Eerste steen van de toekomst

Als geschenk voor het 30-jarig bestaan van de economische zone kreeg Shenzhen van de regering een nieuwe titel. Voorheen was Shenzhen “Een centrale stad in Zuid-China”. Sedert deze week decreteerde de regering Shenzhen als “Een nationaal economisch centrum” en “Een stad van globaal kaliber inzake uitwisseling van cultuur, economie en technologie”. Verwacht wordt dat Shenzhen z’n rol voortzet om de gehele regio mee vooruit te trekken. Xu Chongguang, vicedirecteur van de Stedelijke Planning, legt uit dat de stad in oktober 2006 reeds de plannen opstelde waarbij de stadsuitbreiding beperkt wordt, maar op een meer duurzame manier geschiedt. Bij de rigide doelstelling behoorde het beperken van de bebouwde oppervlakte tot 890 km², de helft van de totale oppervlakte en ook het beperken van de permanente bevolking tot 11 miljoen, 22 % meer dan de huidige 9 miljoen. De regering verwacht van haar kant dat de stad de banden met Hongkong aanhaalt, prioriteit verleent aan openbaar en groen vervoer en milieuvriendelijke en duurzame huisvesting biedt met kwaliteitsvolle openbare diensten, ook voor lage inkomens. Merkwaardig is dat niet iedereen in Shenzhen tevreden is met de evolutie gedurende de laatste jaren. Partijsecretaris Xu Rong zei nog tijdens de feestelijkheden dat andere steden Shenzhens model willen kopiëren omdat het BRP groeide van 196 miljoen in 1979 tot 820 miljard yuan vorig jaar. Anderzijds zegt Tan Gang, vicevoorzitter van de partijschool, dat de groeivoeten de laatste jaren onder de 10 % lagen en dus lager uitvielen dan het nationale gemiddelde. Shenzhen bestudeerde op zijn beurt de ervaringen van Beijing, Shanghai en Tianjin en hieruit kwamen nieuwe plannen voort die het nijverheidspatroon willen omvormen in de richting van opkomende nijverheden.

Winnend plan voor Qianhai

Op lange termijn worden twee centra gebouwd in het kader van Shenzhens internationale rol. In Qianhai wordt samen met Hongkong een dienstencentrum gebouwd en ten westen van Shajing benoorden de luchthaven een highendfabrieksbasis die terzelfdertijd zal fungeren als regionaal handelscentrum. Meer details over het laatste project volgen pas volgend jaar. Wat het samenwerkingsproject met Hongkong in Qianhai betreft, is reeds meer geweten. Daarin wordt op 15 km² 40 miljard yuan geïnvesteerd, opdat  de zone een combinatie zou worden van een kuststad langs het water en een Chinees Manhattan. De zone zal financiële diensten, logistiek, technologie, telecom en media-initiatieven huisvesten. De stad verwacht dat de zone tegen 2020 voor 150 miljard yuan voortbrengt. Uit 62 deelnemende architectenbureaus heeft het bureau James Corner Field Operations uit New York de prijs voor de heraanleg van Qianhai gewonnen. Het ontwerp voorziet vijf corridors die het Nanshandistrict onderverdelen in subdistricten met eigen architecturale stijlen en openbare functies. Het ecologisch gebruik van water met recyleren loopt als een rode draad doorheen het project.

Op meer korte termijn zal Shenzhen 100 miljard investeren in 60 grote projecten. Zo’n 20 miljard hiervan wordt nog dit jaar besteed. Het gaat volgens burgemeester Xu Qing over projecten op het vlak van onafhankelijke innovatie, nijverheidsontwikkeling, sociaal welzijn, stadsvernieuwing en infrastructuur. Bij de projecten zijn er zes wegenprojecten om het verkeer tussen de districten te verbeteren. Deze week werd eveneens begonnen met drie ziekenhuisprojecten, die samen 12.000 bijkomende bedden zullen opleveren. De stad plant voorts drie waterreservoirs om de waterbedeling rond Gongming te garanderen. Ook werd de bouw opgestart aan drie havenaanlegplaatsen van 50.000 ton.

Shenzhens ondernemingen participeren mee in de investeringsgolf die de stad meer kwalitatieve nijverheden moet opleveren. Telecomfabricant ZTE investeert 160 miljoen in een 3G-laboratorium op basis van China’s eigen TD-SCMD-signaal; BYD investeert 23 miljard voor onderzoek in ‘distributed power’; Salubris Pharmaceuticals Co 780 miljoen in een geneesmiddelenbasis en Shenzhen H&T Intelligent Control Co 235 miljoen in een aantal vestigingen. Om de werknemers te kunnen blijven houden, werkt het stedelijk bestuur voor Bouw en Huisvesting samen met ’s lands grootste vastgoedontwikkelaar Vanke om 4000 volkswoningen te bouwen in Longhua. De totale kost van deze bouw bedraagt 760 miljoen. Staatsonderneming China Merchants investeert 30 miljard in de algehele ontwikkeling van sommige stadsdelen. De havengroep Shenzhen Yan Tian Port Holdings zal 3,8 miljard besteden voor een nieuwe containerterminal in het westen van Shenzhen. Al bij al een vrij functionele mengeling van overheidsplanning en marktinitiatieven.

Foto’s zie skyscraperlife,   china.org,  dossier Beijing Review, dossier Volksdagblad

Bekijk discussieuitzending Dialogue

Prefectuur Qamdo (Chamdo)

De prefectuur Qamdo (ook Chamdo) ligt in Oost-Tibet en was de eerste stad in Tibet die het Chinees leger bevrijdde. Tijdens de laatste decennia heeft het onderwijs zich snel ontwikkeld. Momenteel zijn alle leerlingen van schoolgaande leeftijd uit de landbouw- en herdersgebieden gedekt door de politiek van gratis voeding, inwoonst en leergelden. Nu tellen de 529 scholen 107.626 studenten. In het lager onderwijs is 98 % van de leerplichtigen ingeschreven; in het lager middelbaar is dat 90 % maar het hoger middelbaar slechts 26 %. Er wordt onderwezen in zowel het Tibetaans als het Chinees.

Voor 1950 was er geen ziekenhuis. Momenteel is er een combinatie van Chinese, Tibetaanse en westerse geneeskundige instellingen. De medische zorg in de landbouw- en herdersgebieden wordt betoelaagd door de overheid à rato van een jaarlijks gemiddelde van 180 yuan per persoon. In 2009 alleen al werd hieraan 50 miljoen yuan besteed. Door de vooruitgang van het gezondheidssysteem verhoogde de gemiddelde levensverwachting van 35,5 jaar voor de bevrijding tot 67 jaar nu; de bevolking nam toe van 254.000 in 1959 tot 641.000 nu.

