Dit weekend praten vertegenwoordigers van de tien ASEAN-landen en China in Beijing over de Zuid-Chinese Zee. De regering Obama krijgt het advies om de aanwezigheid van de Amerikaanse marine daar verder op te voeren.

De diplomaten en beleidsadviseurs zullen het, voor de vierde keer in een paar jaar tijd, hebben over de uitvoering van de Declaration on the Conduct of Parties in the South China Sea (DOC). Tegelijk en los van die conferentie, zullen weer andere diplomaten, ditmaal van de Filippijnen en van China, met elkaar van gedachten wisselen. Het wordt de 17^e keer dat de beide landen bilateraal overleg hebben over samenwerking en over meningsverschillen. Ook hier zal de Zuid-Chinese Zee de agenda beheersen. De twee partijen hebben onlangs verklaard dat ze de kwesties die in dat gebied spelen op een vredelievende manier in overleg van staat tot staat willen oplossen. De Filippijnen leggen de nadruk op het VN-zeerechtverdrag, China wijst vooral naar de geschiedkundige achtergrond en het internationaal recht in het algemeen.

Zoals bekend is de Zuid-Chinese Zee die de Indische Oceaan met de Stille Oceaan verbindt, belangrijk als militair-strategisch gebied, als handelsroute, om zijn visgronden en (al berekende en nog veronderstelde) bodemrijkdommen. In 2002 sloten China en de ASEAN-landen de DOC af als een soort diplomatieke gedragscode daar. Beijing heeft intussen drie miljard yuan (475 miljoen dollar) geïnvesteerd in een fonds voor samenwerking om de DOC te laten slagen, o.a. via onderzoek en seminars over oceanografie en over wetgeving en vrijheden betreffende zeerecht. Daar waar China het bilaterale met het regionale wil combineren, ziet de VS alleen iets in dat laatste. Washington heeft niet lang geleden openlijk gezegd dat het in het verafgelegen gebied een ‘nationaal belang’ heeft en dat het ‘regionale onderhandelingen’ over de territoriale geschillen zou helpen bevorderen. Dit past in de nieuwe Amerikaanse Azië-politiek en is ook een herbevestiging van de oude dominante aanwezigheid van het land in de Stille Oceaan. Het laatste nieuws over deze ontwikkeling is de publicatie van een lijvig rapport door de invloedrijke denktank Center for a New American Security (CNAS) een braintrust met een draaideur naar het leger en de regering van de VS. ‘Cooperation from Strength: the United States, China and the South China Sea’, roept Washington en het Pentagon onder andere op om de vloot in de Pacific op te voeren van 285 oorlogsschepen tot 346 vaartuigen en in de betrokken landen de perceptie tegen te gaan dat de macht van de VS afneemt. De CNAS spreekt van een mogelijke finlandisering door China van de landen rond de Zuid-Chinese Zee, maar voegt eraan toe dat Washington ook verstandig rekening moet houden met en inspelen op de behoefte die deze landen voelen om hun economische betrekkingen met China verder te laten opbloeien en conflicten te voorkomen. Dat zou de VS toch het beste kunnen doen vanuit een militaire machtspositie.

Bronnen: Xinhua, www.atimes.com

President Obama over het nieuwe militaire beleid

In Beijing worden de woorden over de nieuwe militaire strategie van de VS voor Azië allicht (samen de daden) aandachtig bestudeerd.

Het Pentagon moet bezuinigen, stapt af van het principe dat de VS in staat moet zijn om twee oorlogen tegelijk te voeren, zal zich meer richten op lucht- en zeemacht en geavanceerde wapens zoals stealth jets, raketten en onbemande raketvliegtuigjes, cyberwarfare en oorlogsvoering in de ruimte. Vooral Azië krijgt aandacht: het beleid in Irak en Afghanistan wordt herzien, van Iran en China – die in een zin worden genoemd – zegt Washington dat ze behoren tot een groep van landen die ‘asymmetrische middelen willen plaatsen tegenover de middelen waarover Amerika beschikt om zijn macht te handhaven’ (n.v.d.r. asymmetrische oorlogsvoering = oorlog tussen ongelijke partijen, bijvoorbeeld een staand leger tegenover guerrilla). De VS zal er echter ‘voor zorgen dat het zijn macht kan laten gelden ook in gebieden waar zijn toegang en zijn handelingsvrijheid worden betwist… vrede, stabiliteit, de vrije handel en de invloed van de VS in deze dynamische regio moeten worden gehandhaafd.’ Uiteraard heeft president Obama, bij de aankondiging van het nieuwe beleid, benadrukt dat de vredelievende opkomst van China wordt verwelkomd, maar hij heeft er direct aan toegevoegd dat ‘de opkomst als regionale macht (n.v.d.r. dus niet als wereldmacht) in de toekomst de economie en de veiligheid van de VS op allerlei manieren kan treffen’.

