De eerste die door zelfverbranding om het leven kwam was een monnik – een twintiger – van het Sirti klooster in de prefectuur Aba (Ngaba) in Noordwest-Sichuan. Dit gebeurde einde februari 2009. Tussen maart 2011 en nu januari 2012 kwamen er nog zestien zelfverbrandingen, waarvan de Tibetaanse oppositie in het buitenland denkt dat er minstens 10 zijn, die het niet overleefden, een triest en verschrikkelijk palmares. Opvallend is ook de jeugdige leeftijd van de meeste ‘zelfverbranders’: tien van de zeventien waren jonger dan twintig of net twintig. 

De pers in China maakt gewag van de gebeurtenissen, keurt ze scherp af en geeft geen details. Detailinformatie over de namen van de monniken, de plaats en de datum waar het gebeurde en de omstandigheden wordt voornamelijk verspreid door ICT [1].

De gebieden waar de zelfverbrandingen plaatsvonden zijn sinds april 2011 overigens afgegrendeld voor de Westerse pers. 

ICT schrijft dat elke monnik of non, die zich opofferde, slagzinnen riep voor een “vrij Tibet”en voor de terugkeer van de dalai lama.

“Radio Free Asia reported that before he set himself ablaze, he climbed a local hill to burn incense and pray before distributing leaflets saying he would act “not for his personal glory but for Tibet and the happiness of Tibetans.” 

“According to Tibetan exiles who spoke to a witness of the protest, before he was stopped by police Phuntsog shouted slogans including ‘May His Holiness the Dalai Lama live for 10,000 years!’” 

ICT meldt ook vergezellend volksprotest, maar slechts bij enkele gevallen. Daarbij zouden  enkele doden gevallen zijn door het politieoptreden. Het Chinese persagentschap vermeldt er één. 

Opvallend is dat van de zeventien zelfverbrandingen er twaalf gebeurden in dezelfde regio: in de autonome gemengde prefectuur Aba van Tibetanen en Qiang[2]. Van die twaalf zijn er tien afkomstig van één bepaald klooster: Kirti. Daarnaast zijn er drie zelfverbrandingen gemeld in de prefectuur Garze, ook in West-Sichuan, één in het zuiden van de provincie Qinghai en één in Tibet zelf, in de oostelijke stad Chamdo. Deze vier streken zijn min of meer aanpalend aan elkaar, het gaat globaal om een gebied grenzend aan het noordoosten van het huidige Tibet en het is een deel van de historische gebieden ‘Amdo’ en ‘Kham’.[3]   

De regio Aba is driemaal groter dan België en er leven 1 miljoen mensen, voor 72% Tibetanen en Qiang. Er zijn 42 kloosters, samen goed voor een paar tienduizenden religieuzen[4]. Aba is een regio buiten het huidige Tibet en bevindt zich, in de provincie Sichuan, die al tijdens de Manchu dynastie in China als afzonderlijke provincie bestond (18^e eeuw). Gedurende de laatste twee eeuwen was er een zekere migratie van Han Chinezen naar West-Sichuan, maar de Han bleven duidelijk in de minderheid.[5] 

ICT geeft een eventueel etnisch-numeriek bevolkingsprobleem niet aan als mogelijke oorzaak voor de wanhopige daden in Aba, wel een bestuursprobleem: de “afwezigheid van religieuze en politieke vrijheid”. 

De overheid in de regio Aba is Tibetaans, de politie evenzeer[6]. Van een directe etnische tegenstelling tussen de bevolking en het lokale bestuurs- of repressieapparaat kan men dan moeilijk spreken. Natuurlijk is er een nationale politiek in China tegenover de Tibetaanse bevolking. Een kort historisch overzicht kan enig licht werpen op het feit waarom dit tragisch protest geconcentreerd is in de regio Aba. 

Toen China na de revolutie van 1949 zijn territoriale aanspraken op Tibet herbevestigde[7] door het Rode Leger in 1951 naar Lhasa te sturen beloofde de Chinese nationale regering om de landadel in Tibet ongemoeid te laten en geen landhervorming door te voeren zonder hun instemming. De belofte gold voor het Tibet van toen[8], wat overeenkomt met het huidige Tibet, maar niet voor de gebieden in Sichuan waar ook Tibetanen wonen, bv in de regio Aba. Daar werd de landhervorming wel doorgevoerd. Daartegen is lokaal verzet gekomen, dat zich vanaf 1956 via de VS kon bewapenen en een guerrilla starten. West-Sichuan werd de thuisbasis van het gewapend verzet tegen het Chinese bewind, waarbij de kloosters een eminente rol vervulden.[9] In 1959 bereikte de opstand Lhasa, maar werd er neergeslagen. Dit leidde tot de vlucht van de dalai lama naar Indië, met in zijn spoor heel wat Tibetanen van West-Sichuan. De toenmalige abt van het hierboven vermelde Kirti klooster in Aba was één van de uitwijkelingen en bevindt zich nog steeds in het Indische Dharamsala, de huidige thuisbasis van de dalai lama. Net zoals de dalai lama zegt de ex-abt van Kirti dat zelfverbranding eigenlijk niet strookt met de boeddhistische leer, maar dat hij begrijpt dat de extreme repressie een aantal monniken tot die daad drijft.

De ‘eerste minister’ van de dalai lama, Lobsang Sangey, heeft ongeveer dezelfde bewoordingen in een interview met ‘Libération’ (29/11/2011):

“Ik roep niet op tot gewelddadig verzet of zelfverbranding want elk protest leidt tot arrestatie en foltering door de Chinese overheid. Ik begrijp hun motivatie ter verdediging van het Tibetaanse volk. Ik groet de moed van diegenen die bereid zijn hun leven te offeren voor deze strijd, maar hun daad is pijnlijk en triestig.”

“Het theologisch debat over zelfdoding bestaat, maar moet niet interfereren met wat nu gebeurt. Het is de Chinese overheid die door haar repressie mensen dwingt om zich op te offeren.”

De omgeving van de dalai lama ‘begrijpt de moed’ van de monniken die zich opofferen en keurt theologisch niet scherp af, terwijl tal van abten van andere kloosters in Aba dat wel deden in de pers in China. Dit terwijl ICT recent meldde dat er in Aba pamfletten circuleren, die oproepen tot zelfverbranding tijdens het komende Tibetaans Nieuwjaarsfeest op 22 februari.

Terug naar de geschiedenis.

Gedurende de jaren 1980, na de Culturele Revolutie, kwam er een periode van openheid en tolerantie vanwege de overheid in Tibet en aangrenzende gebieden. In Tibet zelf bleef de controle op de kloosters enigszins gehandhaafd, vanwege het strategisch belang van Tibet voor China en vanwege het feit dat de problematiek geïnternationaliseerd was. Maar in de randgebieden werd de betutteling vrij los, tot onbestaande. Er was weinig regelgeving voor de Tibetaanse kloosters in Sichuan, Qinghai of Gansu. Neem bv het fenomeen ‘kindmonniken’, dat vond je niet meer in Tibet zelf, wel volop in de randgebieden. Buitenlands bezoek was open zonder beperkingen, daar waar voor Tibet zelf een speciale permit en een bekende reisroute nodig bleef. Dit bracht ook een toename van de contacten mee tussen de Tibetaanse gemeenschap in Indië en die van hun thuisland: vooral West-Sichuan. Dat is nu nog min of meer zo. Ook in de richting van Tibet naar Indië. Volgens ICT reisden (legaal) 8000 Tibetanen in januari 2012 naar Indië om er Kalachakra-initiaties van de dalai lama bij te wonen. Men kan niet zeggen dat de Tibetaanse gebieden ‘hermetisch’ afgesloten zijn. ICT zelf, dikwijls via de Tibetaanse gemeenschap in Indië, beroept zich op plaatselijke informanten. En dat zal ook wel zo zijn. China schippert tussen openheid, controle en repressie. 

Wat de repressie betreft, essentieel is die gericht tegen het ‘separatisme’. Politieke uitingen van nationalisme en steun aan de dalai lama worden onderdrukt, of die nu van kloosters of van leken komen. Twee ‘medeplichtigen’(“aanmoedigen, assisteren”) van de eerste zelfverbranding in 2009 werden tot zware gevangenisstraffen veroordeeld. Tijdens betogingen in de marge van de zelfverbrandingen worden ook mensen voorgeleid. Het spanningsveld is er.

 Sinds 1994, na de zitting van de vierde conferentie over Tibet in Beijing, zijn er opnieuw beperkende maatregelen voor de kloosters. De monniken moeten geregistreerd zijn, er is een onderhandelde norm voor het aantal monniken per klooster, geen kinderen meer, in de kloosters moet er onderwijs zijn over de wetgeving. Het is waar dat sommige kloosters in Sichuan explosief groeiden tijdens de jaren 1980. De lokale Tibetaanse overheid zei dan: “wie zal dat betalen qua sociale zekerheid?”.

 Een studie van twee Amerikaanse vorsers (Enze Han & Christopher Paik) onderzocht de relatie tussen het aantal religieuzen en het aantal incidenten per streek. Hun studie ging over de lente van 2008, toen in Lhasa zich het gekende oproer voordeed. Dit sloeg over naar de periferie, onder meer naar Aba. District per district vergelijken zij het aantal protestacties met het aantal monniken dat er woont. Hun conclusie is radicaal: de kloosters zijn “kernen van politieke onenigheid en nationalisme”.   

