Jaarlijkse ophanging van reuzetangka in Zhaibung klooster

Het moet gezegd, Tom Vandeweghe is een moedig man. Geen geleuter over de ‘bezetting’ van Tibet door China, over de ‘genocide’ op de Tibetanen, over de ‘culturele genocide’ op de Tibetaanse cultuur, en andere kwakkels die journalisten gemakshalve steeds opnieuw als opgewarmde en bijgekruide kost serveren. Proficiat. Terloops hier nog even vermelding van onze besprekingen van  interessante boeken over Tibet, waarin al deze aspecten uitgebreid aan bod komen. Vooreerst: ‘Tibet, kroniek van het dak van de wereld’ en dan een bespreking van zes Tibetboeken  door Jef Abbeel

Tom ergert zich buitenmatig aan de controle door de Chinese begeleiders, het strikte programma, de politiecontroles, … kortom de beperkingen waarvan hij als journalist het slachtoffer is. Te begrijpen in zijn plaats. Twee jaar na de dodelijke pogroms tegen Han-Chinezen door enkele honderden Tibetaanse extremisten vreest de Chinese overheid blijkbaar nog altijd een mogelijke herhaling. Interessant om weten voor ons, en voor Tom dé gelegenheid voor zijn geliefd kat- en muisspel met de overheid; dat laatste is veel minder relevant voor de kijker/luisteraar/lezer, maar soit, we nemen het erbij.

Ik kan hem ook nog volgen wanneer hij de vraag stelt of de grote economische en sociale vooruitgang van Tibet, die hij in alle eerlijkheid erkent, wel volledig aan de Tibetanen zelf ten goede komt, of de economische ontwikkeling geen nefaste gevolgen heeft voor de traditionele cultuur, en hoe het kwetsbare Tibetaanse leefmilieu daaruit komt. Relevante vragen waarop genuanceerd kan geantwoord worden. Verdeling van welvaart tussen verschillende bevolkingsgroepen in één land is nooit eenvoudig, kijk maar naar onszelf. Traditionele culturen overal ter wereld lijden onder een geglobaliseerde economie, niet de Chinezen maar op de eerste plaats de televisie, de gsm, de auto bedreigen de Tibetaanse tradities. En er is nu nog maar een enkele relatief kleine chroommijn in Tibet, maar is de kans reëel dat Tibet de weg zou opgaan van  mijnregio’s zoals Australië, Canada, Zuid-Afrika of Siberië?

Goede vragen, maar Tom geeft op Radio Eén een toch wel verbijsterend antwoord: “Je kan de Tibetanen vergelijken met de indianen’! Indianen zijn zo goed als uitgemoord, hun gronden afgepakt, hun cultuur zo goed als verdwenen, ze leven in een soort openluchtgevangenis op kosten van de openbare bijstand, en criminaliteit, alcoholisme, drugs, werkloosheid, lage opleiding, korte levensverwachting en armoede zijn er endemisch. In Tibet is de bevolking met 140 % gestegen in 50 jaar, Tibetaanse nomaden zijn vrij als vogels en krijgen er nog subsidies voor een vaste woning bovenop, Tibetaanse boeren beschikken vrij over hun gronden, en Tibetanen in de steden hebben dezelfde mogelijkheden qua opleiding (in de eigen taal) , gezondheidszorg, behuizing en tewerkstelling als elke andere Chinees. En Tibet is niét de armste provincie van China. Het levensniveau gaat er een stuk sneller vooruit dan het Chinese gemiddelde. Dat alles kan je in Tibet gewoon vaststellen. De levensverwachting steeg in een halve eeuw van 35 jaar naar 67.  Er zijn een kleine 3000 kloosters actief met 40.000 religieuzen en alle belangrijke teksten van het Tibetaanse boeddhisme zijn intussen in gedrukte vorm verkrijgbaar voor iedereen. Uiteraard zijn er politieke meningsverschillen (én onderhandelingen) met de dalai lama,de separatisten in India, en hun aanhangers ter plaatse.

De situatie van de Tibetanen vergelijken met die van de indianen?  Zelfs de dalai ging nooit zo ver. Jammer van de gemiste kans voor de VRT om een genuanceerder beeld op te hangen.

Het is wellicht het goede moment voor de Chinese arbeiders om voor de dag te komen met hun grieven. Een onderzoek door Manpower bij 3607 Chinese ondernemingen wees uit dat 30 % van die bedrijven meer personeel wil aannemen, terwijl dit vorig jaar maar 10 % was. Niet meer dan 4 % van de werkgevers is van plan het personeelsbestand in te krimpen. Dat cijfer van 30 % is het hoogste sedert 6 jaar. Dat de actie bij Honda-Guangqi uitbrak nadat Honda beloofde de productie in China  tegen 2012 met één derde te verhogen en bereid was daar 920 miljoen voor te spenderen, is wellicht geen toeval. Overigens staat de loonkost bij Honda maar in voor 10% van de totale kosten; bij Alpha Networks (ICT) is het nog geen 3 %.  Overigens citeert de Financial Times een Nomurastudie waaruit blijkt dat de industriële bedrijven tussen 1994 en 2008 hun arbeidsproductiviteit jaarlijks met 21 % zagen stijgen, terwijl de loongroei beperkt was tot 13 % per jaar. Volgens professor Cai Fang stegen de lonen van de migranten reeds met 19 % in 2008 en met 16 % in 2009, en zullen deze blijven stijgen. Er is immers  een nieuwe generatie van migranten aangetreden die niet het geduld en incasseringsvermogen heeft van de eerste generatie en die ook hogere verwachtingen heeft ten aanzien van het leven en werken in de stad.

De crisis zoals die voelbaar is in het westen, lijkt in China onbestaande. Volkswagen tekende zopas een contract van 520 miljoen $ voor een nieuwe fabriek in Foshan, waar 4000 personen zullen werken en vanaf 2013-14 maar liefst 300.000 wagens per jaar van de band zullen rollen. Bij de kmo’s uit Hongkong zouden er echter wel 2500 bedrijven op 50.000 aan denken te sluiten.  Bij Foxconn, waar als reactie op de golf van zelfmoorden ook een loonsopslag beloofd werd, wil de directie onderhandelingen met de klanten (zoals Apple, HP, Dell, Sony…) opstarten om de beloofde loonsverhogingen deels op hen te verhalen. Ook wil de holding Hon Hai afstappen van het model fabriek/dorp dat ze tot nu toe aanhing. Dit zou impliceren dat Foxconn zijn  sociale diensten, zoals zwembaden, aan de overheid verkoopt en desgevallend, zoals voor de slaapgebouwen, terugleent. Foxconn stelt 400.000 werknemers tewerk in Shenzhen en 800.000 in China. De onderneming onderhandelt momenteel om in de hoofdstad van de  binnenprovincie Henan te Zhengzhou (waar de lonen minder hoog zijn)  een onderneming op te starten. Naar verluidt zou concurrent Quanta de lonen  in de lente reeds hebben verhoogd.  Concurrent Inventec opent dan weer in november in Chongqing een grote productie-eenheid omdat de lonen er minder hoog liggen dan in de Parelrivier-delta. Compal- de grootste producent van laptops- zal de lonen van zijn werknemers in China licht verhogen.

Bron: SCMP, FT, China Daily, Peoples Daily, Asia Times

Zie ook CCTV  over de gevolgen van de loonsverhoging

Migrante verkozen in parlement

Sinds januari zijn er negen Foxconnpersoneelsleden naar beneden gesprongen, zeven zijn overleden en twee gewond. Waarom besloten deze jonge twintigers dit te doen op het beste moment van hun leven? Dit verlies aan mensenlevens breekt ons hart en deed ons nadenken over de problemen van ‘de fabriek van de wereld’ en over de nieuwe generatie interne migranten.

De voorbije 30 jaar heeft China gebruikgemaakt van honderden miljoenen goedkope arbeidskrachten om een uitvoergerichte ‘fabriek van de wereld’ tot stand te brengen, en zo een snelle, blijvende groei van de Chinese economie te bewerkstelligen. Tegelijk zijn de basisrechten van de arbeiders lange tijd verwaarloosd. We gebruiken als excuus dat deze arbeiders migranten van het platteland zijn, om hen gemiddeld minder te betalen dan in derdewereldlanden. Daardoor kunnen ze zich onmogelijk blijvend in de stad vestigen, het verplicht hen te pendelen tussen stad en platteland, een leven te leiden zonder vaste verankering, hulpeloos, zonder waardigheid, gescheiden van hun familie en hun thuis waar niemand overblijft om zorg te dragen voor hun ouders, of voor hun kinderen die opgroeien met te weinig zorg en liefde. De Foxconntragedie zendt ons een schreeuw uit het leven van de nieuwe generatie migranten, een aansporing aan de hele maatschappij om ons ontwikkelingsmodel, dat gebaseerd is op het opofferen van de basiswaardigheid van de mensen, te herdenken.  

We roepen de natie op om onmiddellijk een einde te maken aan een ontwikkelingsmodel dat gebouwd is op het opofferen van de basiswaardigheid van de mensen. 

Terwijl sommige bedrijven in ons land een groeiend aandeel in de wereld veroveren voor laagtechnologische goederen, stellen we ook vast dat, met het toenemen van het BNP, het verschil tussen arm en rijk toeneemt, en dat men probeert de lonen te doen dalen met werkloosheid als stok achter de deur. We noteren dat het recht op vrije meningsuiting voor de werkers voortdurend verwaarloosd wordt. Natuurlijk was het een bewuste keuze om goedkope arbeidskrachten te gebruiken om een uitvoergerichte economie op te bouwen in een situatie waarin er te weinig kapitaal voorhanden was, destijds bij het begin van de hervormingen. Maar vandaag zien we dat een aantal misbruiken in deze ontwikkelingsstrategie aan het licht gekomen is. Het lage maatschappijstatuut van de arbeiders heeft geleid tot een relatieve daling over langere termijn van het binnenlands verbruik, waardoor er te weinig stuwkracht van het binnenlands verbruik uitgaat om de economische groei voort te laten duren. De tragedie bij Foxconn toont verder het feit aan dat dit ontwikkelingsmodel wat betreft de factor arbeid niet duurzaam is. Vele migranten van de nieuwe generatie gaven vanaf het moment dat ze van huis weggingen, het idee op ooit nog terug te keren en te boeren zoals hun ouders. Ze zijn naar de stad vertrokken om te werken, zonder weg terug. Wanneer zij geen kans zien om van hun werk waardig te leven in de stad, dan heeft hun inspanning plotseling geen betekenis meer, want er is geen vooruitgang mogelijk; en terug kunnen ze ook niet meer. Deze nieuwe generatie migranten komt zo terecht in een identiteitscrisis, met psychologische en emotionele problemen tot gevolg. Dit is de systeemgebonden en sociale oorzaak die de Foxconnarbeiders tot onherstelbare daden drijft.

We geloven dat ontwikkeling gebaseerd op weinig respect voor elementaire mensenrechten niet duurzaam is. Vandaag is er in China meer dan kapitaal genoeg, en het land is voorspoedig: China heeft reeds de middelen en de mogelijkheid om zijn ontwikkelingsmodel te veranderen. Indien we steunen op de gezamenlijke inspanningen van de natie, de ondernemingen en de werkers om de problemen van de nieuwe generatie migranten in de praktijk op te lossen, dan kunnen we zeker tragedies zoals nu in de toekomst vermijden.   

We roepen alle ondernemingen op om echte inspanningen te doen teneinde de behandeling van en het respect voor de rechten van migrantenarbeiders te verbeteren, zodat ze echt volwaardige leden van het bedrijf kunnen worden.

Sinds Foxconn in 1988 zijn eerste fabriek in Shenzhen bouwde, is het zeer snel gegroeid. Het heeft nu fabrieken in de hele Parelrivierdelta, in de delta van de Yangtze, nabij de Bohai Zee, en in Centraal en Westelijk China. In totaal werken er meer dan 600.000 mensen. Foxconn is nu reeds de grootste fabrikant ter wereld van elektronische producten, en de wereldkampioen van de onderaanneming. Het staat op de 109e plaats in de Fortunelijst van 500 grootste bedrijven en is al zeven jaar lang de grootste uitvoerder van China. Foxconn had dit alles niet kunnen bereiken zonder bloed, zweet en tranen van een massa migrantenarbeiders. Foxconn werpt zich op als een leider in zijn industrie, die de nadruk legt op de sociale verantwoordelijkheid van de firma, op het bijdragen aan de gemeenschap en op zorg voor zijn personeel; het moet dus zijn arbeiders lonen uitbetalen die een zekere waardering voor hen uitdrukken, die hen toelaten een normaal en waardig leven te leiden en in hun materiële basisbehoeften te voorzien, en de migrantenarbeiders toelaten echte volwaardige leden van het bedrijf te worden.   