Zicht op de stad

Grote inspanningen gaan naar de ontwikkeling van de cultuur: bijvoorbeeld werden de Repadans in het kanton Denqen, en de Gorchomkringdans en de Shinzedans in het kanton Mangkam opgenomen op de Staatslijst van het Cultureel Erfgoed. Op het vlak van de prefectuur zijn er acht culturele centra, één centrum voor volkskunst, een bibliotheek, op kantonvlak zeven culturele stations en nog 22 boekenwinkels in het landelijk gedeelte.  De televisie dekt 80 % van het gebied. Statistieken tonen dat er 496 godsdienstige sites zijn met 13.695 lama’s en nonnen.

Het lokaal bestuur promoot sterk de vorming van het personeel. Eind 2009 waren 7953 personen opgeleid als manager of expert: daarvan is 74 % van de etnische minderheden en de helft vrouwen. Op milieuvlak loopt het project om van landbouwgrond opnieuw bos- of weidegrond te maken. Weides nemen 5,4 miljoen ha in, bossen 3,7 miljoen ha: samen 34 % van het totale gebied. Qamdo telt twee natuurgebieden van nationaal niveau, één dito bospark en één natuurgebied van regionaal niveau. Op sociaal vlak breidt het systeem van de sociale zekerheid zich uit. Er is een minimumuitkering voor arme stedelingen en ruralen. De uitkering van pensioenen bereikt 100 %. Tot nu toe werden 20 bejaardenhomes gebouwd en vier buurtdienstencentra.

Straatbeeld

Qamdo heeft reeds een moderne industriële structuur met 72 sectoren. De totale productie bedroeg vorig jaar 5,79 miljard yuan, waarvan 2,196 miljard landbouwproductie. Vermits het gebied tussen bergen en valleien ligt, is een goed transportnet noodzakelijk. De totale investeringen hiervoor bereikten  4,14 miljard tijdens het elfde vijfjarenplan. Tijdens de vier eerste jaren hiervan werden 206 wegprojecten uitgevoerd. Nu telt de prefectuur 9164 km aangelegde wegen. Ongeveer 72 % van dorpen en gemeenten is bereikbaar via de weg. Dit moet 100 % worden tijdens het twaalfde vijfjarenplan. Qamdo, dat talrijke toeristische troeven heeft, trok in 2009 300.000 toeristen aan met in totaal een inkomen van 190 miljoen yuan. Door het beter transport zal dit nog aangroeien. Vermelden we nog dat 80 % van de raadsleden in de Volkscongressen van de etnische minderheden is. In Qamdo kennen ze het verschil tussen een systeem zonder mensenrechten, zoals voordien, en een met.

De stad voor de hervormingen

De speciale economische zones werden in 1980 opgericht om buitenlandse investeringen aan te trekken, de export te vergroten en de assimilatie van nieuwe technologie te versnellen. De gekozen gebieden lagen ver van Peking en dicht bij gebieden die een verleden hadden van contact met de buitenwereld, zoals Guangdong en Fujian. De keuze van Shenzhen was strategisch, omdat het juist tegenover Hongkong ligt: het was toen een vissersdorpje zonder één verkeerslicht. Van de vier oorspronkelijke speciale zones mocht Shenzhen het verst gaan bij het exploreren van vernieuwingen.

In 1981 vertegenwoordigden de vier al 60 % van China’s buitenlandse investeringen. Shenzhen alleen al had 50 %; de anderen elk ongeveer 3%. Tegen 1985 hadden de vier zones 1,17 miljard $ aangetrokken of één vijfde van China’s totaal. Terwijl het nationale BNP tussen 1980 en 1984 met 10 % per jaar steeg, groeide Shenzhen met een fenomenale 58 %, gevolgd door Zhuhai (32%), Shantou (9%) en Xiamen (13%).  Shenzhens economie groeide 6 keer en deze van Zhuhai 3 keer. Gezien het succes besloot China ook 14 kuststeden te openen naar de buitenwereld met een voorkeurspolitiek. In 1988 werd het eiland Hainan erkend als speciale economische zone en in 1990 volgde het Pudongdistrict in Shanghai. Dit werd in 1992 nog verder opengetrokken naar grensgebieden en hoofdsteden van provincies of autonome regio’s. Toen Deng in Shenzhen zijn ideologisch testament uitsprak in 1992 waren de speciale zones nauwelijks nog speciaal.

Gezien Shenzhens ontwikkeling al de andere in de schaduw laat, is het nuttig deze evolutie van naderbij te bekijken. In 1981 schonk de provincie Guangdong Shenzhen dezelfde politieke status als de hoofdstad Kanton. In 1988 werd deze zelfs opgetrokken tot het provinciale niveau voor wat economische planning betreft. Daarnaast moest Shenzhen de eerste 10 jaar geen belasting betalen, noch aan de centrale regering, noch aan de provincie.

Herdenking Dengs bijdrage in straatbeeld

De autoriteiten van de speciale zones stelden een minimumloon in; de permanente en de meeste contractuele arbeiders kregen een betere sociale zekerheid dan voorheen gebruikelijk in China. Migranten begonnen toe te vloeien: tegen 1989 waren er reeds één miljoen in de stad.

Bovendien heeft Shenzhen een balans behouden tussen buitenlandse investeringen en binnenlandse. In 1985 waren van de 409 industriële projecten meer dan 70 % met binnenlandse linken. Tien jaar later bereikte het aantal binnenlandse projecten 1400, terwijl het aantal joint ventures steeg tot 9000. Dit naast elkaar functioneren bleek goed voor het verspreiden van technologie. Reeds in 1985 vertegenwoordigde Shenzhens productie van televisies en radiocassetterecorders één zesde en één derde van ’s lands totaal. Tegen 1998 nam Shenzhens productie van floppy disks 14 % in van de wereldproductie, 6,2 % van de pc-moederborden, 8 % van de harde schijven en 10 % van de magnetische koppen. Op de binnenmarkt vervaardigde Shenzhen 70 % van de LCD’s, 33 % van de gsm’s, 30 % van de pc’s en 85 % van de floppy disks. Tegen 1998 vertegenwoordigde high tech 40 % van Shenzhens nijverheidsproductie. Veel ondernemingen  genieten internationale bekendheid, zoals Huawei, ZTE, Tencent en BYD. Terwijl China Japan voorbijstak wat het aantal patenten betreft, staat Shenzhen binnen China nog altijd op kop van alle Chinese steden met 2480 patenten.

Het succes van Shenzhen en de aantrekkingskracht om buitenlands kapitaal aan te trekken, heeft ook te maken met een relatieve onafhankelijkheid op economisch vlak en dus een directe toegang van de buitenlandse investeerders tot de beslissers. De resultaten laten zich dan ook gelden bij de export: in 2006 en 2007 was Shenzhen verantwoordelijk voor 14 % van China’s export, waarbij de stad het 15e jaar naeen China’s topexporteur was. In de beginjaren waren Hongkong en Macao de belangrijkste bronnen van ‘buitenlandse investeringen’. Tegen 2008 kwam de toevloed uit 82 landen, waarbij er 148 ondernemingen zijn uit Fortune’s top-500. Zo’n 60 % van de nijverheidsproductie en export is afkomstig van buitenlandse investeerders.

