In 2009 dienden de VS, de EU en Mexico een klacht in tegen de Chinese uitvoerbeperkingen die de Chinese industriële gebruikers van die grondstoffen een onrechtmatig voordeel zouden verlenen. De klacht betrof grondstoffen als bauxiet, cokes en zink en nog een half dozijn andere, waarvan  alleen in de EU jaarlijks voor 1 miljard dollar ingevoerd wordt. Uitvoerbeperkingen zouden de prijs voor hun verwerkende industrie – staal, batterijen, chemische producten en keramische materialen- opdrijven en discriminerend werken want Chinese bedrijven blijven toegang tot goedkope grondstoffen behouden. Daardoor werden buitenlandse bedrijven die deze grondstoffen verbruiken verplicht hun productie gedeeltelijk naar China over te brengen. Op 30 januari bevestigde de WTO in beroep een eerder vonnis dat de uitvoerbeperkingen door kwota, uitvoerrechten en andere niet konden gerechtvaardigd worden op grond van milieubescherming of het verhinderen van uitputting van niet-hernieuwbare grondstoffen, zoals China claimde.

De uitspraak is extra belangrijk omdat ze als precedent kan dienen voor het gevecht rond de zeldzame aardmetalen die gebruikt worden in hoogtechnologische producten zoals zonnepanelen, windturbines en mobiele telefoons. Tot China enkele jaren terug de uitvoer daarvan begon te beperken, kwam meer dan 90% van de gebruikte zeldzame aardmetalen in de wereld uit China. Andere landen hebben deze grondstoffen wel, maar konden of  wilden ze niet zo goedkoop als China ontginnen. China ging er toen van uit dat het de goedkope uitvoer van sommige grondstoffen moest beperken om te beletten dat het land op termijn zelf zonder die grondstoffen valt voor zijn eigen industrie. Ook moest de productie beperkt en geconcentreerd worden in enkele grote bedrijven omdat de goedkope kleinschalige exploitatie milieuonvriendelijk is. Op basis van de huidige WTO-uitspraak is China ook voor zeldzame aardmetalen in de fout gegaan. Karel De Gucht heeft namens de EU al geëist dat China onmiddelijk , en ook op dit domein, zijn regels aanpast aan de WTO. Ron Kirk noemt namens de VS de uitspraak een ‘fantastische overwinning’. Het Chinese Ministerie van Handel betreurt de beslissing maar zegt dat ze die zal respecteren.

Het eerder nationalistische Chinese dagblad Global Times klaagt dat bij de Chinese toetreding tot de WTO voorwaarden werden opgedrongen die zeer ongunstig zijn voor China. Het is tijd om te eisen dat die herzien worden. En waarom wordt het embargo op hoogtechnologische goederen door de VS tegen China nooit door WTO onderzocht? Iedereen overtreedt in zijn eigen belang wel eens de regels van de WTO, maar het is bijna alleen China dat daarvoor aangeklaagd wordt. China moet het spel meer gaan spelen zoals de anderen, maatregelen nemen waar nodig zonder zich af te vragen of het wel mag van de WTO.