We roepen lokale besturen op een beleid te voeren dat voorziet in de sociale behoeften van migrantenarbeiders, zoals woningen, onderwijs en gezondheidszorg enzovoort, zodat ze echt leden van de stadsgemeenschap kunnen worden.

De vraag naar de behandeling en de waardigheid van migrantenarbeiders stelt zich niet alleen in individuele bedrijven; het is een algemeen probleem in China. De grootste hinderpalen voor migrantenarbeiders om zich blijvend te vestigen in de stad zijn huisvesting, onderwijs voor hun kinderen en gezondheidszorg. We roepen de nationale en lokale autoriteiten op om praktische maatregelen te nemen die migrantenarbeiders moeten toelaten in de stad te integreren en er vaste voet te krijgen, zodat ze echte leden van de stadsgemeenschap kunnen worden, die kunnen delen in de vruchten van de economische ontwikkeling die ze zelf verwezenlijken. Shenzhen, als hét voorbeeld van een experimentele hervormingszone, is onlosmakelijlk verbonden met het lot van vele migranten. Eind 2008 woonden in Shenzhen 12 miljoen mensen, maar slechts 2,28 miljoen hadden er een domicilie (hukou). Shenzhen is welvarend geworden dankzij de bevolking van buiten, hoofdzakelijk dankzij de migrantenarbeiders. Het stadsbestuur van Shenzhen, als vertegenwoordiger van hen die geprofiteerd hebben van de hervormingen, moet de levensomstandigheden van de migrantenarbeiders verbeteren, specifieke programma’s uitvoeren om de problemen van de migranten zoals huisvesting, onderwijs en gezondheidszorg op te lossen, en opnieuw de leiding nemen in de economische ontwikkeling zoals ze dat deden in de jaren ‘80, door ernaar te streven een voorbeeld te worden van sociale rechtvaardigheid in de nieuwe eeuw. 

Ten slotte roepen we de nieuwe generatie migrantenarbeiders op hun eigen leven en dat van anderen naar waarde te schatten. We roepen hen op positieve manieren te vinden om te reageren op de situatie waarin ze zich vandaag bevinden, om te streven naar basisrechten voor de arbeiders, om het recht op leven van zichzelf en hun families te beschermen. Migrantenarbeiders moeten zich verenigen, en mekaar helpen als broers en zussen. Ze moeten hun onderlinge hulp, bescherming en zelfbestuur verbeteren. In combinatie met de inspanningen van de gemeenschap moeten zij deelnemen aan de sociale vooruitgang en een harmonische maatschappij opbouwen waarin elke werker in waardigheid kan leven. 

Getekend: negen professoren en assistenten sociologie van Qinghua Universiteit, Beijing universiteit, Hongkong polytechnische universiteit, Shanghai Universiteit, Chinese Academie van Sociale Wetenschappen, Universiteit Sun Yat-sen

Verschenen in het Chinees op 19/05 op http://tech.sina.com.cn/it/2010-05-19/13214206671.shtml en naar het Engels vertaald door China Labor News Translations

Dr. Yang Gonghuan

Een interview met Dr Yang Gonghuan, directeur van het Nationaal Bureau voor Tabaksontmoediging.

De WHO had een interview met Dr Yang Gonghuan over de geduchte tegenstanders van de campagnes tegen het roken in China, een land dat in 2002 nog 350 miljoen rokers telde. Ongeveer een derde van alle rokers in de wereld woont in China, waar ook enkele van de grootste tabaksbedrijven te vinden zijn. 

In de nieuwsbrief van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) stond het interview dat we integraal overnemen omdat het een licht werpt op maatschappelijke ontwikkelingen en discussies in China en op de tegenstrijdige belangen die daarin een rol spelen. 

Dr Yang Gonghuan is in China onderdirecteur van het Centrum voor Ziektebestrijding en Preventie, en professor aan de Academie voor Medische Wetenschappen. Ze behaalde in 1982 haar dokterstitel aan de Medische Universiteit van West-China. Een van haar grote bijdragen aan de gezondheiszorg is dat ze een systeem voor medisch toezicht in haar land heeft opgezet. 
De interviewer is Weiyuan Cui. Na het behalen van haar diploma aan de universiteit van Princeton (VS) heeft ze gewerkt als reporter voor de Washington Post en de South China Morning Post. Ze werkt nu als freelancejournalist voor de WHO.

V: Gaat het goed met het antitabaksbeleid in China?
A: Voor 2006 bestond het antirookbeleid voornamelijk uit onderzoek door gezondheidsdeskundigen en voorlichting. Toen ondertekende China het Kaderverdrag betreffende tabaksontmoediging van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO Framework Convention on Tobacco Control – WHO FCTC). Vanaf dat moment is bij de regering, media, wetenschappers en bij de bevolking het besef gegroeid dat het roken moet worden tegengegaan. Het ministerie van Gezondheid is begonnen met de jaarlijkse uitgave van een rapport, met campagnes om de belastingen op tabaksproducten te verhogen en er kwamen waarschuwingen op de verpakking. Er is echter enorm veel weerstand tegen. De campagne tegen het roken is geen prioriteit bij de hervorming van de gezondheidszorg. We krijgen maar een half procent van het totale budget voor ziektebestrijding en preventie.

V: Welke overheden zijn hiervoor bevoegd in China?
A: Het ministerie van Industrie en Informatietechnologie moet leiding geven aan de uitvoering van het Kaderverdrag (WHO FCTC), bijvoorbeeld door samen te werken met het ministerie van Gezondheid en beroep te doen op andere ministeries. De Directie van het Staatsmonopolie op Tabak beheert de China National Tobacco Corporation, een staatsbedrijf dat het monopolie heeft van de tabaksproductie en de grootste producent van tabaksproducten ter wereld is. Die Directie dus bepaalt het beleid en de toepassing van alle reglementeringen, zoals die over wat er op de verpakkingen staat, los van de autoriteiten voor de gezondheidszorg. Het beleid op dit vlak houden ze volledig in eigen hand en ze betrekken daar alleen regeringsdiensten bij die ze zelf hebben benoemd.

V: Hoe werkt dat dan?
A: De Directie van het Staatsmonopolie op Tabak (een afdeling van het ministerie van Industrie en Informatietechnologie) heeft een regeling uitgevaardigd voor de tekst op een pakje sigaretten, geldig vanaf januari 2009. Die waarschuwing op de pakjes is helemaal niet volgens de vereisten. Volgens artikel 11 van de WHO FCTC, onderschreven door China, moet de tekst de helft van de zichtbare oppervlakte beslaan. In de Chinese regeling is dat maar 30 % en de waarschuwing staat er in hele kleine karakters.

De WHO FCTC wil dat de schadelijke gevolgen van het roken worden beschreven. De Chinese tekst zegt alleen maar: “roken is slecht voor de gezondheid” en “hoe eerder je stopt met roken, hoe kleiner het risico”. Door eigen regelingen voor binnenlands gebruik te bedenken, tegen artikel 11 in, maakt de Directie van het Staatsmonopolie op Tabak het juist moeilijker om de mensen op de best mogelijke manier voor te lichten over de schadelijke gevolgen van het roken. De directie heeft ook een tactiek om de prijsverhogingen te omzeilen die het ministerie van Financiën heeft doorgevoerd en holt het effect van die verhogingen uit. De tabaksbedrijven mikken intussen op de jeugd. Een basisschool die na de aardbeving in Sichuan werd heropgebouwd, kreeg bijvoorbeeld de naam ‘Basisschool Sichuan Hoop door Tabak’. Op de muren staat geschreven: “De rede brengt talent voort; met de hulp van de tabak kun je opgroeien en je talent ontwikkelen”. 

V: Wat moet er gebeuren om deze belangentegenstelling op te lossen?
A: Nogal wat ministeries zijn bezig met het ontmoedigingsbeleid. In elk geval hoort dat beleid niet de bevoegdheid te zijn van hetzelfde ministerie dat de productie beheert. Het is het ministerie van Gezondheid dat moet gaan over de uitvoering van de WHO FCTC en een zelfstandig orgaan zou moeten instaan voor de bestrijding van het tabaksgebruik. Als een bepaalde dienst handelt als een particulier bedrijf, maar tegelijk als een onderdeel van de regering, zal hij altijd het nodige economische gewicht in de schaal kunnen werpen om alle inspanningen ter ontrading van het tabaksgebruik te saboteren. Onze binnenlandse wetgeving moet overeenstemmen met de bepalingen van de WHO FCTC.

Al in 1992 heeft de nationale regering beslist om ernaar te streven staatszaken en bedrijfsleven te scheiden. Bij elke wetgevende conferentie zijn er volksvertegenwoordigers geweest die voorstelden om de Directie van het Staatsmonopolie op Tabak los te maken van de tabaksbedrijven. In ons rapport ‘Een Gezond China in 2020′ zeggen we dat er een consensus nodig is om onze doelstellingen op het gebied van gezondheid te realiseren. Binnen het overheidssysteem voor de gezondheidszorg, maar ook op nationaal vlak in het algemeen, moeten we tot overeenstemming kunnen komen om een aantal serieuze obstakels uit de weg te ruimen. Een Nationaal Comité voor de Volksgezondheid waarin vele ministeries samenwerken, zou een goed idee zijn.

V: Is het moeilijk om het grote publiek mee te krijgen?
A: De politieke wil om de campagne tegen het roken te steunen, is van wezenlijk belang. Minstens even belangrijk is de betrokkenheid van de bevolking. In oktober 2008 namen meer dan 2000 kunstenaars deel aan de grote campagne voor Tabaksontmoediging van het ‘Centrum voor Ziektebestrijding en Preventie van China’. Via internet verzamelden we op drie weken tijd 1,4 miljoen ja-stemmen voor de uitvoering van het WHO FCTC. We hebben stevig gelobbyd om de regering en de tabaksindustrie van elkaar los te weken, voor waarschuwingen met illustraties op de verpakking, voor een verhoging van de belasting op tabak en voor wetgeving tegen het passief roken. Toch blijft de tabaksindustrie oppermachtig. Ze hebben er ons ooit van beschuldigd dat we een bedreiging vormen voor de economische groei, maar tegenwoordig negeren ze ons. Ik blijf toch optimistisch: we hebben al veel steun gekregen van de nationale regering en van regionale regeringen, van de media en van het publiek. 

V: Wat is het officiële Chinese standpunt over het Kaderverdrag betreffende tabaksontmoediging van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO FCTC)?
A: In Durban in november 2008 was ik een van de afgevaardigden van het ministerie van Gezondheid in de Chinese delegatie, die werd geleid door het ministerie van Industrie en Informatietechnologie. Het hoofd van de Directie van het Staatsmonopolie op Tabak is echter lid van het partijcomité bij het ministerie, dus kwam het er min of meer op neer dat de Chinese delegatie door hem werd voorgezeten. De opstelling van de delegatie tegenover het congresthema was verschrikkelijk. Een van onze sprekers beweerde dat met de mooie Chinese bergen, rivieren en monumenten op onze pakjes sigaretten, het een “belediging voor het Chinese volk” zou zijn als er daar lelijke plaatjes naast zouden komen. Volgens mij is dat soort standpunten echter niet representatief voor de Chinese regering. We weten dat we door het roken te ontraden de kosten van chronische ziekten kunnen verlagen. Daarmee verlichten we het probleem van de beperkte middelen in de zorg en leveren we een bijdrage aan de economische ontwikkeling. Zoals de delegatie zich in Durban opstelde, dat was alleen maar een uiting van de tegenwerking door een belangengroep.

V: Wat moet er nog meer gebeuren?
A: De strijd tegen het roken is in geen geval alleen een zaak van het ministerie van Gezondheid. Vanuit veel verschillende hoeken moet er steun komen voor een rookverbod op openbare plaatsen, een verhoging van de belasting op tabaksproducten, enz. Er is meer onderzoek nodig naar de schadelijke gevolgen van het roken, er moet nauwkeurig toezicht zijn op het tabaksgebruik en we moeten criteria ontwikkelen om het effect van de campagnes te evalueren.