Stadsbeeld nu 's avonds

Deze duurzame toevloed van buitenlandse investeringen en toename van buitenlandse handel hebben een belangrijke economische structurele verandering teweeg gebracht. Het aandeel van de primaire sector tuimelde van 37 % in 1978 over 4,1 % in 1990 tot 0,1 % in 2007. De secundaire sector groeide van 20 % in 1978 tot 50 % in 2007. Bij de tertiaire sector nam het cijfer toe van 42 % in 1978 tot 49 % in 2007. Bij de start van het 11e vijfjarenplan waren de 4 peilers van Shenzhens industrie: hightech, logistiek, financiën en de culturele nijverheden. Shenzhens BNP, dat in 1981 0,9 % bedroeg van dat van Hongkong, nam tegen 2005 reeds toe tot 34 %. Het BNP per hoofd nam in vergelijking met Hongkong op zijn beurt toe van 11 % tot 28,5%.

Premier Wen Jiabao riep dit weekend op verder te gaan op de ingeslagen weg van de hervormingen, maar zei dat deze dreigen teniet te gaan zonder meer politieke hervormingen. Nog zeer recentelijk werd Shenzhens voormalige burgemeester van zijn lidmaatschap van de Communistische Partij ontheven, nadat hij door de disciplinecommisie van de partij onderzocht werd op beschuldingen van corruptie. De nieuwe politieke hervormingen zouden volgens de premier de machtsconcentratie en corruptie moeten tegengaan door meer rechten te geven aan de burgers om het bestuur te bekritiseren en te superviseren. Ook op dat vlak timmert Shenzhen echter aan de weg. Shenzhen wil ook de administratie hervormen in de zin van een kleinere ambtenarij, maar met meer functies doorgespeeld naar het economisch en sociaal middenveld. Dit houdt bijvoorbeeld in dat ambtenaren getransfereerd zullen worden naar onafhankelijke kamers van Koophandel. Ook op het sociale vlak pioniert Shenzhen dat reeds dubbel zo veel NGO’s telt als het gemiddelde in China. Meer betwistbaar is dat de stad de levenslange duur van het ambtenarencontract wil vervangen door contracten. Hoedanook om de verjaardag te vieren heeft het bestuur iedereen een vrije dag toegekend en 15 miljoen telefoonkaarten van 100 yuan geschonken aan zijn bewoners. Op de expo te Shanghai hebben 500 kunstenaars van het stadsdorp Dafen een lokale versie van de Mona Lisa gemaakt: de Dafen Lisa van 43 meter op zeven meter bestaat uit 999 delen. Dafen was vroeger een dorpje van nog geen halve km² in Shenzhen en nu telt het 700 olieverfstudio’s waar zowel migranten als leerlingen uit de kunstacademie aan de slag zijn. Een klinkend bewijs dat stadsdorpen met succes een reconversie kunnen ondergaan. Shenzhens paviljoen waar de Dafen Lisa ophangt,  trekt dagelijks 10.000 bezoekers.

Bron:  China special economic zones at 30 (pdf)

Voor de perspectieven rond de andere speciale economische zones   (Macao, Hainan, Pudong, Xiamen) , gelieve te klikken op tag speciale zone . Over de duopolis Shenzhen-Hongkong, lees ons dossier

Zie ook speciale bijlage China Daily over de 30 jaar.

Ligging in provincie

Het Poyangmeer is het grootste zoetwatermeer in China en een belangrijk regulerend lichaam voor de Yangtzerivier, gezien het 15 % levert aan het volume van de rivier. Het meer is de woonplaats van diverse bedreigde diersoorten (witte kraanvogel, witte ooievaars, zwanen, cowfish) en de rol die het speelt inzake biodiversiteit staat buiten kijf. Sedert het begin van de jaren tachtig verminderde Jiangxi’s bosoppervlakte nochtans van de helft van het grondgebied tot amper 31 %. Gronderosie deed het meer dichtslibben zodat de oppervlakte verminderde van 5000 km² in de jaren vijftig tot 3283 km ². Om het tij te keren lanceerde de provincie het “Berg-rivier-meer”- project: de logica achter dit project is dat om het meer te beheersen, de rivier moet onder controle zijn en om deze te beheersen moeten de bergen worden hervormd waar de armoede moet worden uitgeroeid.  Van 1985 tot 2000 investeerde de provincie 300 miljoen werkdagen in bebossing, het groen maken van kale bergen en het beheersen van de kleine valleien. Eén miljoen personen werden geherhuisvest om het meer te vergroten. De bosoppervlakte vergrootte terug van 31 % in 1983 tot 60 %  en het meer groeide terug tot 5100 km². Ondertussen regelen 29 decreten en 28 administratieve reglementen de werking van het Poyangmeer om het natuurgebied te beschermen voor de trekvogels en tegen overbevissing.

Toch verergerde de vervuiling recentelijk, waarbij het vooral de uitdaging is om de nijverheid draaiende te houden zonder dat het meer vervuilt. In 2008 maakte de provincie plannen bekend om de ecologische ontwikkeling parallel te laten verlopen met de economische en in 2009 werden maatregelen tegen klimaatverandering afgekondigd. Jiangxi investeerde 4,7 miljard in de bouw  van waterzuiveringsstations in 85 kantons en steden. Ook werd geïnvesteerd in afval-behandeling en verdere bebossing tot 63% eind dit jaar. De provincie heeft nu reeds 8 natuurgebieden van nationaal niveau en 22 van provinciaal niveau. Ook beschermingsmaatregelen werden afgekondigd voor de vijf rivieren en voor de oorsprong van de Dongrivier waar Hong Kong zijn water uit betrekt.  Eind vorig jaar keurde de centrale regering dan de plannen goed om de Poyang zone nationaal te erkennen als zone die ecologie en economie integreert.

Trekvogels rond het meer

De planning en uitbouw grijpen plaats van 2009 tot 2015, maar niet zonder de doelstellingen op langere termijn in het oog te houden. De taak tussen 2009 en 2015 is te innoveren inzake systemen en mechanismen, een ontwikkelingsmodel op poten te zetten, de ecologische economie te versterken en een nieuwe manier inzake gecoördineerde ontwikkeling te vormen. De zone wil nationaal scoren op drie vlakken: een toonvoorbeeld te zijn van een ecologisch regionaal leefmilieu, minder ontwikkelde gebieden omvormen met groene industrie en het vormen van een mini-ecologische beschaving. De taken tussen 2016 en 2020 omvatten het bouwen van ecologische veiligheidsystemen, geavanceerde groene nijverheidsgroepen en het bouwen van nieuwe ecologische steden.  Alles samen hebben de plannen 13 quota vastgesteld: ze omvatten de oppervlakte van de natuurgebieden die gestabiliseerd worden op 3100 km² , de kwaliteit van het water moet gestabiliseerd worden in categorie 3 of beter; het energieverbruik moet tegen 2015 20 % lager liggen dan dit in 2008; het jaarlijks inkomen zou 8 % moeten stijgen.  8 nieuwe industriële bases zullen worden gebouwd: foto-elektriciteit, nieuwe energie, luchtvaart, bio-nijverheid, auto)-en auto-onderdelen, kopersmelten, staalverwerking, olieraffinaderij en petrochemie.  .

