,5-3 % te brengen voor betere steun voor onderwijs en gezondheidsprogramma’s. De meeste buitenlandse mijnbedrijven betalen er nu de waarschijnlijk laagste exploitatierechten ter wereld.92 Metorex, dat de hoogste mijnwinst had in Zambia in 2006,93 First Quantum en Vendanta (eigenaar van de grote Konkolamijn) betalen allemaal 0,6 % aan exploitatierecht en 25 % bedrijfsbelasting. NFCA betaalt echter 2 % exploitatierechten en 35 % belasting.94 In 1992, toen koper 2280 dollar per ton waard was, droegen de staatsmijnen meer dan 200 miljoen dollar bij tot Zambia’s schatkist. In 2004, met een koperprijs van 2868 dollar en hetzelfde productieniveau, betaalden dezelfde mijnen, nu in buitenlandse handen, slechts 8 miljoen dollar. In tegenstelling tot de jaren voor de privatisering steunen deze mijnen meestal ook geen voorzieningen voor de lokale gemeenschappen. Slechts een minderheid van firma’s zorgt voor geneeskundige verzorging en onderwijs van de werknemers en hun gezinnen.95

De eigenaars van de Chambishikopermijn zijn ongenadige uitbuiters, maar een hiërarchie van relatief goede blanke bazen, slechtere Indische mijnexploitanten en superuitbuitende Chinezen is misleidend.96 Michael Sata, leider van het Patriotic Front (PF) en in 2006 meedingend voor het presidentschap, zei dat hij de Chinezen, Indiërs en Libanezen, die hij “parasieten” noemde, zou buitenjagen.97 Sata ontving fondsen van Taiwan, en zei dat hij het zou erkennen in plaats van de Volksrepubliek. Hij bezocht Taiwan nadat hij de verkiezingen verloor, terwijl sommige van zijn aanhangers Chinese winkels in Lusaka aanvielen.98

De Chambishimijn is zeker niet de grootste Chinese onderneming in Afrika. Een Chinees privé-conglomeraat in  Nigeria, dat een groot aantal Chinese staatsbedrijven als partner heeft in de industrie en de bouw, telt 20.000 werknemers, onder wie veel Nigeriaanse managers.99 Er zijn verscheidene Chinese fabrieken in Afrika, bijv.de textielfabriek Urifiki in Tanzania, met 2000 werknemers, en schoen- en textielfabrieken in Nigeria die 1000-2000 mensen tewerkstellen.100 Chambishi echter staat in het geheugen gegrift van mensen die vatbaar zijn voor het discours over ‘China in Afrika’.

Uit een vergelijkende studie zou waarschijnlijk blijken dat je zowel in Chinese als westerse bedrijven in Afrika onderdrukkende omstandigheden vindt. Er moet echter worden opgemerkt dat Chinese investeringen in Afrika veel minder winstgevend zijn dan westerse. 101 De Wereldbank heeft vastgesteld dat Afrika “de hoogste opbrengsten op buitenlands directe investeringen [geeft] van eender welke regio in de wereld”.102 In de jaren ’90 lagen die returns gemiddeld op 29 % en sindsdien zijn die nog gestegen. Ze liggen veel hoger dan returns van Amerikaanse buitenlandse filialen elders bijvoorbeeld.103 Toch zijn de opbrengsten van Chinese buitenlandse filialen in Afrika laag in vergelijking met de winsten van Chinese bedrijven in andere regio’s. In tegenstelling tot veel westerse investeerders in Afrika gebeuren de meeste Chinese investeringen in een joint venture met gelijkwaardig partnerschap met Afrikaanse ondernemingen, die delen in de winst. De meeste zijn kleine of middelgrote ondernemingen die produceren voor Afrikaanse markten.104 Chinese firma’s zijn vaak flexibel in hun reactie op Afrikaanse ontwikkelingsplannen. In 2007 bijvoorbeeld verbood de Democratische Republiek Congo (DRC) de export van kobaltconcentraat. Chinese firma’s die eerder concentraat kochten haastten zich om in Congo fabrieken op te zetten voor de productie van legeringen van koper en kobalt.105

Chinese investeringen lijken ook minder geconcentreerd in grondstoffenextractie en meer in infrastructuur en industrie dan westerse investeringen. Dit is deels omdat westerse landen “decennia geleden grote infrastructuur- en industrieondernemingen in Afrika bijna volledig opgegeven hadden, wegens niet-winstgevend of te risicovol”.106 Slechts 10 % van de 22 miljard dollar aan Amerikaanse BDI in Afrika in 2005 was in industrie.107 Ongeveer 83 % van Amerikaanse BDI gebeurt in vijf Afrikaanse staten. Met uitzondering van Zuid-Afrika zijn de Amerikaanse BDI in de andere vier landen merendeels in de oliewinning, en er bestaan verschillen tussen westerse oliebedrijven en Chinese parastatalen: Shell zit (zoals de andere ‘groten’) al een halve eeuw in Nigeria, maar die olieproducerende reus moet de meeste benzine die het gebruikt invoeren, terwijl Chinese firma’s in Soedan een structuur hebben gebouwd voor exploratie, productie, raffinage, transport en verkoop.108 De China National Petroleum Company zegt “banen voor meer dan 100.000 Soedanezen [te hebben gecreëerd] en tegelijkertijd [te hebben] bijgedragen tot andere tewerkstellingssectoren omdat de olie-industrie is gegroeid”. 109