V: Staan alle ministeries achter de tabaksontmoediging?
A: De meeste steunen de maatregelen om het roken tegen te gaan. In december 2008 stond het ministerie van Burgerzaken op het punt om zes tabaksbedrijven te onderscheiden met een nationale prijs voor liefdadigheid omdat ze scholen hadden gesponsord die hun merknaam hadden aangenomen en in sommige gevallen zelfs op het schooluniform hadden laten zetten. Wij hebben het ministerie ervan kunnen overtuigen om daarvan af te zien.
De stadsregering van Shanghai heeft een aanbod afgeslagen van Shanghai Tobacco Co. om de Wereldtentoonstelling met 200 miljoen yuan te sponsoren. De Bloomberg Foundation heeft met een campagne 64 miljoen inwoners van 40 steden in 20 provincies kunnen bereiken. De burgemeesters hebben ingestemd met een rookverbod in alle overdekte openbare gelegenheden. Zestien van de steden hebben ook een rookverbod ingesteld in kantoren, scholen, restaurants en ziekenhuizen.

V: Wie zijn de rokers in China?
A: Het percentage Chinese mannen dat rookt, is altijd hoog geweest de laatste decennia. Het is vergelijkbaar met het percentage rokers in Polen, Zuid-Korea en de Russische Federatie van 20 jaar geleden. Andere landen hebben meer succes geboekt en Chinezen paffen nog altijd meer dan westerlingen. We kwamen erachter dat in 2007 nog 57 % van de mannen rookte, wel al 2 % minder dan in 2002. Blijkbaar konden dokters veel 45-plussers overhalen om te stoppen. De theorie is dat we het cijfer pas in de volgende generatie kunnen verlagen, want jongeren moeten hun hele leven lang geleerd worden om het roken te laten.

Tussen de jaren ‘50 en ‘70 werd het roken door vrouwen sociaal sterk afgekeurd. Daardoor roken er nog steeds maar heel weinig Chinese vrouwen (3,7 %). Dat aantal blijft laag, hoewel er nu een stijging komt doordat vrouwelijke studenten en hoger opgeleide carrièrevrouwen gaan roken. We denken dat we het laagterecord hadden bereikt en dat het aantal rooksters waarschijnlijk zal toenemen. 

V: Welke groep is het moeilijkste te overtuigen?
A: De mensen op het platteland. Zij krijgen immers het minste voorlichting en zij beschikken over minder middelen. De belangrijkste groepen die we moeten bereiken, zijn echter de dokters en de plaatselijke ambtenaren. Met name ambtenaren krijgen wel informatie over de gevolgen van roken, maar negeren die omdat ze sigaretten cadeau krijgen, dat is een gewoonte in China. Dat maakt het moeilijk om het roken te bestrijden, de openbare gezondheidszorg heeft er te weinig vat op. 

V: Waarom is passief roken zo’n groot probleem in China?
A: Ongeveer 53 % van de niet-rokers in China ‘rookt mee’. Dat heeft met een aantal maatschappelijke factoren te maken. Ongelijke verhoudingen tussen man en vrouw zorgen ervoor dat vrouwen mannen niet kunnen beletten om te roken waar mensen samen zijn. Het Nationaal Bureau voor Tabaksontmoediging vraagt dringend om niet langer sigaretten aan te bieden aan gasten of als cadeau. Roken is nog lang niet iets wat als sociaal onaanvaardbaar wordt gezien. 

V: Hoe is er gereageerd op het onderzoek van de universiteit van Beijing  uit 2005 waaruit bleek dat de gezondheidskosten van roken veel hoger zijn dan de winst van de tabaksindustrie?
A: Geen enkel ministerie doet iets met dit onderzoek, hoewel de methode en de conclusies stevig onderbouwd waren. De medische kosten zijn beslist groter dan de inkomsten door tabak, maar de regering is niet geneigd dit soort inkomsten in gevaar te brengen om de medische kosten te drukken. Door de ontoereikende ziektekostenverzekering is het immers vooral de bevolking die deze kosten draagt. Dat er veel arbeidsplaatsen door het roken verloren gaan, is een effect op de lange termijn en de meeste plaatselijke ambtenaren denken niet verder dan de dag van vandaag.

 het Engelstalige interview
http://www.who.int/bulletin/volumes/88/4/10-040410/en/index.html

meer informatie over het roken in China
http://www.chinasquare.be/actueel-nieuws/tegen-2020-twee-miljoen-tabaksdoden-per-jaar/

http://en.wikipedia.org/wiki/Smoking_in_the_People%27s_Republic_of_China

Internettelevisie integreert verschillende technologieën zoals internet, multimedia en communicatie: met het invoegen van een LAN-kabel kan de gebruiker films bekijken, op het internet surfen maar ook films downloaden en afspelen. Er zijn drie types. Vooreerst is er de kabeltelevisie geleid door Samsung, die grafische en tekstuele informatie en de weersvoorspelling doorgeeft. Ten tweede is er de internettelevisie zoals TCL die produceert: deze heeft voornamelijk ontspanningsfuncties zoals online kijken, downloaden en luisteren. Het derde type is de computer-TV van Malata, die veel meer mogelijkheden heeft vermits dit een TV en en computer combineert.

Gebruiker

Meer en meer jonge gebruikers zetten in op dit medium. Momenteel worden er 3 tot 4 miljoen sets van verkocht per jaar. Dit zou neerkomen op 15 à 20 %  van de verkoop bij de flatscreens. Volgens een opinieonderzoek bij 1200 stedelijke gezinnen blijkt dat 80 % van deze  zich een internettelevisie wil aanschaffen. Het verkoopsvolume hiervan zal met de helft stijgen dit jaar, zodat ze reeds voor 35 % van de flatscreenmarkt zullen instaan. De verbruikers anticiperen met de toenemende aanschaf van internettelevisies de overheidsplannen ter integratie van diverse netwerken. De Chinese overheid is van plan van 2010 tot 2012 een basissysteem uit te werken waarbij de drie netwerken (televisie/radio, internet en telecom) geïntegreerd worden in pilootzones en waarbij deze worden uitgebreid tot het gehele land van 2013 tot 2015.  In maart werden reeds twee licenties toegekend voor de producenten van interactieve televisie, ‘Next Generation Broadcasting Network’, geheten: één gegadigde was CNTV (China Network Television).

Producenten

China’s televisieproducenten begonnen reeds de productie van andere tv’s af te bouwen. Hisense lanceerde 13 LED-modellen van 19 tot 55 inch, waarbij de internetfunctie van een vroeger model wordt verbeterd. Konka lanceerde zijn 28 modellen van een tweede generatie in drie reeksen, terwijl TCL ook de internetfunctie van z’n modellen verbeterde. Eind 2009 stopten TCL en Changhong met het vervaardigen van niet-internettelevisies groter dan respectievelijk 40 en 32 inch. De productielijnen voor grote tv’s werden volledig omgevormd voor internet-tv’s.  Konka is bezig met 5 nieuwe productielijnen in alle klassen. De diverse televisieproducenten doen allerlei pogingen om hun producten meer mogelijkheden te verlenen, niet enkel technisch, maar ook naar contentproviders toe. Zo hebben TCL en Changhong een partnerschap met een ontwikkelaar van programma’s. TCL investeerde vorig jaar 50 miljoen in het verzamelen van diverse copyrights. Sony, Google en Intel hebben samen een tv-box ontwikkeld gebaseerd op Googles Androidsysteem, waardoor veranderen van webadres even makkelijk is als veranderen van televisiekanaal.  Google en Intel willen hun invloed uitbreiden naar de tv-markt. Ook Apple zou zich in deze race werpen.

Inhoud

Apple deed reeds een poging in 2007, maar faalde toen bij gebrek aan voldoende programma’s. Dit wordt voor aanbieders van internet-tv wel cruciaal. Er zijn dus twee dito stations met vergunning, maar heel wat privéinitiatieven konden geen licentie bemachtigen. Anderzijds zijn er nog te veel technische verschillen tussen de producenten zodat werken naar een open platform noodzakelijk wordt als niet iedereen in zijn hoek wil blijven geld verliezen in het verder ontwikkelen van het eigen systeem. Anderzijds rendeert het weinig voor programmamakers om te investeren in software waar geen voldoende markt achter staat. Kortom, de producenten van internet-tv’s hebben weliswaar de wind in de zeilen, maar ze gaan nog een aardige duit moeten investeren, zowel inzake inhoud en programma’s als in een techniek om naar gemeenschappelijke platformen te komen.

Bron: http://en.ce.cn/Insight

Voor wat beweegt op het vlak van onlinevideocontent zie onze artikels met video-tag

internationaal samenwerken aan internet

De  Volksrepubliek heeft niet alleen de deuren, maar ook alle ramen opengezet om de moderniteit te kunnen ontvangen. De  Chinezen zijn voorzichtig begonnen, maar denken nu al eigenzinnig dat ze op het gebied van internet wat aan de wereld te bieden hebben.
En het web is er natuurlijk veel meer dan een politiek discussieforum. Wat dat betreft, is het in China niet anders dan hier. Op alle terreinen van hun gigantische en ingewikkelde samenleving leren de Chinezen de producten van de informatica in te zetten en zelf verder te ontwikkelen. Het bevoegde regeringsdepartement heet niet voor niets MII, Ministerie voor Industrie en Informatietechnologie.

Het hele en gevarieerde internetlandschap is aangelegd niet ondanks, maar juist dankzij de staat. Een staat die, zoals we weten, geleid wordt door een communistische regering en partij.

Een internationaal gebeuren

Informatici die zowel in het buitenland als in China zelf opgeleid waren, hebben internet opgezet. Dat is gebeurd via internationale uitwisselingen van kennis en vaardigheden. De bekende, meestal van oorsprong Amerikaanse, internetproducten hebben al enige jaren en nog steeds succes. Chinese bedrijven hebben van hen geleerd en zijn hun concurrenten geworden. Het gebeurt ook op dit terrein dat multinationals een Chinees filiaal opzetten, dat Chinese bedrijven een buitenlands bedrijf beheren of dat buitenlanders een groot aandeel nemen in Chinese bedrijven. Het schoolvoorbeeld is hier het Chinese Alibaba, dat Yahoo!China bezit, waar tegenover staat dat Yahoo een aandeel van 40 % heeft genomen in de totale en zeer veelzijdige Alibabagroep.

De louter Chinese Sina.com en Sohu bieden allerlei diensten aan, van nieuws over verkoop tot games en nu ook videosharing. Tegenhanger van Google is Baidu, YouTube wordt geconfronteerd met Tudou en Youku, Facebook met Kaixin en Renren, Twitter met Fanfou, Jiwai en Zuosa. Het Chinese MSN heet QQ, het paradepaardje van Tencent, de specialist in instant messaging (IM). Marktplaatsen zoals eBay vinden Alibaba tegenover zich enzovoort, enzovoort. Zij zijn inderdaad bereid om zich aan de regels van de overheid te houden en mee te werken met de regulering en het wegfilteren van inhoud die door Beijing schadelijk wordt geacht. Hun interesse gaat in de eerste plaats naar efficiëntie, de groei van hun marktaandeel, winst. Van Alibaba tot Zuosa bedienden deze bedrijven zich meer van het Chinees dan van het Engels en zijn ze in al hun bits verbonden met de Chinese maatschappij waaruit ze voortkomen. In China is een aantal onder hen intussen groter dan de westerse concurrenten. Zo heeft de wereld in de marge van het Googleconflict opeens geleerd dat Baidu in China 66% van de zoekmarkt bestrijkt, tegenover Google 33% (cijfers van New York Times op 15 januari, die intussen kunnen anchterhaald zijn).

Dat wil niet zeggen dat de Chinezen de buitenlandse internetmaatschappijen weg willen hebben, integendeel. Ma Huateng, de CEO van Tencent: “Amazon en Google zijn ons rolmodel. Ze hebben geweldige en goed uitgewerkte ondernemingsplannen en weten hoe ze winst moeten maken. Ze maken het Tencent niet gemakkelijk, maar we denken dat de zoekmarkt en e-commerce de toekomst hebben. Daarom leren we van hen en leveren we ook goed weerwerk. Zo gaan concurrenten samen vooruit. Wij jagen de concurrentie niet weg, sommigen gaan uit eigen beweging”. Dat Google weggaat vindt de CEO van Baidu, Li Yanhong, niet fijn, maar…: “uiteindelijk is het oordeel aan de markt en de gebruikers. Je kunt op Google nog altijd beroep doen, zelfs al zit het nu in Hongkong. Veel klanten voor je zoekmachine betekent dat je je werk goed doet, weinig betekent dat je fouten maakt”.