Uitbouw

De gehele economische-milieuzone zal bestaan uit drie subzones: de beschermde kernzone van 5180 km² omvat het meer met de waterrijke gronden in de onmiddellijke omgeving. Daar staat milieubescherming vooraan en zullen economische activiteiten strikte regels moeten volgen. De zone langs het meer strekt zich 3 km uit naast de kernzone en is 3750 km² groot. Strikte regels zullen ook gelden voor economische akticiteiten binnen deze zone. De ontwikkelingszone bestrijkt het grootste gebied met 42.000 km²: economische ontwikkeling en groei is prioritair in dit gebied, hoewel ook de milieuregels zullen moeten worden gerespecteerd.

De landbouw in het gebied die koolstofarm moet zijn, wordt georganiseerd rond de kernwoorden “Vier productiegebieden en acht productiebases”. Er wordt gestreefd naar landbouw-nijverheden die groen zijn met minder koolstofuitstoot en meer dito opslag. Een geheel systeem dat productie integreert met aanbod en verkoop zal worden opgezet zodat het inkomen van de boeren wordt gegarandeerd en de voedselveiligheid van de verbruiker. In het zuiden worden pollutievrije groenten voorzien; in het noorden kwaliteitskatoen en de productie van “Brassica campestris”. Ook organische thee zal worden verbouwd en de vroegrijpe peren. De veestapel en de kippenkweek moeten eveneens kunnen zonder vervuiling.

De ontwikkeling van de koolstofarme industriële clusters gaat onder de slagzin “Zes ontwikkelingsgebieden en acht nijverheidsbases”. Energiebesparing, beperking uitstoot en de cyclische economie zijn de mantra’s. Bij de zes gebieden behoren uitrustingsgoederen en petrochemie, porselein, koper, farmaceutica en voeding, bouwmaterialen en de foto-voltaïsche nijverheid.  Tot de bases behoren: foto-elektriciteit, nieuwe energie, kwaliteitstaal, olieraffinaderij en chemie, luchtvaart en de autonijverheid.

Uittreksel uit artikel “China Vandaag”  te verschijnen in september; volledige versie volgt op deze site eind oktober in dossiervorm

Het is maandag één jaar geleden dat er in de autonome regio Xinjiang etnische rellen uitbraken met meer dan 200 doden en 1700 gewonden als gevolg. Wat is er ondertussen gebeurd? Een nieuwe partijsecretaris werd aangesteld en een reeks ambtenaren uit Peking werden ter plaatse gestuurd om te peilen naar de achtergronden van de feiten en de maatregelen om de problemen op te lossen. Dit leidde tot het eerste grote Xinjiang-forum dat de CPC op 17-19 mei over de regio hield. Xinjiang kreeg zowel steun beloofd van de centrale regering als van andere provincies en ook werden maatregelen afgesproken die de zelfstandige ontwikkeling moeten bevorderen.

Daartoe behoort onder meer een belasting op de bodemschatten die voortaan zal berekend worden op 5 % van de internationale prijs van de ontgonnen bodemschatten; die zal terug in de kassa van de regio terechtkomen. Verwacht wordt dat die maatregel het belastingsinkomen elk jaar met 10 miljard yuan zal doen toenemen. Een andere voorkeursbehandeling gaat naar de ondernemingen die investeren in Xinjiangs armere gebieden; ze krijgen gedurende twee jaren belastingvrijstelling en moeten  daarna drie jaren maar de helft betalen. Dit zou de KMO’s en de tewerkstelling moeten ten goede komen.

Investeringen

De meeste ministeries gaan ook zwaar in de regio investeren. Zo zal het ministerie van onderwijs gedurende de komende vijf jaren 80 miljard yuan spenderen voor de verbetering van de onderwijsinfrastructuur. Inzake infrastructuur zijn ook heel wat

Aanleg spoortunnel onder Tianshanberg

investeringen gepland om de verbindingen te verbeteren met de omliggende landen. Zo wordt opnieuw het ontwikkelen van de “Zijderoute” of handelsroutes beoogt. Tegen 2015 moet de regio 6 nieuwe luchthavens hebben, wat het totaal op 22 brengt. Het ministerie van Spoorwegen heeft van haar kant 310 miljard yuan veil om het spoorwegnet in de regio van 3.599 km te doen aangroeien tot 12.000 km in 2020. Spoorverbindingen met Pakistan, Oezbekistan en Kirgizië zijn ook in de maak. 130 miljard gaat naar het verbeteren van de wegen, waaronder de 7.155 km autowegen. Tegen 2012 moet zowel de plattelandsbewoner  als de stedeling toegang hebben tot een eenvorming gezondheidssysteem.

Wat bij ons het minst doordringt, zijn de plannen van de andere provincies om lokaliteiten in Xinjiang te helpen bij hun ontwikkeling. Alle lokaliteiten behalve Urumqi en het welvarende Karamay zullen van hulp kunnen genieten uit andere provincies of gelijkgestelde stadsgewesten als Peking. Van deze 19 provincies wordt gevraagd dat ze van 2011 tot 2020 tussen 0,3 en 0,6% van hun jaarinkomsten spenderen aan de met hun gejumeleerde lokaliteit. Elk jaar zou zo 10 miljard yuan gaan naar Xinjiang, wat overeenkomt met 26 % van de belastinginkomsten van de regio. De hulp gaat vooral naar het minder ontwikkelde Zuid-Xinjiang waaronder Kashgar en  Hotan en naar de Kirgizische autonome prefectuur Kizilsu. Zoals we reeds schreven wil de regering van Kashgar een ontwikkelingszone maken met als basis textiel, petroleum, verwerking van landbouwproducten, logistiek en toerisme. Veel misbaar wordt in het westen gemaakt over het voornemen om de huizen in Kashgar die niet bestand zijn tegen aardbevingen, herop te bouwen. Dit wordt als een aanslag tegen de traditionele Islam-architectuur bestempeld. Volgens de “South China Morning Post” echter zijn 80 à 90 procent van de verhuisde personen tevreden met hun ruimere woonst, terwijl ze vroeger opeengepakt leefden soms met meerderen op 10 à 20 m². Hoedanook op 28 juni begon “China Southern Airlines” met ’s lands langste binnenlandse vlucht die Kanton verbindt met Kashgar, een lijn van 4.852 km.