Zuid Kordofan is een regio in het deel van Soedan dat zich niet heeft afgescheiden. Het ligt boven, maar niet in de nieuwe staat Zuid Soedan. Waarnemers zeggen dat de opstandelingen daar niet strijden voor aansluiting bij Zuid Soedan, maar wel voor meer economische kansen en voor hun burgerrechten, die volgens hen worden aangetast.
Een Chinees bedrijf legt wegen aan in de streek. De verblijfplaatsen van de arbeiders werden aangevallen volgens de woordvoerder van het constructiebedrijf, Wang Zhiping. Dat is ook de versie van het gebeurde gegeven door de Chinese overheid. Het Soedanese leger heeft laten weten dat de rebellen burgers aanvielen en dat ze 70 mensen hadden gevangen genomen, waaronder een groot aantal Chinezen. De rebellen zelf, die zich het Volksbevrijdingsfront van Soedan-Noord (Sudan People’s Liberation Movement-North, SPLM-N) noemen, hebben verklaard dat de Chinezen waren terechtgekomen in een zone waar er vuurgevechten waren tussen het SPLM-N en het leger. Volgens de rebellen waren ze veilig en werd er goed voor hen gezorgd. Volgens de lokale Soedanese overheid hebben Soedanese soldaten al 14 Chinezen bevrijd en waren die inderdaad in goede gezondheid. Naar de overige gevangenen wordt verder gezocht.
De dag voordien was er op top van de Afrikaanse Unie in Ethiopië een ontmoeting geweest tussen de politieke topadviseur Jia Qinglin en de Soedanese President Omar al-Bashir. Ze hadden elkaar bedankt voor de steun en de samenwerking van de afgelopen jaren, die duurzaam was gebleven, ondanks de veranderingen in de wereld en in Soedan. De Soedanese president noemde het een voorbeeld van Zuid-Zuid samenwerking en beloofde stellig dat Chinese werknemers in Soedan goed zouden beschermd blijven. Dat blijkt inderdaad nodig.
Bronnen: Xinhua, BBC

Het was voorzitter Jia Qinglin van People’s Political Consultative Conference die verklaarde dat het torengebouw- het hoogste in de Ethiopische hoofdstad- boekdelen spreekt over de vriendschap met het Afrikaanse volk en ook de sterke wil van China toont om de ontwikkeling in Afrika te ondersteunen. Het gebouw zal de top van de Afrikaanse Unie (AU) ontvangen telkens de Afrikaanse staatshoofden bijeen komen. Het is een herdenking van het nieuw Afrika, aldus AU-voorzitter en Guinea’s president Teodoro Obiang Nguema bij de opening. De constructie werd helemaal door China gefinancierd tot en met het meubilair. Het meeste bouwmateriaal werd uit China geïmporteerd. De bouw begon in januari 2009 en een team van 1200 Chinese en Ethiopische bouwvakkers werkten continu in 2 tot 3 shiften om het tijdig klaar te hebben. De site heeft drie conferentie centra, een heli nok en bureelruimte voor 700 personen. Buiten is door Xinhua-Hisense een infoscherm opgehangen met grote definitie.

De Ethiopische president Meles Zenawi verklaarde dat China’s her opstanding en verbintenis tot een win-partneriaat een van de redenen is van het begin van de Afrikaanse renaissance. In zijn gesprek met Jia Qinlin zei Meles dat de Chinese regering 100 miljoen yuan schonk aan het land en 100 miljoen yuan intrestvrije leningen. Daarnaast werd een lening ten belope van 3 miljard $ voor infrastructuur verlengd. Ook werden nog 7 economische en technische overeenkomsten getekend tussen de twee landen. Onder andere werden twee raam overeenkomsten getekend voor meer samenwerking in spoor, suikerproductie en telecommunicatie en een MOU voor het uitbouwen van Hujian-Ethiopië lichte nijverheidsbasis.

Handel

Viceminister van Handel Gao Hucheng zei in Peking dat de Sino-Afrikaanse handel vorig jaar toenam met 23 % tot 160 miljard $. China is al sinds 2009 Afrika’s grootste handelspartner. China’s gecumuleerde investeringen in Afrika bedragen nu 40 miljard $, waaronder 14 miljard directe investeringen. Volgens Gao zijn er meer dan 2000 Chinese firma’s die investeerden in Afrika. Het is wel zo dat de handelsbalans voor 10 miljard een overschot vertoont ten voordele van China. Critici hebben het over een eenrichtingsverkeer waarbij China olie en grondstoffen importeert en goedkope producten terugstuurt. Gao beloofde het herstel van het onevenwicht door de markten te openen voor meer Afrikaanse goederen; het afschaffen van douanetarieven en door het aanmoedigen van Chinese firma’s meer Afrikaanse producten te importeren (SCMP)

