De Yangtze levert 35 % van China’s water. Veel (industrieel) afvalwater komt in de 6280 km lange rivier terecht. Het WWF, dat de top-10 van ’s werelds meest vervuilde rivieren wil aanpakken, sloot met Coca Cola een overeenkomst om zes daarvan te helpen schoner te worden. Volgens WWF’er Williams is de vervuiling met kunstmest en dierenafval voor de rivier een even groot gevaar als de industriële afval. Het partnerschap tussen WWF en Coca Cola steunt pilootprojecten in gemeenschappen rond de Minjiang- en Jianlingrivieren  om biogas te produceren. Concurrent PepsiCo werkt reeds een tijdje samen met een grote vrouwen-ngo in China opdat waterschaarse regio’s een betere toegang zouden hebben tot water. Ook de HSBC Bank heeft milieuprojecten rond de Yangtze. Volgens vicevoorzitter Brenda Lee van Coca Cola is de samenwerking met het WWF een deel van de zakenverbintenis dat de onderneming enkel kan floreren in duurzame gemeenschappen. Meer en meer groeit het bewustzijn dat water een bedreigde hulpbron is. Het partnership met de ngo wil een klimaat van vertrouwen scheppen dat de deur helpt openen naar meer verbruikers. Misschien is de interesse echter meer materieel. Coca Cola’s zakencijfer groeide vorig jaar met 19 % tot 31 miljard $, terwijl de markt in Noord-Amerika 1 % achteruitging. Coca Cola, met zijn 39 bottelarijen in China, controleert reeds de helft van China’s prikdranken, terwijl Pepsi maar 33 % heeft. Vorig jaar lanceerde  Coca Cola een poging tot overname tegen 2,3 miljard $ van ‘China Huiyuan Juice’, maar de deal werd verworpen door de overheid. Dit is echter niet het  einde van Coca Cola’s ambities in de fruitsappen, want de groep lanceerde een driejarig programma van 2 miljard  $ om in deze sector uit te breiden. Concurrent PepsiCo heeft voor hetzelfde doel 2,5 miljard opzijgezet. Coca Cola verbruikt, met zijn operaties in 200 landen, 290 miljard liter per jaar. De zevenjarige samenwerking met het WWF voor schonere rivieren kost 24 miljoen $, wellicht een prikje van het reclamebudget. Overigens zitten zowel PepsiCo als Coca Cola (met anderen) samen in de groep ‘Beverage Industry Environmental Roundtable’,  met de smakelijke afkorting BIER. Daar gaan we dus nog van horen. Naar de toekomst werkt Coca Cola eveneens met het WWF samen om voet aan grond te krijgen bij de suikerindustrie. De producent gebruikt 4 % van ’s werelds suiker en met het suikerrietprogramma in China wil de groep de boeren tonen hoe de productiemethoden te verbeteren en het waterverbruik te verminderen. Economische noodzaak of verheven milieuprincipes: de frisdrankproducenten spelen handig in op de milieutrend opdat de winst zo ook meer duurzaam zou uitvallen.

Bron: http://knowledge.wharton.upenn.edu/article.cfm?articleid=2568

Dam op volle capaciteit, 20 juli

In totaal hebben de overstromingen deze zomer  in 28  provincies tot en met 2 augustus reeds 928 levens gekost en er zijn nog 477 vermisten. De directe materiële schade bedraagt 26 miljard dollar. Zo’n 875.000 huizen zijn verwoest, bijna 10 miljoen mensen moesten geëvacueerd worden en bijna 9 miljoen hectare oogst is minstens gedeeltelijk vernietigd.

Eind juli dreigde een milieuramp, toen 7000 vaten, de helft gevuld met giftige stoffen, uit een opslagplaats in Jilin de Songhuarivier ingespoeld waren. Met man en macht wordt gewerkt aan het recupereren van de vaten en meer dan 80 % was op 1 augustus al opgevist. Aan de grens tussen de provincies Jilin en Heilongjiang is een echte botenversperring aangelegd; daar werd op 30 juli een geringe en alsnog ongevaarlijke dosis gif in het water van de Songhua gedetecteerd. Verder stroomafwaarts liggen miljoenensteden als Harbin.