In verband met het theologisch boeddhistisch debat over zelfverbranding is er nog een element het vermelden waard. In het Tibetaanse pantheon zijn er godheden, die het ‘kwade met vuur bekampen’. De godheid Mahakala trekt, omgeven door een vlammenzee, ten strijde tegen het kwade. In zijn memoires schrijft de dalai lama dat het zijn favoriete meditatie-godheid is. In alle tempels in de Tibetaanse gebieden in China zijn er afbeeldingen van Mahakala te zien. De monniken zijn ermee vertrouwd. Het ‘kwade’ wordt gemakkelijk de communistische partij in Tibet en aanpalende gebieden. Daar kan China door verplichte ‘patriottische opvoeding’ in de kloosters proberen een dam tegen op te bouwen, maar een zeker religieus fanatisme gekoppeld aan nationalistische eisen is een moeilijk te counteren fenomeen. De verplichte leergang over ‘wettelijkheid’ wordt als beperking van de religieuze vrijheid ervaren en/of als dusdanig aangeklaagd door de nationalisten in het buitenland. 

De kloosters waren centra van Tibetaans nationalisme en zijn dat nog. Bovendien hebben zij een groot religieus aanzien bij de bevolking. De invloed vanuit het buitenland, vanuit de Tibetaanse uitwijkelingen in Indië en vanwege de wereldwijde steungroepen voor een quasi onafhankelijkheid van ‘Groot Tibet’, verhoogt de spanning ter plaatse. 

De Tibetaanse gebieden in China waren gedurende de volledige 20^e eeuw een internationaal strijdperk[10] en lijken dat nog een tijd te blijven. De Westerse mogendheden en media zijn daarbij betrokken. De Tibetaanse diaspora evengoed, met op kop de omgeving van de dalai lama. China wil hoofdzakelijk zijn territoriale integriteit bewaren, alles vertrekt daarvan. De middelen, die China inzet om multicultureel te blijven, zijn wellicht niet altijd de beste en irriteren een deel van de bevolking.  

 [1] International Campaign for Tibet, een wereldwijde ONG met basis in Washington en gul gesubsidieerd door de VS-overheid en door enkele invloedrijke “Foundations” in de VS. ‘Radio Free Asia’ en een groot deel van de Europese pers neemt die informatie over.

[2] een volk uit het noorden van het hoogplateau dat door het Tibetaanse rijk van de 8^e eeuw verdreven werd naar lagere gebieden in Sichuan)

[3] Behoorden tot het ‘Groot Tibetaanse Rijk’ van de 8^e-9^e eeuw, maar werden nadien niet meer door Lhasa bestuurd.

[4] Mathew Kapstein, een befaamde tibetoloog, schat het aantal Tibetaanse religieuzen op meer dan 100.000 (2004, p230). 

[5] Zowel reizende antropologen in het begin van de 20^e eeuw als sociologen in het begin van de 21^e eeuw stelden dit vast.

[6] Zelfs merkbaar op de foto’s van de zelfverbrandingen die op het net gepost werden.

[7] Dat Tibet een deel van China was werd door alle grote mogendheden van toen (inclusief het pas onafhankelijke Indië) onderschreven.

[8] Waar de dalai lama over heerste.

[9] Zie « Buddha’s Warriors », Mikel Dunham, Tarcher-Penguin Books, 2004.

[10] Zie de gedetailleerde werken van Melvyn Goldstein, op basis van de geschriften van het Engelse en het Amerikaanse ministerie van buitenlandse zaken en op basis van de correspondentie van Lhasa in die tijd, voor de periode 1913-1956.

Het blad Caixin stak zijn licht op bij vicedirecteur Zhang Jiangyu van de afdeling vervoertechnologie bij deze plandienst. Sinds 2003 gold een behoedzame benadering van de metroaanleg. Een lokaal bestuur mocht maar een metro aanleggen als het jaarinkomen 10 miljard yuan bedroeg, het lokale BRP niet onder de 10.000 miljard lag en de stad minstens 3 miljoen inwoners had. Eén lijn kon niet aangelegd worden vooraleer minstens 30.000 passagiers gegarandeerd waren op piekmomenten. Voor de aanleg van trams golden minder strenge normen: minstens 6 miljard jaarinkomen, BRP 6000 miljard yuan en een bevolking van 1,5 miljoen. De regering vroeg ook aan de lokale besturen dat deze minstens 40 % van de projecten betaalden met eigen fondsen. In tegenstelling tot deze behoedzame aanpak van voor 2008 veranderde het klimaat helemaal in april 2009 toen de regering maar vereiste dat deze besturen voor de stadsspoorprojecten enkel 25 % zouden bekostigen. Het krediet werd los en bankleningen gemakkelijk te krijgen. Tussen 2008 en 2009 gaf de Nationale Ontwikkelings-en Hervormingscommissie haar fiat om in 28 steden de metro aan te leggen ter waarde van 1000 miljard yuan. Dit hield 96 nieuwe lijnen in met 2500 km aan lijnen die ten laatste tegen 2015 moeten zijn afgewerkt.

Deze gouden periode eindigde de laatste maanden en meer bepaald sinds de lokale besturen de rem plaatsten op nieuwe metrolijnen omdat ze financieel de broeksriem moeten aanhalen. Doordat de nationale overheid de vastgoedsector afkoelt, ontvangen de lokale besturen minder inkomsten uit het verkopen van gronden of beter het gebruik er van. Steden als Kanton, Shenzhen en Shanghai die nooit cash problemen hadden voordien, zitten nu krap bij kas. In 2011 keurde de commissie geen enkel metroproject goed. Chengdu, Xi’an en Shenyang plannen elk een tweede lijn te openen dit jaar, maar Zhang Jiangyu beweert dat 70 à 80 % van de projecten natiewijd uitgesteld worden. Leverancier van rollend materieel China South Locomotive and Rolling Stock Corp. ziet dat alle bestellingen worden uitgesteld en verwacht de komende twee jaren een halvering van de productie. Volgens Zhang hebben de mininkomsten van gronden een vermindering van de budgetten voor metro tot 20 % als gevolg. Vroeger was het voldoende dat de commissie haar fiat gaf, of de banken kwamen over de brug met kredieten. Sinds het krediet minder gul wordt verstrekt, is dit minder het geval en Zhang vreest voor de toekomst van de verdere metroaanleg.

Hij geeft toe dat in het verleden werd overdreven want in Changsha bijvoorbeeld werden zelfs metro uitgangen gebouwd in vol veld. Nu beweert hij dat enkel steden als Peking, Shanghai, Tianjin, Shenzhen, Wuhan, Nanjing en Kanton een metro hadden mogen bouwen. Vele provinciale hoofdsteden kunnen hun vervoersnoden aan met een tramlijn. 1 km metro aan leggen kost immers 400 miljoen. Volgens Caixin verkiezen lokale besturen de aanleg van metro boven trams omdat de metro minder grond gebruikt en dus meer inkomsten garandeert. Klap op de vuurpijl is dat de vastgoedsector nu voor minder inkomen zorgt dan in het verleden. Tussen januari en november kregen de lokale besturen 950 miljard uit deze bron, min 11 % vergeleken met het jaar voordien. Dan spreken we nog niet over de 1000 miljard schulden die de metroaanleg gekost heeft. De stad Peking probeert dit op verschillende manieren te omzeilen door de medewerking van de privésector, maar dit is ook niet zo evident want het gemeenschappelijk vervoer is vaak niet winstgevend. Kortom na de spoorwegen is ook de metroaanleg aan een bezinning toe.

Bron: wantchinatimes

Klikken voor groter formaat

De eerste keer dat Caofeidian in de moderne geschiedenis ter sprake kwam, was toen de ‘vader des vaderlands’ Sun Yat-sen in 1919  in zijn boek “The Founding of a State” het plan voor een ijsvrije diepzeehaven aan de Bohaibaai opperde.  Het schiereiland ligt immers op 80 km van de stad Tangshan, 220 km van Peking en 70 km van de haven van Tianjin. Wat Caofeidian echter zo aantrekkelijk maakt is dat de zee er op een minimumafstand van de wal zo diep is dat je er een diepzeehaven kan installeren zonder baggeren.

Tijdens de jaren negentig begon de stad Tangshan, die het dichtstbij ligt, te overwegen om over te schakelen van de eenzijdige klemtoon op exploitatie van steenkool naar een meer gediversifieerde ontwikkeling en Caofeidian kwam terug in het vizier. In 2001 wordt het eiland voor het eerst in het tiende vijfjarenplan genoemd in verband met onderzoekswerk voor het uitbouwen van diepwaterdokken. In maart 2003 krijgt het eiland de absolute voorrang in de ontwikkelingsplannen van de provincie. De aanleg van de verschillende terminals komt in het plan voor de uitbouw van de Bohaibaai eind 2004. In februari 2005 besliste de Nationale Ontwikkelings- en Hervormingscommissie dat de hoofdstedelijke staalfabriek, die het milieu in Peking vervuilde en daar weg moest voor de Olympische Spelen, naar het eiland moest verhuizen. Hetzelfde orgaan keurde begin 2008 het algemeen plan goed voor de nijverheidsontwikkeling op het schiereiland.

De ontwikkeling van deze zone kost tussen 15 tot 20 miljard yuan, zal in twee fasen worden uitgevoerd en spitst zich toe op 4 domeinen: verschillende terminals, staalfabrieken, petrochemische projecten en ook diverse stations voor de opwekking van elektriciteit. Bij de terminals worden vier grondstoffenterminals voorzien van 250.000 ton, twee ruwe petroleumterminals van 300.000 ton, 16 steenkoolterminals van 50.000 tot 10.000 ton en een LNG-terminal van 100.000 ton. Om de teer te verwijderen uit de overblijvende steenkool die in de staalfabrieken wordt gebruikt(ook een gemoderniseerde versie van de Tangshan staalfabriek moest naar het eiland verhuizen, wat 63 miljard yuan heeft gekost), komt er eveneens een verwerkingsstation dat 300.000 ton kan verwerken.