Zie ook CNTV over het gebouw,      Dialogue (27 min) over Afrika-China

Jia Qinglin, de voorzitter van het nationale comité van de Politieke Raadgevende Conferentie, dus een politiek topadviseur, woont in Ethiopië de 18e top bij van de Afrikaanse Unie, waarna hij het gastland verder zal bezoeken. De onderminister van Handel, die zijn ministerie ook vertegenwoordigt betreffende de internationale handel, heeft ter gelegenheid daarvan in Xinhua een artikel geplaatst. Daarin stelt hij dat het “de belangrijkste opdracht van de Chinees-Afrikaanse economische samenwerking is om de capaciteiten te verhogen van Afrika om zichzelf te ontwikkelen.”
Verder wijst hij op het enorme volume van 160 miljard dollar dat de handel tussen beide partners heeft bereikt (in 1950 vertrokken ze op een basis van een schamele 12 miljoen volume), op de 2000 Chinese bedrijven die in de topbestemming Afrika investeren en op de preferentiële leningen die de infrastructuur en de welvaart in een aantal landen een boost hebben gegeven.
Gao vergeet niet melding te maken van de scholen, ziekenhuizen, bruggen en andere grote projecten en de experts en vrijwilligers op het gebied van geneeskunde en landbouw die intussen bijna 30.000 man personeel hebben opgeleid.
Hij voegt eraan toe dat voor Afrika zowel ontwikkelde als opkomende landen partners voor ontwikkeling zijn geworden en dat ze dat moeten uitbreiden omdat in een geglobaliseerde wereld het continent niet kan vooruitgaan zonder de inzet van de buitenwereld. Het is volgens Gao echter uiterst belangrijk dat de Afrikanen hun eigen beslissingen treffen en dat hun partners gericht zijn op wederzijds voordeel.
China heeft zes zones voor de samenwerking in economie en handel in Afrika en wil daarmee meer directe investeringen aantrekken om een gunstig klimaat te scheppen voor het lokale midden- en kleinbedrijf. De Chinese bedrijven in Afrika kijken volgens hem nu ook meer naar de ontwikkeling van de lokale gemeenschappen.

De boodschap dat de landen in de wereld zich Afrika moeten aantrekken en het zelfbeschikkingsrecht van de landen van dat continent moeten respecteren werd ook op een andere plek en in een andere context geuit. In de VN heeft de permanente afgevaardigde van China tijdens een open debat van de VN-veiligheidsraad gezegd dat de situatie in Libië
zware gevolgen heeft voor politieke, economische en humanitaire situatie en voor de veiligheid van de Sahel. Zo zijn er de migratiestromen van en naar Libië, de verspreiding van massa’s wapens, de toename van wetteloosheid en het verlies van controle door regeringsinstellingen. Het wordt erger en de Economic Community of West African States (ECOWAS) en andere regionale organisaties werken hard en goed, maar mogen niet in de steek worden gelaten. VN-instellingen moeten bijspringen met hun expertise en zorgen dat er snel meer internationale steun komt, op basis van duidelijke afspraken en met respect voor het zelfstandige beslissingsrecht van de Afrikaanse landen.
Bron: Xinhua

Zie ook Dialogue op CNTV

Dit weekend praten vertegenwoordigers van de tien ASEAN-landen en China in Beijing over de Zuid-Chinese Zee. De regering Obama krijgt het advies om de aanwezigheid van de Amerikaanse marine daar verder op te voeren.

De diplomaten en beleidsadviseurs zullen het, voor de vierde keer in een paar jaar tijd, hebben over de uitvoering van de Declaration on the Conduct of Parties in the South China Sea (DOC). Tegelijk en los van die conferentie, zullen weer andere diplomaten, ditmaal van de Filippijnen en van China, met elkaar van gedachten wisselen. Het wordt de 17^e keer dat de beide landen bilateraal overleg hebben over samenwerking en over meningsverschillen. Ook hier zal de Zuid-Chinese Zee de agenda beheersen. De twee partijen hebben onlangs verklaard dat ze de kwesties die in dat gebied spelen op een vredelievende manier in overleg van staat tot staat willen oplossen. De Filippijnen leggen de nadruk op het VN-zeerechtverdrag, China wijst vooral naar de geschiedkundige achtergrond en het internationaal recht in het algemeen.