De grote wateroverlast deze zomer was de tot nu toe belangrijkste test voor de Drieklovendam op de Yangtze. Het stuwmeer is tot zijn maximumpeil gestegen, en de dam heeft op 20 juli en 28 juli een maximumhoeveelheid water van 40.000 m³/s laten doorstromen. Probleemloos.

De enige gemelde moeilijkheid is de aanvoer van afval. Ondanks de  inspanningen voor waterzuivering in de regio stroomopwaarts is de  hoeveelheid afval die  zich achter de dam verzamelt groter dan verwacht: boomstammen, plastic flessen, huishoudelijk afval, …  zouden indien ze zich ophopen de veiligheidsoverloop van de dam kunnen blokkeren. Op dit ogenblik wordt dagelijks 3000 ton verwijderd.

De dam dient om elektriciteit te produceren, om in de zomer de overstromingen te beperken en in de winter de droogtes, en om het scheepvaartverkeer voor grotere boten mogelijk te maken. Om dat te realiseren, laat men het waterniveau in het stuwmeer variëren tussen 145 en 175 m. In de zomer van 2009 kon de piekvloed van 55.000 m³/seconde dankzij de dam tot 40.000 m³/s teruggebracht worden. In de 6 jaar sinds men het meer begon te vullen, leverde de dam al 11 miljard m³ extra irrigatie- of drinkwater tijdens droogteperiodes. De elektriciteitsproductie alleen moet de volledige investering in het project in 10 jaar terugbetalen; met een capaciteit van 22.5 GW produceert de dam ongeveer 5 keer zoveel als het volledige kernpark van Doel.

De meerderheid van de huidige overstromingen dit jaar heeft niets te maken met de dam. De provincie Jilin ligt in het stroomgebied van de Songhua, duizenden kilometers van de Yangtze verwijderd. Shaanxi en Henan liggen in het gebied van de Gele Stroom en Xinjiang in het Tarimbekken. Sichuan, Yunnan, Guizhou  bevinden zich stroomopwaarts van de dam, en zijn er niet door beïnvloed. En ook belangrijke zijrivieren die stroomafwaarts van de dam in de Yangtze uitmonden, de Xiangjiang, Zishui, Yuanshui, Lishui, Hanjiang, en Ganjiang, ondergaan geen invloed van de dam. Zo stond alleen al in de provincie Hubei het waterpeil van de stuwmeren achter 603 dammen op zijn maximum. De Drieklovendam buffert 41 miljard m³ water van de Yangtze stroomopwaarts van Yichang alleen, en beperkt zo overstromingen op de benedenloop van de hoofdstroom.

De piekaanvoer in het stuwmeer, 70.000 m³/s  op 20 juli, was 20.000 m³ meer dan bij de grote overstromingen van 1998. De dam liet echter slechts 40.000 m³/s door en bufferde de rest. Begin augustus was de dreiging voor het stroomafwaarts gelegen Wuhan voorbij was en de scheepvaart door de sluizen van de dam kon hernemen.

De dam is ontworpen om het aantal grote stroomafwaartse overstromingen te verminderen van 1 in 10 jaar naar 1 in 100 jaar.  Bij de overstroming van 1954 verloren 33.000 mensen in het Yangtzebekken het leven. In 1998 kwamen in dezelfde regio 4150 mensen om. De dam heeft er zeker toe bijgedragen de gevolgen van de extreme regenval dit jaar te beperken. Of hij volledig de gestelde verwachtingen heeft ingelost, zullen de experten moeten uitmaken. Speculaties daarover in sommige publicaties, zoals de Falungongkrant ‘Epoch Times’, blinken uit door insinuatie en gebrek aan feitelijke evidentie.

 Het grote meer of Taihu is China’s derde grootste binnenmeer. In 2007 werd het meer getroffen door een algenplaag, die 2 miljoen bewoners van het omliggende Wuxi verplichtte hun toevlucht te nemen tot flesjeswater. De omliggende overheden, en dat zijn de provincies Jiangsu, Zhejiang en Shanghai, kwamen op de proppen met een plan van 111 miljard yuan om het meer op termijn weer schoon te maken. Dit blijken eerder vrome wensen te zijn. Volgens het ministerie van Leefmilieu blijkt het Taimeer momenteel zo ernstig vervuild dat 60 gevallen van algenplagen gevonden werden tijdens 91 tests in april en juni dit jaar. Een visser uit Zhoutie die op 100 meter van het meer woont, durft zijn vensters niet te openen wegens de stank van de algen.

