Tot 2021 zal China hoofdzakelijk de klemtoon leggen op windenergie te lande. De plannen voorzien tegen 2050 een geïnstalleerde capaciteit van 1000 GW wat dan 17 % zou uitmaken van de geleverde energie. Momenteel draagt windenergie maar 1,5 % bij tot de energiemix. Een eerste commercieel offshore station is dat van Shanghais Oostzeebrug dat van start ging in juni 2010 en dat 34 Sinovel turbines gebruikt van 3MW. Longyuan startte de bouw van het intergetijden windstation in juni 2009. Deze stations staan op een gebied dat in het water staat bij vloed en droog staat bij eb. De eerste fase van het pilootproject vergt  2,5 miljard yuan investeringen voor 150 MW en zal klaar zijn in maart 2012, aldus algemeen manager Zhang Gang. Jaarlijks zal het station 330 miljoen kWu elektriciteit opwekken voor het elektriciteitsnetwerk. Voor het milieu betekent dit 97.000 ton steenkool uitsparen en 267.000 ton minder CO² uitstoot en 1940 ton min SO². Longyuan is er van overtuigd dat dit een model zal zijn voor de sector.

De hoge kost blijft echter een stevige drempel voor de verdere ontwikkeling. Vooral uitrusting en installaties vallen duur uit. Uitrusting zoals de windmolens, de fundering en de elektrische kabels maken 79 % uit van de bouwkosten . Volgens Zhang heeft zijn firma al het Europees niveau bereikt van technologie waarbij de kosten 60 % bedragen van het Europese. Het geheim hiervan zou in een verbeterde eigen technologie liggen van funderingen op basis van 1 pijler die Longyuan heeft toegepast op 17 windmolen en verdere uitbreiding tot platformen met meer pijlers toegepast op 21 turbines. Zo wordt de productiekost van windenergie op zee tot 0,8 yuan/kwu teruggebracht wat nog altijd te weinig concurrentieel is met de feed-in tarieven van windenergie te lande die schommelen tussen 0,51 en 0,61 yuan/kwu. Verdere kostenkontrole en verbetering van technologie zijn dus nodig.

Vergeleken met Europa staat de windenergie op zee maar in de kinderschoenen. Enkel een fractie van het 750 Gw potentieel op zee (en dat is drie maal het landelijke) wordt aangewend. In 2010 schreef China vier contracten uit voor 1 GW aan offshore- en intergetijden projecten door openbare aanbestedingen. Ze moeten klaar zijn op vier jaar en enkel Chinese bieders of joint-ventures met meer dan 50 % Chinees kapitaal mochten een bod doen. De windmolenproducenten Sinovel, Goldwind en Shanghai Electric leveren de turbines. Een tweede golf van aanbestedingen verwachten insiders nog dit semester. Deze golf molens voor 2 GW zullen zich bevinden in de provincies Jiangsu, Hebei, Shandong, Zhejiang en Guangdong. Volgens het Energiebestuur zou tegen 2015 5 GW offshore bereikt zijn of 5 % van de totale capaciteit windenergie. Dan komt windenergie op vol toerental en tegen 2020 wil China het grootste land zijn betreffende offshore ontwikkeling met een capaciteit van 30 GW. Volgens deskundigen uit de sector zou de 5 GW nieuwe capaciteit de komende vijf jaren goed zijn voor een zakencijfer van 80 miljard yuan. Volgens vicevoorzitter Tao Gang van Sinovel betekent de 30 GW tegen 2020 de vervaardiging van 6000 turbines met een capaciteit van 5 MW. Sinovel bracht in mei 2011 al een prototype uit van 5 MW, terwijl concurrenten als Guodian United Power, Shanghai Electric, Goldwind en Chongqing Haizhuang ook bezig met de ontwikkeling bezig zijn van 5 à 6 GW-types. Shanghai Electric won in september de 100 MW deal om 3,6 MW offshore turbines te leveren voor het tweede stadium van Shanghais Oostzeebrug-project. In de toekomst wil het ministerie prioriteit verlenen voor turbines tussen 3 MW en 5 MW en tussen 6 MW en 10 MW voor experimentele projecten.

Buitenlandse windmolenproducenten doen ook mee in de race. In 2010 zette General Electric een joint-venture op met Harbin Electric Machinery Company om windmolens te bouwen voor de Chinese markt. In juni schonk Longyuan zijn eerste order van 21 2,3 MW molen aan Siemens die grote opportuniteiten ziet voor China’s ondiep water bij grote consumentencentra. In december hebben Shanghai Electric en  Siemens hun plannen bekend gemaakt om twee nieuwe joint-ventures op te zetten. Het Spaanse Gamesa dat hoopt de komende 2 jaren 5MW molens te leveren heeft een zesde Chinese productievestiging geopend in Tianjin. De Schotse eerste minister wil eveneens met China samenwerken voor offshore ontwikkeling en zelfs scheepsbouwer Hyundai Heavy Industries wil zich op de windenergiemarkt gooien in China.

Zhao collecteert zijn afval

Stinken doet het alleszins, maar het verdient ook. Zoon Zhao vult tussen 7 en 11 uur ’s morgens een aantal emmers en bakken met keukenafval,  gemengd met water en afvalolie. Vader Zhao die voordien boer was, vervoegde zijn zoon omdat hij hiermee meer kan verdienen dan de 2000 yuan op het veld. Beiden verdienen samen 10.000 yuan per maand en behoren tot de 200 personen die dagelijks in Suzhou 290 ton keukenafval en afvalolie ophalen. Deze moet verplicht worden bezorgd aan verwerker Jiangsu Clean Environmental Technology Co die van de afvalolie moerasgas en biodiesel maakt. Deze kan worden verkocht aan 8000 yuan per ton. Volgens manager Song Kaibo kan de firma zo 550 yuan verdienen per ton afvalolie en op volle capaciteit kan zijn firma 30 ton biodiesel produceren. Vermits dit een hightech nijverheid is, kan de sector zich geen dure “grondstoffen” veroorloven. Gelukkig is het onwettelijk aan anderen te leveren en betaalt Jiangsu Clean niets voor de inzameling. Volgens olietanker chauffeur Lu Fengchao van Jiangsu Clean zou zijn firma maar 20 à 50 % van de afvalolie in de stad kunnen recupereren. De overige gaat naar onwettelijke ophalers die de restaurants echter 4000 yuan per ton gootolie betalen.

Shanghai

In Shanghai zijn er twee firma’s, Zhongqi Environmental Protection Co Ltd en Luming Environmental Protection Co Ltd die de toelating hebben voor de verwerking van de afvalolie. Vice-algemeen manager Xu Zhenye van Shanghai Zhongqi Environmental Protection beweert in een bittere strijd om overleven te zijn gewikkeld. Zijn bedrijf kan dagelijks 40 ton biodiesel produceren, maar vervaardigt nauwelijks 9 tot 10 ton. Zijn vestiging werkt slechts twee dagen per week en moest de helft van het

Eerste behandeling

personeel afdanken. De toestand is analoog bij Luming Environmental Protection. Zij ontvangen dagelijks maar 20 ton etensresten. Shanghai heeft nochtans 40.000 restaurants, 20 ophaalfirma’s en 450 ophalers. Beide verwerkers zouden zo maar 30 % van de totale etensresten uit Shanghai aankrijgen. Insiders menen dat de overige wel verwerkt worden, maar terug voor her verbruik in de restaurants belanden.

Om dit te verhinderen heeft Shanghai een nieuwe regulering uitgevaardigd die tussenpersonen uitschakelt. Enerzijds moeten restaurants apparatuur installeren die verhindert dat afvalolie in de riolen terecht komt; anderzijds worden de verwerkers verantwoordelijk voor de gehele keten van ophalen, transport en verwerking. De nieuwe apparatuur die 10.000 yuan kost, zou tegen eind 2012 moeten geïnstalleerd zijn.

Actie

Op nationaal vlak werd door de politie gedurende 3 maanden een actie gevoerd tegen de gootolie: 60 criminele netwerken werden

Verschil afval- en gootolie

vernietigd over 28 provincies. Meer dan 700 verdachten werden opgepakt en 60.000 gerecycleerde oliën in beslag genomen. De regering doktert eveneens  een traceermechanisme voor alle spijsafval uit waardoor de illegale gootolie kan gescheiden worden van de afvalolie. Het ontwerp staat op de website van het ministerie van Volksgezondheid en wordt tegen eind januari aan het publiek voor advies voorgelegd. Het verwacht dat cateringdiensten contracten sluiten met vergunde verwerkers. Ook moeten details worden bijgehouden inzake type, volume en soort afval plus bestemming. Deze boekhouding moet regelmatig aan de inspectie worden meegedeeld. Hierbij moet nog gevoegd dat vanaf volgend jaar tipgevers die waardevolle informatie over inbreuken op de voedselveiligheid melden, tot 5 miljoen yuan beloning kunnen krijgen.