Veel van die Chinese bedrijven zitten nu al op de internationale markt op, uiteraard met voorzieningen en diensten in het Engels, en ze zullen die niet meer verlaten.

De regering blijft buitenlandse internetbedrijven aanmoedigen om in China te investeren en activiteiten in het land te ontplooien. De enige beperking is dat ze zich aan de wetten van de Volksrepubliek houden, die nu eenmaal anders en specifiek zijn. Veel ondernemers vinden dat trouwens geen buitensporige eis. Dat is de reden waarom bijvoorbeeld Bill Gates van Microsoft weigert om zich aan te sluiten bij de kruistocht van Clinton en Google. Als Hillary Clinton over de Chinese regering zegt dat ze “de vrije toegang tot informatie beperkt”, maakt ze er dus een karikatuur van. Sina is een mooi voorbeeld van het tegendeel. Deze portal is gericht op Chinezen overal ter wereld. Je hebt sina us, sina japan, sina korea, sina australia, sina europe en sina germany. Sina zou 95 miljoen gebruikers tellen, waarvan 10 miljoen betalende klanten, met 10.000 in Noord-Amerika.

Er zijn nog meer duidelijke tekenen dat China informatie zal blijven uitwisselen met andere landen en juist erg gericht is op vooruitgang en op de toekomst. De Volksrepubliek neemt deel aan Pragma, de Pacific Rim Application and Grid Middleware Assembly. In deze organisatie leggen onderzoekers van 35 instellingen in landen rond de Stille Oceaan hun infrastructuur en middleware samen sinds 2002 om te werken aan de vooruitgang van gridtechnologieën. Middleware is systeemsoftware die de informatie-uitwisseling regelt tussen de cliëntsoftware en de software die de bedrijfsgegevens beheert. Gridtechnologieën willen internet nog opwaarderen, door integratie, gecoördineerd gebruik en delen van ICT-bronnen, d.w.z. computers, hun applicaties, programmatuur en gegevens. We zijn hier redelijk ver van het China dat zich volgens Clinton “verschanst achter een muur om de vooruitgang van de 21e eeuw tegen te houden”.

Het Chinese Computer Network Information Center (CNIC) van de Chinese academie voor wetenschappen, CAS, heeft op 17 maart haar eerste open source software, Duckling 2.0, uitgebracht onder Apache License Version 2.0. Duckling source code kan gratis worden gedownload op de SourceForge website, de grootste website voor Open Source software ontwikkelingsprojecten ter wereld.

De wil om lid te zijn van een grote wereldwijde internetcommunity zie je ook aan doelstellingen en beleid van de grote Chinese organisaties voor beheer, onderzoek en informatie rond het internet. De Internet Society of China (ISC), het China Internet Network Information Center (CNNIC) en het CNIC (zie boven) hebben vele internationale contacten in samenwerkingsverbanden. Zo werkt bijvoorbeeld CNIC mee aan wetenschappelijke uitwisselingen van informatie, conferenties en in internationale organen als ICANN dat ‘Top level domains’ maakt, domeinnamen toewijst en IP-nummers verspreidt. Alweer, niet bepaald initiatieven waaruit blijkt dat China een gigantisch gesloten en in zichzelf gekeerd intranet aan het worden is.

Veel internet en veel meer dan politiek

 De leden van de hierboven genoemde organisaties zijn personen, particuliere bedrijven, staatsinstellingen en wetenschappelijke instituten. Zij organiseren elk jaar de China Internet Conference. Op dit feest van de internetsector, een van de topevenementen in China en de regio’s Azië en rond de Stille Oceaan, maakt China de inventaris op.

De laatste tellingen: het land telt 123 miljoen IP-adressen. De 5 miljoen CN-domeinnamen geven dit domein de eerste plaats ter wereld. De Volksrepubliek heeft de grootste infrastructuur voor internet ter wereld met breedband in 95,6 % van de steden en toegang tot het web in 99 % van de dorpen. Ambitieuze technologische ontwikkelingen zijn gepland: ontwikkeling van 3G, de combinatie en verbetering van de drie grote netwerken, het stimuleren van IPTV en mobiele TV.

In 2008 bedroeg de totale som van de aandelen in de internetindustrie zo’n 150 miljard yuan. Tachtig procent van de winsten kwam toen uit onlinegaming, online-advertenties en e-commerce. De sector geeft werk aan honderdduizenden mensen en is een belangrijke factor in de strijd tegen de werkloosheid.

In het MIIT, ministerie voor Industrie en Informatietechnologie, stond de teller op 12 maart 2010 op 384 miljoen gebruikers en 3,68 miljoen websites. Het internet maakt alle facetten van de maatschappij doeltreffender en aangenamer. Miljoenen volgen dagelijks het nieuws online, communiceren via instant messaging, kopen diensten en producten online.

Het web maakt van China ook een reusachtige ‘elektronische leeromgeving’. Een typisch staaltje van maatschappijleer: de zeer populaire onlineforums organiseerden rond de grote algemene vergaderingen van het Nationaal Volkscongres en de Politieke Raadgevende Conferentie (zeg maar de Chinese Senaat) speciale discussie- en chatsessies. Wie zich wilde registreren voor deelname aan het forum van Renminwang, moest eerst een eenvoudig examentje afleggen. Via enkele vragen die peilden naar de basiskennis van het politieke systeem, gingen de moderatoren na of alle deelnemers wel wisten waar het precies over ging, hoe de voorstellen, discussies en besluitvorming in hun werk gingen. Zo kon men het aantal onzinbijdragen op het forum sterk beperken. Meer dan 50.000 netizens slaagden voor deelname aan zinvolle webdebatten. Ze konden duizenden bruikbare commentaren en voorstellen voorleggen aan hun volksvertegenwoordigers.

Dit verhaal geeft ook een idee van wat het betekent als de overheid zegt dat Google het conflict te veel politiseert. Beijing kan onmogelijk bedoelen dat internet ooit helemaal politiek neutraal zou kunnen zijn. Economische relaties en handelsbetrekkingen moeten niet verward worden met politieke inmenging, en al zeker niet als het om buitenlandse bedrijven gaat. Internet heeft ook veel meer functies dan alleen maar politieke. Een rol in de democratisering op zijn Chinees is echter zeker voor het web weggelegd.

Internetdemocratie 

Het web zorgt voor een beter contact en een grote interactiviteit tussen de burgers en de politici in China. Er zijn ambtenaren en kaderleden van de regering en de partij die chatsessies houden en blogs schrijven. Sommigen behoren tot het hoogste niveau, zoals de president en de premier. Onder impuls van de laatstgenoemde hebben vier ministeries onlangs voor het eerst hun budgetten online gepubliceerd. Bij het opstellen van nieuwe wetgeving of bij grote hervormingen van onderwijs en gezondheidszorg bijvoorbeeld, worden de burgers op grote schaal via het net geconsulteerd. Honderdduizenden amendementvoorstellen zijn soms het resultaat. Zowat elk ministerie en vele lagere en hoger overheden hebben hun eigen website en hun webwoordvoerders om het beleid uit te leggen en te verdedigen. De woordvoerders hebben al vaak de lont uit het kruitvat gehaald bij conflicten over onteigeningen, paniek voorkomen in het geval van sneeuwstormen, aardbevingen, mensen kunnen geruststellen bij mijnrampen. Betrokken burgers of voorbeeldige ambtenaren hebben al vele gevallen van corruptie of machtsmisbruik, of nog ergere misdaden aan het licht gebracht, uit de doofpot gehaald. Daders, onder wie niet zelden politiemensen of politici, werden aangeklaagd en berecht, een toenemend aantal zaken wordt opgelost.

Li Jinhua, een belangrijk en gerespecteerd ambtenaar verantwoordelijk voor de strijd tegen de corruptie, verklaarde onlangs online: “Veel corruptie wordt gepleegd door familieleden van hoge regeringsambtenaren. Dat kinderen en verwanten van communistische partijkaderleden zo stuitend en snel rijk worden, steekt de mensen nog het meest”. Hij beriep zich op een opiniepeiling uitgevoerd door Renminwang, de website van de partijkrant. Zijn uitlatingen zullen zonder twijfel van invloed zijn op het politieke debat over maatregelen hiertegen binnen partij en regering.

Al die initiatieven zijn niet meteen perfect: de chatsessies zijn soms te voorzichtig, de budgetgegevens niet uitvoerig genoeg, woordvoerders moeten wel eens het antwoord schuldig blijven of kunnen het nieuws niet mooier of bevredigender maken dan het is … . De kritieken daarop vormen dan weer een leerschool, zowel voor wie ze levert als voor wie ze ontvangt.

Ook aan sommige burgerinitiatieven via internet zitten nare kantjes. Zo is er de zogenaamde Human Flesh Search, waarbij via blogs en forums massaal aan onderzoek wordt gedaan om corruptie en criminele personen te ontmaskeren. Dat verschijnsel krijgt soms de nare kantjes van een soort burgerwacht in cyberspace. Het gerechtshof is ook al moeten optreden in zaken waarbij de privacy zwaar werd geschonden.

Er zijn ook waarnemers die zich zorgen maken dat de politici te veel hun oor te luisteren leggen bij de bevolkingsgroepen die rijk en invloedrijk genoeg zijn om hun belangen via internet te behartigen. Zij roepen de klassieke media op om dan meer op te komen voor wie niet vertrouwd is met het internet of voor mensen die geen pc bezitten. Andere critici klagen erover dat het internet in China door de populariteit van de spelletjes en video’s meer ‘entertainment superhighway’ wordt dan ‘information superhighway’.

Toch constateerde een journalist van Beijing News enkele dagen geleden uiteindelijk tevreden: “Met internet hebben we allemaal guanxi, connecties, en zijn barrières in de communicatie tussen de mensen afgebroken. Dankzij internet kunnen veel meer burgers deelnemen aan de hervorming en de verbetering van onze maatschappij”.

Niet ondanks maar juist dankzij de CPC en de staat

In onze media lees je wel eens dat de CPC nu maar een stap opzij moet doen. De partij heeft, zo geven opiniemakers schoorvoetend toe, redelijk werk geleverd. Nu echter zou ze eerder een rem zijn op de verdere ontwikkeling. Ironisch genoeg is men in het Westen nu al zo beducht voor de niet te stuiten opkomst van de Volksrepubliek. Als China verlost zou zijn van de heerschappij van de CPC zou er dus volgens deze experts helemaal geen maat meer op staan. De werkelijkheid is enigszins anders. De regering heeft onder leiding van de CPC de ontwikkeling van internet al heel snel met geld, wetgeving en personeel gesteund. De Chinese leiders passen daarbij de bekende principes toe van het socialisme met Chinese kenmerken. De hervormingen zijn voorzichtig, maar gaan gestaag (al meer dan 30 jaar) verder. Er is openheid, maar Beijing let erop om niet afhankelijk te worden van het buitenland en verzet zich met succes tegen inmenging in de binnenlandse aangelegenheden. Er is opbouwende concurrentie tussen de staat en een particuliere sector. Die privéondernemingen krijgen stimulansen, niet alleen om winst te maken, maar ook om een bijdrage te leveren aan de opbouw van het vaderland.

Misschien gaat internet ook zo stormachtig vooruit in andere enorme derdewereldlanden met een verschillend politiek systeem, zoals India of Brazilië. Het zou interessant zijn dat te onderzoeken. Maar dat de CPC en de regering in China een positieve en belangrijke rol spelen bij de groei en bloei van het net is wel zeker.

Grote staatsbedrijven en de particulieren in internet 

De techniek is van China Telecom, China Unicom en China Mobile. Drie bedrijven die helemaal of voor een groot deel van de staat zijn. Het MII, de Nationale Commissie voor Ontwikkeling en Hervorming en het ministerie van Financiën hebben die ondernemingen in 2008 geherstructureerd. Sindsdien werden ze klaar geacht om 3G-licenties te ontvangen en beheren ze met nog meer voortvarendheid vaste en mobiele telefonie. China kan een grote meerderheid van internetgebruikers breedband aanbieden tegen redelijke prijzen. Wat je betaalt, varieert van provincie tot provincie, maar houdt het midden tussen 7 en 14 euro per maand met ongelimiteerde downloadmogelijkheden. Dat is betaalbaar voor wie tot de middenklasse behoort. Verder wordt er ontzettend veel gebruikgemaakt van openbare en particuliere internetvoorzieningen, bijvoorbeeld in bibliotheken en internetcafés.