De media rapporteren de vervuiling niet omdat het water nog weinig nut heeft voor de 6 omliggende steden. Deze steden in de omgeving hebben het meer opgegeven als bron van drinkwater, aldus nog Wu Lihong in de SCMP. De stad Wuxi betrekt zijn water voortaan uit de Yangtze na het bouwen van een waterzuiveringsstation voor 3 miljard in 2008. Changzhou heeft ook een tweede wateraanvoerstation gebouwd bij de Yangtze, en Huzhou in de buurprovincie Zhejiang doet beroep op een reservoir. Jiaxing betrekt nog water uit het Taimeer, maar kijkt al 10 jaar uit naar een backupbron. Veel bewoners uit Suzhou keerden zich ook naar de Yangtze, maar sommigen halen nog hun water uit Tai, omdat dit water daar het schoonst is.

Meer: algenwater

Volgens Wu Lilong bekvechten de drie betrokken overheden wie de voornaamste vervuiler is, in plaats van deze vervuiling efficiënt aan te pakken. Volgens Wu, die nog gevangen zat wegens zijn jarenlange campagne, zijn de hoofdschuldigen de duizenden vervuilende ondernemingen die nog rond het meer functioneren. Dit wordt bijgetreden door directeur Ma Jun van een prominent Pekings Milieuinstituut, die vindt dat de overheid eerst moet verhinderen dat de ondernemingen ongezuiverd water in het meer lozen. Ongeveer 80 % van het meer zit onder klasse 5, de slechtste categorie die zelfs niet voor irrigatie mag gebruikt; 15 % is van klasse 5, enkel goed voor irrigatie maar niet voor menselijk contact. Besluit: de waterkwaliteit van het 3100 km² meer verbeterde de afgelopen jaren niet.  Ma is niet optimistisch, want door het opgeven van het meer als drinkwaterbron, verliezen de steden hun motivatie en stimulans om het meer schoon te maken.

Volgens Dr Lin Weiging , hoofdingenieur aan de Shanghai Academie voor Wetenschappen, bestaat het hoofdprobleem inderdaad uit te weinig controle omdat er te weinig personeel is om de duizenden ondernemingen rond het meer te volgen. Vele kleine ondernemingen behandelen niet alleen hun afvalwater niet, ze lozen het stiekem in het meer, aldus Lin. Zolang de betrokken besturen dit niet aanpakken, is er geen hoop. Bovendien zal het overschakelen naar water van de Yangtze ook problemen opleveren, want ook langs de Yangtzerivier zijn er vervuilende ondernemingen.

Bron: SCMP

Een onderzoek dit jaar toont aan dat het zandgebied sedert 1994 steeg met 110.000 ha, voor een totaal van 1,3 miljoen ha. Daardoor zijn de weiden gereduceerd tot 9,2 miljoen ha. Vooral in de jaren ‘90 werden de zaken op hun beloop gelaten, met onder meer overbegrazing door 6 miljoen schapen en omvorming tot landbouwgrond. De strijd tegen de woestijn begon pas ernstig in 2005, aldus directeur Zhang Dezhu van het lokaal Bosbouwbestuur. Een verbod op begrazing hielp bij het jaarlijks terugwinnen van 66.000 ha zand per jaar.

In het Horqinzandgebied werd echter van 1995 tot 2004 770.000 ha groen gemaakt en de woestijnvorming werd gestopt. Weliswaar is de 5,9 miljoen ha zandoppervlakte er groter. Hulun Buir had het afgelopen decennium ook af te rekenen met verschillende droogteperiodes. Partijbaas Cao Zhenghai van de stad legt uit dat de centrale regering 150 miljoen uittrok om de woestijnvorming in Hulun Buir dit jaar te bestrijden. Dit zou nogmaals goed zijn voor het opnieuw groen worden van 66.000 ha. Fondsen zijn een belangrijk element van de strijd tegen de woestijnvorming: de kost steeg van 1500 yuan tot 3500 yuan per hectare. Cao zegt dat de stad 150.000 boom- en heesterplanters mobiliseerde vorig jaar. Hij hoopt de woestijnvorming in Hulun Buir onder controle te krijgen op drie à vijf jaar tijd.