Wellicht staan we hier voor een langdurige guerilla want de illegale ophalers schrikken er niet voor terug om de vergunde ophalers hun olie te kapen en daarvoor schakelen ze zelfs bandieten in, aldus nog  chauffeur Lu van Jiangsu Clean. Vermelden we nog dat ook de stad Nanjing de etensresten wil laten ophalen en verwerken. Er bestaat al een proefpilootproject die afvalresten verwerkt, maar tijdens het tweede semester van 2012 komen er twee biochemische verwerkers bij zodat nadien 1200 ton per dag kan verwerkt worden. Nanjing wil hiermee klaar zijn tegen 2014, jaar waarop de stad de Jeugd Olympische Spelen onthaalt.

Bron: China Daily

Zie ook dossier Global Times

De discussie flakkerde sterk op in het begin van deze maand, toen gedurende twee dagen een dikke mist het luchtvaartverkeer onmogelijk maakte en het wegverkeer in de knoop hielp. Hoe giftig is deze mist of smog ? Op 6 december zouden er tegen de middag al 4,4 miljoen berichten over de luchtvervuiling op Sina Weibo gepost zijn. Officiele kranten als de China Daily en de Global Times vroegen dat de situatie zou opgeklaard en verbeterd worden. ‘Een verstikkende smog lag over Beijing zoals een vettige deken. … Alle inwoners van de stad weten dat de lucht slecht is, dus waarom moet men dat verbergen uit schrik voor kritiek.’, aldus China Daily. 

Officiële statistieken meten op 11 punten in Beijing een aantal vervuilende elementen – zwaveloxiden, stikstofoxiden en stof van minder dan 10 micron(PM10) -, maar niet  fijn  stof van minder van 2,5 micron (PM2,5) noch ozon. En uit steekproeven blijkt dat dit fijn stof toeneemt. Vandaar dat ‘goede’ dagen niet noodzakelijk helder of gezond zijn. De meting en publicatie van het gehalte aan fijn stof en ozon is slechts vanaf 2016 gepland. Recentelijk maakte het ministerie van leefmilieu bekend dat deze datum zou vervroegd worden.
De Amerikaanse ambassade heeft van zijn kant één enkel automatisch meetstation op zijn dak staan, dat ieder uur lezingen voor ozon en fijn stof van minder dan 2,5 micron (PM2,5) op twitter plaatst en evalueert. In de VS wordt gewerkt met gemiddelden van 24H, waardoor uurpieken verdwijnen. Door uur per uur een luchtevaluatie te maken geeft de ambassade systematisch een slechter beeld dan de testnorm voorschrijft. Ook waarschuwt de ambassade dat dit ene station niet noodzakelijk representatief is voor de stad. De VS hebben hebben sinds 2007 normen voor fijn stof PM2,5 en de EU sinds 2008.

Een Amerikaanse milieuconsulent,  Stephen Andrews die de resultaten van beide metingen vergeleek, wijt de verschillen tussen beide evaluaties toe aan twee oorzaken.
Beijing en de Amerikaanse ambassade meten niet hetzelfde, fijn stof PM 2,5 en ozon ontbreken nog in de metingen van Beijing. Er zijn voor PM2,5 wel gegevens beschikbaar, maar ze worden niet bekend  gemaakt omdat PM2,5 nog geen deel uitmaakt van de criteria voor lucht en er nog geen normen voor zijn.
Bovendien zijn volgens Andrews de Chinese normen voor PM10 minder streng dan de Amerikaanse, Europese of zelfs die van Hongkong, zodat de lucht rapper ‘goed’ verklaard wordt.Wat in Beijing nog juist groen is (iets slechter dan blauw) is in HK al geel, in de VS oranje en in de EU zelfs rood. Ook  de voorgestelde  Chinese norm voor PM2,5 is minder streng dan de Amerikaanse:  indien de meetresultaten van de Amerikaanse ambassade representatief voor de stad zouden zijn, zou volgens Beijing de lucht 45% van de tijd goed zijn, maar volgens de Amerikaanse normen slechts 19%.

Volgens Andrews is zelfs naar de Chinese maatstaven voor PM10 de lucht niet verbeterd maar heeft men de statistieken opgesmukt. De onderdirecteur van het stedelijk milieubureau Du Shaozhong ontkent dat Beijing sinds 2006 bewust gestopt is met gegevens te gebruiken van de twee slechtste meetstations.In het begin waren er zeven meetstations, daarvan werden en in 2006 twee gestopt en nadien zes toegevoegd, volgens Andrews op plaatsen die beter gelegen zijn, zodat het gemiddelde daalt. Experten wijzen erop dat het normaal is nieuwe meetstations bij te voegen in een zeer snel uitdijende stad als Beijing. Oude meetstations kunnen gestopt worden omdat hun situatie verandert: bijvoorbeeld sluiting van een vervuilende fabriek in de omtrek of aanleg van een drukke weg vlakbij.

Du Shaozong is overigens een sterk voorstander van het internet, hij twittert veel via Sina Weibo en heeft daar 11.000 volgers.Op zijn microblog komt Du deze week met een klaar standpunt dat uitvoerig in Global times besproken wordt. Het jaargemiddelde van stof PM10 voor Beijing bedraagt 120 microgram, terwijl de norm 100 microgram is. Dat is een bekend cijfer, helemaal geen geheim. De kwaliteitsindex  van de lucht in Beijing houdt echter ook rekening met andere parameters dan PM10, zoals zwavel- en stikstofoxides. Die index geeft een meer algemeen beeld van de lucht in Beijing dan een beoordeling toegespitst op één parameter. En die index is effectief sinds 1998 nog nooit beter geweest. De heisa rond het niet bekendmaken van de cijfers voor PM2,5 vindt hij onterecht. Het is duidelijk dat er nog veel werk is om het niveau van stof PM10 tot onder de norm te krijgen, de cijfers voor PM2,5 vallen uiteraard ook boven de voorgestelde norm, maar dat verandert niet veel aan de zaak. Hij schat dat de helft van het PM10 stof uit PM2,5 bestaat. Indien hij geliijk heeft  zou dat een jaargemiddelde van 60 microgram opleveren, inderdaad een stuk boven de voorgestelde 35 microgram norm.  

Du erkent wel dat men door het fijne stof voor de derde keer naar een crisissituatie in Beijing gaat : de eerste crisis was in 1998 toen de metingen begonnen, de tweede keer in de periode vóór de Olympische Spelen. Verdere maatregelen tegen vervuiling door auto’s, door verbranden van steenkool , door industrie en bouwstof zijn mogelijk en noodzakelijk. Hij ontkent dat het stadsbestuur zich onder druk zou laten zetten door de metingen van de Amerikaanse ambassade. De eigen metingen van de stad zijn aangepast om effectieve milieumaatregelen te kunnen nemen, de metingen van de Amerikaanse ambassade veranderen daar niets aan. 

Een recent artikel in China Daily beschrijft echter hoe weinig het milieubureau van Beijing eigenlijk in te brengen heeft. Bij een inspectie van 17 grote bouwwerven bleek geen enkele maatregelen tegen stof te nemen. Toen het bureau na een waarschuwing drie dagen later terug op inspectie ging, was er nog geen enkele firma die iets verbeterd had. De belangrijkste bronnen van stof in Beijing zijn bouwwerven, steenkoolverwarming en voertuigen. Alhoewel Beijing zelf al veel aardgas verbruikt, wordt veel steenkool verstookt in de omliggende provincie. Beijing zelf heeft intussen al 5 miljoen auto’s en dit jaar komen er nog een kwart miljoen bij. De ligging van Beijing – gedeeltelijk omsloten door bergen- en de relatieve nabijheid van de Gobi-woestijn zijn andere negatieve factoren.  

Men is zich nog niet zolang bewust dat juist fijn stof PM2,5 een groot gevaar op longziekten zoals kanker betekent. Zo stellen Chinese experten vast dat het aantal gevallen van longkanker in Beijing in tien jaar met 60% is toegenomen, terwijl het roken van sigaretten toch stabiel bleef. Fijn stof draagt ook bij aan hart- en vaatziekten en asthma. Een masker dragen helpt zo goed als niet want het fijne stof dringt erdoor.