Chinezen en Soedanezen werken aan de uitbreiding van een energiecentrale. (fot Yan Hairong 2008)

Het discours over ‘China in Afrika’ in het Westen houdt grotendeels vol dat Chinezen zich bepaald wel hebben gepositioneerd om Afrika en de Afrikanen uit te buiten; bijvoorbeeld door autoritaire leiders in landen als Soedan en Zimbabwe te steunen.110 Verscheidene westerse staten steunen echter despoten direct via het geven van militaire assistentie en legitimering. Amerikaanse hulp aan Afrikaanse leiders voor de aankoop van Amerikaanse wapens en de opleiding van de strijdkrachten van Afrikaanse staten is onder Obama zelfs sterk gestegen.111 Als je een evaluatie zou maken van hoe buitenlandse investeringen een effect hebben op de ontwikkeling en mensenrechten in Afrika, zou China er dus waarschijnlijk niet slechter uitkomen dan het Westen.

Conclusie

Bij het onderzoek van de gevolgen die handel heeft voor ontwikkeling kijkt men gewoonlijk naar de import en export van goederen. Er is echter ook handel in geld en mensen. Westerse, maar geen Chinese, banken hebben geheimhouding en intresten verkocht aan de exporteurs van 40 % van Afrika’s privérijkdom.112 Westerse staten hebben de expertise van vooral dokters en verpleegsters gekocht voor een identiteitskaart. Dit zijn professionals, opgeleid in Afrika maar nu grotendeels verloren voor het continent.113 Deze vormen van handel beïnvloeden waarschijnlijk evenveel als de handel in goederen het recht van de Afrikanen op ontwikkeling.

Het grootste probleem in het discours over‘China in Afrika’ bestaat niet uit empirische onnauwkeurigheden over Chinese activiteiten in Afrika,114 maar uit het feit dat de kritieken om ideologische redenen uit hun context worden gehaald .

. Sommige analyses over Afrika stellen het Westen in een goed en China in een kwaad daglicht. .; andere geven hun beschrijving van de negatieve aspecten van China’s aanwezigheid, geen vergelijkend perspectief zodat diegenen die het verhaal kopen alleen de bomen zien, maar niet het hele bos. Dat soort analyse geeft de visie van de westerse elite weer op nationale belangen of morele superioriteit, begrippen die een rol spelen in de “strategische concurrentie” met China.115 Er zijn veel analisten die amper een vraagteken plaatsen bij de westerse retoriek over “Afrika helpen te ontwikkelen” en “de democratie in Afrika bevorderen”, maar die er als de kippen bij zijn om voorbeelden aan te halen van uitbuiting en onderdrukking door Chinese belanghebbenden.116

Chinese én westerse activiteiten in Afrika uitgebreid onderzoeken betekent een globaal systeem in vraag stellen dat Afrika op vele vlakken ‘on-ontwikkeld’ heeft en waarin China in toenemende mate geïntegreerd is. Bij gebrek hieraan blijft er niet veel meer over dan een eenvoudig zwart-witbeeld tussen een door het Westen gevoerde nieuwe “beschavingsmissie” ten bate van de Afrikanen, en de activiteiten van de “amorele” Chinezen, die weigeren om die missie volledig te onderschrijven door niet alle handels- en investeringspraktijken over te nemen die volledig in de pas lopen bij het neoliberalisme. China kan deze zwart-wit tegenstelling immers even goed terug voor de voeten gooien van de aanhangers door te beweren dat het Westen Afrika weer onder zijn voogdij wil plaatsen en dat China zich niet met Afrikaanse aangelegenheden wil bemoeien en liever zorgt voor ‘win-win’verhoudingen bij handel en investeringen. China zegt dit trouwens ook, net als veel Afrikanen.117 De populariteit van sommige facetten van China’s aanwezigheid in Afrika, tegenover de geliefdheid van de belangrijkste westerse staten, strekt zich verder uit dan tot de elites.118 De Pew Global Attitudes Survey van 2007 vroeg aan Afrikanen in tien landen om de invloed van China en de Verenigde Staten op hun eigen land te vergelijken. In negen van de tien landen, met percentages van 61 tot 91 %, zeiden Afrikaanse deelnemers dat de Chinese invloed goed was. Deze percentages liggen een pak hoger dan die voor de VS. 119 Een belangrijk gevolg van de Chinese aanwezigheid in Afrika is dan dat westerse staten en firma’s meer aan zelfreflectie zullen moeten doen over hun eigen aanwezigheid op het continent.