Momenteel heeft Binnen-Mongolië 47 miljoen ha woestijn, 40 % van de oppervlakte. Dit is reeds 6 miljoen ha minder dan in 2004, aldus het hoofd van het onderzoeksinstituut over de woestijn. In geheel China werd in 2004 28 % van de grond geklasseerd als woestijn: deze 2,6 miljoen km² betekent zeven maal de oppervlakte van Duitsland. De woestijnvorming betekent voor het land jaarlijks 54 miljard economisch verlies. Het laatste decennium werden echter jaarlijks voor 10.000 km² bomen en gras geplant.

Zie ook CNTV over de woestijnen en strijd ertegen

Prof Chen Jialong toont huis uit gerecycleerde materialen

Peking heeft maar één firma, ‘Building Materials Science and Technology Co’, die bouwmaterialen recupereert voor nieuwe bouwmaterialen. Ze ligt in het district Changping en maakt nauwelijks winst omdat ze maar 300.000 à 500.000 ton afval ontvangt per jaar, terwijl de capaciteit driemaal zo veel bedraagt.  Zo’n 70 % van de afval wordt gratis bezorgd door het districtsbestuur. De verantwoordelijken zeggen dat de firma verlies zou maken indien ze zou moeten betalen voor de aanvoer van de bouwafval. Het kost immers 15 yuan om één ton bouwafval te behandelen, terwijl de transportprijs om één ton afval te vervoeren 10 yuan per km bedraagt. “Ik zou geld verliezen indien de kost tot 30 yuan per ton zou oplopen”, aldus manager Wu Jianmin, die beweert dat zijn overige negen ondernemingen in de andere provincies wel winst opbrengen.  De andere lokale besturen beschouwen de bouwafval als een hulpbron en verplichten de afbraakfirma’s deze naar het recuperatiecentrum te brengen. In Peking wordt gevraagd de bouwafval naar de goedgekeurde stortplaatsen te vervoeren. “Sommigen dumpen het elders, om transportkosten te vermijden”, aldus Wu. Volgens Chen Jialong van het labo Bouwmaterialen aan de Universiteit van Peking wordt 90 % van de stedelijke afval ongepast gedumpt  Enkel het district Changping zendt de bouwafval naar het recuperatiebedrijf.

In 2001 was er 33 miljoen ton bouwafval, nu dus 40 miljoen ton. De bouwafval per bewoner per jaar bedraagt meer dan twee ton, zeven keer meer dan de hoeveelheid in ontwikkelde landen. Gedurende het laatste decennium verhoogde de bouwafval tot zeven keer de huishoudelijke afval, het meest in het gehele land. Gezien Peking in de toekomst 50 dorpen in de rand wil heropbouwen, zal de bouwafval nog toenermen. Verwacht wordt dat Pekings verstedelijking na de komende vijf jaar zal stabiliseren. Bij de stad wordt echter geargumenteerd dat de bouwafval geen gevaar oplevert en dat, wanneer de stortplaatsen vol zijn, er nadien weer een functie kan aan worden verleend. Vooraf zal uit de stortplaats alles worden gehaald dat geld waard is: plastiek, glas en metaal.  De methodenstrijd over het afval gaat verder. De stortplaatsen zullen over enkele jaren echter vol zitten en de bevolking weigert verbrandingsovens.

Het blad sprak met Du Xiangge, die zowel professor is aan een landbouwuniversiteit als voorzitter van de Chinese Federatie voor Organische Landbouw. De markt van het scheikundig onbehandeld voedsel bedroeg recentelijk 100 miljard yuan, zowat het viervoudige van in 2005 en het dubbele van in Japan. Du ziet de markt de komende jaren makkelijk stijgen tot 50 miljard yuan. In tegenstelling tot in andere landen eten de meeste kopers het groene voedsel niet zelf. In China eindigen ze als een geschenk. Volgens de SCMP is organisch voedsel tot 15 maal duurder dan het gewone, vandaar het luxecachet. Volgens Du wordt organisch voedsel door de regering gegeven als een bonus voor ambtenaren. Juwelen en luxe-uurwerken kunnen makkelijk opgespoord worden door corruptiewaakhonden, maar dit is minder het geval bij het groene voedsel.