Een pas verschenen rapport van de Chinese Academie voor Sociale Wetenschappen klasseert Beijing qua algemene zorg voor het milieu op nummer drie van alle Chinese provincies.

Naschrift 27 december: De EU maakt bekend dat de toestand betreffende fijn stof in Vlaanderen en Brussel slecht is en zelfs ernstig verslechterd. De EU dreigt met boetes. Heeft iemand al een twitter van de Amerikaanse ambassade in Brussel gezien?

-Volgens officiële gegevens heeft China 500 ondernemingen die zonnepanelen maken, vijf maal meer dan 3 jaar geleden. De helft van de 13 miljard $ die in 2011 wereldwijd aan zonne-energie werd gespendeerd, komt van nieuwe intreders. 80 % van de foto-voltaïsche overcapaciteit doet zich echter voor in China. Volgens gegevens van de China Nonferrous Metal Industry Association zijn in China de prijzen van de silicium-wafers die een onderdeel vormen van de zonnecellen, met 52 % gedaald. “Ik stop met de productie omdat de prijzen naar beneden duiken”, aldus Zhou Jianming, eigenaar van de Zhejiang Mingfeng Electronic Technology Co. “In Europa worden tegenwoordig minder toelagen gegeven voor de installatie en ook dat speelt mee”. Europa is voor 70 % de afzetmarkt van de Chinese zonnepanelen, de VS vertegenwoordigen maar 10 %.

Toch hebben uitgerekend daar zeven Amerikaanse producenten, nadat de twee Amerikaanse firma’s Solyndra en Evergreen failliet gingen, een klacht neergelegd tegen de Chinese collega’s wegens staatssteun en dumping. Volgens de klagers genieten de Chinese collega’s van quasi gratis kredieten door de Chinese Ontwikkelingsbank en “tegen gratis geld kan je niet concurreren”. Zo zou de Ontwikkelingsbank alleen al in 2010 voor 30 miljard $ lage-kost leningen aan de top 5 producenten hebben verstrekt. De Chinese producenten ontkennen dat en repliceren dat zij 10 % betalen voor hun leningen.   China heeft daarnaast een deficit met de VS van 1,88 miljard $ betreffende zonne-energieproducten. Het is echter niet denkbeeldig dat deze klacht overwaait naar Europa en dan hebben de Chinezen pas helemaal een probleem. Een van de klagers is immers Solar World, een Duitse onderneming. Vice-voorzitter Wang Guiqing van de China Chamber of Commerce (VS) zegt dat het comparatief voordeel van de Chinese bedrijven ligt in de concentratie van de industriële ketting. Volgens hem heeft SolarWorld 43 miljoen $ belastingvoordelen gekregen in de VS en 136 miljoen staatssteun in de EU. De Chinese producenten claimen ook dat ze in 2010 voor 3 miljard $ licenties en uitrusting hebben gekocht in de VS.

Maar ook op het thuisfront heeft de sector het moeilijk. Suntech bevestigde de halvering van zijn winst gedurende het tweede kwartaal. LDK Solar , grootste producent in Azië van polysilicium zonne-wafers, zag zijn winst tijdens het tweede kwartaal teruglopen van 31 % tot 2,2 %. De toestand zou tijdens het derde en vierde kwartaal enkel erger worden, aldus een kenner van de sector bij Snowball Finance. Hoewel de Chinese sector de grootste is in de wereld, geeft dat nog geen garantie voor kwaliteit. De segmenten met de hoge winst zoals het silicium-materiaal worden gecontroleerd door buitenlandse firma’s. De Chinezen zijn meer gespecialiseerd in assemblage, een activiteit waar de winsten geringer zijn. Volgens insiders zijn dit jaar al 50 ondernemingen er mee gestopt, anderen zullen volgen. Secretaris-generaal Shen Fuxin van de Zhejiang Solar Energy Industry Association voorspelt dat de komende 2 tot 3 jaar 30 % van de ondernemingen zullen moeten sluiten. Deze prognose wordt beaamd door vicedirecteur Li Junfeng van het Energy Research Institute onder de Nationale Ontwikkelings-en Hervormingscommissie. De kmo’s zullen het meeste te lijden hebben, aldus Shen omdat het voor hen moeilijker is krediet te verwerven. In zijn provincie zijn van de 210 fotovoltaïsche ondernemingen 60 % kmo’s. De provinciale productie van de sector zou van 60 op 50 miljard yuan vallen. Wu Chengzhi van de grootste in de provincie ReneSolar, wijt dit aan de daling van de vraag in Europa die instaat voor 60 % van zijn verkoop. Toch zou ReneSolar nog 1,2 miljard winst maken, niettegenstaande een daling van het zakencijfer van 10 miljard naar 8,3 miljard yuan. Renesolar heeft 400 personeelsleden afgedankt.  Een poging om 20 lokale kmo’s te integreren onder ReneSolar mislukte omdat ze allemaal al in het rood draaiden. Tientallen zouden al de productie gestaakt hebben. De winstmarge daalde van 139% tot 20%.Dan spreken we nog niet over de milieuverontreiniging die deze firma’s kunnen veroorzaken. In september protesteerden honderden dorpsbewoners in Zhejiang tegen de massale vissterfte veroorzaakt door afvalwater van Jinko Solar. De cijfers voor het derde kwartaal houden ook bij de groten eensluidend een vermeerdering van de verliezen in: dit is zowel het geval bij Suntech, JA Solar Holdings en LDK solar. De twee laatsten zagen een val van 30 % in hun zakencijfer, vooral door dezelfde achteruitgang in de Europese markt.

Polysilicium

Om uit de low-end productie te geraken stimuleert het ministerie het onderzoek en de ontwikkeling van high-end fotovoltaïsche cel-technologieën.  Vorig jaar besliste breigoedproducent LangSha uit Zhejiang echter nog om één miljard te investeren in een foto-voltaïsche onderneming. LDK solar maakte op 1 november 2011 bekend dat het stadsbestuur van Hohhot (Binnen-Mongolië) de eerste steen legde voor een vestiging die polysilicium zou produceren voor 30.000 ton. Dit is wellicht  een tendens voor de toekomst, maar ook bij de producenten van polysilicium doet zich een consolidatie voor. De al bekende ingrediënten zijn voorhanden: de kleinschalige producenten met oubollige technologie zullen uit de markt worden geprijst door de groten waarvan er een handvol zullen overblijven. De prijs voor polysilicium daalde van 72 $ tot 32 $ per kilo. De binnenlandse producenten vervaardigen met 43.000 ton de helft van de Chinese markt nodig voor de aanmaak van zonnecellen. Volgens Bloomberg zullen van de 30 polysiliciummakers enkel zij met expertise in chemische distillatie overblijven. Naar verluidt wenst Peking dat de nijverheid tegen 2015 gedomineerd wordt door mogelijks 2 producenten van minstens 50.000 ton en nog een drietal met een capaciteit van meer dan 10.000 ton.

De leider in de sector is het in Hong Kong genoteerde GCL-Poly Energy Holdings dat gebaseerd is in Jiangsu. GLC produceerde 17.600 ton laatst jaar, vervaardigde 25.000 ton tijdens het eerste semester en streeft tegen 2012 naar een jaarproductie van 65.000 ton. Naar verluidt is dit de enige Chinese producent die momenteel winst maakt. Ze staan op de derde plaats wereldwijd. Tweede grootste producent LDK solar wil zijn productiekosten met een kwart verminderen tot 30 $ per kilogram en de productie opdrijven van 17.000 tot 55.000 ton. LDK heeft 10 miljard yuan geïnvesteerd, maar dit bedrag wordt nog overtroffen door de plannen van Hon Hai (beter bekend als Foxconn) om de 100 miljard yuan te winnen in de sector van de zonne-energie. Hon Hai doet dit in samenwerking met GCL-Poly Energy Holdings en beiden hebben al 40 miljard in Datong (Shanxi) geïnvesteerd voor de verfijning van kristalsilicium en het bouwen van elektriciteitscentrales. GLC voorzitter Zhu wil dat beiden gezamenlijk een zonne-imperium uitbouwen. Vicevoorzitter Xie Ping legt uit dat Taiwanese producenten beter zijn betreffende batterijen en silicium-productie terwijl de voordelen van de vastelanders liggen in de upstream keten en de elektriciteit-faciliteiten. Toen Hon Hai-voorzitter Terry Gou GLC bezocht, was er zelfs sprake van de doeleinden 100.000 ton polysilicium en voor 10 miljoen kw cellen te bouwen; ondertussen is ook GLC getroffen door de overproductie.  Van Amerikaanse zijde meent GT Advanced Technologies een techniek gevonden te hebben waardoor de Chinese dominantie zou gebroken worden: hun nieuwe techniek laat toe dat niet 17 % van het zonlicht omgezet wordt in energie, maar wel 23 %. De omgekeerde beweging doet zich echter ook voor . De technologie van het failliete Evergreen werd opgekocht door China Private Equity.  China National Blue Star heeft van zijn kant voor 2 miljard $ het Noorse bedrijf Orkla opgekocht dat speerpunttechnologie bezit voor de aanmaak van silicium.