Media in het Westen tonen begrip voor ‘de bezorgdheid van Washington om de ontwikkeling van wapens door China’ die Amerika de toegang tot de Stille Oceaan kunnen bemoeilijken of zelfs verhinderen, zoals een raketsysteem om vliegdekschepen tot zinken te kunnen brengen. Zij vinden het vanzelfsprekend dat de VS zijn macht in de Stille Oceaan onbeperkt wil handhaven en zijn bondgenoten daar met militaire middelen kunnen bijstaan.

De officiële Chinese media (de regering in Beijing heeft zelf nog niet gereageerd) schrijven dat de Verenigde Staten absoluut een positieve rol kunnen spelen in de regio: economische samenwerking, vooral met China, is in het belang van alle partijen. Zelfs militair kan Washington een positieve rol spelen als het zich inzet voor vrede en stabiliteit. ‘China vraagt niets liever dan een vredelievend omgeving, in het belang van zijn verdere economische ontwikkeling …en andere landen, zoals China, respecteren de belangen van de grootste wereldmacht’, zo schrijft Xinhua. ‘Een ander verhaal wordt het echter als de VS de weg van het militarisme gaat bewandelen dat zal in deze dynamische regio kwaad bloed zetten en tegenkanting uitlokken. De journalisten van het persbureau wijzen erop ‘dat het Pentagon, zelfs na de voorgenomen en noodzakelijke bezuinigingen nog steeds jaarlijks 600 miljard dollar uitgeeft aan elementaire militaire taken en oorlogsvoering en dat dit meer is dan de tien volgende landen in de rangschikking samen’. De Global Times geeft een nog duidelijker waarschuwing: ‘blijkbaar slaagt China er niet in om met diplomatieke inspanningen de VS gerust te stellen. Er zit nu niets anders meer op dan een vriendschappelijke verhouding tot stand te brengen door kracht te tonen. De VS moet beseffen dat het de opkomst van China niet kan tegenhouden en dat het er alle belang bij heeft vriendelijk te zijn tegen China. …China moet daarbij de eenheid met allerlei krachten nastreven… uit de nieuwe Amerikaanse strategie blijkt hoe belangrijk Iran is voor China… China moet laten zien dat het zich niet tegen Iran zal opstellen op basis van dezelfde culturele, sociale en politieke waarden als de VS…China en de Verenigde Staten zijn economisch nauw met elkaar verbonden, maar ook in een concurrentiestrijd verwikkeld. Met economische middelen kunnen de Verenigde Staten het niet van China winnen, maar kan China wel militair bedwingen. …We moeten ons niet laten verleiden tot een bewapeningswedloop, maar China moet zijn mogelijkheden om op lange afstand terug te slaan blijven en meer afschrikmiddelen tegen de VS in te zetten verder ontwikkelen.’

Bronnen: BBC, Guardian, Xinhua, Global Times

De eerste generatie, Beidou 1, was een experimenteel en regionaal systeem dat werkte met drie actieve satellieten en één reserve. De eerste drie satellieten werden tussen 2000 en 2003 gelanceerd en leverden sindsdien GPS-diensten aan Chinese klanten en enkele in de buurlanden. 1.000 Beidou terminals werden ingezet om informatie te verzamelen over de grote aardbeving van 2008 in Sichuan. Nu spreken we over het meer ambitieuze Beidou-2. Dat werkt met 35 satellieten, waarvan 5 geostationaire. Daarmee kan Beidou-2 de hele wereld omvatten. Zoals met het Amerikaanse GPS-systeem komen er twee niveaus van dienstverlening: een gratis dienst voor burgers in China en omliggende landen en een speciale dienst met beperkte toegang voor de Chinese regering. Al tien satellieten zijn gelanceerd en daarmee kan men in 2012 beginnen diensten te verlenen in de zone tussen Siberië en Australië. Wereldwijde dienstverlening is voor 2020. De nauwkeurigheid van Beidou in de pilootfase is 25 meter, in 2012 wordt het 10 meter
Beidou dient als steun aan de economische, wetenschappelijke en industriële ontwikkeling van China. Het heeft ook militaire toepassingen. Beidou komt in concurrentie met het Amerikaanse GPS, het Russische GLONASS en het Europese Galileo netwerk. Het GPS systeem werkt met 24 satellieten sinds 1994. De 24 satellieten van Glonass zijn gelanceerd sinds 1996 maar door geldgebrek viel het systeem uit. Het is intussen hersteld en deze maand terug operationeel geworden. Oorspronkelijk wilde China samen met Europa Galileo opbouwen, maar die samenwerking is door Europa – onder Amerikaanse druk- opgezegd. Ook India en Japan denken aan een eigen regionaal systeem. Een eigen plaatsbepalingsysteem is belangrijk voor een onafhankelijk land, omdat men ervan uitgaat dat de VS het gebruik van hun GPS systeem ingeval van groot internationaal conflict onmogelijk zullen maken.
Volgens analysten zou satellietnavigatie en alles wat daarrond hangt tegen 2020 jaarlijks 500 miljard dollar kunnen opbrengen. Ongeveer 15% daarvan zou Chinees zijn. Tegen 2015 zou China 340 miljoen navigatietoestellen hebben, in 2009 waren het er nog maar 10 miljoen.