Het artikel laat een migrant aan het woord die werkt voor een organische boerderij. Ze verdient 15.500 yuan per jaar, minder dan één twintigste van de marktwaarde van de producten maar nog altijd het dubbele van wat ze in haar geboortestreek zou verdienen. Zo zijn er honderduizenden. In 2005 waren er 1600 producenten van organisch voedsel in China; nu zijn het er meer dan 3500. Gezien er goed geld verdiend wordt in de sector hebben zelfs vastgoedontwikkelaars zich op het groene voedsel gegooid. Niet iedereen kent echter de regels van de kunst.  Chen Conghong, directeur van een organische boerderij, geeft toe dat de markt “chaotisch” is, maar zij beweert dat de winstmarge laag is niettegenstaande de goedkope arbeid. Wanneer insecten de opbrengst teisteren, mogen geen niet-biologische middelen worden gebruikt. Volgens Huang Guangyong, een andere manager van een organische boerderij, zijn organische pesticiden en herbiciden niet efficiënt en als er een plaag is, betekent dit onmiddellijk groot financieel verlies. Ook het gebruik van organische mest is een probleem, omdat vaak niet-organische producten gebruikt worden om het vee te voederen. Ten slotte wordt er nog geknoeid met de etiketten voor de groene producten.

Over organisch voedsel lees ook ons dossier voedselveiligheid

Merowe dam in Soedan

In het begin van de 21e eeuw verschenen de Chinese dammenbouwers op de internationale markten. Ze contracteerden de bouw van controversiële dammen in onder meer Myanmar en Soedan. Daarbij dreigden ze de vooruitgang op het gebied van bescherming van het leefmilieu en de mensenrechten, waarvoor vele jaren gestreden was, teniet te doen. De recente ervaring duidt er echter op dat Chinese dammenbouwers en hun financiers zich niet gedragen als cowboys, maar verantwoordelijk voor de maatschappij proberen te handelen. 

In juli 2004 waarschuwden Friends of the Earth en International Rivers dat de China Exim Bank leningen gaf voor projecten in Soedan en Myanmar waarin geen enkele andere instelling wilde financieren. Zo zou de Merowedam in Soedan de verhuis van 50.000 personen uit de vruchtbare Nijlvallei vereisen.

China zou vandaag betrokken zijn bij 216 damprojecten in 49 landen; 19 van de 24 grootste waterkrachtcentrales in de wereld worden momenteel gebouwd door Chinese firma’s. De groep grote dammenbouwers verenigd in Sinohydro zou naar eigen zeggen de helft van de wereldmarkt controleren. 

Chinese dammenbouwers zijn geïnteresseerd in buitenlandse dammen omdat de bouw daarvan een hogere winst oplevert dan de bouw in China. Een klein aantal dammen in Myanmar en Laos kan bovendien electriciteit leveren aan Chinese grensgebieden. In 2006 kloeg onze vroegere minister Philippe Maystadt, voorzitter van de Europese Investeringsbank, over oneerlijke concurrentie door de Chinezen. In 2007 vroeg de OESO dat de Chinese overheid meer aandacht zou schenken aan de sociale gevolgen en de invloed op het milieu van de activiteiten van Chinese dammenbouwers in het buitenland. 

De Chinese overheid is pas sinds een aantal jaren strenger gaan toezien op de milieubescherming in China zelf. Dat heeft met vertraging ook gevolgen voor buitenlandse projecten. In 2006 riep de regering Chinese investeerders op om “de rechten en belangen van de plaatselijke werknemers te beschermen, alsook de plaatselijke natuurlijke rijkdommen, de lokale gemeenschappen te ondersteunen en te zorgen voor de levensomstandigheden van de mensen”. Een richtlijn is in voorbereiding die Chinese investeerders verplicht om minstens de Chinese milieuwetten toe te passen indien de plaatselijke wetten tekortschieten. 

International Rivers heeft zich niet tot gratuite kritiek op de Chinese dammenbouwers beperkt. In 2004 maakten ze hun bezorgdheid over aan de China Exim Bank. Een directeur van de bank antwoordde: “Voor zover ik weet, is onze bank bezorgd over de milieuaspecten van onze projecten. Misschien zijn onze normen nog niet op het niveau van jullie internationale normen. Maar sinds we als exportkredietinstelling globale ambities hebben, moeten we wel degelijk internationale normen hanteren”. In 2006 werd Peter Bosshard ontvangen door de president van de bank. Op verzoek van ngo’s maakte ze in 2007 haar milieupolitiek openbaar en in 2008 werden meer details uitgewerkt. De president van de bank verklaarde in 2008 dat ze hun milieueffectrapporteringen laten maken door westerse instellingen om meer geloofwaaardig te zijn. 