Dit is een gedeelte van een artikel dat op 1 januari verschijnt in ons tijdschrift “China Vandaag”. Daarin worden ook de sectoren van de windenergie en de LED-verlichting geanalyseerd

Grondwater-vervuiling in ZW-China

Een derde van het Chinees grondwater is te vervuild om te drinken en China wil dat dit grondwater tegen 2020 schoon wordt. 3 % van het grondwater bevat te hoge waarden zware metalen. Dit komt enerzijds doordat er nu eenmaal  zware metalen in de grond zitten, maar ook de industrialisering speelt een rol. Uit een test in de Parelrivierdelta bleek dat 45 % van het grondwater lood bevatte en 39 % arsenicum. Volgens directeur pollutiepreventie Zhao Hualin van het Milieuministerie is de regering van plan tegen 2020 34 miljard yuan uit te trekken voor de uitbouw van een monitoringssysteem, pilootprojecten om vervuiling door de landbouw te verhinderen en ook om de oorspronkelijke staat te herstellen.

Sites waar gevaarlijk afval gedumpt wordt, petrochemische bedrijven, mijnsites en afvalstorten zullen speciaal worden gecontroleerd. Zhao zegt dat het moeilijk zal zijn om op 10 jaar tijd het probleem op te lossen want eenmaal het grondwater vervuild is kan het decennia duren vooral de opschoning een feit is. Toch wil hij de komende vijf jaren alvast een compleet beeld van de vervuiling in kaart gebracht zien.

Ontzilting

Tianjin-station

4 miljard $ is het prijskaartje van de Beijiang Power and Desalination Plant die in Israël werd gekocht en compleet gemonteerd in de nabijheid van Tianjin. Deze stad heet een model te zijn betreffende watergebruik: 90 % van het water in de nijverheid wordt gerecycleerd; 60 % van de irrigatiesystemen in de landbouw gebruiken waterbesparende technieken; onder de stad liggen voor een paar 100 km leidingen voor gerecycleerd water zodat op een pilootgebied de appartementen zowel een kraantje hebben voor drinkwater als voor gerecycleerd water. Twee van ‘s lands grootste ontziltingsstations staan in Tianjin en beiden staan in voor twee derden van China’s capaciteit. Op dit ogenblik voorziet het Beijiangstation naast de opwekking van elektriciteit, 100.000 ton ontzilt water dagelijks en op volle capaciteit moet dit 180.000 ton worden. Punt is wel dat het water geleverd wordt aan de helft van wat dit het overheidsconglomeraat en producent SDIC kost. Volgens de Singaporese consultant Olivia Jensen is het duidelijk dat de regering wil dat het pilootproject op bredere schaal moet uitgroeien omdat ontzilting een prioriteit is. Volgens haar wil China de huidige productie van ontzilt water die dagelijks 680.000 m3 bedraagt, optrekken tot 3 miljoen m3 in 2020. Dit betekent enkele tientallen meer dergelijke stations.

Volgens Guo Youzhi die de China Desalination Association (CDA) leidt, wil het huidige vijfjarenplan dat er een heuse nationale ontziltingsnijverheid ontstaat. Instituten in minstens 6 steden onderzoeken de ontwikkeling van membranen die centraal staan bij ontzilting. De Nationale Ontwikkelings-en Hervormingscommissie werkt aan plannen voor preferentiële tarieven voor binnenlandse ondernemingen die ofwel technologie leveren of uitrusting bouwen: er is sprake van belastingvermindering en intresten aan lage lonen. Toch noemt Guo de rol van de regering eerder symbolisch want de regeringsinvesteringen in de projecten zullen niet de 10 % kostprijs overschrijden. De plannen houden volgens hem een totale investering in van 31 miljard $ en dit zowel van overheidsinstanties, parastatalen en privepartners. Momenteel is minder dan 60 % van onziltingstechnologie en uitrusting van Chinese makelij en volgens analist Jennie Peng van Frost&Sullivan is China’s bedoeling dit percentage op te trekken tot 90 % in 2020.

Binnenzicht Aqualyng ontziltingsstation

Asia Water Project beweert dat de Chinese vraag naar water tegen 2030 met 63 % zal groeien, meer dan op elke andere plaats ter wereld. Feit is dat buitenlandse spelers op de globale markt 85 % van de gesofistikeerde markt in handen hebben. Deze globale markt zou volgens onderzoeksfirma SBI Energy verviervoudigen tot 50 miljard $ per jaar. Buitenlandse ondernemingen zoals Hyflux uit Singapore, Toray uit Japan, Befesa (Spanje), Brack (Israel) en ERI (VS) zijn geïnteresseerd aanwezig te zijn in China. Het Noorse Aqualyng heeft met de stad Peking een partneriaat aangegaan voor de bouw van een ontziltingsinstallatie in Tangshan: het overweegt zijn productielijn te verplaatsen naar China. Het Amerikaanse ERI dat beweert over de meest geavanceerde technologie te beschikken, overweegt zelfs zowel de onderzoekseenheid als de fabricage over te hevelen . “China wordt de volgende grote ontziltingsmarkt”  is de redenering hierbij.

Bron: Peoples Daily,  NYTimes, The Guardian, Chinadialogue

De indruk op Shenzhens vijfde conventie over de bio nijverheid is dat de nieuwigheden meer een directe impact zullen hebben op het dagelijkse leven. Het “Remote & Mobile Healthcare Monitoring Platform” laat toe om in landelijke gebieden diverse medische testen te doen verbonden aan de apparatuur in het ziekenhuis: deze diverse testen kosten tot 20 à 40 yuan, wat ver onder het gemiddelde van 200 yuan nu ligt. Stamcellen uit de navelstreng van nieuw geborenen kunnen 22 jaar worden bewaard en gebruikt voor behandeling van schedelbreuken, seniele dementie en leukemie. China experimenteert ook met trans genetische varkens die na 3 maanden maar 11 kg wegen of één derde van normaal. De overschotten in waterzuiveringsstations kunnen worden gerecycleerd tot ofwel gewoon water of bruikbare metalen. Van overschotten organisch afval kan brandstof worden gemaakt.

Shenzhen is naast Peking en Shanghai één van de groeipolen in de sector. Naast enkele primeurs zoals de eerste Aziatische menselijk genetische kaart en het eerste Chinese bio engineering geneesmiddel, overschreed het verkoopcijfer van de sector vorig jaar de 50 miljard yuan in Shenzhen. Vooral biologische diensten en bio-milieubescherming schoten  sterk omhoog. Van de bio nijverheid wordt verwacht dat deze de komende 10 jaren met 20 % zal stijgen jaarlijks. In 2010 definieerde de regering deze als één van de 7 strategisch opkomende nijverheden. Vorig jaar bedroeg het zakencijfer 1500 miljard yuan, terwijl dit 1300 miljard was in 2009.

De regering wil gedurende het twaalfde vijfjarenplan 50 miljard yuan investeren in de sector en verwacht dat de lokale besturen 30 miljard betoelagen en de bedrijven zelf 70 miljard investeren, maar dit voor de 3 sub sectoren bio landbouw, bio-industrie en bio geneesmiddelen. Neem bijvoorbeeld de medische instrumenten. In 2010 bereikte China’s export 22.000 miljard yuan, plus 23% op jaarbasis. Van 2006 tot 2010 klom China op van de zevende tot de derde plaats op wereldvlak. Momenteel is China dus een draaischijf geworden van import en export van medische toestellen waarbij 47 categorieën bij betrokken zijn, 5000 types en meer dan 30.000 specificaties. Wat de geneesmiddelen betreft zijn de Chinese dirma’s te klein en te talrijk: fusionering dringt zich op. Overigens drijft het succes van dit subsegment vooral op generische geneesmiddelen. Toch zijn nieuwe ideeën verzekerd enerzijds door de terugkeer van personen die in het westen studeerden en door de subcontracten die sommige firma’s krijgen van westerse ondernemingen. Zo worden dure klinische testen op een grote populatie vaak geoutsourced naar China.