In de noordelijke provincies is China Netcom en in het zuiden China Telecom de grootste leverancier van broadband. De staat heeft een aantal aandelen verkocht en China Telecom is nu ook genoteerd op de beurzen van Hongkong en New York. Het inernetverkeer verloopt door vier netwerken die banden hebben met staatsbedrijven en wetenschappelijke instellingen of die ooit zijn opgezet door de staat, voor ze werden geprivatiseerd. Het zijn CSTNet, ChinaNet, CERNet and CHINAGBN.

CSTNet bijvoorbeeld is het wetenschappelijke en technische netwerk voor regering en hightechondernemingen. CHINAGBN werd dan weer in 1993 opgericht op voorstel van premier Zhu Rongji en is nu volledig commercieel. De afgelopen jaren heeft de staat miljarden yuan geïnvesteerd om het net tot in de verste uithoeken te brengen. Dit jaar bedraagt de som die het MII volgens zijn budget kan besteden 21,2 miljard yuan (twee miljard euro).

De staat en de particuliere sector leven vreedzaam samen en gaan samen vooruit op basis van een eerlijke concurrentie.  Beide partijen lijken tevreden over de werkverdeling, waarbij de ene eerder politieke en wetenschappelijke functies opneemt en de andere zich in de eerste plaats op het commerciële richt. Eind maart organiseerden de regering van de stad Shenzhen en de E-China Alliance een ‘top van IT-leiders’. Tachtig CEO’s en regeringsambtenaren namen eraan deel. Het thema: ‘Na de crisis. IT neemt de leiding bij het ontwerpen van een nieuw economisch ontwikkelingsmodel’.

Baidu-CEO Li Yanhong zei daar onder andere: “Ik voel me niet bedreigd door de oprukkende staatssector. Internet in China is al tien jaar een levendige en vrije, competitieve sector van de industrie. Daarom kennen bedrijven als Baidu, Tencent, and Alibaba ook zo een gezonde groei in binnen- en buitenland”.

Zo brengt het gezag dat wordt uitgeoefend door 1 partij, waarvan de voornaamste bestaansreden is ‘het volk te dienen’, de zaken ook op dit gebied voor elkaar.

Het bovenstaande is deel drie van een commentaar over de discussie rond internet in China.
Dit zijn de links naar de vorige afleveringen
http://www.chinasquare.be/achtergrond/internet-een-core-interest-van-china/
http://www.chinasquare.be/achtergrond/de-inzet-van-internet/

Het is vandaag duidelijk op welke manier Google  China aan de ene kant wil verlaten maar aan de andere kant ook blijft om  het internetbeleid op de korrel te kunnen nemen. Dit gebeurt door misbruik te maken van het principe ‘1 land met 2 systemen’ en in samenspraak met de Amerikaanse regering. Beijing zal daar weinig waardering voor kunnen opbrengen.

Deel twee van een commentaar over de discussie rond internet in China.

Internet, een core interest van China

“Het is onredelijk om van een land te zeggen dat het een harde lijn volgt, als het zijn wezenlijke belangen – core interests – en waardigheid verdedigt, zeker voor wie het blijkbaar zelf normaal vindt om de belangen van een ander land met de voeten te treden”, aldus de Chinese minister van Buitenlandse Zaken in de marge van de algemene vergadering van het Nationaal Volkscongres. Hij doelde op de wrijvingen tussen de VS en de Volksrepubliek. Internet werd niet genoemd, maar was wellicht niet ver weg.

Google en de Amerikaanse regering hebben van het hackincident gebruik gemaakt om  het Chinese internetbeleid op de korrel te nemen, en dat beleid is onlosmakelijk verbonden met het politieke systeem zelf en met het concrete regeringsprogramma.

De agenda van de regering
In de koers die Hu Jintao en Wen Jiabao hebben uitgezet, speelt de wijze waarop het web vorm krijgt een hoofdrol. Soft power, een voortgezette ontwikkeling op wetenschappelijke basis, een democratisering geleid door de CPC: bij al die punten staat ook internet hoog op de agenda.

Met zijn tweeduizend kranten, tienduizend tijdschriften, honderden uitgeverijen van boeken, audiovisueel materiaal en webpublicaties mag China zich nu al een uitgeverssupermacht noemen. Het is de bedoeling van de overheidsdienst die hierover gaat, het ‘Algemene Administratieve Bestuur van de Pers en de Uitgeverswereld’, om dit terrein van de soft power nog uit te breiden. De mediasector moet zelfs sneller groeien dan de economie in haar geheel. Hij zal beter worden gespreid over het grondgebied en wil een mooie plaats veroveren op de wereldmarkt. Staats- en privéondernemingen (nu al goed voor 40 à 50 % van de verkoop) zullen op een correcte manier gaan samenwerken. De grootste nieuwe uitdaging voor de sector is uitgeven via digitale weg, het net en de mobiele telefoon.

Democratisering op zijn Chinees betekent in deze fase dat er eerst en vooral binnen de leidende partij zelf een meer democratische aanpak komt van besluitvorming en benoemingen en dat de strijd tegen corruptie wordt opgevoerd. Tezelfdertijd zoekt de partij echter steeds actiever naar wegen om de bevolking te raadplegen, de instemming van de burgers te krijgen en verantwoording af te leggen. Ook hier staat het internet centraal: allerlei websites van de overheid, maar ook forums die in verschillende mate onafhankelijk van die overheid opereren, hebben bij deze geleide democratisering een belangrijke functie. Er is echter een duidelijke grens: de politici in partijafdelingen en volkscongressen laten niet toe dat er ook initiatieven en uitvoeringsbesluiten worden genomen door organen van buiten de partij.

Het gevraagde en ongevraagde adviesrecht en de aansprakelijkheid gaan erop vooruit, maar om instemmingsrecht en reële invloed op de uitvoerende macht uit te oefenen, moet je nog steeds bij de CPC en bij de volkscongressen zijn. Een mooi voorbeeld van dit onderscheid is hoe er wordt omgegaan met de kwestie van de hukou. Dat is de registratie waardoor je ofwel als plattelands- ofwel als stadsbewoner te boek staat. De roep om dat systeem te hervormen of zelfs af te schaffen en zo de discriminaties van interne migranten te verminderen, klinkt steeds luider. In zijn veel besproken chatsessie met duizenden internetgebruikers had ook premier Wen Jiabao het erover en hij zei toen onder meer: “de ex-landbouwers die nu arbeider zijn, hebben op het land geen bestaansmiddelen meer, ze zijn vervreemd van de landbouw. Hun status is niet geregeld en dat levert moeilijkheden op bij een verloving, huwelijk, het onderwijs voor hun kinderen… . We moeten dat oplossen: het belangrijkste is om het registratiesysteem te hervormen zodat deze mensen kunnen integreren in de stad”. Toen echter 14 kranten tegelijk in een hoofdartikel om een afschaffing van de hukou vroegen, enkele dagen voor de algemene vergadering van het Nationaal Volkscongres, werd dat niet op prijs gesteld en het heeft een van de betrokkenen zijn baan gekost. Het wordt niet geaccepteerd dat een groep burgers de volksvertegenwoordigers tot handelen probeert te dwingen. Wie wil lobbyen, moet dat doen binnen de partij en de overheidsstructuren. De actie, die – pikant detail – juist niet via internet maar via een ouderwets medium gebeurde, had voor Beijing net iets te veel van een poging om een alternatieve politieke organisatie te vormen.

Het verschil tussen van invloed zijn op de politiek (advies en meningsuiting) en druk zetten op de besluitvorming (acties en initiatieven) wordt helder aangegeven en geaccepteerd door iemand als Wei Shouhua (onlinenaam Huazi). Huazi is de webmaster van tianya.cn, een populair onafhankelijk discussieforum waar soms zeer gevoelige, vooral sociale, thema’s aan bod komen. “Wij zien op de forums weinig discussies die de beleidsvorming van de staat kunnen beïnvloeden, maar de forums zijn voor de overheid zeker een kanaal geworden dat hun directe informatie geeft over wat er leeft in de publieke opinie. Persoonlijk denk ik dat de autoriteiten daar alleen maar bij kunnen winnen. Ik ben blij dat ze de laatste jaren op alle niveaus meer en meer belangstelling tonen voor wat er online geventileerd wordt. Tianya is van gewone mensen; nu een derde van de bevolking vertrouwd is met internet, is de inbreng van intellectuelen kleiner geworden. De surfers op onze website hebben het meestal over persoonlijke zaken en het gewone bestaan. Daarin uiten ze hun patriottisme, dat is voor hen het nationale belang. Het gaat op Tianya dus minder over grote staatszaken en meer over kritiek op wanbeheer en corruptie in hun directe omgeving. Het voordeel is dat de stemmen op onze website authentiek en vaak eerlijker zijn”.

De hoofredacteur van het populaire internetforum Tianya

De strijd om het internetdomein
Het internetbeleid dat een belangrijk onderdeel is geworden van het politieke landschap in China, heeft een component die aanstuurt op controle, beperking en een component gericht op ontwikkeling, uitbreiding. Aan de controlezijde zien we dat internet voor de CPC en de staat een te veroveren of te heroveren medium is. De waakzaamheid voor schadelijke invloeden en de maatregelen tegen verschijnselen die bepaalde limieten overschrijden, springen in het oog. Aan de ontwikkelingskant zien we een staat die de snelle, enorme groei van internetfuncties en van het aantal internetgebruikers ondersteunt en koestert. Ook China krijgt een kenniseconomie en e-onderwijs. Het is duidelijk dat de regering en de CPC een leerproces doormaken om internet te gebruiken als medium voor interactief beleid. Boeiende burgerinitiatieven worden getolereerd en soms aangemoedigd.

De meeste traditionele media zijn nog steeds van de staat, hoewel bijvoorbeeld een aantal in hoge mate onafhankelijke publicaties zich hebben kunnen opwerken tot belangrijke verschijnselen in het medialandschap: het financieel-economische blad Caijing of de pers in Hongkong die praktisch helemaal autonoom publiceert in het kader van ‘een land, twee systemen’, de 14 bovenvermelde kranten van het Hukou-artikel zijn allemaal commerciële d.w.z. niet partijgebonden kranten. Internet is echter vanaf het begin veel meer het domein van particuliere websites, forums en andere initiatieven geweest. Anonimiteit, schuilnamen e.d. maken internet aantrekkelijk voor al wie een persoonlijk, individueel of zelfs dissident geluid wil laten horen. Er bestaat een stroming die in het web een kans ziet om een ‘vrije pers’ te laten ontstaan.

Het heeft niet lang geduurd voor de officiële media online gingen en een groot deel van de Chinese internetcontent is tegenwoordig afkomstig van of goedgekeurd door de overheid. Voor het China Media Project (CMP) gaat dit te ver: “Ze gebruiken de financiële macht van staatsaandelen voor een nationale internettelevisie en voor de video’s van het persagentschap Xinhua… . Ze zullen zoekmachines, real-time communicatie (nvdr VoIP, videoconferenties, chatting) en games opzetten. Alle mediatieke kanten van internet zullen worden genationaliseerd en gemonopoliseerd”. CMP is een studiecentrum voor journalistiek in China verbonden aan de universiteit van Hongkong. Belangrijke medewerkers zijn opposanten van de regering en teleurgestelde of zeer kritische Chinese journalisten. Hun artikels getuigen van een grondig wantrouwen voor de politieke leiders van China. Hun project bepleit een commercieel medialandschap zonder staatsinmenging. Het is dan ook logisch dat CMP veel sympathie heeft voor de oproep van Charta 08 voor de afschaffing van het machtsmonopolie van de CPC.

sociale netwerken in China

Op de website van het China Media Project valt ook weinig positiefs te lezen over een andere tactiek die de overheid toepast om in te grijpen op het internet, de zogenaamde ‘commentatoren’.