Twintig aanlegplaatsen voor een totale overslag van 370 miljoen zijn al klaar. De staalfabriek uit de hoofdstad is al met de productie in Peking gestopt. Nu wordt er op de nieuwe locatie jaarlijks 10 miljoen ton, anderhalf miljoen meer, geproduceerd. Volgens een rapport van het ministerie van Milieu recycleert de staalfabriek nu 99,5 % van de vaste afval en 95 % van het afvalwater. Andere grote staatsondernemingen zoals PetroChina en Huadian Power Group hebben ook beslist er hun energiebases te vestigen. Geen grote onderneming kan zich permitteren niet duidelijk aanwezig te zijn in dit prototype van milieuvriendelijke industrialisatie. Tijdens het elfde vijfjarenplan produceerde Caofeidian voor 85 miljard van het bruto regionaal product.

Er werd in totaal 276 miljard geïnvesteerd en de omslag in de haven bedroeg al 260 miljoen ton. Door de uitbouw staat Caofeidian al op de 15e plaats van het hele land. Voor 65 miljard werd geïnvesteerd in 105 infrastructuurprojecten. Momenteel wordt gewerkt aan een digitale opslag- en distributiebasis voor steenkolen, een logistiek project voor staal en nog een geïntegreerd logistiek project. Op 20 jaar tijd zullen de activiteiten op het schiereiland vooral gericht zijn op logistiek, fijn staal, chemie en uitrustingsgoederen voor elektriciteit, ontzilting, bouwmaterialen en gerelateerde sectoren. Op de waslijst van projecten bemerken we ook initiatieven op het gebied van wind en zonne-energie, LED-chips, lichte metro, auto-onderdelen, chemie uit steenkool, niet-asbest breekbare materialen, zonneboilers, zonneergie-glas, het meten van ultrageluid, elektrische auto’s…Momenteel zijn er al 80.000 tal banen en tegen 2020 moet dit 400.000 worden.

Ecostad

Expo over heraanleg

Op 5 km van de industriële zone en 25 km van de haven komt de eco-city waarvan de ontwikkelingsprincipes uit 2007 dateren en waarvan de uitwerking werd toevertrouwd aan het Zweedse SWECO en Beijing Tsinghua Urban Planning and Design Institute. Tegen 2016 moet de stad half miljoen bewoners tellen en op termijn meer dan 1 miljoen. Ze gaan wonen op 150 km2 voormalig brakke grond. Het principe is dat de stad energiezuinig, economisch leefbaar en sociaal harmonieus moet zijn. Een master plan van 150 km2 werd al goedgekeurd door de provincie in 2008. Ook een meer gedetailleerd plan over 30 km2 werd al ontworpen.

De werken startten eveneens in 2008. Caofeidian wordt vooreerst verbonden door een metrolijn met Tangshan, Peking en Tianjin. Tegen 2015 moeten 70% van de verplaatsingen via openbaar vervoer gebeuren en voor 20% te voet of met de fiets. Een systeem van snelbussen zal de ruggengraat uitmaken van het vervoersnetwerk. Daarbij wordt getracht om de CO2 uitstoot tot maximaal 20 kg/persoon/km te beperken. Gezien Caofeidian in een gebied met drinkwatertekort ligt, zullen niet traditionele bronnen van water zoals regenwater, ontzilt- en gerecycleerd afvalwater voor de helft instaan van het watergebruik. Al het huishoudelijk afvalwater zal worden behandeld met het oog op hergebruik. Hernieuwbare energie zal instaan voor de helft van de energiebevoorrading. Ook de warmte van de staalfabrieken en thermische stations zal aangewend worden voor verwarming.

De ontwikkeling en de bouw van de ecostad is onderverdeeld in drie fasen. De initiële fase tussen 2008 en 2010 is al afgelopen: het gaat om een zone van 12 km2 met een bevolking van 60.000 inwoners. De tweede fase loopt van 2011 tot 2020 en daarin wordt de ecostad uitgebreid tot 74 km2 met een bevolking van 800.000. Op lange termijn na 2020 wordt alles geïntegreerd en de stedelijke functies verbeterd met het oog om op 150 km2 meer dan een miljoen inwoners te kunnen huisvesten. Momenteel wordt koortsachtig infrastructuur aangelegd en is de eerste fase van residentieel gebied van 100.000 m2 klaar om gebruikt te worden voor de ondernemingen. Alleen al in 2009 werd voor 97 miljard geïnvesteerd in 35 projecten. Middenin de ecostad komt een expogebouw van 20.000 m2 dat informatie zal verschaffen over de werking van de ecostad. In de onmiddellijke nabijheid plant SWECO een ecopark dat onderverdeeld is in verschillende “vochtige” zones waardoor enerzijds de bezoeker het ecosysteem van het eiland ziet functioneren en waarbij anderzijds ook wordt bijgedragen tot een betere kennis van de kustbiotoop. SWECO heeft ook meer dan 50 indicatoren ontworpen om water, afval, energie, transport, openbare dienstverlening en het landschap te beoordelen. Bij de stedelijke ontwikkeling wordt betreffende economie de klemtoon gelegd op technologie O&O, vrije tijd en expo, financiën en handel, opvoeding & vorming en stedelijke diensten; op administratief vlak is er een zone voor hoofdkwartieren, sport en gezondheidszone, wetenschapszone, een eco-leefzone en een dienstenzone voor de industrie. Alles bijeen moet het eiland niettegenstaande de markante aanwezigheid van de nijverheid klimaatneutraal zijn.

Wat ons belangrijk lijkt is het feit dat de politici van Tangshan (waaronder Caofeidian valt) al een samenwerkingsakkoord hebben gesloten met hun collega’s van Tianjins nieuwe economische zone. Zo wordt dubbel werk vermeden en kunnen beiden samenwerken aan de opgang van de zone rond de Bohaizee die op termijn minstens tot een gelijke wil uitgroeien van de delta rond de Jangtse en de Parelrivierdelta..

Zie ook : http://www.caofeidian.gov.cn/CFDPortalE/

Burgemeester Huang

Op tien jaar tijd groeide Chongqings BRP van 100 miljard yuan tot 960 miljard yuan. Tien jaar geleden lagen er maar 100 km spoorwegen en 100 km autosnelwegen: nu zijn dat er respectievelijk 1500 km en 2000 km.  Aldus nog burgemeester Huang Qifan die oorspronkelijk een topambtenaar was in Shanghai vooraleer hij in 2001 de verplaatsing maakte en toen meteen viceburgemeester werd. Hij is wel niet van plan om het kustmodel gewoon te kopiëren. Een belangrijk verschil in het eigen ontwikkelingsmodel bestaat er in dat zoveel mogelijk de onderdelen lokaal moeten worden vervaardigd. Chongqing ligt immers 2000 km verwijderd van de kust en kan zich wegens de potentiële logistieke kost niet permitteren dat onderdelen of grondstoffen uit het buitenland worden aangevoerd. HP startte met het produceren van computers en 80 % van de onderdelen hiervan worden lokaal vervaardigd, aldus nog Huang. Hij is nogal bedreven in het uit het hoofd citeren van statistieken en beweert dat Chongqing maar een schuld heeft van 180 miljard op een jaarlijks BRP dus van 960 miljard, nauwelijks 20 %. Hij gelooft dat een van de grote troeven de nieuwe treinverbinding is met Europa waar het eindpunt Antwerpen is. Huang legt verder uit dat Chongqing zijn groeimodel aan het hervormen is. In het verleden werd die voor 70 % getrokken door investeringen en voor 30 % door de export. In de komende 5 jaar verwacht hij dat de interne vraag zal instaan voor 50 %, investeringen voor 30 % en export voor 20 %. Daartoe wordt betere sociale diensten en een meer complete sociale zekerheid uitgebouwd. Ook staat Chongqing vooraan in het aanbieden van goedkopere huisvesting: daardoor kunnen migranten, pas afgestudeerden of technici die niet het vereiste contant te betalen gedeelte van een huis kunnen voorleggen toch onder dak. Hij benadrukt ook dat hij voor het aantrekken van nieuwe nijverheden alle kostenfactoren als belastingen, logistiek en energie probeert te drukken. De samenwerking met partijsecretaris Bo Xilai die in 2007 benoemd werd, loopt goed. Bo houdt van gingko-bomen, maar ondertussen heeft de stad door de aanplanting van bomen en bos ook al een groener imago aangenomen. Verpozing is deze zomer -toen het kwik er het record van 42 ° bereikte- wel nodig.

Foxconn-magnaat bezoekt Xiyong-park met burgemeester

Onderdirecteur Li Ximing van de Lianjiang- speciale zone die 1200 km² groot is wil dat zijn zone tegen 2010 zoveel bewoners telt als geheel Vlaanderen. De economie van deze zone groeide met 23 % vorig jaar en neemt nog maar 13 % in van Chongqings BRP, maar dit moet de komende jaren vele malen groeien. Gedurende het eerste semester haalde Chongqing globaal een groei van 16,5 %. In zijn zone ligt het Xiyong-Microelectronics Park waar Taiwanese ODMs  (original design manufacturers) gevestigd zijn als Foxconn, Quanta en Inventec. Een derde van dit park werd door de regering als vrijhandelsgebied onder douanecontrole erkend waardoor er vrijstelling is van douane voor import van onderdelen en waardoor ook de export sneller gaat. Ook de trein Chongqing naar Antwerpen geniet van een vereenvoudigd nieuw “Safe Smart Trade Agreement” dat China met de EU heeft afgesloten, aldus algemeen manager Guo Jian van het Xiyong-park. In deze zone bevinden zich al 200 bedrijven en de verwachting is dat het aantal tewerkgestelden verdubbelt tot 100.000 tegen het jaareinde. Dit zal geen probleem zijn gezien de talrijke pool van studenten en afgestudeerden. Wat velen aantrekt is dat hetzelfde kan verdiend worden in bepaalde functies en bedrijven als in Peking of Shanghai, maar dat de levenskost maar één derde bedraagt in Chongqing. Weliswaar zijn er ernstige verkeersopstoppingen, maar dat zijn al de bekende kwalen van meer ontwikkelde steden waarvoor dan ook passende maatregelen zullen tegen worden genomen.