Steunpartners

Peking gaat de komende vijf jaren in totaal 7,2 yuan miljard uittrekken voor huisvesting en landbouw in Hotan-stad, Hotan -kanton, Moyu-kanton en het Lopkanton van Hotan-prefectuur. De provincie Guangdong trekt de komende vijf jaren 9,6 miljard yuan uit voor Tumushuke stad, het Shufu-kanton en Jiashi-kanton in Kashgar voor infrastructuur en openbare dienstverlening. Shenzhen voorziet Kashgar-stad en Taxlorgan-kanton met financies, technologie, talent en management. Shanghai steunt het Bachu-, Shache- Zepu en Yechengkanton van Kashgar met huivesting bestemd tegen aardbevingen, beroepsopleiding en landbouwfaciliteiten. Shandong helpt het Shule-, Yengisar -, Markit- en Yopurga kanton van Kashgar met zuiver drinkwaterprojecten en huisvesting bestand tegen aardbevingen. Zhejiang helpt met 16 miljard één stad en acht kantons van Aksu-prefectuur inzake nijverheid, moderne landbouw en sociale diensten. Liaoning geeft steun aan Tacheng-prefectuur, Henan de prefectuur Hami, Hebei de autonome Bayinggolin-prefectuur, Shanxi de autonome Changji-prefectuur en zo gaat het rijtje verder over Fujian, Hunan, Hubei, Anhui, Tianjin en Heilongjiang, Jiangxi en Jilin die allen meerdere lokaliteiten zullen ondersteunen.

Hoewel deze uitwisselingsprogramma’s ons zeer belangrijk lijken voor de ontwikkeling van de armere gebieden in Xinjiang maken we ons geen illusies dat in de westerse pers het feit voorop zal staan dat de stad Urumqi recentelijk 8000 bewakingscamera’s heeft toegevoegd aan haar bestand van 46.000 om publieke plaatsen, bussen en winkels te controleren. Onze lezer kan zien waartoe de scherpere controle uiteindelijk moet dienen.

Bronnen: SCMP, Beijing Review   

Voor alle artikels over Xinjiang: klikken op de tag onderaan

Zie ook discussieuitzending Dialogue  (27 min)

Op de markt in Kashgar

Wang Yonzhi, ondercommissaris van de prefectuur Kashgar, bevestigde aan ‘China Daily’ dat de regering in de stad een ontwikkelingszone wil opzetten.  Geen van de betrokken preferentiële regels inzake investeringen en belastingen zal voor het jaareinde uitgewerkt zijn, maar het is de bedoeling een voorbeeld te nemen aan Shenzhen, aldus de ondercommissaris. Het westelijkste deel van China heeft nog geen economische ontwikkelingszone en Kashgar lijkt een goede keuze wegens het aanweizgheid van een luchthaven en de nabijheid van de landen Kirgizië, Tadzjikistan en Pakistan.

Momenteel is Kashgar reeds een uitwisselingscentrum voor kleinhandelaars uit Centraal-Azië. De (meestal) Oeigoeren verzamelen op een zondagmarkt rond de oude stad waar allerlei goederen uit China uitgestald staan, een  tastbaar voortzetten van de oude traditie als belangrijk knooppunt op de  zijderoute. Momenteel bestaat wat over de grens verhandeld wordt voor twee derden uit kledij en voor 30 % uit dagelijkse benodigdheden. In een eerste stap wil de te realiseren ontwikkelingszone ondernemingen aantrekken uit deze twee sectoren, aldus nog Wang.

Uitdaging

Het wordt echter een echte uitdaging om de economische zone op te zetten, gezien de povere infrastructuur. De zone zal gebaseerd zijn op het bestaande ‘Kashgar Central and Southern Asia Industrial Park’, dat weliswaar dichtbij de luchthaven en de oude stad ligt, maar momenteel nauwelijks een twintigtal kleine producenten huisvest. Het aanbod van elektriciteit en water is er niet stabiel.

De wegen in de regio vormen ook een probleem. Zo is de handel met Pakistan ernstig aangetast door verzakkingen tengevolge van overvloedige regen op de enige verbindingsweg. Op de grensplaats Khunjerab, tussen China en Pakistan, stond bij het bezoek van ‘China Daily’ maar één vrachtwagen, hoewel het nu het beste seizoen is omdat de grenspost dicht is tussen mei en december.

Douanecontrole in Khunjerab

Vorig jaar werd voor 60.000 ton goederen geëxporteerd via Khunjerab, dagelijkse benodigdheden en elektronica die vaak uit Yiwu komen. Als die goederen in Kashgar geproduceerd zouden worden, kunnen de kosten worden gedrukt.

Een andere bezorgdheid betreft de veiligheid gezien de gevoelige ligging en de ‘onstabiele’ toestand bij de buren. Etnische onrust heeft de handel met Kirgizië tot stilstand gebracht. Kashgar met zijn bevolking van meer dan 94 % moslims ligt ook in de frontlijn van separatisten en extremisten. Wellicht zal in de toekomst beter in de grensplaatsen op wapens en drugs moeten worden gescreend. Ook moet het makkelijker worden om aan een visum (voor de Chinese zakenlui die nu voor een visum voor de Centraal-Aziatische landen naar Urumqi moeten gaan) te geraken.  Een andere denkpiste inzake vlotter verkeer is het dedouaneren toe te laten, eerder in de economische zone dan in de grensposten. Laatste zorgpunt  is het feit dat de vastgoedprijzen, sedert de geruchten over de ontwikkelingszone bekend werden, stegen van 600 yuan/m² tot 3400 yuan. Wellicht speelt hier ook het voornemen mee om in Kashgar een groot deel van de stad herop te bouwen. Op een recente handelsbeurs beloofden privézakenlui uit  Guangdong, Shenzhen, Shanghai en Shandong om in 256 projecten in totaal voor 28 miljard yuan te willen investeren.

Eerste cargoschip uit Taiwan in Tianjin

In Tianjin hadden de Taiwanezen in 2009 bij benadering 51 miljard $ geïnvesteerd, waardoor ze in die stad op de vijfde plaats komen. In Kunshan werd door het Taiwanees bedrijfsleven 170 miljard $ geïnvesteerd en daarmee zijn ze goed voor 60 % van de lokale ‘buitenlandse’ investeringen. Volgens de richtlijnen van de centrale regering zijn buitenlandse investeringen onder meer in de Parelrivierdelta belastingsvrij gedurende twee jaar en moet de volgende drie jaar maar 50 % van de belastingen worden betaald. Dongguan, dat ruimschoots van deze politiek profiteerde, kreeg (tot eind 2004) voor 10 miljard yuan aan Taiwanese investeringen van 5258 ondernemingen, die instaan voor één derde van de ‘buitenlandse’ investeringen. Taiwanese firma’s in Dongguan vertegenwoordigen één tiende van de Taiwanese firma’s op het vasteland en ook één derde van deze in Guangdong. In 2008 zou het Taiwanese investeringscijfer in de stad reeds zijn opgelopen tot 114 miljard $.