Er kan verwacht worden dat het discours over ‘China in Afrika’ steeds feller zal worden, vooral rond het thema van het effect dat de Chinese handel en investeringen heeft op ontwikkeling. Wie het debat volgt kan zien dat de beweringen scherp met elkaar in tegenspraak zijn. Wie kijkt naar hoe het discours in Afrika zelf overkomt, kan merken dat veel Afrikanen op hun hoede zijn voor pogingen om de zaak simplistisch in temen van goed en kwaad te stellen. Tegen 2009 viel er in de mainstream westerse pers ook al tenminste één voorbeeld te lezen van een meer evenwichtige kijk op Chinese activiteiten in Afrika.120 Veel Afrikanen verwerpen nu bovendien elke poging om het discours te gebruiken met het doel de aandacht af te leiden van de realiteit van Afrika’s blijvende onderwerping binnen een wereldsysteem dat onlosmakelijk verbonden is met uitbuiting en andere systematische rechtenschendingen.

Vertaling: B. Desplenter

De race startte in 2005. Nadat Google het verlieslatende ’YouTube’ had opgekocht voor 1,65 miljard $ ontstonden in China meer dan honderd navolgelingen. Er schieten er nog maar enkelen van over, maar de wedstrijd is eigenlijk herleid tot twee sites die gelijk opgaan. Tudou (Chinees voor aardappel) werd in april 2005 opgericht door Gary Wang en de Nederlander Marc Van der Chijs, die mekaar kenden van bij Bertelsmann. Zoals ‘YouTube’ was Tudou eerst gericht op amateurvideo’s. Ze kregen vlug de steun van venturekapitaal achter zich en begin 2008 had Tudou 85 miljoen $ bijeen. Bij de anderen ging het ook in de eerste plaats om amateurvideo’s , maar later kwam gepirateerd materiaal en erotiek. Kijkers konden films zien die in de zalen getoond werden. Tegen eind 2008 bezochten 238 miljoen internetgebruikers of 80 % de videosharingsites. De nijverheid begon zich te consolideren in 2007, vooral door de hoge kost van de benodigde bandbreedte. Enkel de spelers met solide steun overleefden, zoals ku6.com, 6.cn, 56.com, and Youku.

Marc van der Chijs

Van Tudous belagers bleek Youku het meest ernstig. Youku was opgericht door Victor Koo, een ex-voorzitter van China’s tweede grootste portaalsite, Sohu. Youku had ook 70 miljoen $ achter zich, maar bracht de verbruikers een andere inhoud. Youku focuste vooral op professionele inhoud die aangeleverd werd door afspraken met talrijke televisiestations en productiehuizen. Deze sector is vrij gefragmenteerd in China en het is niet moeilijk om deze te overtuigen om een partneriaat aan te gaan, aldus Koo, die ook wijst op het feit dat thuisvideo in China nog  maar een paar jaar oud is en hot, terwijl video in de Verenigde Staten toch reeds een geschiedenis heeft van 10 tot 20 jaar. Tegen eind 2008 had Yukou akkoorden met 79 % van de 1000 film- en productiehuizen. Het betaalt hen een som voor het aanbieden van hun materiaal. Anderzijds investeerde Youku sterk in infrastructuur. Tegen eind 2008 bezochten 23 miljoen internauten dagelijks de site; het maandelijks cijfer bedroeg 150 miljoen. Een rapport uit maart 2008 wees uit dat Youku reeds 37 % marktaandeel had en Tudou op de tweede plaats had teruggedrongen met 32% .

Youku-baas Koo

Als reactie op het succes van Youku besloot Tudou ook professionele inhoud in het aanbod op te nemen en de bandbreedte werd eveneens verbeterd. Beide groten introduceerden publiciteit in 2008, zowel van Chinese als internationale merken. Volgens insiders kost de werking 1 tot 2 miljoen $ per maand. Dan kwam de sterkere concurrentie in de telecomsector, die de kost van de bandbreedte tot 65 % deed dalen, wat vooral Tudou goed uitkwam bij hun upgrade. Momenteel hebben beiden een gelijk marktaandeel. Tudou schijnt het meest succesvol in het aantrekken van adverteerders. Dit groeide met 40 % de afgelopen maanden, maar volgens anderen blijft de basis toch zwak. Dagelijks wordt één Petabyte naar miljoenen bezoekers verstuurd. Youku zou inzake cash niet sterk staan door de zware kost voor het netwerk toen dit nog duur was. Er wordt zelfs gezegd dat Youku zijn lot zou verbinden met de leidende portaalsite Sina, die een beperkt gedeelte videosharing heeft. De kleinere rivaal Ku6 werd reeds verworven door Shanda, leider inzake online games. Het is uitkijken naar de volgende etappe in de strijd tussen beide groten. Feit is dat Chinezen langer naar deze sites kijken dan westerlingen: terwijl deze laatsten het maximaal 10 minuten uitzingen, verslinden de Chinezen hele films.

Bron: Wikipedia, “Asia Times” artikel van Sherman Ho co-auteur van het boek, Red Wired: China’s Internet Revolution