In de bestelling zit een upgrade met radar- en wapensystemen van 145 gevechtsvliegtuigen. Dat zijn F-16’s van het verouderde type A/B. Washington zal ook de opleiding van piloten uitbreiden. Taiwan heeft verder 66 nieuwe F-16’s type C/D besteld. De regering Obama houdt de beslissing daarover in beraad, maar voor 1 oktober zal ze ook antwoord geven op dat verzoek.
Beijing heeft verontwaardigd gereageerd. De Amerikaanse ambassadeur en de militaire attaché kregen het dwingende verzoek om tekst en uitleg te geven en het protest van de Chinese regering aan hun eigen regering over te brengen. In de marge van de algemene vergadering van de VN in New York heeft de minister van Buitenlandse Zaken Yang Jiechi een toespraak gehouden voor het National Committee on United States-China Relations en de US-China Business Council. Zijn boodschap was dat dit contract de vrede en de stabiliteit in gevaar brengt in de regio van de Straat van Taiwan. Het zal ook de relaties tussen de beide grote machten schaden. China ziet het als een grove inmenging in zijn binnenlandse zaken, als een poging om de toenadering tussen Beijing en Taipei te saboteren. Volgens Yang Jiechi houdt Washington geen rekening met de gevoelens en de principes van het Chinese volk en komt het gedane beloften niet na betreffende de-escalatie van de militarisering van het eiland. De minister heeft de regering Obama dringend verzocht om de wezenlijke belangen van China te respecteren en op de beslissing van de verkoop terug te komen.
Uiteenlopende visies
Washington beroept zich op de Taiwan Relations Act van 1979 over de belofte om Taiwan van wapens te voorzien zodat het zich kan verdedigen. Obama krijgt ook kritiek van de Republikeinen die beweren dat hij Taiwan laat vallen omwille van de goede betrekkingen met Beijing. Obama en Clinton verdedigen zich door erop te wijzen dat zij in 2010 juist een wapenlevering hebben toegezegd die alles van vorige Amerikaanse regeringen in de schaduw heeft gesteld. Beijing wijst naar het Gemeenschappelijk Communiqué van de VS en de Volksrepubliek van 17 augustus 1982 waarin de VS toezeggen dat ze de wapenverkopen aan Taiwan consequent zullen verminderen om uiteindelijk tot een oplossing te komen en dat ze de inspanningen van China om tot een goede regeling te komen erkennen. Volgens westerse waarnemers heeft de huidige Taiwanese leider Ma Ying-jeou het nodig dat de VS openlijke verdergaande steun belooft om politiek sterker te blijven dan de separatistische Democratic Progressive Party en om zijn beleid van toenadering tot Beijing te kunnen verder zetten. Chinese waarnemers vinden echter dat de VS zich niet moet mengen in de toenadering tussen beide partijen die steeds inniger wordt. Washington zou enkel uit zijn op economisch voordeel en het handhaven van zijn dominantie in de Stille Oceaan. Zij zien een overeenkomst met de offensieve politiek in de Zuid-Chinese Zee waar Washington zijn steun aanbiedt aan buurlanden met wie China bilaterale onderhandelingen en betrekkingen wil. Een fundamenteel verschil is er ook: Taiwan is geen buurland, maar een de facto afgescheurde provincie van China. Een reden te meer waarom Beijing in deze kwestie geen bemoeienis van buitenstaanders duldt.
De hoofdvraag is nu of Washington in deze confrontatie met Beijing een tandje hoger zal gaan door ook nog nieuwe F-16′s te leveren. Voor 1 oktober zou dat moeten blijken.