Bron: China Daily

Zicht op afgewerkte ecostad

–Gedurende de afgelopen decennia verdubbelde China’s stedelijke bevolking al tot zowat 50 % van de bevolking. Tegen 2025 wordt verwacht dat dit 64 % wordt, wat betekent dat elk jaar 17 miljoen personen of de gehele bevolking van New York in de steden gaat wonen. Tussen 2000 en 2030 zal enkel China instaan voor 65.000 km2 bijkomende verstedelijking of 16% van wat er wereldwijd aan verstedelijking bijkomt. Bijvoorbeeld is in het gebied Peking-Tianjin-Hebei tijdens de periode 1990-2000 het verstedelijkt gebied met 71 % toegenomen en drie kwart van deze grond kwam van landbouwgronden. De grotere verstedelijking betekent dat het water nog schaarser zal zijn, het energieverbruik nog hoger (een stedeling verbruikt 3,6 maal meer energie dan een landelijk bewoner) en de uitstoot van broeikasgassen nog meer. China wil dat de verstedelijking duurzaam verloopt en in dit kader bestaan al twee erkende vormen van ecosteden; een uitgedokterd door het ministerie van milieu en de andere door het Ministerie voor Stedelijk en Landelijke Ontwikkeling. Recentelijk werd met de hulp van het VK een ecostad gepland op Shanghai ’s eiland Chongming, maar dit ging niet door naar verluidt omdat het project verbonden was met de wegens corruptie afgezette burgemeester. In Tangshan wordt echter op het eiland Caofeidian een ecostad uitgebouwd voor meer dan een miljoen inwoners en ook Peking heeft in Mentougou een project in samenwerking met Finland.

Situering

In Tianjin werd in september 2008 tussen de regering van Singapore en deze van China het project opgestart om tegen 2020 op 34 km2 brakke zoutgronden tegen 2020 een ecostad uit de grond te stampen voor 350.000 permanente en 60.000 tijdelijke bewoners. De uitbouw verloopt in 3 fasen, te beginnen in het zuiden en eindigend in het noorden.  Sterk vereenvoudigd zijn de Chinezen verantwoordelijk voor de “hardware” zoals gronden en infrastructuur en Singapore voor het uitwerken van de “software” zoals het concept. Het masterplan voor de gehele zone werd al in 2008 goedgekeurd en belangrijk zijn de 22 kwantitatieve en 4 kwalitatieve doelstellingen die voorop gesteld worden. Bij deze doelstellingen of KPI’s (Key Performance Indicators) horen bijvoorbeeld: 60 % recyclage van vast afval, 20 % hernieuwbare energie, proportie groene verplaatsingen 90%, wateraanvoer voor 50 % uit niet-traditionele bronnen zoals gezuiverd water. Het doel is van de zone een economisch duurzame, sociaal harmonieuze, milieuvriendelijke en grondstoffen-spaarzame stad te maken die een model is dat door andere steden kan overgenomen worden. De Wereldbank werd om technisch advies en financiele steun gevraagd vooral betreffende groene huisvesting en groen transport en we baseren ons op hun oordeel en kritiek op het project.

Masterplan

Tianjins ecostad ligt ten noorden van Tianjins Beihai speciale zone die 45 km ver ligt van het stadscentrum. Deze speciale zone produceert 44 % van Tianjins BRP met 10 % van de bevolking. De nijverheidsstructuur in Tianjin is wel energie-intensief. De ecostad wil tegen 2020 190.000 banen verschaffen maar de meeste banen bevinden zich in de dienstensector en sommige in de lichte nijverheid. Bedoeling is dat de helft van de ecostadbewoners er ook effectief werkt. De 34 km2 gronden betreffen brakke ongebruikte zoutgronden en daarin draagt de zone bij tot hergebruik van onproductieve grond. Een andere doelstelling is dat een vijfde van de huisvesting in het gebied voor bescheiden inkomens moet zijn. De bevolkingsdichtheid zou 10.294 personen /km2 zijn, iets minder dan Tianjins gemiddelde van 13.355 p/km2. Gezien een vierde echter bestemd is voor open ruimte, water en groen blijft voor de bebouwde oppervlakte toch een dichtheid van 14.000 p/km2. Een drempel van 5000 tot 10.000 personen/km2 is echter noodzakelijk opdat tram en ander gemeenschappelijk vervoer rendabel zouden zijn. Plankundig gaat het om een ruggengraat (de ecovallei) die vier districten verbindt. Langs deze hoofdas bevindt zich een centrum en twee sub centra. Daarrond is de dichtheid iets groter: de bedoeling is dat 80 % van de bevolking zich binnen de 800 meter van een metrostation bevindt. De basiscellen van de ecostad vormen blokken van 400 op 400 meter waarin 8000 bewoners zullen wonen. Wegen bakenen de blokken af, maar binnen elk blok zijn er 4 kwadranten met enkel een voetganger pad en een fietsweg. Elk blok of ecocel heeft binnen de straal van 200 tot 300 meter een basis-buurtcentrum. 4 van deze ecocellen vormen een ecogemeenschap van 30.000 bewoners die ook over een gemeenschapscentrum beschikt maar met meer faciliteiten. 4 tot 5 van deze eco-gemeenschappen vormen een ecodistrict. Deze geneste aanpak in 4 lagen van de openbare dienstverlening heeft als doel om verplaatsingen zoveel mogelijk lokaal te houden.

Energie

Wat energie betreft wil de ecostad het verbruik zo laag mogelijk houden enerzijds en zo veel mogelijk gebruik maken van alternatieve energiebronnen anderzijds. De jaarlijkse vraag naar energie wordt op 486.900 ton steenkoolequivalent geraamd: daarvan gaan 80 % naar gebouwen (residentiele 46 % en commerciële 34 %) en de resterende 20 % gaan naar nijverheid en transport. Het succes van een duurzaam energiegebruik zal dus hoofdzakelijk afhangen van het energiegebruik uit gebouwen, voornamelijk de verwarming en de koeling. De ecostad plant om 80 % van de energie te betrekken uit conventionele energiebronnen en 20 % uit vernieuwbare energie. Hoofdleveranciers zijn de twee stations die elektriciteit en warmteproductie combineren: het Beijiang- en het Beitangstation. Beide stations zullen elektriciteit leveren aan het nationale net en de zone. Beiden leveren warmte via warmwater-pijplijnen. De stations werken met aardgas uit de provincies Gansu en Shaanxi. Van de 16 miljoen m2 bebouwde oppervlakte zal 12 miljoen verwarmd en gekoeld worden vanuit de 2 stations. De overige 4 miljoen zullen aangeleverd worden door geothermische energie en warmtepompen. Gezien het gebied rijk is aan geothermische bronnen staat deze energievorm in voor 70 % van de hernieuwbare energie; 30 % komt van zonne-energie die een centrale rol speelt in de waterverwarming. 60 % van het warm water komt van zonneboilers die steunen op 320.000 m2 collectoren.

Van alle gebouwen in de ecozone wordt verwacht dat ze in orde zijn met de lokale normen op het gebied van groene gebouwen. In China verbruiken de meeste gebouwen tweemaal zo veel energie als in het westen en het ministerie ontdekte in een laatste inspectie dat 30 % van de nieuwe gebouwen niet in orde waren met de nationale normen betreffende energie-efficiency. Volgens de Wereldbank zijn de gehanteerde normen vergelijkbaar met deze in het buitenland. De bank beveelt voor de levering van de warmte wel meer substations aan, niet enkel de voorziene 111 die tussen 10 tot 30 gebouwen bedienen maar zelfs ketels per gebouw omdat dit op termijn besparend werkt. Dit zou de energieefficiency verbeteren door voornamelijk de elektriciteit te reduceren voor pompen.

Transport

Ligging tegeover Peking en Tianjin

90 % van het transport worden verondersteld groene trips te zijn: te voet, met de fiets en het openbaar vervoer: hierin neemt het  openbaar vervoer 60 % voor zijn rekening (nogal ambitieus vindt de Wereldbank); het overblijvende deel van 30 % wordt ingevuld door tochtjes per fiets of te voet. Er is een hiërarchie in de wegen: de hoofdwegen tellen 6 baanvakken waaronder 2 voor snelbussen; daaronder bevinden zich de wegen met 4 rijstroken die de aangrenzende wijken verbinden en tenslotte zijn er de kleinere wegen zonder gemotoriseerd transport. Het gemeenschappelijk vervoer is gebaseerd op een multimodaal geïntegreerd circuit. De eerste laag bestaat uit de metrocorridor die 12 km doorheen de gehele ecostad rijdt van noord naar zuid en een uitbreiding vormt van de metrolijn uit Tianjin naar de Binhaizone. De tweede laag bestaat uit het netwerk van tramlijnen en de derde is het netwerk van eco-bussen die metro-en tramhaltes verbindt. Het principe is dat iedereen binnen de 400 meter een bushalte moet hebben. Dit alles wordt aangevuld door voet- en fietspaden die de wijken verbinden met de dienstencentra. Boven de metro bevindt zich een groene vallei met ontspanningsfaciliteiten en verbindingen naar metro of tram.

Water

Tianjin is een stad die een extreem watertekort heeft overigens zoals de meeste steden in Noord-China. Het betrekt water van rivieren en grondwater uit andere regio’s. De ecostad zal water aangevoerd krijgen van waterbehandelingsstations die oppervlaktewater behandelen. Samen zullen ze in 2020 72.400 m3/dag bieden. Daarnaast zal de ecostad 86.000 m3/dag betrekken uit een waterzuiveringsstation en 7900 m3 ontzilt water uit het al vermeldde Bejiang elektriciteitsstation. Alle naar verwachting 76.000 m3/dag afvalwateren zullen gezuiverd worden in het Hangu Yingcheng zuiveringsstation dat het afvalwater krijgt via 5 pompstations. Het gezuiverde water zal instaan voor zowat de helft aan de behoefte aan water

een basiscel-blok

meer bepaald om de vijvers op peil te houden, voor besproeiing van het groen en toiletspoeling. Stormwater wordt opgevangen in een apart systeem. Vooralsnog zou de smurrie die overblijft uit het waterzuiveringsstation gedumpt worden, maar de Wereldbank is eerder voorstander dit goedje te gebruiken voor de productie van methaangas om elektriciteit te produceren.