Niet lang geleden plaatste de provinciale regering van Gansu een vacature voor 650 ‘medewerkers om de publieke opinie te begeleiden’ door opiniestukken en bijdragen aan onlinediscussies te plaatsen. Opeens bleek dat heel wat politici, gezagsdragers en organisaties dit soort ambtenaren in dienst hadden die vaak ook opdracht kregen om opzettelijk een ander standpunt in te nemen en zo een debat te creëren. Op het net en in de klassieke media ontspon zich inderdaad een debat, maar dan over het systeem van deze anonieme of onder een schuilnaam opererende ‘netizens’ in overheidsdienst. Vooral het feit dat het om betaalde krachten ging, zorgde voor veel sarcastische reacties en de commentatoren kregen de bijnaam ‘soldaten van 50 cent’ (5 mao dang) vanwege het loon dat ze voor hun stukken kregen. De commentatoren van westerse media en van groepen in Hongkong, zoals het China Media Project, deden gretig mee aan het gescheld.

Maar er waren ook verdedigers van de door de regeringen ingezette ‘opiniebegeleiders’. Zij voerden aan dat er onder de ambtenaren die dat werk deden wel degelijk overtuigde mensen zaten, dat het niet alleen maar povere broodschrijvers waren. De vergelijking werd ook gemaakt met de spin doctors van westerse regeringen en met de commerciële public relations die overal bestaat, ook in China en ook op het web. Een aantal opiniemakers zag er een gewenst tegengewicht in voor de soms wilde en onverantwoorde uitlatingen op vele internetforums (een verschijnsel dat trouwens ook over de hele wereld bekend is). Velen vonden echter dat de anonieme commentatoren uiteindelijk contraproductief zijn: ze wekken eerder weerstand op en zijn makkelijk te ontmaskeren door ‘een generatie van twitteraars’.

Een andere aanpak krijgt meer en meer de voorkeur. Wu Hao, een CPC-voorlichter uit Yunnan, staat erom bekend dat hij systematisch weigert om negatief nieuws in de doofpot te stoppen. “In plaats van pogingen te doen om heimelijk invloed uit te oefenen op de publieke opinie, moeten openbare ambtenaren in het openbaar antwoord geven op kritieken en met oplossingen komen”, zo is zijn standpunt. Volgens Southern Weekend (ook wel Southern Weekly), een veelgelezen commercieel weekblad uit Guangdong, wordt in een toenemend aantal provincies zijn voorbeeld gevolgd.

Wen online (foto Xinhua)

Eigenlijk sluiten de zogenaamde chatsessies van hooggeplaatste politici daar enigszins bij aan. In 2008 beantwoordde president Hu Jintao een aantal vragen dat hem online werd gesteld op het Qiangguo (‘maak China sterk’) Forum van de website van het Volksdagblad. Het jaar daarna deed premier Wen Jiabao dat nog eens over met een vervolg dit jaar op www.gov.cn, de regeringswebsite in samenwerking met  www.xinhuanet.com het web van het officiële persagentschap. De sessie duurde 2 uur en er namen 300.000 burgers aan deel. Sommigen relativeren de betekenis hiervan en zeggen dat de gesprekken met een boogje om hete hangijzers heenliepen of dat de premier beter met ernstige en deskundige opiniemakers had kunnen praten dan met de willekeurige gewone surfers die wel zin hadden in een rechtstreeks contact met een topleider. Daar staat tegenover dat er veel onderwerpen ter tafel kwamen die wel degelijk de belangen van de gewone man raakten.

De twee topleiders hebben een trend gezet want net zoals Wen hebben leden van de Raadgevende Politieke Conferentie, de Chinese senaat, blogs geopend vlak voor hun jaarlijkse vergadering, om hun ideeën naar voren te brengen en om met internetgebruikers een dialoog aan te gaan over behoeften van de bevolking. Bovendien hebben de woorden en de vriendelijke en persoonlijke toon van Wen Jiabao wel impact gehad, vooral zijn “hoop dat de gewone mensen een waardiger leven zullen krijgen” of zijn stelling dat “een samenleving waarin de rijkdom geconcentreerd is in de handen van een minderheid wel onrechtvaardig en onstabiel moet zijn”. Zijn gesprekspartners hebben ook onthouden dat er streng en meedogenloos zal worden gestraft als er weer namaak en minderwaardige producten opduiken (dit in antwoord op een vraag over een nieuwe partij melaminemelk). Niet alleen de nogal regeringsvriendelijke waarnemers waren onder de indruk, zelfs een belangrijke redacteur van het hierboven genoemde China Media Project was ervan overtuigd dat Wen Jiabao het eerlijk meende.

Het is duidelijk dat er op het web een strijd woedt voor de harten en de geesten van de internetgebruikers. Hoe groot de kritische stroming is en hoe groot de vijandige richting waartegen de CPC en de overheid het moeten opnemen, is moeilijk precies in te schatten. Voorlopig lijkt het er op dat het publiek vrij positief reageert op de initiatieven vanuit de gevestigde orde. Zhan Sheng van Phoenix TV meent dat “de invloed van Chinese internetgebruikers China geleidelijk aan en in alle rust aan het bijsturen is. De vele en ingewikkelde problemen vragen om een positieve houding en open communicatie met het publiek. (…) Over de inspanningen van de regering op dit vlak moet niet cynisch worden gedaan”. (Phoenix is gevestigd in Hongkong, een niet-gouvernementele tv-zender die door zijn diplomatische houding soms programma’s mag maken over onderwerpen die normaal gesproken taboe zijn).

De grens…
De bereidheid om te luisteren en een dialoog te voeren, stopt echter bij bepaalde onderwerpen en verschijnselen.
Natuurlijk zijn er in alle landen grenzen aan de vrijheid van meningsuiting. Denk maar aan het Britse ‘contempt of court’ waarmee, om de rechtsgang niet in gevaar te brengen, kranten kan verboden worden over bepaalde zaken te schrijven. In België kunnen de media ons nog altijd niet vertellen hoeveel kernraketten er in Kleine Brogel liggen. Het principe van een ‘dwingende maatschappelijke noodzaak’ geeft het Europees hof voor de Rechten van de Mens een middel om de persvrijheid te beperken.

Dat soort regulering wordt in China echter nog steeds heel ruim geïnterpreteerd en toegepast, volgens sommingen maar al te ruim. Beijing verrechtvaardigt dit met het argument van de noodzaak om eerst de economie en de instellingen op orde te brengen en met de individuele rechten wat voorzichtiger en trager te gaan, net zoals in andere Aziatische landen. Ook wordt aangevoerd dat de chaos van de Culturele Revolutie nog steeds niet vergeten is, dat China worstelt met de complexe problemen van een derdewereldland en vele achterstanden moet inhalen. De regering wijst op de kwetsbaarheid van de economie en van de instellingen.

sms in het Tibetaans (foto Xinhua)

Als Dai Bingguo, de hoogste regeringsadviseur, de core interests van China definieert, heeft hij het over “het vasthouden aan het fundamentele politieke systeem dat nu in China bestaat, een systeem van samenwerking en overleg tussen verschillende partijen onder de leiding van de CPC” en over “de nationale veiligheid, de soevereiniteit en territoriale onschendbaarheid, de duurzame en stabiele ontwikkeling van de economie en de maatschappij”. Stuk voor stuk zaken die volgens Beijing via het internet ofwel gediend worden ofwel in het gedrang kunnen komen. Wie van China eist dat het een fundamenteel ander internetbeleid gaat voeren (wat Hilary Clinton van plan lijkt te zijn), raakt aan die kernbelangen.

Wat wordt er dan als bedreigend gezien?
Pornografie: China wil geen toestanden zoals in het westen of in de buurlanden, de regering vindt dat ze de jeugd moet beschermen tegen bepaalde soorten content. Porno en prostitutie bestaan en zijn toegenomen sinds 1978. Ze worden min of meer oogluikend toegelaten, maar het is logisch dat een socialistisch systeem eerder dan een neoliberaal systeem grenzen trekt voor de mate waarin het lichaam van mensen (in de eerste plaats vrouwen en jongeren) als koopwaar kan worden behandeld. De strijd tegen de pornografie is zeker niet louter een voorwendsel om de censuur te verhullen.

De ‘grote taboeonderwerpen’ zijn Tibet, Xinjiang, Taiwan, zaken van territoriale integriteit en eenheid. Van de rellen in de buitenprovincies heeft Beijing geleerd dat inmenging uit en door het buitenland niet moet worden onderschat, dat de separatistische groepen gevaarlijk kunnen uithalen en internet als wapen kunnen inzetten bijv. de geruchten over etnische massamoord die via het net en via e-mail werden verspreid en olie op het vuur waren in Xinjiang.

Tiananmen, falungong, ‘mensenrechtenactivisten’ vormen voor de CPC een bedreiging van haar machtsmonopolie en van de sociale cohesie die broodnodig is in een land met zeer snelle ontwikkeling en waar alle vaste waarden dooreengeschud worden. Daarnaast zijn er ‘kleine onderwerpen’ die ook regelmatig worden weggefilterd: schandalen, rampen, rellen enz… . De overheid wil paniek op basis van valse geruchten vermijden en vindt dat, wanneer er eenmaal efficiënte remedies getroffen zijn, verdere discussie alleen maar tweedracht zaait. Vandaar dat de overheid de acties die Ai Weiwei hardnekkig blijft voeren rond de kwestie van de omgekomen schoolkinderen in de aardbeving van Sichuan net zo hardnekkig blijft blokkeren.

…en wie ze overschrijdt
Bepaalde websites en blogs over de hierboven genoemd thema’s en buitenlandse sociale netwerken waarop activisten zich kunnen organiseren, zoals Facebook, Twitter, …,  worden gefilterd, geblokkeerd of verboden. Websites met een vergunning krijgen het verzoek om zelf de content in te gaten te houden en te filteren indien nodig en meestal geven ze daar (net zoals Google tot voor kort dus) ook aan toe. Li Yizhong, minister van Industrie en Informatietechnologie, heeft tegenover Phoenix TV verklaard dat er een zuivering bezig is, die nog wel een tijdje kan duren en waarbij 136.000 websites gesloten zijn omdat ze niet geregistreerd waren of schadelijke inhoud bevatten. Hij heeft toegegeven dat het zekere voor het onzekere wordt genomen, dat een aantal websites tijdelijk buiten werking zijn, dat persoonlijke of kleine websites een tijdlang collateral damage kunnen oplopen en dat er ook wel fouten worden gemaakt. Volgens de minister is het beslist niet de bedoeling om websites blijvend te blokkeren als ze schadelijke info bevatten maar verder legaal functioneren. Daarnaast zijn onlangs de regels verstrakt: je moet voor het oprichten van een website op papier en met persoonsbewijzen vergunning vragen.

Commentaar van een expat: “Facebook, Twitter, You Tube en de oorspronkelijke Danwei.org zijn dingen waar de buitenlanders zich aan ergeren. Dat ‘het soms niet meevalt’ is dus nog zeer zacht uitgedrukt. Je kunt het makkelijk omzeilen. Als je een betaald VPN (virtual private network) gebruikt, kun je erop. Dat kost 80 dollar per jaar. Maar welke Chinees doet dat? De gratis VPN’s zijn sinds kort geblokkeerd”.

Twitter zou echter tot op dit moment nog door veel Chinezen kunnen worden gebruikt. De ergernis zal natuurlijk niet tot de buitenlanders beperkt blijven. Toch mag je aannemen dat slechts een kleine groep er echt een punt van verzet van maakt, want zoals de beheerder van Tianya opmerkte (zie boven), de gegroeide en veranderde internetgemeenschap is vooral bezig met zaken die het dagelijkse leven aangaan: belastingen, huizenprijzen en huren, de geboortepolitiek en de gezondheidszorg. Of ze gebruiken internet voor e-shopping, e-business, voor ontspanning en persoonlijke contacten. Toch moeten partij en regering wellicht uitkijken dat ze hun inspanningen om de internetgeneratie de hand te reiken niet ondergraven door de teugels te strak aan te halen en door al te censurerend, of, zoals zij het noemen, regulerend te werk te gaan.

De censoren/regulatoren zijn soms overijverig. Zullen wij het erop wagen om af en toe op een andere manier naar Beijing te kijken? Dan kunnen we zien hoe de Chinese leiders een weg zoeken om datgene te beschermen wat voor hen de meest wezenlijke belangen van het land zijn. Met vallen en opstaan.
(wordt vervolgd)

Bronnen: Global Times, Xinhua, South China Morning Post, Guardian, Volkskrant (NL), China Media Project, Danwei.org, Le Monde

Eerder verscheen er een eerste commentaar op de internetdiscussie ‘Hacken of gehackt worden?’
Het derde deel zal vooral gaan over de vooruitgang op vele gebieden van het internet.

reddingsploeg voor een mijn (foto Xinhua)

Er wordt gewerkt aan een ‘reddingscapsule’ voor mijnwerkers. Diep in de ondergrond wil men kamers gaan installeren waar mijnwerkers zichzelf in veiligheid kunnen brengen. Daar kunnen ze ademen en voedsel vinden na een instorting of een explosie.