Genetisch gewijzigde gewassen

Op wereldvlak laten 29 landen het planten van genetisch gewijzigde gewassen toe. In 2010 bereikte dit 148 miljoen ha. Tophits zijn soja, katoen, mais en rapen.Volgens het International Service for the Acquisition of Agri-biotech Applications (ISAAA) heeft China met 3,7 miljoen ha genetisch gewijzigde gewassen de zesde grootste oppervlakte ter wereld waarbij katoen er ver uitspringt met twee derden van de oppervlakte. Volgens dit ISAAA zou de oppervlakte vorig jaar gedaald zijn tot 3,5 miljoen.

In november 2009 kregen twee variëteiten één voor rijst en één voor mais een toelating. Dit veroorzaakte nogal wat discussie. De vader van de hybride rijst Yuan Longping vroeg herhaaldelijk de regering voorzichtig te zijn omdat de weerslag op de mens nog onvoldoende gekend is. Alarmerend is dat volgens specialisten 20 % van China’s mais al zou genetisch gewijzigd zijn. Het ministerie reageert daarop met de mededeling dat een veiligheidscertificaat nog niet bekent dat commercialisatie is toegestaan. Daarvoor zijn strengere productietesten noodzakelijk vooraleer ze het publiek mogen bereiken. De American Academy of Environmental Medicine rapporteerde in 2009 dat studies bij dieren wezen op ernstige invloed op de gezondheid. Expert Xue Dayuan van de universiteit van Nanjing vindt dat eerst een risico-beoordelingssysteem moet opgezet worden vooraleer tot commercialisatie wordt overgegaan.  Het dagblad Shenzhen Economic Daily heeft vanuit het ministerie vernomen dat de komende 10 jaren een vertraging zal te zien geven wat de ontwikkeling van GG-rijst, -tarwe en sojabonen; mais zou een uitzondering kunnen vormen.

Zicht op afgewerkte ecostad

–Gedurende de afgelopen decennia verdubbelde China’s stedelijke bevolking al tot zowat 50 % van de bevolking. Tegen 2025 wordt verwacht dat dit 64 % wordt, wat betekent dat elk jaar 17 miljoen personen of de gehele bevolking van New York in de steden gaat wonen. Tussen 2000 en 2030 zal enkel China instaan voor 65.000 km2 bijkomende verstedelijking of 16% van wat er wereldwijd aan verstedelijking bijkomt. Bijvoorbeeld is in het gebied Peking-Tianjin-Hebei tijdens de periode 1990-2000 het verstedelijkt gebied met 71 % toegenomen en drie kwart van deze grond kwam van landbouwgronden. De grotere verstedelijking betekent dat het water nog schaarser zal zijn, het energieverbruik nog hoger (een stedeling verbruikt 3,6 maal meer energie dan een landelijk bewoner) en de uitstoot van broeikasgassen nog meer. China wil dat de verstedelijking duurzaam verloopt en in dit kader bestaan al twee erkende vormen van ecosteden; een uitgedokterd door het ministerie van milieu en de andere door het Ministerie voor Stedelijk en Landelijke Ontwikkeling. Recentelijk werd met de hulp van het VK een ecostad gepland op Shanghai ’s eiland Chongming, maar dit ging niet door naar verluidt omdat het project verbonden was met de wegens corruptie afgezette burgemeester. In Tangshan wordt echter op het eiland Caofeidian een ecostad uitgebouwd voor meer dan een miljoen inwoners en ook Peking heeft in Mentougou een project in samenwerking met Finland.

Situering

In Tianjin werd in september 2008 tussen de regering van Singapore en deze van China het project opgestart om tegen 2020 op 34 km2 brakke zoutgronden tegen 2020 een ecostad uit de grond te stampen voor 350.000 permanente en 60.000 tijdelijke bewoners. De uitbouw verloopt in 3 fasen, te beginnen in het zuiden en eindigend in het noorden.  Sterk vereenvoudigd zijn de Chinezen verantwoordelijk voor de “hardware” zoals gronden en infrastructuur en Singapore voor het uitwerken van de “software” zoals het concept. Het masterplan voor de gehele zone werd al in 2008 goedgekeurd en belangrijk zijn de 22 kwantitatieve en 4 kwalitatieve doelstellingen die voorop gesteld worden. Bij deze doelstellingen of KPI’s (Key Performance Indicators) horen bijvoorbeeld: 60 % recyclage van vast afval, 20 % hernieuwbare energie, proportie groene verplaatsingen 90%, wateraanvoer voor 50 % uit niet-traditionele bronnen zoals gezuiverd water. Het doel is van de zone een economisch duurzame, sociaal harmonieuze, milieuvriendelijke en grondstoffen-spaarzame stad te maken die een model is dat door andere steden kan overgenomen worden. De Wereldbank werd om technisch advies en financiele steun gevraagd vooral betreffende groene huisvesting en groen transport en we baseren ons op hun oordeel en kritiek op het project.

Masterplan

Tianjins ecostad ligt ten noorden van Tianjins Beihai speciale zone die 45 km ver ligt van het stadscentrum. Deze speciale zone produceert 44 % van Tianjins BRP met 10 % van de bevolking. De nijverheidsstructuur in Tianjin is wel energie-intensief. De ecostad wil tegen 2020 190.000 banen verschaffen maar de meeste banen bevinden zich in de dienstensector en sommige in de lichte nijverheid. Bedoeling is dat de helft van de ecostadbewoners er ook effectief werkt. De 34 km2 gronden betreffen brakke ongebruikte zoutgronden en daarin draagt de zone bij tot hergebruik van onproductieve grond. Een andere doelstelling is dat een vijfde van de huisvesting in het gebied voor bescheiden inkomens moet zijn. De bevolkingsdichtheid zou 10.294 personen /km2 zijn, iets minder dan Tianjins gemiddelde van 13.355 p/km2. Gezien een vierde echter bestemd is voor open ruimte, water en groen blijft voor de bebouwde oppervlakte toch een dichtheid van 14.000 p/km2. Een drempel van 5000 tot 10.000 personen/km2 is echter noodzakelijk opdat tram en ander gemeenschappelijk vervoer rendabel zouden zijn. Plankundig gaat het om een ruggengraat (de ecovallei) die vier districten verbindt. Langs deze hoofdas bevindt zich een centrum en twee sub centra. Daarrond is de dichtheid iets groter: de bedoeling is dat 80 % van de bevolking zich binnen de 800 meter van een metrostation bevindt. De basiscellen van de ecostad vormen blokken van 400 op 400 meter waarin 8000 bewoners zullen wonen. Wegen bakenen de blokken af, maar binnen elk blok zijn er 4 kwadranten met enkel een voetganger pad en een fietsweg. Elk blok of ecocel heeft binnen de straal van 200 tot 300 meter een basis-buurtcentrum. 4 van deze ecocellen vormen een ecogemeenschap van 30.000 bewoners die ook over een gemeenschapscentrum beschikt maar met meer faciliteiten. 4 tot 5 van deze eco-gemeenschappen vormen een ecodistrict. Deze geneste aanpak in 4 lagen van de openbare dienstverlening heeft als doel om verplaatsingen zoveel mogelijk lokaal te houden.

Energie

Wat energie betreft wil de ecostad het verbruik zo laag mogelijk houden enerzijds en zo veel mogelijk gebruik maken van alternatieve energiebronnen anderzijds. De jaarlijkse vraag naar energie wordt op 486.900 ton steenkoolequivalent geraamd: daarvan gaan 80 % naar gebouwen (residentiele 46 % en commerciële 34 %) en de resterende 20 % gaan naar nijverheid en transport. Het succes van een duurzaam energiegebruik zal dus hoofdzakelijk afhangen van het energiegebruik uit gebouwen, voornamelijk de verwarming en de koeling. De ecostad plant om 80 % van de energie te betrekken uit conventionele energiebronnen en 20 % uit vernieuwbare energie. Hoofdleveranciers zijn de twee stations die elektriciteit en warmteproductie combineren: het Beijiang- en het Beitangstation. Beide stations zullen elektriciteit leveren aan het nationale net en de zone. Beiden leveren warmte via warmwater-pijplijnen. De stations werken met aardgas uit de provincies Gansu en Shaanxi. Van de 16 miljoen m2 bebouwde oppervlakte zal 12 miljoen verwarmd en gekoeld worden vanuit de 2 stations. De overige 4 miljoen zullen aangeleverd worden door geothermische energie en warmtepompen. Gezien het gebied rijk is aan geothermische bronnen staat deze energievorm in voor 70 % van de hernieuwbare energie; 30 % komt van zonne-energie die een centrale rol speelt in de waterverwarming. 60 % van het warm water komt van zonneboilers die steunen op 320.000 m2 collectoren.