Afval

Bedoeling is dat de gemiddelde inwoner dagelijks maar 0,8 kg afval produceert, wat een kwart lager ligt dan het huidige gemiddelde van 1,1 kg in Tianjin. Ambitieus is zeker de doelstelling om tot een recyclagegraad te komen van 60 %. China zit momenteel maar aan een recyclagegraad van 20 % en dit wordt grotendeels gerealiseerd door het informele circuit van straatophalers die in de ecostad zullen verboden worden. Hoe willen de initiatiefnemers hun hoge doelstellingen dan realiseren? De groenten zullen voorverpakt zijn en verkopers zullen verbod krijgen onbehandelde groenten met pel of omhulsel te verkopen. Uiteraard zullen deze vooraf verwijderde  schillen worden gecomposteerd of gebruikt als veevoeder. Ook de verpakking zal biologisch afbreekbaar zijn en de gratis plastiekzak is dus uit den boze. Zo wordt gehoopt de voedselafval van 57 % tot 52 % te reduceren in 2015. Ophaalwagens zullen verschillende ophaalrondes verzekeren per soort afval zoals we dat kennen. Hun afval gaat naar 8 transferstations vooraleer dit de uiteindelijke bestemming bereikt. Dit systeem wordt echter aangevuld door een ondergronds pneumatisch systeem zoals in Barcelona: deze banden brengen afval en recuperatiemateriaal naar een ophaalpunt. Daar worden ze in containers gestopt en dan vervoerd voor verdere verwerking of dumping. De organische afval gaat naar een vergistingsinstallatie waaruit methaan dan dient om elektriciteit op te wekken.

De Wereldbank heeft zijn twijfels of 60 % recuperatie kan bereikt worden: West-Europese landen met de beste cijfers geraken nauwelijks boven de 50 % uit en Seattle (Washington) die al 20 jaar ervaring heeft, zal pas volgend jaar naar verwachting de 60 % halen. De gevolgde politiek inzake energie en transport zullen ook hun weerslag hebben op de uitstoot van koolstof waarvan gehoopt wordt dit tot 150 ton per miljoen $ BRP te brengen. Dit lijkt ook nogal ambitieus omdat Shanghai aan 429 ton zit en Hong Kong in 2006 190 ton rapporteerde. De Wereldbank raadt tenslotte nog een participatieve aanpak aan zoals in de ecostad van Waitakere in Nieuw-Zeeland waar de bewoners uitgenodigd worden het rapport te beoordelen dat hun economische, sociale en natuurlijke omgeving bevat.

Zie ook website Eco-city; beeldengalerij

De hoofdstad van de Autonome Regio Xinjiang Urumqi telde in 2008 2,23 miljoen personen, waarvan 75 % een stedelijke status heeft. De stad telt dus ook een kwart landbouwbevolking. 49 nationaliteiten wonen in de stad en de minderheden zijn met 640.000 of 27% van het totaal. Voor 1949 bestond er nauwelijks een infrastructuur: de bebouwde oppervlakte besloeg amper 8 km², zandwegen en huizen zonder verdiepingen waren de regel, elektriciteit een voorrecht van enkelen. Tot in 1976 bedroeg het gemiddeld jaarinkomen er nauwelijks 152 yuan. De totale bevolking die in 1990 1,4 miljoen beliep, steeg tegen 2008 tot over het twee miljoen en de stadsoppervlakte was toegenomen tot 230 km². De stadsontwikkeling van Urumqi kan opgesplitst worden in 4 periodes: voortdurende ontwikkeling tot 1965; stagnatie tot 1978; trage ontwikkeling tot 1990 en snelle ontwikkeling sindsdien.

In de periode voor de Volksrepubliek waren de meeste gouverneurs Han of Mantsjoes en dit verklaart de rechthoekige ontwikkeling van het stadspatroon zoals in andere steden van China, maar dit verschilt van de meeste steden in Xinjiang. De grondwet van de Volksrepubliek schrijft echter voor dat de kandidaat burgemeester van Urumqi  een Oeigoer moet zijn. Na 1949 begon de socialistische ontwikkeling in een tempo die de stad voorheen nooit gezien had. Van 1949 tot 1965 ontving de gemeente 15 miljard yuan voor het leggen van grondslag van de economische – en ook stadsontwikkeling. Gedurende deze periode steeg het bruto regionaal product (brp) van 76 miljoen naar 384 miljoen. De ratio van de landbouw halveerde van 8 % tot onder 4%; de secundaire sector steeg van 30 naar 56 %. Voorbeelden van grote industriële constructies zijn de “Bayi” staalcorporatie, Shiyue Automobile Repair Plant, de “Liudaowan” mijnen en Qiyi Cotton Mill. Het aantal arbeiders in de nijverheid steeg van 47.000 in 1952 tot 249.000 in 1965. Hun inkomen was wel karig met nauwelijks 13 yuan per maand. Door de opening van de spoorweg met Lanzhou in 1965 werd de stad verbonden met de rest van China. Tijdens deze eerste periode werd de bebouwde oppervlakte vier maal groter. De verstedelijking greep hoofdzakelijk plaats in de districten Tianshan en Saybark, waar Oeigoeren verspreid leven. De bevolking steeg van 107.000 in 1952 tot 626.000 in 1965: drie vierden Han en één vierde minderheden, waarvan 10 % Oeigoeren. De toestroom van migranten varieerde van 89.000 in 1954 tot 68.000 in 1965.

Tijdens de periode van 1966 tot 1978 groeide het brp maar van 433 miljoen tot 862 miljoen en het aandeel van de nijverheid viel zelfs van 57 % tot 44%. De stadsuitbreiding gebeurde grotendeels langs de grote wegen. In het begin van de jaren zeventig werd door de aanleg van de luchthaven en de Bayi-staalfabriek en nog andere bedrijven voor uitbreiding gezorgd maar deze bedrijven kwamen in de districten Dongshan en Toutunhe ver van het centrum. Echte stadsplanning was er gedurende deze periode van de culturele revolutie niet en stedelingen trokken weg. Nadien volgde de terugkeer en de bevolking steeg van 779.000 in 1971 tot voor het eerst boven het miljoen in 1978.

Spoorwegstation

Tijdens de periode na 1978 begon het bestuur de economische ontwikkeling te corrigeren, maar het niveau van deze ontwikkeling bleef aan de lage kant: in 1979 bedroeg het brp 938 miljoen en dit cijfer verhoogde tot 6345 miljoen in 1990. Een aantal grote nijverheden kwamen er bij zoals Urumqi Steel Corporation, Heavy Machine Factory, en het Thermoelectric House. Tussen 1979 en 1990 werd 60 miljard geïnvesteerd in de uitbouw van modern transport, communicatie en waterzuiveringsinstallaties. De stadsplanning stond in dienst van het stimuleren van de economische planning. Gebaseerd op metaal, petroleum, textiel, engineering en chemie bouwde Urumqi met succes zijn nijverheidssysteem uit. Sommige grote bedrijven verhuisden van het stadscentrum naar de rand. De traditionele centra langsheen de twee belangrijkste handelslanen raakten volgebouwd en de verstedelijking groeide maar 1,57 % per jaar aan, minder dan tijdens de vorige periodes. Het vierde masterplan uit 1985 deelde de stad in 10 zones in: binnen deze zones mocht de nijverheid niet uitbreiden. Industriële bedrijven verhuisden naar Dongshan en Toutunhe waar uitbreiding wel toegestaan was; Xinshi was voorgestemd om het hightech district te worden. In 1979 met 1,16 miljoen inwoners besloeg het verstedelijkte gebied enkel 64 km² . De bevolking groeide weer omdat de jeugd terugkeerde van het platteland en omdat Oeigoeren en Kazakken kinderrijke gezinnen hadden. De densiteit van de bevolking nam af naarmate het gebied verder af lag van het centrum.

Snelle ontwikkeling

Na 1990 en vooral na het uitdokteren van de “Go West”-politiek in 2000 nam de economische ontwikkeling en de verstedelijking een hoge vlucht in Urumqi. Van 1990 tot 2008 groeide het brp jaarlijks met 15 %. De secundaire sector groeide van 3 miljard tot 42 miljard zodat het terug 56 % uitmaakte, meer dan ooit tevoren. Begin jaren negentig werden ook twee speciale zones goedgekeurd: de “Economische en Technologische ontwikkelingszone” had in 2006 al 1200 bedrijven aangetrokken, waarvan 54 buitenlandse als Carlsberg en Coca-Cola. De hightech-zone bevatte in 2006 1600 bedrijven en 44 buitenlandse. Ondertussen heeft de stad ook een speciale zone van verwerking voor export.