Belangrijk kanaal bij de integratie zijn de ‘Taiwanese Business Associations’ (TBA), waarvan de eerste in 1990 in Peking opgericht werd. Momenteel zijn er 111 TBA’s in China die Taiwanese zakenlui helpen bij de onderhandelingen met de Chinese lokale besturen. Deze mogen op hun beurt een persoon afvaardigen die als vicevoorzitter fungeert bij de Vereniging. Door de lokale integratie ontvangt het betrokken bestuur niet enkel meer investeringen en meer welvaart, maar deze investeringen gelden ook naar de centrale regering toe als criterium bij het beoordelen van de politiek, waar dan verdere gunstmaatregelen of promoties van afhangen.

Volgens auteur Lee Chun-yi ziet de Chinese regering de Taiwanese zakenlui als een bron van ‘buitenlandse’ investeringen, als een transmissiekanaal tussen de Chinese en de Taiwanese regering en als een drukkingsgroep met directe invloed op de Taiwanese politiek tegenover het vasteland. Het is een tweerichtingsverkeer. Een Taiwanese zakenman die investeerde in Dongguan zegt: “Toen we hier aankwamen in 1996 was de weg tegenover onze fabriek zeer nauw, juist twee stroken. Na een klacht bij het bestuur werd de weg verbreed tot vier stroken. Het bestuur heeft ook een ziekenhuis en een post in de buurt gegarandeerd”. Anderzijds is Kunshan een voorbeeld dat aantoont dat de Taiwanese investeringen een goede indruk verzekeren bij de regering. Kunshan is het kleinste kanton onder Suzhou, maar Kunshans belastingsinkomen is door de Taiwanese inbreng veel groter dan dat van Suzhou. Het droeg zelfs van alle prefecturen of kantons het meest belastingen af in de provincie Jiangsu. Het is dan ook niet verwonderlijk dat vele topofficials, zoals premier Wen Jiabao, Kunshan regelmatig bezoeken. Daarbij wil Kunshan opklimmen tot de status van prefectuur. Zonder Taiwanese investeringen zou dit niet kunnen. Investeerders uit Hong Kong zich zelfs hebben geregistreerd als Taiwanese investeerders om meer gunstige voorwaarden te krijgen.

Donguan TBA uit 1993 heeft 3100 leden

1987 tot 1993

Taiwanese investeerders geloofden in de beginperiode dat het belangrijk was een sleutelfiguur te kennen in het plaatselijk bestuur. Taiwanezen genoten in de speciale zones meer voordelen dan andere buitenlandse investeerders. Ze moesten 10 jaar geen grondrechten betalen, terwijl anderen daar maar 6 jaar waren van vrijgesteld.  Ook bij de vrijstelling van belastingen genoten de Taiwanezen van een vrijstelling van 6 tot 10 jaar, terwijl de anderen maar 2 jaar kregen en nog eens 3 jaar 50%. Hoewel het economisch belang nog niet de politieke sfeer had bereikt, werd in 1992 toch gesteld dat het doel van de Taiwanese investeringen erin bestond de economische macht te versterken en zo via burgerlijke communicatiekanalen aan te dringen op politieke vereniging. In Tianjin werden na 1992 regelmatig seminaries gehouden over de waarde van de Taiwanese investeringen. In Kunshan was het aanvankelijk verboden voor Taiwanezen om zich te verenigen, maar dit veranderde in de periode 1994-1999. In Dongguan werd een TBA opgestart. Kortom, van 1987 tot 1993 startte de interactie tussen de Taiwanese investeerders en de lokale Chinese besturen.

1994 tot 1999

Gedurende deze periode realiseerde zich zowel de centrale als de lokale regeringen dat het belang van de Taiwanese investeerders niet enkel lag in hun financiële bijdragen, maar ook in andere strategische belangen. Voor de centrale regering betekende het een groeiende invloed in de relaties met Taiwan; voor de lokale besturen betekende het meer erkenning door de centrale regering. De Japanse concurrentie zag met lede ogen de voordelen voor de Taiwanezen en vroegen een gelijke behandeling zoals de Wereldhandelsorganisatie (WHO) voorschrijft. Het was ook tijdens deze periode dat de meeste TBA’s werden opgericht en geïnstitutionaliseerd. Deze verenigingen genoten voortaan de steun van de lokale besturen en dit om twee redenen. Een instelling om investeringen aan te trekken is een nuttig middel om de lokale investeringsvoorwaarden ruimer bekend te maken. Voorts werd hen duidelijk dat het beter was een (lokaal) centraal controleorgaan op te zetten, dan te moeten onderhandelen met de talrijke individuele investeerders. Gezien de vicevoorzitter iemand van het lokaal bestuur was, hield deze een oogje in het zeil en kreeg hij de details van elke meeting. De Exportverwerkingszone in Kunshan kwam er bijvoorbeeld nadat ze door de Taiwanezen was gesuggereerd. In Dongguan werd na veel gepalaver een Taiwanese school goedgekeurd waarvan het onderwijssysteem en de leerboeken hetzelfde waren als in Taiwan.

2000 tot 2004

Tijdens deze periode realiseerde de regering dat de Taiwanese zakenlui de zaak van de hereniging konden helpen. Zaak werd dus niet enkel een gunstig zakenklimaat te scheppen, maar ook de harten van de Taiwanezen te winnen. Lokale verantwoordelijken hielpen Taiwanezen om zich te vestigen met hun gezin. In Tianjin werd een Mazu cultureel en toeristisch festival georganiseerd. Dongguan ging prat op de Taiwanese school omdat dit ook bijdroeg tot het handhaven van de investeringen op lange termijn. Daarbij kwamen meer en meer politici uit Taiwan op bezoek. Het eerste bezoek kwam er in 2001, toen Vincent C. Siew Kunshan bezocht. Hoewel in vorige fases de Chinese regering verkoos om met het Taiwanees bestuur te onderhandelen, veranderde de Chinese tactiek toen in Taiwan de DDP aan de macht kwam, die meer afwijzend stond tegen een toenadering met het vasteland. Voortaan zouden alle Taiwanese politici verwelkomd worden die het ‘één China’-principe aanvaardden. De Taiwanese politici gebruikten de aanwezigheid van Taiwanese investeringen als een excuus om China te bezoeken. Taiwanezen werden ereburger gemaakt en konden deelnemen aan de bijeenkomsten van de lokale Volkscongressen en Consultatieve Commissies. Dit maakte hen van buitenstaanders tot insiders.

Top-Taiwanees bezoek in Kunshan

2005 tot 2009

De fiscale en andere voordelen die de Taiwanezen in de eerste periodes toegezegd werden, liepen op hun einde. Van de Taiwanezen werd gevraagd dat ze op voet van gelijkheid zouden concurreren met het andere buitenlands kapitaal. Enkel het taalvoordeel speelde nog in hun voordeel. Wat voor de Taiwanezen blijkbaar als een opdoffer ervaren werd, was het in voege treden van de nieuwe contractwet op 1 januari 2008. Voeg daarbij de gevolgen van de exportcrisis en het plaatje zag er niet meer zo rooskleurig uit. Toen in Dongguan om raad werd gevraagd, zeiden de officials dat de uitweg erin bestond om hun nijverheden om te vormen in pollutievrije hightechnijverheden. In dat geval zijn wel toelagen beschikbaar.