Van alle gebouwen in de ecozone wordt verwacht dat ze in orde zijn met de lokale normen op het gebied van groene gebouwen. In China verbruiken de meeste gebouwen tweemaal zo veel energie als in het westen en het ministerie ontdekte in een laatste inspectie dat 30 % van de nieuwe gebouwen niet in orde waren met de nationale normen betreffende energie-efficiency. Volgens de Wereldbank zijn de gehanteerde normen vergelijkbaar met deze in het buitenland. De bank beveelt voor de levering van de warmte wel meer substations aan, niet enkel de voorziene 111 die tussen 10 tot 30 gebouwen bedienen maar zelfs ketels per gebouw omdat dit op termijn besparend werkt. Dit zou de energieefficiency verbeteren door voornamelijk de elektriciteit te reduceren voor pompen.

Transport

Ligging tegeover Peking en Tianjin

90 % van het transport worden verondersteld groene trips te zijn: te voet, met de fiets en het openbaar vervoer: hierin neemt het  openbaar vervoer 60 % voor zijn rekening (nogal ambitieus vindt de Wereldbank); het overblijvende deel van 30 % wordt ingevuld door tochtjes per fiets of te voet. Er is een hiërarchie in de wegen: de hoofdwegen tellen 6 baanvakken waaronder 2 voor snelbussen; daaronder bevinden zich de wegen met 4 rijstroken die de aangrenzende wijken verbinden en tenslotte zijn er de kleinere wegen zonder gemotoriseerd transport. Het gemeenschappelijk vervoer is gebaseerd op een multimodaal geïntegreerd circuit. De eerste laag bestaat uit de metrocorridor die 12 km doorheen de gehele ecostad rijdt van noord naar zuid en een uitbreiding vormt van de metrolijn uit Tianjin naar de Binhaizone. De tweede laag bestaat uit het netwerk van tramlijnen en de derde is het netwerk van eco-bussen die metro-en tramhaltes verbindt. Het principe is dat iedereen binnen de 400 meter een bushalte moet hebben. Dit alles wordt aangevuld door voet- en fietspaden die de wijken verbinden met de dienstencentra. Boven de metro bevindt zich een groene vallei met ontspanningsfaciliteiten en verbindingen naar metro of tram.

Water

Tianjin is een stad die een extreem watertekort heeft overigens zoals de meeste steden in Noord-China. Het betrekt water van rivieren en grondwater uit andere regio’s. De ecostad zal water aangevoerd krijgen van waterbehandelingsstations die oppervlaktewater behandelen. Samen zullen ze in 2020 72.400 m3/dag bieden. Daarnaast zal de ecostad 86.000 m3/dag betrekken uit een waterzuiveringsstation en 7900 m3 ontzilt water uit het al vermeldde Bejiang elektriciteitsstation. Alle naar verwachting 76.000 m3/dag afvalwateren zullen gezuiverd worden in het Hangu Yingcheng zuiveringsstation dat het afvalwater krijgt via 5 pompstations. Het gezuiverde water zal instaan voor zowat de helft aan de behoefte aan water

een basiscel-blok

meer bepaald om de vijvers op peil te houden, voor besproeiing van het groen en toiletspoeling. Stormwater wordt opgevangen in een apart systeem. Vooralsnog zou de smurrie die overblijft uit het waterzuiveringsstation gedumpt worden, maar de Wereldbank is eerder voorstander dit goedje te gebruiken voor de productie van methaangas om elektriciteit te produceren.

Afval

Bedoeling is dat de gemiddelde inwoner dagelijks maar 0,8 kg afval produceert, wat een kwart lager ligt dan het huidige gemiddelde van 1,1 kg in Tianjin. Ambitieus is zeker de doelstelling om tot een recyclagegraad te komen van 60 %. China zit momenteel maar aan een recyclagegraad van 20 % en dit wordt grotendeels gerealiseerd door het informele circuit van straatophalers die in de ecostad zullen verboden worden. Hoe willen de initiatiefnemers hun hoge doelstellingen dan realiseren? De groenten zullen voorverpakt zijn en verkopers zullen verbod krijgen onbehandelde groenten met pel of omhulsel te verkopen. Uiteraard zullen deze vooraf verwijderde  schillen worden gecomposteerd of gebruikt als veevoeder. Ook de verpakking zal biologisch afbreekbaar zijn en de gratis plastiekzak is dus uit den boze. Zo wordt gehoopt de voedselafval van 57 % tot 52 % te reduceren in 2015. Ophaalwagens zullen verschillende ophaalrondes verzekeren per soort afval zoals we dat kennen. Hun afval gaat naar 8 transferstations vooraleer dit de uiteindelijke bestemming bereikt. Dit systeem wordt echter aangevuld door een ondergronds pneumatisch systeem zoals in Barcelona: deze banden brengen afval en recuperatiemateriaal naar een ophaalpunt. Daar worden ze in containers gestopt en dan vervoerd voor verdere verwerking of dumping. De organische afval gaat naar een vergistingsinstallatie waaruit methaan dan dient om elektriciteit op te wekken.

De Wereldbank heeft zijn twijfels of 60 % recuperatie kan bereikt worden: West-Europese landen met de beste cijfers geraken nauwelijks boven de 50 % uit en Seattle (Washington) die al 20 jaar ervaring heeft, zal pas volgend jaar naar verwachting de 60 % halen. De gevolgde politiek inzake energie en transport zullen ook hun weerslag hebben op de uitstoot van koolstof waarvan gehoopt wordt dit tot 150 ton per miljoen $ BRP te brengen. Dit lijkt ook nogal ambitieus omdat Shanghai aan 429 ton zit en Hong Kong in 2006 190 ton rapporteerde. De Wereldbank raadt tenslotte nog een participatieve aanpak aan zoals in de ecostad van Waitakere in Nieuw-Zeeland waar de bewoners uitgenodigd worden het rapport te beoordelen dat hun economische, sociale en natuurlijke omgeving bevat.

Zie ook website Eco-city; beeldengalerij

China beschikt maar over één vierde van de gemiddelde watervoorraad per persoon in de wereld. 400 van China’s 655 steden kennen een waterschaarste, waarvan 110 een erge. Langs de zijde van het aanbod heeft het gebied bezuiden de Yangtzerivier die net meer dan één derde van het grondgebied beslaat, 80 % van de watervoorraad terwijl de twee derden in het noorden het met 20 % moeten doen. Om de zaak erger te maken zijn de waterbronnen ernstig vervuild. Elk jaar wordt 47 miljard m³ water dat niet aan de kwaliteitsvereisten voldoet, toch aan gezinnen, nijverheid en landbouw aangeboden. Volgens een onderzoek is dit het geval bij een kwart van de drinkwaterbronnen; in landelijke gebieden drinken 300 miljoen personen ongezond water, waarvan 190 miljoen met gevaarlijke stoffen.

Zuiveringsstation

Daarnaast wordt elk jaar 6 tot 10 miljard m³ water verloren: de graad van lekken bedraagt volgens de Wereldbank 18 % van het stedelijk aanbod, terwijl dit in de ontwikkelde landen 5 à 6 % bedraagt. Langs de kant van de vraag verdrievoudigde het watergebruik voor nijverheidsdoeleinden tussen 1992 en 2002. Ook de voortschrijdende verstedelijking vraagt meer water in de steden. Nochtans verbruikt de landbouw het meest water in China: in 2008 was 62 % van het watergebruik bestemd voor landbouw, 24 % was voor de nijverheid en 12% voor huiselijk verbruik. In de landbouw bedraagt de efficiency-graad van het landelijk water echter maar 0,47, veel minder dan in de ontwikkelde landen waar het 0,7 à 0,8 bedraagt. In de nijverheid wordt om een BNP-eenheid te produceren dan weer dubbel zoveel water gebruikt als het wereldgemiddelde. De goedkope waterprijs is verder niet van dien aard om bewoners aan te zetten met water zuinig om te springen. De regering wil de prijs laag houden omdat de gezinnen met bescheiden inkomens niet in de problemen zouden geraken. Probleem is echter dat door de bijna symbolische prijs van het water (2 tot 5 yuan/ton) dit goed niet als kostbaar aanzien wordt. De Wereld Gezondheidsorganisatie pleit in dit verband voor een getrapte prijs. Het eerste blok van 40 liters per hoofd/dag zou gratis aangeboden worden; vanaf het tweede inkomensblok wordt de prijs gradueel verhoogd naar de marktprijs.