Urumqi High-Tech zone

Urumqi speelt vooral de troef van energie uit: Xinjiang heeft eigen voorraden olie en steenkool en ook de pijplijnen met olie uit Kazakstan en gas uit Turkmenistan lopen doorheen de regio. Transport en logistiek in Urumqi zijn zo ontworpen dat dit vlot kan verlopen en opdat de stad zijn Euro-Aziatische brugfunctie des te beter zou kunnen vervullen. In 2008 bedroeg het exportvolume 4,8 miljard $, de import maar 0,42 miljard $. Door de bloei van het toerisme slorpt de tertiaire sector een aandeel op van de primaire en secundaire sector. De hoge economische groei ging ook gepaard met een snelle bevolkingsaangroei, namelijk van 1,46 miljoen in 1990 tot 2,36 miljoen in 2008. 72 % daarvan zouden Han-Chinezen zijn. In deze officiële cijfers kunnen echter heel wat tijdelijke migranten niet vervat zitten. Straks daarover meer. De verstedelijking tijdens de 2 laatste decennia greep meestal plaats vanuit de nieuwe districten Xinshi District en Dongshan. In 1998 werd een nieuw stedenbouwkundig plan uitgetekend waarbij versnipperde uitbreiding wordt tegen gegaan. In de bebouwde oppervlakte bedraagt de densiteit echter 10.000 personen per km². Omdat er een tekort aan grond voor uitbreiding was en de bestaande voorraad dringend moest vernieuwd worden, zocht Urumqi nieuwe ruimte. Deze kon niet in de richting van de vruchtbare noordelijke landbouwgronden gevonden worden, want deze zijn beschermd in China. Met Changji in het noorden werd het op een akkoordje gegooid dat beiden de Wuchang-economische zone zouden gaan vormen. Nadien werd tussen

Productie Goldwind-molens

beiden overeen gekomen dat de stad Miquan die voorheen tot Changji behoorde, zou overgedragen worden aan Urumqi en dit onder de naam van het Midong-district dat 3407 km² groot is, groter dan de oude stadskern. Vele projecten staan in de steigers om van Midong het centrum te maken van de olie-nijverheid. De laatste jaren zijn ook de nieuwe energievormen een hoogvlieger geworden in Urumqi ’s florerende industrie: bv. Goldwind dat windmolens vervaardigt, is er gevestigd. De stad is ook het grootste verbruikerscentrum in de regio met in 2008 41 miljard yuan. Het brp per hoofd bedroeg toen 6.222 $, de zevende plaats in West-China. Ter volledigheid ook even vermelden dat in 2009 6,6 miljoen toeristen de stad bezochten. Over Urumqi’s plannen voor de opruiming van de krottenbuurten en over het behalen van de milieudoelstellingen hebben we het in eerdere artikelen gehad (openen met de links).

Gemeenschappen

Om plan groter te maken: even op klikken

In deze sectie gaan we de sociale kaart van Xinjiang na: waar de voornaamste gemeenschappen -de Han en de Oeigoeren- zich geografisch bevinden. De talrijke minderheden maken 60 % van de bevolking uit in Xinjiang. De belangrijkste groep -de Oeigoeren- leven voornamelijk in het zuidwesten van de regio. De Hannen die 40% van de bevolking uitmaken, leven hoofdzakelijk in het noordelijk gedeelte van de provincie. Met de snelle ontwikkeling die we in Urumqi zagen na 1990,  zien we echter dat het verschil in stad- en platteland dat toen één tegen 1,98 bedroeg, tegen 2000 al was opgelopen tot een ratio één tegen 3,61. De kantons met een grotere kloof bevinden zich in het zuiden; de kantons waar de kloof minder is bevonden zich rond de Tianshan-gordel in het noorden. Hoewel dit gebied maar 5 % van het grondgebied beslaat, woont er één vijfde van de bevolking in.

Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgemaakt dat de concentratie van minderheden, het analfabetisme en de regeringsinvesteringen positief gecorreleerd zijn aan deze ratio stad-platteland. Deze ratio heeft echter geen relatie noch met urbanisatie of migratie. In het jaar 2000 bedroeg het gemiddeld landelijk inkomen in de 22 zuidelijke kantons amper 935 yuan, wat maar de helft is van het provinciale of regionale gemiddelde. In China is het over het algemeen zo dat migratie uit landbouwgebieden bijdraagt tot een vermindering van de inkomenskloof tussen stad en platteland. In Xinjiang speelt dit minder. In 2000 bedroeg de verstedelijking van de etnische groepen rond de 34 %, terwijl dit voor de minderheden 24% was en zelfs nog lager uitvalt bij de Oeigoeren met 19%. Van de Han leven echter 54 % in de steden. In 2002 waren de helft van de 19 steden in de provincie gelegen in het noorden: deze steden omvatten 64 % van de stedelijke bevolking; de oostelijke steden vertegenwoordigen maar 7,32 % en de zuidelijke steden hebben 27 %. De noordelijke steden kennen ook een grotere bevolkingsdichtheid vergeleken met de zuidelijke. In 2002 huisde de Tianshan-gordel van steden en kantons 65 % van de stedelijke bevolking, hoewel dit gebied maar een kwart van Xinjiangs bevolking telt. Regio’s met grotere verstedelijking trekken meer Han aan: in Noord-Xinjiang leven 62% Han, 38 % minderheidsgroepen en maar 12 % Oeigoeren.

Minderheden in Urumqi

In de bazaar

In 1945 maakten Han en Oeigoeren 6,2 % en 82,7 % uit van Xinjiangs bevolking die toen 3,6 miljoen bedroeg. Van 1957 tot 1967 vestigden zich twee miljoen Han in Xinjiang zodat de percentages veranderden tot 40 % tegenover 48 %. In 2008 telde Xinjiang een bevolking van 21 miljoen, waarvan 8,3 miljoen Han en 9,8 miljoen Oeigoeren. Voor 1945 woonde 75 % van de bevolking in het zuiden; nadien met de aankomst van de Han verschoof het zwaartepunt naar het noorden.

Er is een wetenschappelijke studie over 417 migranten van buiten Urumqi en ook bij 171 Urumqi-autochtonen. Bij de migranten betrof het 77 % Han en 18 % Oeigoeren. Zowel bij de migranten als de autochtonen zijn er iets meer mannen dan vrouwen, de gemiddelde leeftijd in beide categorieën bedraagt 32 jaar. Het aandeel analfabeten is in beide groepen vrij gering, maar het aantal migranten geeft de indruk minder geschoold te zijn met 40 % tegenover 68 % die een hoger diploma op zak hebben bij de autochtonen.

Er werd naar tewerkstelling gevraagd waarbij drie categorieën onderscheiden worden: kleinhandel (van elektronica en messen tot straatventers), de diensten (slotenmakers, schoenpoetsers tot taxibestuurders) en professionelen (dokters, ingenieurs, business lui). Ook daar vrij grote gelijkenissen behalve dat autochtonen drie maal meer kans hebben om in een professionele baan te belanden. Een Oeigoer die school loopt in Urumqi, is quasi zeker er werk te vinden. Han-migranten bevinden zich proportioneel meer in de kleinhandel, de Oeigoer-migranten tref je dan weer meer aan in de diensten. Migranten hebben ook dubbel zoveel kans om in de informele sector terecht te komen, zo blijkt. Bij de migranten betreffen de Han voor 81% te komen uit andere provincies; bij de Oeigoeren komen ze voor 71 % uit het zuidelijk deel van de eigen provincie en zelfs voor 40 % uit Kashgar. Wat de inkomens van de migranten betreft, vallen 3 categorieën te onderscheiden: werkgevers, werknemers en zelfstandigen. Bij de werknemers en de zelfstandigen hebben de Oeigoer-migranten een hoger inkomen dan de Han-migranten, terwijl deze dan op hun beurt een hoger inkomen hebben in de categorie werkgevers. Oeigoer- migranten die als professioneel werken, verdienen 43 % meer dan hun Han-collega’s. In de kleinhandel verdienen de Oeigoeren echter 68 % minder dan de Han. Zij bieden naar verluidt een grotere variëteit aan van waren gaande van schoenen tot elektronica terwijl de Oeigoer-collega’s goedkopere waren aanbieden als messen, snacks en toeristische zaken. In de diensten verdienen de Oeigoeren dan weer meer dan de Han. Eerstgenoemde werken voor 80 % in restaurants, waar goed mee verdiend wordt. De Hannen zijn meer verspreid in verschillende sectoren, ook met lage betaling. Kortom deze studie wijst uit dat het makkelijk sjabloon dat ingeweken Han-migranten de Oeigoeren wegdrukken als verklaring van de verhouding tussen de twee grootste gemeenschappen zeker moet herzien worden door een meer genuanceerde benadering.

Bronnen:

City profile, Urumqi; Wen Dong & Xiaolei Zhang, Xinjiang Institute of Ecology and Geography, Chinese Academy of Sciences, South Beijing Road, Urumqi 830011; in Cities, Elsevier, Cities 28 (2011) 115–125

Urban-Rural Income Disparity and Urbanization: What is the Role of Spatial Distribution of Ethnic Groups? A Case Study of Xinjiang Uyghur Autonomous Region in Western China; Huhua Caoa; Department of Geography, University of Ottawa, in Regional Studies, Routledge, 09 March 2010

Migration and Inequality in Xinjiang: A Survey of Han and Uyghur Migrants in Urumqi; A Howell & C. Cindy Fan,  Department of Geography, University of California, Los Angeles, Eurasian Geography and Economics, 2011, 52, No. 1, pp. 119–139.  © 2011 by Bellwether Publishing

Zie ook CNTV:

Rediscovering China (27 min)  Urumqi over buitenlanders die er leven

Qianmen op de achtergrond

De Qianmenstraat dateert van 600 jaar geleden toen Peking de hoofdstad werd van de Mingdynastie. De buurt was de volksbuurt bij uitstek met winkels, restaurants, badinrichting, filmzaal en zelfs bordelen…Volgens een rapport uit 2005 van de “Chinese Academie voor wetenschappen” was de buurt verworden tot een typische achterbuurt: er woonden 45.000 personen per km²; vele gebouwen waren gevaarlijk ook voor de brandveilgheid; er was een tekort aan water, elektriciteit, hygiëne; namaak vierde hoogtij en vele migranten leefden er met minder dan 8 yuan per dag. In het kader van de Olympische Spelen besloot de stad Peking om 300 stadsdorpen en stadsgezichten te verfraaien en her in te richten. De Qianmenbuurt zou als één van de eerste aan bod komen. Een multidisciplinair team werd gevormd dat de renovatie zou sturen en het was expliciet de bedoeling de aard van de buurt te behouden, maar dan met het nodige moderne comfort en zonder overbevolking.