Zoals bekend is de Zuid-Chinese Zee die de Indische Oceaan met de Stille Oceaan verbindt, belangrijk als militair-strategisch gebied, als handelsroute, om zijn visgronden en (al berekende en nog veronderstelde) bodemrijkdommen. In 2002 sloten China en de ASEAN-landen de DOC af als een soort diplomatieke gedragscode daar. Beijing heeft intussen drie miljard yuan (475 miljoen dollar) geïnvesteerd in een fonds voor samenwerking om de DOC te laten slagen, o.a. via onderzoek en seminars over oceanografie en over wetgeving en vrijheden betreffende zeerecht. Daar waar China het bilaterale met het regionale wil combineren, ziet de VS alleen iets in dat laatste. Washington heeft niet lang geleden openlijk gezegd dat het in het verafgelegen gebied een ‘nationaal belang’ heeft en dat het ‘regionale onderhandelingen’ over de territoriale geschillen zou helpen bevorderen. Dit past in de nieuwe Amerikaanse Azië-politiek en is ook een herbevestiging van de oude dominante aanwezigheid van het land in de Stille Oceaan. Het laatste nieuws over deze ontwikkeling is de publicatie van een lijvig rapport door de invloedrijke denktank Center for a New American Security (CNAS) een braintrust met een draaideur naar het leger en de regering van de VS. ‘Cooperation from Strength: the United States, China and the South China Sea’, roept Washington en het Pentagon onder andere op om de vloot in de Pacific op te voeren van 285 oorlogsschepen tot 346 vaartuigen en in de betrokken landen de perceptie tegen te gaan dat de macht van de VS afneemt. De CNAS spreekt van een mogelijke finlandisering door China van de landen rond de Zuid-Chinese Zee, maar voegt eraan toe dat Washington ook verstandig rekening moet houden met en inspelen op de behoefte die deze landen voelen om hun economische betrekkingen met China verder te laten opbloeien en conflicten te voorkomen. Dat zou de VS toch het beste kunnen doen vanuit een militaire machtspositie.

Bronnen: Xinhua, www.atimes.com

Geithner en Xi jinping

China zou binnen twee jaar al de grootste olie-invoerder ter wereld kunnen worden, en de helft van die olie komt uit deze regio. Saoedi-Arabië is China’s grootste olieleverancier en Qatar de grootste leverancier van vloeibaar aardgas. Sinopec gaat in Yanbu aan de Rode Zee  in JV met het Saoedisch staatsbedrijf Aramco investeren in een raffinageproject voor 400.000 vaten per dag. Het wordt de eerste overzeese raffinaderij voor Sinopec. Parrallel gaat Aramco participeren in JV’s  met Sinopec en PetroChina voor twee raffinaderijen in het Zuiden van China.

Wen combineert zijn bezoek aan de Arabische Golfstaten niet met een bezoek aan buurland Iran, waarmee Saoedi-Arabië op gespannen voet leeft. Toch bestaat er weinig twijfel dat China zijn goede relaties met Iran wil verder zetten. Iran levert zowat 11% van de Chinese olie, wat overeenkomt met zowat een vijfde van de Iraanse olieuitvoer. Ook met Iran lopen er investeringsprojecten in de oliesector, die echter bemoeilijkt worden door de Westerse sancties.