Na die gunstige start met de China Exim Bank besloot International Rivers contact te zoeken met de dammenbouwers zelf. Samen met andere ngo’s vroegen ze in 2009 aan Sinohydro om milieunormen van international niveau in te voeren en nauwere relaties aan te gaan met de gemeenschappen in de landen waar ze werken; ze boden hun hulp aan om dat te verwezenlijken. Sinohydro nodigde Peter Bosshard uit om hierover te praten en beloofde de zaak te zullen aanpakken. 

Einde 2009 kwam de zaak in een stroomversnelling: Sinohydro wilde op de beurs van Shanghai genoteerd worden en moest daarvoor onder meer zijn milieustrategie uiteenzetten. Het Chinese Ministerie van Leefmilieu, dat in het geval van vervuilende firma’s ook de beursgang moet goedkeuren, maakte de milieu-audit van het bedrijf bekend en vroeg commentaar van het publiek. Tegelijk nam Sinohydro opnieuw contact op met International Rivers en vroeg het suggesties voor het uitwerken van zijn milieustrategie, waarop de organisatie in detail inging. 

Tot daar de mooie theorie. Hoe is de praktijk intussen? 

In december 2009 vroeg Turkije aan China om op de Tigris de Ilisudam te bouwen. Tegen die dam was er lokaal protest en de Duitsers, Oostenrijkers en Zwitsers hadden geweigerd het project te financieren. Eind april hadden de Chinezen tegen de verwachtingen in nog niet positief geantwoord, en de Chinse ambassadeur in Ankara verklaart dat China bij het project niet betrokken is.

In Gabon steunt de China Exim Bank een Chinees project voor een ijzermijn, met eigen haven, spoorweg en waterkrachtcentrale. Brainforest, een plaatselijke milieu-ngo, trok aan de alarmbel bij de China Exim Bank. Waarop deze laatste het project opschortte. Sinohydro van zijn kant zal samenwerken met het Global Environmental Institute, een Chinese ngo, voor een impactstudie van de Nan Ngum 5-dam in Laos. Het vroeg voor dit project ook een investeringswaarborg van de Wereldbank aan, waarschijnlijk om te zien hoe deze laatste de evaluatie van het project aanpakt. 

Desondanks zijn er nog ernstige problemen bij een aantal lopende projecten van Sinohydro in Maleisië, Ghana en Myanmar, en erg controversiële projecten zoals een dam op de bovenloop van de Mekong en één in Ethiopië liggen voor ter studie.

Verder zijn er kleinere Chinese dammenbouwers die het niet zo nauw nemen met het milieueffectrapport; die bouwen momenteel aan dammen in Myanmar en op de Mekong.

Het is wel hoopvol dat de grootste Chinese dammenbouwers echt interesse tonen in het volgen van internationale normen. 

Bron: Peter Bosshard, “China’s Overseas Dam Builders: from Rogue Players to Responsible Actors?” The Asia-Pacific Journal, 17-2-10, April 26, 2010.

Premier ziet droogte

Het rapport stelt dat er gezien de grote groei in industrieel en residentieel watergebruik tegen 2030 een behoefte zou zijn aan 818 miljard m³ water, terwijl er maar 619 m³ miljard zouden kunnen aangeboden worden. Toch heeft China mogelijkheden genoeg om hier aan te verhelpen, aldus Martin Joerss, die de studie leidde. Het rapport somt niet minder dan 55 middelen op om zuinig om te springen met het watergebruik in landbouw, industrie en steden. Bovendien kan investeren  in waterzuinige technologieën ook de economie vooruithelpen. Investeren in meer gesofisticeerde irrigatie, hergebruik van industrieel water en het oplappen van kapotte leidingen zou jaarlijks 131 miljard yuan kunnen genereren, aldus nog McKinsey. Waterintensieve nijverheidssectoren zoals warmtecentrales, textiel, papier, ijzer en staal hebben het grootste potentieel voor waterbesparing, aldus Joerss.

China heeft reeds een hoge standaard inzake energie-efficiëntie, bijvoorbeeld in de ijzer- en staalnijverheid, maar dit zou een deel moeten worden van de vijfjarenplanning. China telt één vijfde van de wereldbevolking, maar slechts 7 % van de waterbronnen. Nu reeds kost de watervervuiling en -verspilling jaarlijks 2,3 % van het BNP.  Van de 10 waterbekkens met een tekort in 2030 zou het Haihebekken er het slechtst aan toe zijn. Het grondwater in China kent reeds een overexploitatie van 120 miljard m³.