Zhao Tiechui, een topambtenaar van de Staatsdienst voor de Veiligheid op het werk en in de kolenmijnen, heeft de eerste proefprojecten met deze voorziening aangekondigd. De eerste capsules zullen dit jaar worden aangebracht in de mijnschachten zelf. Zodra ze ontwikkeld zijn, komen er technisch meer gesofistikeerde en verplaatsbare reddingskamers. China heeft zich laten inspireren door een voorziening die al in buitenlandse mijnen bestaat, in Zuid-Afrika, Canada en Australië met name. In die landen is Zhao Techui informatie gaan inwinnen. De kolenlagen in Chinese mijnen liggen echter een stuk dieper, gemiddeld 456 m met als diepste 1365 m (ter vergelijking: in Zuid Afrika stopt het graven op 350 m). Dat maakt de kans op dodelijke ongelukken groter en de bouw van aangepaste veiligheidsvoorzieningen des te dringender.

Zhao Tiechui zei ook dat de veiligheid in de mijnen vorig jaar weer wat is verbeterd. Het aantal doden per miljoen ton kolen daalde van 1,18 in 2008 naar 0,89 in 2009. De provincie Binnen-Mongolië (Noordoost-China) kreeg felicitaties omdat, dankzij de investeringen in veiligheid daar, de verhouding tussen het aantal doden en de hoeveelheid productie was teruggebracht tot 0,05. Binnen-Mongolië is nu, voor Shanxi, de provincie waar de steenkoolproductie het grootst is.

In totaal verongelukten volgens officiële cijfers 2631 mijnwerkers, 18 % minder dan het jaar tevoren. Er waren 1616 ongelukken, een daling van 17 %. In Heilongjiang (ook Noordoost-China) gebeurde de ramp waarbij het meeste slachtoffers vielen, 108 doden in november 2009.

China, dat zijn energie nog altijd voor een groot deel uit steenkool moet halen, is gedwongen om de productie elk jaar weer op te drijven. Vorig jaar werd er 2,95 miljard ton geproduceerd en dat wordt dit jaar nog meer. Er is dus veel werk aan de winkel voor de mensen van de veiligheid op het werk, die al vele jaren een hardnekkige strijd voeren om de veiligheidssituatie in de Chinese mijnen op een aanvaardbaar peil te brengen.Hun diensten hebben 1088 onveilige, kleine mijnen laten sluiten in 2009, en het is de bedoeling om het aantal kleine mijnen te reduceren tot 10.000 tegen december van dit jaar. Zeventig % van de ongevallen zou in die kleine mijnen gebeuren.

Bron China Daily

mijnwerkers China (Xinhua)

Wat wil Google met zijn provocerende ultimatum aan de Chinese regering? Er zijn verschillende antwoorden mogelijk op deze vraag. Laten we hier het ideologische verhaal eens bekijken.

Censuur in China en in het Westen

Er bestaat inderdaad censuur in China, maar ze is er anders dan in het Westen. Bij ons worden stemmen het zwijgen opgelegd via een indirectere en economische weg. De media negeren bepaalde meningen of maken ze belachelijk en sommigen die kritische opvattingen willen uiten, krijgen niet de (financiële) middelen om ze te verspreiden. Westerse ‘dissidenten’ zoals Chomsky of, in België Jaap Kruithof, hebben niet opgehouden dat te beweren en door hun eigen voorbeeld te bewijzen.

Maar zeker op het internet moeten ook andere landen dan China hun toevlucht nemen tot directe censuur of regulering, een wat minder beladen term. Chinese opiniemakers wijzen er terecht op dat cyberaanvallen overal ter wereld een probleem zijn,  dat de Amerikaanse regering niet wil dat foto’s van militaire basissen op Google Earth vertoond worden en ook niet dat kinderen porno te zien krijgen. “De regering van de VS houdt eveneens informatie geheim en filtert ze met technische middelen”, aldus Yao Huanqing, een professor aan de Volksuniversiteit in Beijing.

In China bestaan er wetten en regels om wat de autoriteiten zien als desinformatie uit het buitenland ongegeneerd te censureren (zoals de propaganda van talloze flink gesubsidieerde Free Tibet-websites). Ook internetcontent die ordeverstoringen bevordert of het politieke systeem rechtstreeks aanvalt en websites die pornografie en geweld verspreiden, zijn een doelwit voor de controleurs van het web.

Het is niet verkeerd die censuur enigszins te relativeren door rekening te houden met het feit dat er in heel Azië, ook in Japan en in India, een minder uitbundige vrijheid van meningsuiting is dan in Noord- of West-Europa (zie bijvoorbeeld de hoofdstukken over the East Asian Model in het boek ‘China modernizes’ van R. Peerenboom, Oxford U.P. 2007). En het kan zeker geen kwaad de beweringen in sommige media met een korreltje zout te nemen dat je in China niet moet proberen het woord democratie als zoekterm in te voeren. Als dat waar was, hadden de Chinezen niet kunnen kennisnemen van de toespraken van Hu Jintao op het laatste congres van de CPC, waarin hij het doorlopend heeft over democratie.

Censuur in ontwikkeling

Zodra in 1978 de deur openging, kwam er allerlei informatie, ook ongewenste, vanuit de buitenwereld. Deng Xiaoping had het over “vliegen en muggen”, die de Chinezen er maar moesten bijnemen als ongewild neveneffect van het radicaal nieuwe beleid van openheid, maar die ze niet moesten vrezen. In wezen gaat het nog steeds zo. De woordvoerster van het ministerie van Buitenlandse Zaken verzekerde de buitenlandse journalisten op haar wekelijkse persconferentie: “Het internet van China staat open en China probeert een gunstige omgeving voor internet te creëren”.

Het China Internet Illegal Information Reporting Center wijst intussen onverstoorbaar op 80.000 rapporten over (meestal buitenlandse) websites die Chinese computers en gsm’s met obscene inhoud bestoken.

Het hoeft geen waanzinnige fantasie te zijn dat de Chinese leiders wat anders willen dan zich aan de macht vast te klampen of zich te verrijken. Stel eens dat de CPC inderdaad meent wat er in haar programma staat: “De bestaansredenen van de partij zijn de bevolking ontvoogden, haar meester laten zijn over het eigen lot, het volk dienen”. Wie openstaat voor dat uitgangspunt kan in de moderne geschiedenis genoeg bewijzen vinden dat vrije meningsuiting en input vanuit de bevolking essentieel zijn voor de Chinese communisten en door de CPC wel degelijk gewenst. Al decennia lang streeft China ernaar de burgers mondiger te maken. Tijdens de Culturele Revolutie waren er muurkranten en volksvergaderingen, experimenten met directe democratie, waar weliswaar met gemengde gevoelens aan teruggedacht wordt. Sinds het begin van de economische hervormingen in 1978 is het aanbod, de variatie, de mondigheid en de professionaliteit van de media alleen maar elk jaar gegroeid. Media treden tegenwoordig vaak op als waakhond en krijgen van sommige ministers zelfs aanmoedigingen hierbij. Vele waarnemers en buitenlandse bezoekers getuigen dat er in China sprake is van een meer en meer ontspannen openbaar debat, dat Chinezen zich vrijer dan ooit uiten op straat.

Het boek ‘What does China think?’ van Mark Leonard, London 2008, geeft een boeiend beeld van een aantal invloedrijke stromingen onder intellectuelen. In witboeken over democratie en mensenrechten, die de regering het afgelopen decennium heeft opgesteld, staat welke maatregelen de meningsvorming en -uiting stap voor stap moeten bevorderen. De rol van internet daarbij kan nauwelijks worden overschat. Internetfora, chatrooms, bulletin boards en blogs tieren welig: volgens het China Internet Network Information Center (CNNIC) heeft een op de vier internetgebruikers een eigen blog.

Ook Beijing zweert bij e-government. In de stad Zuzhou in Hunan wordt internet ingezet voor de strijd tegen corruptie. Internet is intussen in het hele land een standaardinstrument om de bevolking te raadplegen over nieuwe wetsontwerpen en over proefnemingen met openbare verkiezingen, zij het voorlopig alleen op lagere en provinciale niveaus. “China wil zijn eigen nieuwe generaties van hardware en software ontwikkelen, gebruikmakend van alle moderne technische voorzieningen op het web, ook censuurfuncties”, zo schreef J. Fenby op 13 januari in the Guardian. Het is de wetenschappelijke weg, voorgestaan door Hu Jintao, maar wel met het lot in eigen handen: China bepaalt graag zelf wat kan en wat niet en in welk tempo het verandert. Daarom is Beijing extra gevoelig voor het misbruik dat er zou kunnen gemaakt worden van het web met zijn ‘brede en anonieme publiek’ (zie Peerenboom, op p.159 in het bovenvermelde boek ) en bestaat er bijvoorbeeld een regeling dat een netelig onderwerp pas op het web komt nadat er door de traditionele media over is gepubliceerd. Wie als ‘dissident’ over de schreef gaat, loopt eerder kans op een veroordeling  als hij ook via internet actie heeft gevoerd (alweer volgens Peerenboom).

Vrije meningsuiting met Chinese kenmerken

De CPC is tegelijk de voornaamste deelnemer en de strenge moderator van elk politiek debat. De partij houdt immers vast aan het principe dat de CPC de leidende politieke kracht is en moet blijven in het belang van de overdonderende meerderheid van de Chinezen. Ze probeert duidelijk fouten uit het verleden te herstellen en nieuwe fouten te vermijden. De Chinese leiders beschouwen zowel de Culturele Revolutie als de jaren ’80, die zijn uitgemond in Tiananmen, als periodes met veel chaos en schijndemocratie. Tijden waarin allerlei stromingen en personen misbruik konden maken van de meningsuiting en grote bevolkingsgroepen hebben misleid.

Tegenwoordig wil Beijing dat er een eind komt aan de chaos van demonstraties (de zogenaamde massale incidenten) en de wildgroei van petities en geruchten. Men wil het recht op petities handhaven, maar op een meer regelmatige manier. Er is een begrijpelijke huiver voor het verspreiden van geruchten, juist vaak via internet, met soms dodelijke gevolgen: met als voorbeeld de tweedracht tussen de bevolkingsgroepen die geleid heeft tot rellen met dodelijke slachtoffers in Xinjiang.

Zoals in het hele domein van de mensenrechten geldt dat de sociale en economische rechten voor Beijing op de eerste plaats komen en dat de vorderingen op de andere gebieden behoedzaam verlopen. Net zoals in andere landen ligt de vrije meningsuiting aan banden in tijden van crisis en rond bepaalde thema’s. China beoordeelt zijn huidige situatie op een manier als een langdurige crisissituatie. Het land heeft nog steeds een derdewereldstatus en worstelt met een aantal reuzenproblemen, zoals de sociale ongelijkheid, de milieuvervuiling en de wereldcrisis. In die context ziet Beijing thema’s zoals separatisme of aanvallen op het eenpartijstelsel zelf als levensbedreigend. Dat is de reden waarom Tibet, Taiwan, Xinjiang, éénpartijsysteem en Falun Gong termen zijn die soms moeilijkheden opleveren bij het surfen, moeilijkheden die overigens door veel Chinese internetgebruikers moeiteloos worden omzeild.

Problemen van censuur

China heeft een grote bevolking en een uitgestrekt grondgebied, onmogelijk door de regering steeds en overal te controleren. Dat de Chinezen zuchten onder een regime van censuur is zwaar overdreven. Wel zijn er stromingen en personen die (vaak, maar lang niet altijd onder westerse invloed) ongeduldig worden over de traagheid waarmee de dingen op dit vlak veranderen. Een andere problematische groep vormen de internetgebruikers die het debat voeren op een heftige wijze, die niet op feiten is gebaseerd, wat kan leiden tot ernstige verstoringen van het internetverkeer (de Chinese concurrent van Google, Baidu, was zelf het slachtoffer van cyberaanvallen en het ministerie van Defensie is een geliefkoosd slachtoffer) en tot het doorkruisen van de diplomatie. Beijing moet fanatieke nationalisten bijvoorbeeld regelmatig intomen en voert zelf strijd tegen hackers, die de wet overtreden. Het is beslist niet onwaarschijnlijk dat de aanvallers van Google en andere Amerikaanse firma’s uit die hoek komen. Hacken gebeurt ook om bedrijfsgeheimen, technologie en software te stelen.