Intussen is de Amerikaanse minister van Financiën Geithner in Beijing woensdag ontvangen door vice-president en toekomstig partijleider Xi Jinping. Geithner wil China overtuigen zijn munt verder te laten opwaarderen, wat gezien de dalende uitvoer niet evident is.  En deze keer staat een extraatje op het programma: de VS willen dat China veel minder Iraanse olie invoert. China heeft al eerder laten weten dat het de unilaterale maatregelen van de VS tegen Iran niet goed vindt; deze keer verklaarde de vice-minister van Buitenlandse Zaken al dat China Iraanse olie nodig heeft en niet wenst dat die handel door Amerikaanse maatregelen verstoord wordt. Maar intussen zijn er aanwijzingen dat de Chinezen in hun transacties met Iran voorzichtiger worden. Zo besloot leverancier van communicatiehardware Huawei onlangs zich terug te trekken uit Iran wegens ‘te complexe situatie’; Huawei doet belangrijke zaken in de VS en de EU, en zou allicht in verband kunnen gebracht worden met de Iraanse kernindustrie. En ook de Chinese olieaankopen in Iran zijn recentelijk om onduidelijke redenen gedaald. In de VS staat een nieuwe wet op stapel die alle buitenlandse financiële instellingen gaat straffen die nog met de Iraanse Centrale Bank samenwerken; dit zou voor een aantal belangrijke Chinese firma’s en banken erge gevolgen kunnen hebben.Om een uitzondering te kunnen krijgen zou een land moeten aantonen dat het ‘in belangrijke mate’ zijn olieaankopen in Iran verminderd heeft. Er is een overgangsperiode van zes maanden voorzien, zodat cruciale beslissingen over sancties in volle Amerikaanse verkiezingsstrijd vallen. Overigens zou de EU een algemeen olieembargo tegen Iran voorbereiden, terwijl landen als Japan en Zuid-Korea, die erg van Iraanse olie afhangen, strenge acties minder zien zitten.  Verwacht wordt dat Saoedi-Arabie zal proberen de dalende uitvoer van Iran op te vangen. Een eventuele mogelijkheid om onder Amerikaanse sancties uit te komen is dat China  ruilovereenkomsten met Iran gaat afsluiten: olie in ruil voor Chinese producten, zonder tussenkomst van banken.
Intussen is duidelijk geworden dat Geithner van een kale reis uit Beijing is teruggekeerd. De Amerikaanse reactie liet niet lang op zich wachten: sancties tegen het staatsbedrijf  Zhuhai Zhenrong Corp, de grootste leverancier van geraffineerde petroleumproducten aan Iran. Dit bedrijf heeft weinig met de VS te maken, dus de sancties zijn eerder symbolisch, maar wel een ernstige waarschuwing voor de grote Chinese staatsbedrijven die zowel met de VS als met Iran werken.

President Obama over het nieuwe militaire beleid

In Beijing worden de woorden over de nieuwe militaire strategie van de VS voor Azië allicht (samen de daden) aandachtig bestudeerd.

Het Pentagon moet bezuinigen, stapt af van het principe dat de VS in staat moet zijn om twee oorlogen tegelijk te voeren, zal zich meer richten op lucht- en zeemacht en geavanceerde wapens zoals stealth jets, raketten en onbemande raketvliegtuigjes, cyberwarfare en oorlogsvoering in de ruimte. Vooral Azië krijgt aandacht: het beleid in Irak en Afghanistan wordt herzien, van Iran en China – die in een zin worden genoemd – zegt Washington dat ze behoren tot een groep van landen die ‘asymmetrische middelen willen plaatsen tegenover de middelen waarover Amerika beschikt om zijn macht te handhaven’ (n.v.d.r. asymmetrische oorlogsvoering = oorlog tussen ongelijke partijen, bijvoorbeeld een staand leger tegenover guerrilla). De VS zal er echter ‘voor zorgen dat het zijn macht kan laten gelden ook in gebieden waar zijn toegang en zijn handelingsvrijheid worden betwist… vrede, stabiliteit, de vrije handel en de invloed van de VS in deze dynamische regio moeten worden gehandhaafd.’ Uiteraard heeft president Obama, bij de aankondiging van het nieuwe beleid, benadrukt dat de vredelievende opkomst van China wordt verwelkomd, maar hij heeft er direct aan toegevoegd dat ‘de opkomst als regionale macht (n.v.d.r. dus niet als wereldmacht) in de toekomst de economie en de veiligheid van de VS op allerlei manieren kan treffen’.

Media in het Westen tonen begrip voor ‘de bezorgdheid van Washington om de ontwikkeling van wapens door China’ die Amerika de toegang tot de Stille Oceaan kunnen bemoeilijken of zelfs verhinderen, zoals een raketsysteem om vliegdekschepen tot zinken te kunnen brengen. Zij vinden het vanzelfsprekend dat de VS zijn macht in de Stille Oceaan onbeperkt wil handhaven en zijn bondgenoten daar met militaire middelen kunnen bijstaan.