Ondertussen werden de voorzitters van de TBA’s drie keer per jaar teruggeroepen naar Taiwan om hun lokale situatie te bespreken. De Taiwanezen zaten op de duur meer in het vasteland dan op het eiland. Na de overwinning van de Kuomintang nam  het belang van de TBA’s als informele consulaten iets af ten voordele van de twee regeringsinstanties die terug de draad van de politieke onderhandelingen zouden gaan opnemen. Dat het Taiwanees bedrijfsleven de crisis niet als een rem ervaart, wordt onder meer bewezen door het feit dat er in Tianjin naast de bestaande voor meer dan 8 miljard yuan  Taiwanese investeringen  nog voor 20 miljard investeringen op het getouw staan. De Volksrepubliek vult blijlkbaar de leemte op van die de slabakkende Taiwanese export naar de VS. Ander voorbeeld van de florissante betrekkingen: nog deze week werd bekendgemaakt dat er elke week 100 directe passagiersvluchten bijkomen en 20 meer vrachtvluchten tussen Taiwan en het vasteland. In de reeks provinciale zwaargewichten die Taiwan bezoeken is deze week trouwens de provinciale provinciesecretaris uit Sichuan aan de beurt. Tot de voorgangers behoorden de zwaargewichten uit Beijing, Jiangsu, Hubei, Shanghai en  Fujian.

Lees ook andere artikels met tags Groot-China en Taiwan

De eerste elektriciteit in Tibet dateerde uit 1928. Een jonge Tibetaan werd door de 13e Dalai Lama naar het Verenigd Koninkrijk gezonden om over elektriciteit te leren. Bij zijn terugkeer stelde hij voor dat het Tibetaans Kashakbestuur een waterkrachtcentrale in Duoli nabij Lhasa moest opzetten. De uitrusting die gebruikt werd, had een capaciteit van slechts 92 kw. De onderdelen werden door dragers en paarden vanuit India via Nepal aangevoerd. Deze enige elektriciteitscentrale werkte 18 jaar, maar daarna viel Tibet weer zonder elektriciteit.

In 1955 besliste de Chinese regering om enerzijds de kapotte Duodicentrale te herstellen en te upgraden tot 660 kW en anderzijds om in Xigaze een 80 kW-petroleumcentrale op te starten. Dit gold als een nieuw begin. Wanneer de Tibetaanse Autonome Regio in 1965 opgericht werd, bedroeg de totale capaciteit in Tibet 8240 kW en werd jaarlijks 26 miljoen kWh gegenereerd. Er waren toen drie transmissielijnen van 35 kv met een lengte van 45 km en tien 6 kv-lijnen met een lengte van 98 km.

Yangbajian geothermische centrale

De elektriciteit in Tibet kwam goed op gang in de jaren ‘80. Zo’n 100 km van Lhasa werd in Yangbajian een geothermische centrale gebouwd met een capaciteit van 24.000 kW  (8 maal 3000 kw), annex de 110 kW-transmissielijn naar Lhasa. Lange tijd was dit de belangrijkste energiebron in de regio. De centrale regering besloot vervolgens tot de bouw van twee hydrocentrales in Mamhlha en Aoka, beiden gelegen op 4000 meter hoogte. De bouwkost van de centrales viel erg duur uit, maar was volledig op rekening van de Chinese  regering. Voor de Jinhecentrale in Qamdo werd de bouw voor de eerste keer volledig verwezenlijkt door de ‘Tibet Power Company’. De centrale met een capaciteit van 60.000 kW werd opgestart in 2001 en opgeleverd in 2004. Volgde in 2003 de bouw van de 100.000 kW-hydrocentrale in Zhikong, waarbij de centrale regering 1 miljard, of 80 %, van de kosten op zich nam. De rest werd bekostigd door de ‘Tibet Power Company’, die een lening afsloot bij de banken. Het  was de eerste keer dat de regering niet de volle pot betoelaagde. In de afgelegen Ngariprefectuur, waar weing volk woont, werd een centrale op basis van zonne-energie gebouwd. De kost van de centrale met een capaciteit van 6000 kW vereiste een investering van 426 miljoen yuan, ongeveer acht maal de kost van een dergelijke centrale in normale omstandigheden. Sedertdien heeft Ngari ook licht ’s nachts.

Hydrocentrale Gongbo

Bij het ontwerpen van de treinlijn naar Lhasa werd door de ingenieurs vastgesteld dat 1000 km van de toekomstige lijn zonder elektriciteit zat. Dit gat werd opgevuld door de elektriciteitsmaatschappijen van respectievelijk Qinghai en Tibet. In de jaren ‘90 werd de elektriciteitsbedeling in Tibet verzekerd door onderling niet-geconnecteerde netwerken. Drie ervan, deze van Lhasa, Tsedang en Xigaze, gingen in 2005 samenwerken in de ‘Central Tibet Power Grid’, goed voor een capaciteit hadden van 237.300  Kw. Nu schieten er vier regionale verdeelmaatschappijen over. Uiteindelijk zullen er nog drie overblijven, want Qamdo en Ngari liggen te ver af van de rest. Eind 2001 zaten nog 460 gemeenten en 5524 dorpen zonder stroom. Toen werd het project gelanceerd om licht te brengen tot in iedere gemeente, waarbij vooral ingezet werd op zonne-energie. De totale investering hiervoor in 2005 beliep 1368 miljard yuan en hiermee werden 322 centrales gebouwd met zonne-energie en voorts nog enkele tientallen waterkrachtcentrales. Daarnaast werden ook een 300-tal kleinschalige initiatieven op zonne-energie opgestart met een kracht van 10 tot 130 kW.

Herders melken schapen in omgeving met schone energie

Eind 2008 had Tibet een totale capaciteit van 710.000 kW met 1683 km transmissielijnen van 110 kW en 2055 km van 35 kW. Zo’n 60 % van de dorpen heeft nu stroom, wat overeenkomt met 73 % van de bevolking. Van 1959 tot 2008 steeg de toename van elektriciteit jaarlijks met 16,8 %. Daarvoor heeft de regering in totaal meer dan 10 miljard yuan uitgetrokken. Het Energiebestuur heeft in juli 2009 naar alle minderheidsgebieden een studiegroep, bestaande uit 19 ministeries, uitgestuurd om energiebronnen- en behoeften te bestuderen. Plannen die opgesteld werden door deze groep voorzien dat Tibet tegen 2020 zijn achterstand tegenover de andere gebieden van China zal hebben ingelopen. Dan zullen de laatste restanten van het voormalig obscurantistisch regime op dit vlak althans weggewerkt zijn.