Dat het zover is kunnen komen, houdt verband met de nieuwe, vreedzame culturele revolutie die China vandaag beleeft en met de regeerperiodes van Deng Xiaoping en Jiang Zemin, waarin werkelijk alles op de economische ontwikkeling werd gezet. De opvoeding in een collectivistische geest is ondermijnd, het onderwijs in de politieke wetenschappen dat een ernstige debatcultuur, gebaseerd op feitenonderzoek, had kunnen bevorderen, werd verwaarloosd. De CPC heeft veel krediet verloren door de corruptiezaken, en dat maakt het niet eenvoudig om te accepteren dat ze het debat stevig onder controle wil houden. Daar komen dan nog fouten bij op het vlak van de censuur zelf: de autoriteiten traden onhandig op in de kwestie van Green Dam, ze smoorden het debat over de aardbeving van 2008 en gingen in de fout met het melkschandaal van 2009.

Censuur als munitie voor het Westen

Altijd weer komt het Westen in de verleiding om met thema’s als vrije meningsuiting te scoren in de ideologische koude oorlog waar China, dat in de eerste plaats zijn eigen boontjes wil doppen, niet om gevraagd heeft. Obama wordt van alle kanten belaagd en voelt de hete adem van zijn eigen minister van Buitenlandse Zaken, Hillary Clinton, in zijn nek. Deze laatste nodigt Googlemanager Eric Schmidt en nog drie sterren uit de hightechwereld uit voor een etentje. Clinton kondigt een belangrijke toespraak aan over vrijheid op het internet en Obama, die niet kan of wil achterblijven, roept internet uit tot een belangrijke schakel in het Amerikaanse nationale veiligheidssysteem (J. Fenby in The Guardian van 13 januari). Enkele dagen later steekt Google zijn vuurwerk af. De wijsneuzen van de Brits-Amerikaans-Chinese mediasite Danwei voorspellen dat “de technologie van Google zal klaarstaan om terug te keren als de controleurs weer wat dimmen en dat het bedrijf met zijn morele standpunt de goodwill van zijn Chinese elitepubliek zal verdienen”. Gordon Brown moet hoognodig een succesje behalen om Labour in de Britse politiek niet helemaal ten onder te laten gaan. De EU-landen zien hun toekomst voor de economische concurrentie met China somber in.
Voor belangrijke westerse spelers reden genoeg om met een nieuwe ronde Beijing-bashing te beginnen.

Spannende evenwichtsoefening

De behoefte van de CPC en de Chinese regering aan een gecontroleerd debat, een behoefte waarvoor ze soms hun toevlucht nemen tot censuur, is alleszins begrijpelijk. Ze zullen echter een voortdurende afweging moeten maken tussen de voor- en nadelen van dit wapen, opdat het niet contraproductief wordt. Het is helemaal niet uitgesloten dat ze daartoe, zonder lessen uit Washington, Londen of Brussel, zelf perfect toe in staat zijn.

Ideologische overleg van CP China en CP Vietnam

Wie het hedendaagse China bestudeert, vraag zich bijna per definitie af of de leiders van het land hun maatschappij nog als socialistisch beschouwen, of hun visie daarop correct is en wat de term socialisme dan eigenlijk inhoudt. Daarom is het interessant als een vertegenwoordiger van de CPC op een internationaal forum hierover concrete uitspraken doet.

Sinds 1989 zijn er, vanzelfsprekend op bescheiden schaal, hier en daar initiatieven om de internationale communistische beweging nieuw leven in te blazen. Meestal stelt de CPC zich terughoudend op ten aanzien van conferenties en uitwisselingen tussen communistische partijen (van uiteenlopende omvang) die dit doel nastreven. Het is opmerkelijk dat de CPC een delegatie had gestuurd naar de ‘Internationale Bijeenkomst van Communistische en Arbeiderspartijen’ in New Delhi, India, van 20 tot 22 november. Nog interessanter was het feit dat delegatieleider Ai Ping, de directeur van het Bureau voor Internationale Betrekkingen van de CPC, in het openbaar daar nadrukkelijk de opvatting bevestigde dat China wel degelijk socialistisch is, dat de CPC zich op het marxisme blijft beroepen en dat de partij de internationale socialistische beweging wil inspireren en versterken. 

Een citaat uit zijn verklaring: “Door onvoldoende kennis over de binnenlandse situatie in China denken sommige partijen dat ons land het marxisme heeft opgegeven en niet langer de weg van het socialisme volgt. Zij spreken zelfs van een Chinees systeem van ‘autoritair kapitalisme’. Die beschuldigingen zijn niet terecht. Zoals jullie weten, is China een groot oosters land met een relatief onderontwikkelde economie en cultuur. China maakt nu de eerste fase van het socialisme door en dat zal nog een hele tijd zo zijn. In de klassieke marxistische teksten staat niet beschreven hoe je het socialisme moet opbouwen in een situatie als de onze. Voor de CPC is het marxisme nog altijd de fundamentele en leidende ideologie. Onze partij heeft er altijd naar gestreefd de basisstellingen van het marxisme aan te passen aan de Chinese omstandigheden en aan de tijd waarin wij leven. De CPC heeft getracht een nieuwe weg uit te zetten voor de opbouw van het socialisme.
CPC-leiders van opeenvolgende generaties hebben de collectieve wijsheid van de hele partij verzameld, zij hebben hun voordeel gedaan met de ervaringen in andere landen en de lessen die daar getrokken zijn en stelselmatig gewerkt aan een theorie over het socialisme met Chinese kenmerken.
Bij haar onderzoek moet de CPC, de regerende partij, leren van alle uitstekende verwezenlijkingen van de menselijke beschaving, met inbegrip van de methoden en beheerssystemen waarop de wetten van de moderne sociale productie worden toegepast, zoals bijvoorbeeld het stelsel van de kapitalistische markteconomie. Maar dit betekent niet dat we zelf het kapitalisme nastreven, laat staan dat we kapitalisten worden. Integendeel, ons doel is het socialisme te verbeteren, het sterker te maken en te ontwikkelen.
Ik ben ervan overtuigd dat de voortdurende zoektocht van de Chinese communisten en hun succes bij de opbouw van een sterker China het marxisme zullen verrijken en verder ontwikkelen. Bovendien zullen wij daarbij communisten over de hele wereld kunnen aanmoedigen en inspireren om het socialisme trouw te blijven. Ik geloof dat we zo een grote bijdrage kunnen leveren aan de internationale socialistische beweging”.

 Leren van “alle verwezenlijkingen … met inbegrip van de methoden en beheerssystemen van de kapitalistische markteconomie, betekent niet het kapitalisme overnemen”. Er is hier een parallel met de betrekkingen die de CPC onderhoudt met politieke partijen van overal ter wereld (intussen zo’n 500-tal). Die betrekkingen hebben overigens een merkwaardige evolutie doorgemaakt (zie link onderaan). Op dit ogenblik heeft de CPC contacten met politieke organisaties van diverse pluimage, waaronder een niet gering aantal dat stevig ingebed is in en overtuigd voorstander van meerpartijensystemen. Dat de Chinese communisten hiermee regelmatig ervaringen en ideeën uitwisselen, wil niet zeggen dat ze daarom ook zelf plannen hebben om op een meerpartijenysteem over te schakelen, zoals iedereen kan zien. Het lijkt erop dat de CPC de multipolariteit die ze toejuicht in de internationale politiek toepast op haar betrekkingen met andere communistische partijen en met politieke partijen in het algemeen.

De CPC-vertegenwoordiger gaf verder uitleg over de besluiten van het meest recente plenum van het centraal comité om de studie en de partijdemocratie te verbeteren. Ook over de crisis en over de levenskracht van het kapitalisme had Ai Ping belangwekkende zaken te vertellen, maar dat deed hij  nadrukkelijk uit eigen naam: “Ten slotte nog een aantal persoonlijke opvattingen geïnspireerd door deze bijeenkomst. De financiële crisis is nog niet voorbij, de wereldeconomie is nog niet buiten gevaar. Veel politici en wetenschappers hebben de crisis bestudeerd en waardevolle inzichten naar voren gebracht. Dit is wat ikzelf denk. Veel mensen leggen de schuld voor de financiële en economische crisis bij de ‘ongeremde speculatie op de financiële markt’, de ‘nietsontziende concurrentie’, of ‘buitensporige leningen’. Ze verwachten dat de crisis zal overwaaien en dat  het tot een herstel kan komen dankzij een regulering van het kapitalisme.
Volgens mij is deze crisis niet anders dan de andere crisissen die wij uit de geschiedenis kennen en die veroorzaakt zijn door de interne tegenstellingen van het kapitalisme. Zulke crisissen kunnen niet uitgeroeid worden. Ze zullen regelmatig terugkomen zolang het particuliere bezit van het kapitalisme en zijn interne tegenstellingen niet veranderen. Vandaar de zich steeds herhalende cyclus van crisis-herstel-crisis in de ontwikkeling van het kapitalisme. De tijdelijke voorspoed is in feite slechts de voorbode van een nieuwe crisis. De huidige crisis bewijst het nog een keer: Karl Marx heeft de kapitalistische economische cyclus correct beoordeeld en de kapitalistische productiewijze is gedoemd te verdwijnen.
Maar kunnen we dan overhaast besluiten dat het kapitalisme deze crisis niet zal overleven? Ik denk dat het antwoord op deze vraag ‘neen’ is. We kunnen wel zeggen dat deze crisis de overgang van kapitalisme naar socialisme zal bespoedigen.
Dankzij de nieuwe wetenschappelijke en technologische revoluties en het aanpassingsvermogen van het kapitalisme, gekoppeld aan een economische boom gevolgd door kapitaalexpansie, kende de kapitalistische wereld sinds het midden van de twintigste eeuw een relatief stabiele en welvarende periode.
Het kapitalisme heeft sinds de Engelse burgerlijke revolutie *van 360 jaar geleden veel ervaring opgedaan met het aanpakken van zijn crisissen. Er is vandaag nog altijd ruimte voor de groei van de kapitalistische productiviteit en het aanpassingsvermogen van de kapitalistische productiewijze is niet uitgeput. De inherente tegenstelling van het kapitalisme komt tot uiting in complexe bewegingsvormen die nu eens radicaal zijn, dan weer mild. Daarom zal het een lange tijd duren vooraleer het socialisme het kapitalisme zal vervangen. Marx heeft dat trouwens ingecalculeerd: ‘Geen enkele maatschappelijke orde zal verdwijnen vooraleer de productiekrachten volledig zijn ontwikkeld binnen haar beschikbare ruimte, en hogere productieverhoudingen verschijnen nooit vooraleer de materiële voorwaarden van hun bestaan rijp geworden zijn in de schoot van de oude maatschappij’.
Een correct begrip van de ontwikkeling van het kapitalisme kan ons helpen een wetenschappelijk inzicht te krijgen in de realiteit en een correct beleid te voeren. Gezien de huidige krachtsverhouding denk ik dat het kapitalisme gedurende een bepaalde periode sterker zal blijven dan het socialisme en dat wij als socialistische landen met kapitalistische landen zowel de strijd als de samenwerking moeten aangaan om onszelf weerbaarder te maken en onze overlevingskansen te vergroten”.

Met deze woorden is natuurlijk niet alles gezegd over hoe de Chinese communisten het socialisme definiëren en over de verschillende stromingen in het interne partijdebat, maar de toespraak van Ai Ping voegt wel een gegeven toe aan het studiemateriaal dat tot onze beschikking staat, uit CPC-bron zelf.

Lees de integrale toespraak via de website van de conferentie waar Ai Ping sprak http://11imcwp.in/content/presentation-cp-china

Over de evolutie van de betrekkingen van partij tot partij, zie http://www.idcpc.org.cn/english/inlrelations/objectsanddomain.htm

* Met de Engelse burgerlijke revolutie bedoelt Ai Ping de strijd die meestal de Engelse burgeroorlog wordt genoemd en die leidde tot een republiek, het Engelse Gemenebest onder leiding van Oliver Cromwell, van 1649 tot 1653.
Hij had als beginpunt van de politieke opkomst van de kapitalistische burgerij ook  Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden kunnen nemen in 1588.