De officiële Chinese media (de regering in Beijing heeft zelf nog niet gereageerd) schrijven dat de Verenigde Staten absoluut een positieve rol kunnen spelen in de regio: economische samenwerking, vooral met China, is in het belang van alle partijen. Zelfs militair kan Washington een positieve rol spelen als het zich inzet voor vrede en stabiliteit. ‘China vraagt niets liever dan een vredelievend omgeving, in het belang van zijn verdere economische ontwikkeling …en andere landen, zoals China, respecteren de belangen van de grootste wereldmacht’, zo schrijft Xinhua. ‘Een ander verhaal wordt het echter als de VS de weg van het militarisme gaat bewandelen dat zal in deze dynamische regio kwaad bloed zetten en tegenkanting uitlokken. De journalisten van het persbureau wijzen erop ‘dat het Pentagon, zelfs na de voorgenomen en noodzakelijke bezuinigingen nog steeds jaarlijks 600 miljard dollar uitgeeft aan elementaire militaire taken en oorlogsvoering en dat dit meer is dan de tien volgende landen in de rangschikking samen’. De Global Times geeft een nog duidelijker waarschuwing: ‘blijkbaar slaagt China er niet in om met diplomatieke inspanningen de VS gerust te stellen. Er zit nu niets anders meer op dan een vriendschappelijke verhouding tot stand te brengen door kracht te tonen. De VS moet beseffen dat het de opkomst van China niet kan tegenhouden en dat het er alle belang bij heeft vriendelijk te zijn tegen China. …China moet daarbij de eenheid met allerlei krachten nastreven… uit de nieuwe Amerikaanse strategie blijkt hoe belangrijk Iran is voor China… China moet laten zien dat het zich niet tegen Iran zal opstellen op basis van dezelfde culturele, sociale en politieke waarden als de VS…China en de Verenigde Staten zijn economisch nauw met elkaar verbonden, maar ook in een concurrentiestrijd verwikkeld. Met economische middelen kunnen de Verenigde Staten het niet van China winnen, maar kan China wel militair bedwingen. …We moeten ons niet laten verleiden tot een bewapeningswedloop, maar China moet zijn mogelijkheden om op lange afstand terug te slaan blijven en meer afschrikmiddelen tegen de VS in te zetten verder ontwikkelen.’

Bronnen: BBC, Guardian, Xinhua, Global Times

launch-party van de Engelse site van CASS

De website van de bekende Chinese Academie voor Sociale Wetenschappen (Chinese Academy of Social Sciences,CASS) heeft nu een Engelstalige versie.

Dit betekent dat een belangrijke bron voor de studie van China wordt opengesteld voor een groter internationaal publiek. De CASS is inderdaad, zoals het reclamepraatje stelt, ‘een van de voornaamste denktanks van China’. Sommige van zijn studies en artikelen hebben het aanzien van de Chinese sociale en humane wetenschappen wereldwijd veel goed gedaan. Chinawatchers die rekening houden met het semi-officiële karakter van veel (maar niet alle) ‘producten’ van de CASS kunnen hun kijk op China verrijken en nuanceren. De Engelstalige website, the English channel zoals ze hem zelf noemen, bevat 35 menu’s met een overzicht van gepubliceerde werkstukken, nieuws over en verslagen van conferenties, opiniestukken, links voor contact met afdelingen van CASS en met zijn onderzoekers. Een leuke extra is de lopende band met een fotogalerij van de portretten van bekende Chinese intellectuelen, die vaak tot nog toe alleen maar ‘een naam waren’. Verder zijn er video’s van interviews, discussieforums (o.a. met buitenlandse deskundigen) en boekbesprekingen.
De oorspronkelijke Chinese website heeft al prijzen gewonnen als internetmedium met een merknaam die snel populair wordt. Om het lezerspubliek te lokken staan er op de eerste Engelstalige homepage onder andere interviews over  Occupy Wall Street en over de relatie van de vreedzame opkomst van China met de verhouding t.a.v. de buurlanden in de ASEAN (rond de Zuid-Chinese Zee en de Mekong) en van het nieuwe Azië-beleid van de VS.