Lees ook waterdossier

Bekijk reeks water-video’s

Tian en verzameling batterijen

Initiatiefneemster Tian Guirong, die nu 58 jaar oud is, werd in 1962 geïnspireerd door het boek ‘Silent Spring’ van Rachel Carson, die het gebruik van pesticiden bekritiseerde. Hoewel ze eerst enkel basisonderwijs doorliep, vervolledigde ze haar opleiding in de jaren ‘90. Tian werd een succesvolle zakenvrouw in de handel van batterijen. In 1999 las ze in een magazine in Peking dat een batterij tot 600.000 liter water kan vervuilen. Ze had zich niet gerealiseerd dat haar zaken zo nefast konden zijn voor het milieu en ze begon onmiddellijk met het verzamelen van gebruikte batterijen. Haar familie keek raar op toen ze haar spaargeld investeerde in een campagne voor het ophalen van deze batterijen. In 2001 begon Tian met een website over milieuproblemen. In 2002 startte ze de ‘Xinxiangs vrijwillige milieubeschermers’ op, die begon met 12 personen maar uitgroeide tot 3000 vrijwilligers, vooral boeren.  Ondertussen heeft de ngo meer dan 70 ton aan gebruikte batterijen opgehaald. De groep krijgt wel steun van de lokale milieudienst.

Tian tussen stalen water

Het eerste doel van de vrijwilligers was de vervuiling van de Gele Rivier tegengaan. In 2003 werden alle vervuilde punten in kaart gebracht. Er werden foto’s gemaakt, waterstalen genomen waarop testen werden verricht, en de resultaten werden opgestuurd naar de milieudiensten. Tian is fier dat ze daardoor meer dan 100 ondernemingen hielp sluiten. Ze is overigens de kop van jut geworden: als ergens een fabriek dicht moet, wordt steeds aan haar gedacht als aanstoker. Ze leed wel een tegenslag in de laatste dorpsverkiezing, toen ze het moest afleggen tegen een minder groene kandidaat. Bijgevolg concentreert ze zich meer op de vrijwilligersvereniging, die voortdurend kampt met geldgebrek. De laatste 10 jaar stak Tian er reeds 380.000 yuan van haar eigen geld in. De enige prijs die ze ooit won, kwam van autobouwer Ford. Voor de toekomst denkt Tian eraan leden aan te trekken uit het bedrijfsleven, maar die moeten dan wel zelf beantwoorden aan de groene doelstellingen.

Kinderen onderzocht op lood

Vorig jaar kwamen enkele spectaculaire gevallen met loodvervuiling aan het licht in de provincies Shaanxi, Hunan en Yunnan. Bij die gevallen hadden meer dan 4000 personen een te hoog loodgehalte in het bloed, en 182 personen een te hoog cadmiumgehalte. Cijfers wijzen uit dat elk jaar 900 ton dergelijke metalen in het milieu terechtkomen: het gaat om lood, kwik, chroom en arsenicum.

Onderzoek  bij 9123 ondernemingen die zware metalen uitstoten, wijst uit dat 2183 ervan schadelijk waren voor de omgeving; 231 werden gesloten en 641 gingen tijdelijk dicht. Bij de 1296 onderenemingen met arsenicumuitstoot werden 304 ondernemingen betrapt op onwettelijk handelen; 36 werden gesloten en 248 gingen tijdelijk dicht.

Wetenschappelijk onderzoek heeft ook vastgesteld dat 20 % van ’s lands landbouwoppervlakte vervuild is met zware metalen, wat 10 miljoen ton minder oogst veroorzaakt.  Vorig jaar waren er 10.000 gevallen van milieuverontreiniging en 119 personen werden gestraft. Dit jaar zullen vier betrokken departementen een gezamenlijke strijd voeren tegen de vervuiling met metalen. China zal binnenkort een regelgeving bekendmaken in verband met de recyclage van E-afval.

Nog deze week werd bekend dat gedurende het eerste semester 15 miljard $ zal worden uitgegeven om de waterzuivering te verbeteren.

Lees ook Greenpeace over metaalvervuiling