Met de Olympische Spelen werd reeds een beperkt gedeelte van het gerenoveerde deel terug opengesteld. In 2009 volgde het grootste overblijvende deel. Toen

Xianyukou: de heropening

bedroeg de kost van renovatie-en verhuisvergoedingen al 13 miljard yuan. Volgens cijfers van de stedelijke overheid werden 75 % van de gebouwen langs de Qianmenstraat behouden; één vierde werd herop gebouwd. De Zhengyang-triomboog werd hersteld; de voormale 816 meter lange keizerlijke weg werd verkeersvrij, maar met het terug in dienst stellen van de trolleytram. Het operahuis, badhuis en de tempels werden eveneens hersteld zoals de talrijke hutongs en koertjes. Onder de keizerlijke weg kwamen de 17.000 meter noodzakelijke buizen en bekabeling voor de nutsvoorzieningen.

Vorige week werd nog de renovatie van Xianyukou ingehuldigd. Xianyu betekent verse vis. De straat ligt tegenover de bekende winkelstraat Dashilan, ook Dazalan genoemd. Dashilan heeft sommige van China’s oudste merken als Tongrentang (geneesmiddelen), Neiliansheng (schoenen) en Ruifuxiang (zijde). Mao zei zelfs dat Ruifuxiang en Tongrentang 10.000 jaar lang moesten bewaard worden. Andere bekende trekpleisters zijn een filmmuseum-café, de Zhang Yiyuan theewinkel en een winkel van messen en scharen. Xianyukou aan de overkant is de straat bij uitstek van bekende restaurants en eetstalletjes. Bij de bekende restaurants horen Quanjude en Bianyifang, beiden bekend voor gelakte eend. Jinfang Snacks heeft een rijk assortiment aan traditionele

Lekkernijen

Peking snacks. Het”Tian Xing Ju”- restaurant is dan weer gevierd voor zijn recepten van gestoomde levers. Quanjude kreeg sedert 2008 tweeduizend klanten per dag: één vierde meer dan voor de reovatie. De Qianmenstraat ontvangt dagelijks 150.000 toeristen en stadsbewoners die inkopen doen. De planners hebben eveneens geëist dat 70 % van de initiatieven Chinees moet blijven en dat 30 % buitenlands mogen zijn: recentelijk opende H&M, Nike en Zara er een vestiging. Bij de Chinese merken horen Li Ning en Hongqu. Voor het behoud van de 38 oude merken trekt het district jaarlijks een fonds uit van 10 miljoen yuan. Het oude Xinghuayuan-badhuis met de marmeren wanden wordt omgevormd tot hotel. Zijn de autoriteiten geslaagd in hun opzet om een evenwicht te vinden tussen oud en modern of is dit een Chinese vorm van Disneyficering, zoals sommigen beweren. We laten aan de lezer (en bezoeker) het oordeel. Het verschil tussen de groezelige buurt van vroeger en de opgepoetste, om niet te zeggen deftige, uitstraling van nu is opvallend.

Zie ook diapresentatie heropening Qianmen-buurt; CNTV over heropening Xianyukou

Iedereen die het abc van de Chinese revolutie kent, weet dat te Yan’an de lange mars ten einde liep. In deze kleine stad van toen amper 30.000 personen waren 100.000 troepen gestationneerd en deze moesten gevoed worden niettegenstaande een blokkade van zowel Nationalisten als Japanners. De oplossing werd gevonden in het omvormen van de bosgrond tot landbouwgrond. Honger werd vermeden, maar de bosgrond werd gedecimeerd en in de zestiger jaren werd zelfs geteelt op de toppen van de bergen. 77 % van Yan’ans grondgebied leek een bruine schil die afpelde na hevige regelval en waarvan de greppels vol slijk waren.

Terug groen ipv geel-bruin

Ondertussen is veel veranderd sedert begin deze eeuw de politiek startte om landbouwgrond om te vormen tot bosgrond. De stad was de eerste om deze door te voeren en sedert 1999 werden meer dan 600.000 ha teruggegeven aan de natuur. Het typisch gele Loessplateau dat de helft van de oppervlakte uitmaakt, werd op tien jaren terug groen. De jaarlijkse regenval groeide met 20 % aan. Het slib verminderde met de helft en er zijn nauwelijks nog zandstormen. In de praktijk gaat het zo dat de schaduwrijke zijde van de heuvels beplant worden met bomen voor de houtsector en de zonnige kant met fruit-of toch economisch renderende bomen. Dit varieert van appels over esdoorn, dadels, kastanjes en walnoten. Momenteel leveren de 200.000 ha appelboomgaarden meer dan 2 miljoen ton appels op. 80 % van de boeren hebben 2 soorten dergelijk inkomen. Momenteel verdienen ze zelfs het meest de de provincie (Shaanxi). Sommige boeren verdienen vele malen wat stadsambtenaren verdienen.

Fruit

De 48-jarige Wang Yufu uit het dorp Houkongjiagou verdient 200.000 yuan met zijn appel boomgaard, viermaal zo veel als een ambtenaar. Vroeger leefde hij van het kweken van graan en geiten. In 1986 mobiliseerde het bestuur de boeren om hun percelen om te vormen voor de fruitteelt. Oorspronkelijk was er veel weerstand maar iedeeen wou hetwel eens te proberen op 10 à 20 are. Het stadsbestuur zond landbouwtechnici om te helpen. Na vijf jaren begonnen de bomen fruit te dragen. Een boom kan 100 yuan appels voortbrengen, duidelijk meer dan de traditionele manier van boeren. In 1994 gaven alle boeren het kweken van granen op ten voordele van het fruit. In zijn dorp hebben 10 van de 13 gezinnen een auto. De overschakeling kwam ook de tewerkstelling ten goede want om één ha te onderhouden zijn tien helpers nodig.

In het kanton Luochan heeft de Japanse corporatie Itochu geïnvesteerd in de boomgaarden, wat de toegevoegde waarde de hoogte deed ingaan. Dezelfde Japanners die tijdens de oorlog Yan’an tien maal bombardeerden. Op de weg naar Luochan is overigens een groot genouw in opbouw in de vorm van een appel: “Het World apple trading centre”. In het kanton Liulin met zijn meer dan 3000 ha fruitbomen probeert burgemeester Cao Yaxiong gedaan te krijgen dat zijn appelboomgaarden het biologisch certificaat krijgen, waardoordeze appels meer waard worden.

Groene energie

De fruitbomen zijn één kant van de medaille; het kweken van zeugen is de andere kant van een ecologisch recycleerpatroon. De uitwerpselen van de varkens worden ook gebruikt als brandstof en dit reduceert het gebruik van brandhout. Deze varkens garanderen overigens de boeren een inkomen in geval een natuurramp de oogst zou teniet doen. Vorig jaar had de stad Yan’an 439 miljoen geïnvesteerd in de bouw van 125.000 methaantanks die schone energie leveren aan 35 % van de rurale bevolking. Zo bespaart een boerengezin 2 ton steenkool door het gebruik van biogas. Het kanton Wuqi heeft met zijn 133.000 ha seabuckthorn-bomen geen gebrek om energie te winnen uit biomassa Dit is ook het geval met het kanton Huanglong dat met zijn bijna 200.000 ha woud een biomassa-stock heeft van 180.000 ton. Wanneer de tijd rijp is zijn zowel Wuqi als Huanglong van plan samen te werken met Wuhan Kaidi Electric Power om vloeibare en vaste biobrandstoffen te ontwikkelen. Het kanton Ansai tenslotte heeft een jaarlijkse periode van 2.379 uren zonnenschijn. Het kanton betoelaagt het 60 mW opwekkend zonnestation van Jiangsu Green Power Photovoltaic. Jaarlijks wordt 300 miljoen kwh voortgebracht. Wuqi en Huanglong zijn overigens ook van plan met zonne-energie te gaan werken en dit te beginnen met zonnepanelen op de daken. Yan’an is het levend bewijs dat rood en groen niet afgescheiden hoeven te zijn, maar integendeel best kunnen samengaan

Bron: China Today

Zie ook CNTV over het toenmalige Yanan aflevering 1 , aflevering 2 (telkens 29 min, franstalig)

HST verlaat station Wuhan

Hoewel Wuhan centraal gelegen is, geraakte het wat op de achtergrond tijdens de twee eerste decennia van de hervormingen. Na het opmaken van plannen voor het westen en de modernisering van het noord-oosten volgden ook stimuleringsplannen voor de centrale gebieden. Ondertussen stegen de lonen in de kustgebieden en trekken vele ondernemingen landinwaarts. Dan komt Wuhan in het vizier wegens zijn centrale ligging zowel op de Yangtze rivier als op het spoorwegnet. De supersnellle trein verbindt in vier uur al Wuhan met Kanton . Straks volgt de snelle treinverbinding met Shanghai. Aan de logistieke positie wordt duidelijk gewerkt. Tegen 2012 moet het supersnelle treinnet afgewerkt zijn met ook verbindingen van vier uur naar Peking en naar Chongqing. Momenteel zijn vijf van de 8 metrolijnen in aanbouw. Het aantal bouwsites dedraagt 5000. De luchthaven bouwt een derde terminal en moet de vierde drukste worden in China.

Containers in Yangluo-haven

De gevolgen blijven niet uit. Het aantal Fortune 500-ondernemingen steeg enkel gedurende de laatste 5 jaren van 60 tot 81. Tijdens dezelfde periode groeide het bedrag aan buitenlandse investeringen aan tot 13 miljard $  of een jaarlijkse verhoging met 13 %. Vorig jaar werd ook een record van 50 miljard yuan aan binnenlandse investeringen genoteerd. Wanneer Ikea dat in 2006 weigerde een filiaal te openen,  hoorde dat de supersnelle trein de stad zou aandoen, openden ze er hun tweede grootste verkoopscentrum wereldwijd. De lonen in Centraal-China liggen 30 % lager dan in de kustgebieden. Geen wonder dus dat van de binnenlandse investeringen bijna drie vierden uit deze oostelijke gebieden kwamen. In de Wuhan Economic and Technological Development Zone vestigden zich na Midea en Haier’s nu ook Gree Electric Appliance. Peugeot-Citroen die zijn intrede deed in 1992, besloot recentelijk er een derde fabriek te bouwen die de productiecapaciteit van 450.000 wagens in 2010 wil optrekken tot 750.000 in 2015. Bedoeling is duidelijk via Wuhan door te stoten naar derde-en vierdelijnssteden in het binnenland. Wuhans BRP dat in 2005 200 miljard yuan bedroeg, overtrof reeds de 500 miljard in 2010 en het bestuur wil dit nogmaals verdubbelen tegen eind 2015 tot 1000 miljard yuan.