Bron: China Daily, http://www.cssn.cn/english.html

Vooreerst zal Noda terug proberen de import van Japanse voeding in China terug vlot te trekken. Rijst mag bijvoorbeeld nog altijd niet ingevoerd worden in China. China vormt na Zuid-Korea Japans tweede grootste bron van toerisme. Japan heeft al een reeks maatregelen afgekondigd om terug meer Chinezen aan te trekken en dit lijkt te werken want na de diepe Fukushima-val steeg in november het aantal Chinese toeristen terug voor het eerst, namelijk met 35 %. Zoals we al schreven wil Japan meer Chinese overheidsobligaties aankopen. Ander gebaar van Japanse goodwill is de steun die Japan belooft bij de uitbouw van Caofeidian als ecovriendelijke zone. Naar verluid zouden de leiders van beide landen ook een mechanisme van periodieke raadpleging afspreken waardoor onverwachte confrontaties kunnen worden vermeden.  Noda zou tenslotte willen dat Peking twee panda’s stuurt naar het door de beving sterk getroffen Sendai om er het moreel op te krikken.

De schrijvers noemen de Europese top waar het opstellen van een nieuw fiscaal verdrag door alle EU-leden behalve het Verenigd Koninkrijk aanvaard werd een doorbraak. Alhoewel door het Britse dwarsliggen er geen akkoord bereikt werd over het wijzigen van het Europese verdrag, betekent het aanvaarden van een apart verdrag dat strictere fiscale en budgetaire discipline vereist een betekenisvolle eerste stap in systeemhervorming, een precedent voor toekomstige hervormingen. Volgens het akkoord moeten de landen in hun grondwet opnemen dat het begrotingstekort niet meer dan 0,5% mag bedragen, en worden er sancties en boeten voorzien voor wij die drempel overschrijdt.Indien dit volledig uitgevoerd wordt, zal het een positieve invloed hebben om het vertrouwen van de markten te herstellen en een Europese fiscale alliantie uit te bouwen. De aparte financiële systemen van de eurolanden hebben het formuleren en uitvoeren van verschillende noodmaatregelen bemoeilijkt.Nu hebben de Europese leiders eindelijk beseft dat de aparte financiële systemen de ontwikkeling van de eurozone afremmen, en een gecentralizeerd financieel system met veel nauwere politieke en economische banden de fundamentele oplossing voor de schuldenkrisis van de eurozone is. Elke hervorming van een systeem botst op gevestigde belangen, en het is een lang en pijnlijk process om het te veranderen en de aard van de economische ontwikkeling te veranderen.Gelukkig hebben de Europese leiders moed en inzicht getoond en zijn ze begonnen met de diepliggende problemen en tegenstellingen waar Europa mee kampt, aan te pakken. Zo bekeken is de schuldenkrisis een opportuniteit om bepaalde kwalen te genezen en een nieuw leven te beginnen. Door de krisis hebben sommige leden binnenlandse structurele hervormingen moeten doorvoeren om te kunnen voldoen aan de ontwikkelingsnoden van de eurozone, maar de crisis bevordert ook de integratie. Het hervormingsplan dat de eurozone opgesteld heeft kan niet alleen de kwalen van zijn eigen system oplossen maar ook hulp en vertrouwen winnen van andere landen en economische groeperingen. De markt heeft nog steeds geen volle vertrouwen in de Europese schuldenkrisis en wacht af hoe de programma’s en maatregelen verder zullen uitgevoerd worden. Institutionele hervormingen moeten een stabiele basis leggen om van de schuldencrisis af te geraken en de eurozone-landen meer verantwoordelijk te maken voor de relaties tussen regionale economische ontwikkeling en globale economische en financiele stabiliteit.  We verwachten dat de eurozone nog stoutmoediger, krachtiger en radikalere hervormingen doorvoert om het vertrouwen van de internationale gemeenschap in de euro en de eurozone te herstellen. (Volksdagblad)