Om het plaatje compleet te maken moeten we nog vermelden dat de politieke bevoegdheid onder negen verschillende ministeries of diensten valt: ze worden ook de negen draken van het water wordt genoemd. Het Ministerie van Waterstaat is het prominentst, maar heeft ook afdelingen zowel op provinciaal, sub provinciaal als lokaal niveau plus beheersorganen per bekken. Vervuild water, de normen en de controle vallen onder het ministerie van Leefmilieu. Het ministerie van Bouw en Huisvesting is verantwoordelijk voor de waterzuiveringsstations. Landbouw over landelijk water, de Nationale Ontwikkelings- en Hervormingscommisie over de waterprijs, het Zeebestuur over zeewater, het ministerie van Transport voor de waterwegen en voorts zijn nog de ministeries voor Gronden en ook dat voor de bossen betrokken. De Wereldbank maant dan ook aan tot meer coördinatie of een overkoepeld bestuur.

“Alternatieven”

Om de watervoorraad te vergroten wordt grondwater aangeboord en bestaat het project om water uit het zuiden naar het noorden

Demo purificatietechnieken

over te hevelen. Beiden veroorzaken problemen. Het aanboren van grondwatervoorraden leidt tot overexploitatie: in 2008 kwam 18% van het water uit de ondergrond. Dit leidde al tot het dalen van het grondpeil en bovendien is het grondwater in 136 steden vervuild. Dan vatte China het plan tot het grootschalige omleidingsproject op om via 3 kanalen het water uit het zuiden naar het noorden over te hevelen. Elk van deze kanalen heeft zijn eigen problemen. Het oostelijke kanaal moest af zijn tegen 2007 en dit is nu uitgesteld tot 2013. Voornaamste probleem langsheen de lijn is de vervuiling , voornamelijk in het Shandong-gedeelte. In Jining bijvoorbeeld waar al honderden vervuilende bedrijven werden gesloten, scoren maar twee meren de waterklasse 3-kwaliteit; de overigen behoren tot klasse 4 of nog erger. Met de geplande waterzuiveringsstations zou het lokaal evenmin erg opschieten. Ook de afwerking van de centrale lijn werd uitgesteld, namelijk van 2010 tot 2014. Probleem daar is dat meer dan 330.000 personen moeten verhuizen: 210.000 in Henan en 120.000 in Hubei. De 25 miljard compensatie die de regering beloofde, lijkt hen onvoldoende. Het westelijk gedeelte is wegens milieuredenen het meest controversieel en bevindt zich nog steeds in het stadium van de tekentafel. Het project is een aaneenrijging van moeilijke technische hoogstandjes met navenant prijskaartje.

China heeft dus weinig andere opties dan regenwater op te vangen en water te recycleren na zuivering door stations of door ontzilting. Volgens de richtlijn uit 2006 over de “City Wastewater Renewable Technology Policy” moet het herbruik van ex-afvalwater tegen 2010 10 à 15 % bedragen in de noordelijke steden en 5 à 10 % in de zuidelijke. Tegen 2015 moet de graad respectievelijk 20 à 25 % en 10 à 15 % belopen. Deze sector is overigens vrijgesteld van BTW. Voor het lopend vijfjarenplan worden vooral investeringen verwacht in kantonnale steden en andere steden van mindere omvang: de nodige investeringen zijn gigantisch en worden op 154.000 miljard yuan geschat.

Behandeling

Tijdens de vorige twee decennia is de waterzuivering in de steden drastisch toegenomen: van 1991 tot 2007 verhoogde het aantal stations van 87 tot 883 en de capaciteit steeg van 3,1 miljoen m³/dag tot 71,4 miljoen m³/dag. In oktober 2009 had China 1817 waterzuiveringsstations in gebruik met een dagelijkse capaciteit van 100 miljoen m³. De behandelingsgraad ging meteen ook de hoogte in: van 14 % tot 62 % in 2007. Natuurlijk nog niet zoals in Nederland, waar het percentage 90 % bedraagt. Frappant is echter dat in 2007 in stedelijke gebieden de Chinese graad 62 % bedroeg terwijl dit in de landelijke kantons maar 22 % beliep. De doelstellingen voor 2010 waren 80 % behandeling in provinciale hoofdsteden; 60 % in de prefectuursteden; 50 % in kantonsteden en 30 % in de kantons. Daarbij moet opgemerkt dat meer wordt samengewerkt met buitenlandse groepen in waterzuivering dan bij de gewone waterverdeling. In de zuiveringssector bedroeg de bijdrage van buitenlandse groepen rond de 60 % in 2007. Vooral Bouw-Operatie-Transfer-formules zijn gegeerd met 30 % van de gebouwde én in aanbouw zijnde stations. Waterzuivering is één zaak, het hergebruik van dit water een ander en dit zit op een laag niveau. In 2007 bedroeg dit nationaal maar 5 % en hoewel dit wat verhoogde, zit het percentage ver onder de plancijfers. De laatste jaren maakt recyclage vooral opgang in steden als Peking, Tianjin en Qingdao waarbij Peking het initiatief neemt. In 2009 werd in Peking gerecycleerd water de voornaamste bron van water en verdrong oppervlaktewater naar de tweede plaats. De brouwerij InBev stelt gerecycleerd water uit haar brouwerij te Wuhan  ter beschikking van 2400  gezinnen uit de buurt die het kunnen gebruiken om de auto te wassen of het gras te sproeien.  Naast het recycleren van afvalwater is ook ontzilting een optie. Momenteel wordt dagelijks 600.000 m3 zeewater ontzilt, maar het toekomstig potentieel is groot. Een professor kwam zelfs onlangs op het idee om onzilt water van aan de kust via leidingen naar Binnen-Mongolië te sturen.

Groepen

"General Water of China" ontvangt internationale prijs

Sinds 2002 hebben een zestal internationale watergroepen initiatieven in China waaronder Suez en Veolia. Eind 2008 vertegenwoordigden deze 50 projecten een capaciteit van 20 miljoen m³/dag of 8 % van de totale capaciteit. Het Singaporese Hyflux heeft 10 waterzuiveringsprojecten en 34 zijn in opbouw. Naar verluidt werken de bestaande stations in China echter maar op 74 % van hun capaciteit en is deze industrie sterk gefragmenteerd: de twee grootste maatschappijen controleren nauwelijks enkele procenten van de markt, terwijl de 4 grootste Franse groepen 96 % in handen hebben in hun land. Volgens gegevens van de Britse deskundige firma Frost & Sullivan zijn er in China 1741 maatschappijen die drinkwater leveren: hun omzet bedroeg 68 miljard, een vooruitgang met 8,5 %. Buitenlandse firma’s investeerden 11 miljard in China’s watersector tussen 2004 en 2009. Frost & Sullivan gelooft dat de waterzuivering in China de komende vijf  jaren jaarlijks zal aangroeien met 16 %. Suez dat 32 joint-ventures heeft in China, investeerde vorig jaar 1 miljard € in China en heeft nog voor 1,4 miljard € plannen. Ook Veolia is optimistisch en hoopt dat haar activiteiten de komende 10 jaren 5 maal kunnen groeien. Dat echter ook binnenlands talent aanwezig is, bewijst de “Outstanding Growth Prize”-prijs die “Frost & Sullivan” verleend heeft aan “General Water of China”. Deze groep met 16 filialen heeft drinkwatermaatschappijen, waterzuiveringsstations en twee reservoirs en dit met een totale capaciteit van 2,8 miljoen ton/dag aanbod en een netwerk van 2300 km. Ze wordt door de Britse groep geloofd voor excellence in know-how en innovatie,  bestuur en de  klantentevredenheid. Het kan dus wel.

Zie ook videoreeks over water

Selectie bronnen

Word Bank, Adressing China’s Water Scarcity, Jian Xie , Washington, 2009

M Yang & C. Wang, China’s Recycled Water/ Water Treatment Industry  in “China’s industrial development in the 21st century” eds.: Mu Yang , Singapore : World Scientific, 2011

Ben Liu & Robert Speed, Water Resources Management in PRC, in idem
Sun Xuetao. – London [u.a.] : Routledge, 2010

http://europe.chinadaily.com.cn/epaper/2011-05/27/content_12591922.htm

Iedereen die het abc van de Chinese revolutie kent, weet dat te Yan’an de lange mars ten einde liep. In deze kleine stad van toen amper 30.000 personen waren 100.000 troepen gestationneerd en deze moesten gevoed worden niettegenstaande een blokkade van zowel Nationalisten als Japanners. De oplossing werd gevonden in het omvormen van de bosgrond tot landbouwgrond. Honger werd vermeden, maar de bosgrond werd gedecimeerd en in de zestiger jaren werd zelfs geteelt op de toppen van de bergen. 77 % van Yan’ans grondgebied leek een bruine schil die afpelde na hevige regelval en waarvan de greppels vol slijk waren.