Pekings “Silicon Valley” begon in de tachtiger jaren met een elektronicastraat waarin elektrische toestellen verhandeld werden en later computers en hardware. In Zhongguancun erkende China’s regering de eerste high-techzone. In 1999 werd het gebied uitgebreid van 100 km² tot 300 km² en omgedoopt tot het “Haidian Wetenschapspark” dat nog 6 andere speciale zones omvat . Ook enkele prominente universiteiten en onderzoekscentra bevinden zich in het gebied. Sommige start-ups groeiden reeds tot groten zoals Lenovo, maar ook buitenlandse giganten zijn legio: Microsoft, Intel, Google, France Telecom.Velen hebben er onderzoekscentra.

Shoppen tussen de honderden stands

Lin Fusheng -de burgemeester van het district- wil de niet onaanzienlijke rol die het gebied reeds speelt, nog verder opentrekken in de innovatie. De bedoeling aldus Lin is de capaciteit tot innovatie om te vormen tot industriële kracht. Daartoe wil hij de samenwerking versterkt zien tussen ondernemingen, universiteiten en onderzoekscentra in zijn gebied.

De laatste jaren werden reeds diverse infrastructuurprojecten afgewerkt waaronder het “China Technology Trade Centre”, het “National Copyright Research Center” en het “Capital Technology Intermediate Service Center”. Vorig jaar werden twaalf op technologie gerichte financiële instellingen in Zhongguancun opgericht. Het “Zhongguancun Equity Investment Building” werd eveneens operationeel en huist 38 nieuwe investeringsvennootschappen die in totaal 100 miljard yuan bezitten. Bij de uitbouw van het modelpark inzake innovatie vormen de preferentiële tarieven niet het enig aanbod. Gestreefd wordt naar een integrale planning en bijhorende diensten. De tijd om een vergunning af te leveren zal tot de helft worden beperkt en inzake financiën komt er nog een ‘Nationaal verhandelings- en investeringscentrum inzake activa”. Bedoeling is dus dat Zhongguancun een internationale basis wordt inzake technologische innovatie met faciliteiten zoals een onderzoekscentrum, een zakencentrum, handelscentrum tot en met een opleidingscentrum.

Zie ook CCTV-uitzending over Zhongguancun (60 min)

De nieuwe economische zone die officieel  “Guanzhong-Tianshui Economische zone” heet,  heeft een oppervlakte van 80.000 km² en een bevolking van 28, 5 miljoen. Ze ligt centraal in de brug tussen Azië en Europa over land waar ook noord en zuid elkaar kruisen, maar behoort eigenlijk tot West-China. Van 2000 tot 2007 groeide het regionaal product van het gebied met 13 % jaarlijks en stegen de financiële ontvangsten met 15 %. Het BRP/hoofd bedraagt om en bij de 2000 $. Van 2000 tot 2007 werd in het gebied voor 951 miljard geïnvesteerd in infrastructuur.  In 2007 bedroeg de toegevoegde industriële waarde er 127 miljard yuan of 23,8 % van deze in Noord-West China. Het gebied telt op zijn beurt een dertigtal verschillende kleinere speciale zones: economische, high-tech, wetenschappelijke…Vooral inzake wetenschap staat het gebied sterk want het telt over 80 hogescholen en meer dan 100 onderzoeksinstituten. Onderzoek en ontwikkeling nemen 2,7 % in van het BRP. Het gebiedt telt 285 afgestudeerden van universiteiten op 10.000, wat 76 meer is dan nationaal. Het heeft ook een diepe cultuurhistorische waarde want 13 koninkrijken hadden er hun hoofdstad.  De uitdagingen waar de zone voor staat zijn: zwakke nijverheidsgroepering, een grote kloof tussen stads- en plattelandbewoners en de taken van milieubehoud zijn zwaar.

Softwarepark in Xian

De planning van de ontwikkelingszone loopt van 2009 tot 2020. Vooraan in de planning staat het uitbouwen van een basis waarbij de wetenschappelijke- en technologische hulpbronnen worden gecoördineerd. Daartoe wordt een innovatie-systeem gepromoot, worden onderzoek en productie geïntegreerd, militaire- en burgerlijke technologie gecoördineerd en ook wordt de transfer in de hand gewerkt van economische winst tot wetenschappelijk- en technologisch profijt.  Xian wordt het centrum in dat verband waar innovatie en nijverheid samen gaan (bv nieuwe materialen, nieuwe energie…), maar de “Yangling High-Tech Landbouwbasis” zoekt naar nieuwe wegen en methoden inzake landbouw. Concreet moet het gebied tegen 2020 één derde van de economie in Noord-West China vertegenwoordigen en moet het inkomen van de ruralen én stedelingen verdubbelen. Er zal worden gestreefd naar een leertijd van 12 jaren. De bosoppervlakte moet 47 % bedragen, beschermde gebieden uitstrekken tot 60 %, de waterzuivering moet toenemen van 60 % nu tot 90%, de afvalbehandeling van 50% tot 100%.

De provinciale partijsecretaris Yuan Chunqing legt uit dat vooreerst zal gestreefd worden naar het opbouwen van industriële clusters zoals luchtvaart, machinebouw, de verwerking van grondstoffen. Van de stad Xian wordt verwacht dat ze integreert met Xianyang  en de globale verstedelijking van het gebied zou in 2020 60 % moeten bedragen. Het transportnetwerk van wegen, spoor-, water- en luchtwegen wordt geïntegreerd. Op cultureel vlak zal de rol van Xian als cultuurhistorisch centrum worden uitgespeeld waarbij cultuur, toerisme en tentoonstellingen een keten vormen. Vanzelfsprekend zullen investeerders worden aangetrokken, bijvoorbeeld zij die hun onderneming van het oosten naar het westen willen verhuizen.

Verschillende verantwoordelijken slaan handen ineen

Voor wat betreft het gedeelte van de zone die binnen de provincie Gansu valt, benadrukt vice-gouverneur Feng Jianshen dat Tianshui aardrijkskundig zich centraal bevindt in de Euraziatische brug over land. Tot de vijf algemene maatregelen die de stad moeten versterken behoren de ontwikkeling van de nijverheid, het stabiliseren van de landbouw, activering door meer handel, meer uitbaten van toerisme en tenslotte het verder ontwikkelen van wetenschap en onderwijs. Concreet zal Tianshui uitgebouwd worden als een centrum voor (vooral elektrische) machinebouw, een modern logistiek centrum en een basis voor groene landbouwproducten. Als voorbeeld dat illustreert hoe alle pistes geëxploreerd worden geldt de toeristische sector waar er zowel tours zijn op het cultuurhistorische vlak, de landschappen tot en met een godsdienstige toeristische toer. Essentieel is wel dat Gansu uitgebouwd wordt tot een centrum van wind-en zonne-energie en daarbij ontbreekt het zeker niet aan ambitie want het doel is op termijn evenveel elektriciteit op alternatieve wijze op te wekken als de 3 klovendam nu levert.

Lees meer: website provincie Shaanxi