Zicht op oostelijk meer-hightechzone

Voor de toekomst mikt burgemeester Tang Liangzhi vooral op geavanceerde nijverheid, high-tech en moderne diensten. Hij wil vooral dat de geneesmiddelen tot een nieuwe industriële peiler uitgroeien die gevoed wordt door Wuhans talentenpool van meer dan één miljoen universitairen. In de Wuhan National Bioindustry Base groeide deze nijverheid vorig jaar met 23 % om 24 miljard yuan te bereiken. Tegen 2015 zou dit tot 100 miljard moeten bedragen. Phizer maakte vorig jaar in oktober bekend er een O&O-centrum te willen openen. Baas Jeffrey Kindler zegt dat niet enkel de kwantiteit van opgeleiden er is, maar de kwaliteit staat juist onder het niveau van Peking en Shanghai. Daar vind je amper een universitair die nog wil werken onder de 5000 yuan per maand, beweert hij. Daar kan je meer mee aanvangen in Wuhan. Het voormalige BGI, gekend als Beijing Genomics Institute kiest ook Wuhan uit om de uitvindingen die BGI deed de afgelopen 10 jaren, te commercialiseren. Het bedrijf investeerde reeds 500 miljoen om in Wuhan een innovatiecentrum te bouwen. In de toekomst zullen nog 10 miljard volgen. Vanuit Wuhan kan de kwaliteit van de geneesmiddelen snel ter plaatse zijn. Vele van de sollicitaties voor het nieuwe Wuhanfiliaal komen van personen die vroeger in de oostelijke kustgebieden werkten, maar oorspronkelijk uit Centraal China afkomstig waren en dus naar hun heimat willen terugkeren  (Bron China Daily Europe)

Zie ook site Wuhan CBD met filmpje;  zie ook franstalig CCTV over Wuhan laatste 100 jaar

Zhabei-district met kreek als zuidgrens

Zhabei betekent letterlijk benoorden de vloedsluizen en de wijk ligt benoorden de Suzhoukreek. Shanghai dankt zijn opgang aan de nijverheid die zich aan de monding van de Suzhoukreek in de Huangpurivier kwam vestigen. In de twintigste eeuw startten zakenlui het “Zhabei Engineering Bureau” dat begon met de aanleg van wegen, bruggen en commerciële faciliteiten op de noorderoever.  De “Commercial Press” kwam zich vestigen op Baoshan Road. Reeds in 1932 had de uitgeverij 8000 titels uitgegeven. Tientallen andere persorganen en drukkerijen plus een tiental filmproducenten zouden volgen, met intellectuelen in hun kielzog. Youyicun op Tiantong Road was China’s eerste bioscoop. Het Shanxi-theater dat in Russische stijl gebouwd werd op de Noord-Shanxiweg, was een eerste poging tot modernisering van het traditionele Chinese theater.

Commercial Press in 1920

Na de bevrijding werd de buurt het centrum voor de gemechaniseerde nijverheid: het was ook daar waar China’s eerste bulldozers werden gemaakt. De eerste koudwalserij, de eerste industriële stoomketel en het eerste ontwerp voor een kerncentrale: het kwam allemaal uit die buurt. Met de hervormingen in de stad trokken de nieuwe nijverheden naar speciale zones. De Suzhoukreek stonk verschrikkelijk midden de negentiger jaren: je ging er liefst zo vlug mogelijk weg. Shanghai vatte het plan op de rivier schoon te maken en na 15 jaar reiniging waaraan 14 miljard besteed werd -overigens met toelagen van de “Asian Development Bank”-  is het water terug relatief zuiver. Sedert de expo varen terug bootjes van Moganshan (4,5 km verder in een ander district) tot aan de monding in de Huangpu. De tientallen  ateliers trokken weg uit Moganshan en nu vormt de buurt een centrum voor kunstenaars dat wedijvert met Dashanzi in Peking. Vermelden we nog dat Zhabei doorkruist wordt door heuse bovengrondse stadsautosnelwegen en eveneens het noordstation op zijn grondgebied heeft.

Plannen

Bocht in de kreek nu

Begin deze eeuw duidde Shanghai Zhabei aan als een nationale pilootzone voor de omvorming van de dienstensector; als een zone die zich specialiseert in HR en tenslotte als een basis voor de computerindustrie. Een maand na de wereldexpo werd het stedenbouwkundig plan voor de buurt rond de bocht van de Suzhoukreek openbaar gemaakt. De ambitieuze blauwdruk omvat “drie strategiën, drie kiemen van hoop, twee horizontale -en één vertikale as“. De drie strategiën draaien rond orientatiepunten, milieubehoud en cultureel erfgoed. De twee projecten zijn het Suzhoukreek-bochtblok – een gemengd commerciële-, culturele-, woon- en zakenbuurt – en ook de “Joy-city” een gemengd handels- en ontspanningscentrum. De drie ‘kiemen van hoop’ (het Joyplantsoen, zakenpark en Suzhoukreekpark) worden binnenkort geplant. De twee horizontale assen staan haaks op de 4,7 km lange rivieroevers: de ene is een ecologische corridor met toeristische trekpleisters, terrasjes en dokken voor de cruises. De andere is een groene laan met diverse publieke voorzieningen.

Subpolen

10 jaren geleden was de “Shibei”-zone een gebied met vervuilende nijverheid. In 2003 wou de overheid deze omvormen tot een zone die initiatieven propageerde op het gebied van nijverheid en diensten: daar kwamen onder meer op af Kohler (China) Investment, Huanda Computer Technology en Jing’ao Solar Energy. In 2008 werd deze “Shibei Hi-Techzone” deel van het “Zhangjiang National High and New-Technology Industry Development”-zone die gespecialiseerd is in high-tech fabricage. Ook daarmee was het bestuur echter niet tevreden. Volgens de stad zou de Shibeizone een “intelligent business district” moeten worden waar 10 “cloud computing projecten” terecht kunnen en dit met een investering van 3 miljard yuan: deze moeten dienen voor volksgezondheid, onderwijs, administratie, transport, nijverheid, financiën, cultuur, wetenschap & technologie, elektriciteit en kmo’s.

Oriental Global Headquarter

Niet ver van de Shibeizone liggen de “Oriental Global Headquarters” een hoogbouw-cluster, gebouwd op het terrein van een oude fabriek. Het gaat om 62 gebouwen van 23 Chinese architecten maar wel in diverse Europese stijlen, met een knipoog naar de Bund. Het graveerwerk aan de granieten gevels duurde tien jaar. Hier huist nu een trendy zakengemeenschap die geniet van een Europees aandoende luxe. In mei 2010 waren er 140 diverse zaken geregistreerd met een geregistreerd kapitaal van 2,05 miljard yuan, 150 miljoen $ en 5 miljoen HK $.

Uniek van opzet lijkt de HR-zone met de “Shanghai Talents Tower”. In zijn rush naar modernisering is Shanghai op zoek naar talent en dus de geschikte plek voor “Human Resources”. De speciale HR-zone werd in november ingehuldigd. Voorlopig vonden 47 HR-ondernemingen er een stek, meer call-centra en back-officediesten worden verwacht. Het district wil tegen 2015 duidelijk als een HR-lokomotief fungeren in Shanghai.

Van de vele commerciële polen blinkt “Daning Internatonal Plaza” uit door zijn kunstzinnig opzet. De ontwerpers speelden met de

Daning Int Plaza

bouwvolumes van de 15 gebouwen die van 3 tot 19 verdiepingen tellen, de ruimte wordt afgewisseld met 11 grote of kleine plantsoenen en dit langs een 2 km lange voegangersstraat met straatbeeldhouwwerken en 1500 parkings. De Plaza telt hotels, restaurants, burelen die ‘s avonds ook met gevoel voor kunst verlicht worden: als het ware SOHO achterna.  Een dertigtal architecten- en reclamebureaus kwamen zich reeds in de buurt vestigen.

In Zhabei bevinden zich ook “Shanghai Circus City” met een honderdtal artisten en eveneens “ERA-Space Travel” die een spectakel voorstelt dat een combinatie inhoudt van multimedia en acrobatie. Zo belanden we naadloos

Plan multmedia-vallei

bij de “Shanghai Multimedia Valley” die 100 are groot is met 60.000 m² vloeroppervlakte. Het gaat om een initiatief van Zhabeis districtbestuur en “Qinghua Science and Technology Park”: bedoeling is een allesomvattende basis voor de multimedia te zijn en dit van testen, incubatie, diensten voor start-ups tot en met de verkoop. Tussen de diverse subpolen in Zhabei liggen kleinere- of grote groene ruimtes (bv Daning Lingshi Park), theehuizen, kunst– en klassieke winkeltjes, het Zhongyang meer, een indoor tropisch woud,  Chinese operas….en uiteraard de in eer herstelde Suzhoukreek. In de plaats van de arbeidersklasse uit de vorige eeuw is hier nu een publiek aanwezig van kunstenaars en avant-garde technici. De brug tussen oud en nieuw is gelegd.

Bron: China Today, Website Zhabei

Lees ook: Suzhoukreek wordt marina-visitekaartje

Zie ook CNTV-reportage over Suzhoukreek vroeger en nu  (27 min)