Terug groen ipv geel-bruin

Ondertussen is veel veranderd sedert begin deze eeuw de politiek startte om landbouwgrond om te vormen tot bosgrond. De stad was de eerste om deze door te voeren en sedert 1999 werden meer dan 600.000 ha teruggegeven aan de natuur. Het typisch gele Loessplateau dat de helft van de oppervlakte uitmaakt, werd op tien jaren terug groen. De jaarlijkse regenval groeide met 20 % aan. Het slib verminderde met de helft en er zijn nauwelijks nog zandstormen. In de praktijk gaat het zo dat de schaduwrijke zijde van de heuvels beplant worden met bomen voor de houtsector en de zonnige kant met fruit-of toch economisch renderende bomen. Dit varieert van appels over esdoorn, dadels, kastanjes en walnoten. Momenteel leveren de 200.000 ha appelboomgaarden meer dan 2 miljoen ton appels op. 80 % van de boeren hebben 2 soorten dergelijk inkomen. Momenteel verdienen ze zelfs het meest de de provincie (Shaanxi). Sommige boeren verdienen vele malen wat stadsambtenaren verdienen.

Fruit

De 48-jarige Wang Yufu uit het dorp Houkongjiagou verdient 200.000 yuan met zijn appel boomgaard, viermaal zo veel als een ambtenaar. Vroeger leefde hij van het kweken van graan en geiten. In 1986 mobiliseerde het bestuur de boeren om hun percelen om te vormen voor de fruitteelt. Oorspronkelijk was er veel weerstand maar iedeeen wou hetwel eens te proberen op 10 à 20 are. Het stadsbestuur zond landbouwtechnici om te helpen. Na vijf jaren begonnen de bomen fruit te dragen. Een boom kan 100 yuan appels voortbrengen, duidelijk meer dan de traditionele manier van boeren. In 1994 gaven alle boeren het kweken van granen op ten voordele van het fruit. In zijn dorp hebben 10 van de 13 gezinnen een auto. De overschakeling kwam ook de tewerkstelling ten goede want om één ha te onderhouden zijn tien helpers nodig.

In het kanton Luochan heeft de Japanse corporatie Itochu geïnvesteerd in de boomgaarden, wat de toegevoegde waarde de hoogte deed ingaan. Dezelfde Japanners die tijdens de oorlog Yan’an tien maal bombardeerden. Op de weg naar Luochan is overigens een groot genouw in opbouw in de vorm van een appel: “Het World apple trading centre”. In het kanton Liulin met zijn meer dan 3000 ha fruitbomen probeert burgemeester Cao Yaxiong gedaan te krijgen dat zijn appelboomgaarden het biologisch certificaat krijgen, waardoordeze appels meer waard worden.

Groene energie

De fruitbomen zijn één kant van de medaille; het kweken van zeugen is de andere kant van een ecologisch recycleerpatroon. De uitwerpselen van de varkens worden ook gebruikt als brandstof en dit reduceert het gebruik van brandhout. Deze varkens garanderen overigens de boeren een inkomen in geval een natuurramp de oogst zou teniet doen. Vorig jaar had de stad Yan’an 439 miljoen geïnvesteerd in de bouw van 125.000 methaantanks die schone energie leveren aan 35 % van de rurale bevolking. Zo bespaart een boerengezin 2 ton steenkool door het gebruik van biogas. Het kanton Wuqi heeft met zijn 133.000 ha seabuckthorn-bomen geen gebrek om energie te winnen uit biomassa Dit is ook het geval met het kanton Huanglong dat met zijn bijna 200.000 ha woud een biomassa-stock heeft van 180.000 ton. Wanneer de tijd rijp is zijn zowel Wuqi als Huanglong van plan samen te werken met Wuhan Kaidi Electric Power om vloeibare en vaste biobrandstoffen te ontwikkelen. Het kanton Ansai tenslotte heeft een jaarlijkse periode van 2.379 uren zonnenschijn. Het kanton betoelaagt het 60 mW opwekkend zonnestation van Jiangsu Green Power Photovoltaic. Jaarlijks wordt 300 miljoen kwh voortgebracht. Wuqi en Huanglong zijn overigens ook van plan met zonne-energie te gaan werken en dit te beginnen met zonnepanelen op de daken. Yan’an is het levend bewijs dat rood en groen niet afgescheiden hoeven te zijn, maar integendeel best kunnen samengaan

Bron: China Today

Zie ook CNTV over het toenmalige Yanan aflevering 1 , aflevering 2 (telkens 29 min, franstalig)

Plant een boom in de woestijn

In het Mongools de Hobq, in het Chinees Kubuqi: het is de woestijn die het dichtste ligt bij de hoofdstad Beijing. Midden in deze woestijn ligt een zoutmeer dat veel grondstoffen bevat geschikt voor scheikundige verwerking. Dichtbij bevindt zich de zoutfabriek van Hanggin die de voorloper was van de “Elion Resources Group” Het huidige lid van de parlementaire Consultatieve Commissie Wang Wenbiao werd in 1988 aangesteld als hoofd van de fabriek. Toen hij arriveerde, lag er geen fatsoenlijke weg en ook de toelevering van water en elektriciteit was niet gegarandeerd. Het meer dat de grondstoffen voor de fabriek leverde, kon op elk moment door zand overspoeld worden. Hoewel het dichtstbij gelegen station zich “maar” op 100 km bevond, moesten uitrusting en producten 330 km langs een woestijnweg vervoerd worden. Lokale herders waren voor vervoer aangewezen op kamelen en voor een trip naar de stad op 50 km waren ze 3 dagen op weg heen en terug. Als ze naar de stad trokken, sloegen ze voedsel in voor zes maanden.

Wang realiseerde zich dat een heuse weg primordiaal was en zijn groep leende in 1997 70 miljoen om in samenwerking met het lokaal

Wang Wenbiao

bestuur een weg te bouwen van 65 km. Deze weg die 3 jaar later af was, spaart zijn bedrijf elk jaar 10 miljoen yuan aan transportkosten. Nadien heeft de groep nog voor 170 km weg aangelegd door de woestijn. De strijd tegen de woestijn berust op een eenvoudig principe: langs beide zijden van de weg doorheen de woestijn wordt groen en beplanting aangelegd en deze strook wordt verder voortdurend verbreed. Wang is overigens van mening dat de strijd tegen de woestijnvorming niet enkel ecologisch mag zijn, maar ook economische winst moet opbrengen om duurzaam te zijn. Hij heeft een project voor uitgestrekte gebieden met planten die bestendig zijn tegen koude, zand en loogzout zoals de zandwilg en zoethout die de grondstoffen leveren voor biobrandstof en farmaceutische nijverheid.  Aan de verwerking van zoethout, o.a. in een middel tegen de hoest, heeft zijn groep al jaren miljarden yuan verdiend. Volgens een officieel rapport groeide de neerslag in de woestijn aan van 100 mm tot meer dan 300 mm; het ecosysteem verbeterde met meer opname van koolstof en de directe winsten beliepen elk jaar 100 miljoen yuan, aldus nog Wang. Zijn groep onthaalt ook elk jaar 300.000 woestijn-toeristen. Voormalige herders, werken nu voor de groep of hebben er aandelen in.

Horqin-gebied

Wang wil nu zijn succes in de Hobqwoestijn herhalen in het Horqin-gebied en sloot in januari een overeenkomst met de stad Tongliao, ook Binnen-Mongolië en met de administratieve eenheid Hure (Kulun Qi) onder het bestuur van die stad. Lokale besturen daar hadden al wat resultaten geboekt in de strijd tegen de verder oprukkende woestijn, maar het probleem blijft levensgroot door overbegrazing en het opeisen van grond (door lokale overheden). In het verleden waren verschillende provinciale diensten verantwoordelijk voor de strijd tegen de woestijnvorming: de diensten bosbouw, veeteelt en ook de administratie van de gronden, ze hadden allemaal verschillende projecten met diverse betoelagingsbronnen. In de toekomst moet dat meer gecoördineerd en in samenspraak met het bedrijfsleven aldus een bestuurder van Hure. De samenwerking met Wang Wenbiao is daarvan een voorbeeld.