Bronnen: FT, wikileaksnews.net, Xinhua

De Australische premier Julia Gillard brengt een bezoek van vier dagen aan China.

Zie CNTV-Dialogue (27 min)

Woordvoerder Geng Yansheng van defensie

Het witboek: “de twee kanten kunnen contacten leggen en uitwisselingen over militaire zaken organiseren op een gepast tijdstip. Dit zal leiden tot de opbouw van een mechanisme van militaire veiligheid en zal het wederzijds vertrouwen laten  groeien”. Het is het zevende witboek over defensie, maar het eerste dat hierover spreekt. Anderzijds heeft heeft het Volksbevrijdingsleger nog 1400 raketten gericht op het eiland. Volgens legerwoordvoerder Geng Yansheng kunnen besprekingen hierover meegenomen worden in de ontwikkeling van een militaire vertrouwensrelatie. Het witboek wil hoofdzakelijk het wantrouwen wegnemen over de zogenaamde offensieve tendens van China. Het legt de nadruk op informatie over bilaterale raadplegingen over defensie, gemeenschappelijk oefeningen, uitwisselingen van grenseenheden en deelname aan internationale vredesmissies. Vermeld wordt dat China grensverdragen heeft getekend met India, Kazakhstan, Kyrgizië, Rusland en Tadjikistan .

Volgens het Witboek is het klimaat in de regio echter verslechterd door toenemende twistpunten op zee en doordat de VS lieten blijken dat ze opnieuw gaan focussen op Azië. De VS worden de voornaamste hinderpaal genoemd bij het laten groeien van wederzijds vertrouwen.

Gevreesde scheeps-killer Dongfeng 21

Het witboek heeft het uiteraard ook over de modernisering van het wapentuig. In februari onthulde China dat het tegen 2015 een projectiel zou hebben dat doelwitten op 4000 km afstand zou kunnen raken. Een militaire bron bevestigde tegenover de “Global Times” dat de door buitenlandse media gevreesde “Dong Feng 21” al is opgesteld. Dit gaat om een wereldprimeur: een ballistische raket van 1000 tot 1500 km reikwijdte die vliegdekschepen of bijvoorbeeld de Amerikaanse bases van Okinawa of Guam zou kunnen treffen.

Ook stelt het witboek dat de luchtmacht  de inspanningen opdrijft voor zowel offensieve- als defensieve operaties. De zeemacht verbetert zijn paraatheid tegenover “niet traditionele bedreigingen voor de veiligheid”. VS-analisten denken dat China volgend jaar zijn eerste vliegdekschepen zou kunnen te water laten. Ze ronden nu een werk van tien jaar af waarbij ze de Varyag hebben omgebouwd en aangepast, een type schip oorspronkelijk van Sovjetmakelij.

Bronnen: SCMP, FT, Peoples Daily, China Daily, Sinodefence

Volledige tekst

Zie ook CNTV video 1,    video 2  en discussieuitzending Dialogue 27 min

marineschip klaar voor dienst in Golf van Aden

De defensie-uitgaven bedragen dit jaar 601 miljard yuan, dat is een stijging van 12.7 %, dus sneller dan het bnp. Het Chinese beleid sluit terug aan bij de trend van 2008, na een stijging met slechts 7.5% in 2010. In 2007 vergrootte het militaire budget met 17.8% het snelst. De regering heeft verklaard dat deze stijging van de uitgaven normaal is en dat niemand bang moet zijn voor het Chinese Volksbevrijdingsleger. Veel geld gaat naar de aankoop van moderne uitrusting, maar ook naar een loonsverhoging tot 40% van de 2,6 miljoen soldaten. Er zijn ook nog andere lopende kosten gestegen.

Alles bijeen ligt het militair budget nog onder 2% van het bnp wat internationaal gezien laag is. De VS spenderen in het basisbudget (exclusief de oorlogsbudgetten in Irak en Afghanistan) zes à zeven keer meer dan China. Het Indische budget echter ligt rond de 40% van het Chinese. Sommige Westerse experten beweren dat het echte Chinese budget het dubbele van het officiële is, aangezien veel kosten voor onderzoek en ontwikkeling van nieuwe wapens in andere posten en bij andere departementen zouden zijn ondergebracht.

De militaire inspanningen van China zijn sinds enkele decennia gefocust op een mogelijk conflict met de VS rond een eventuele onafhankelijkheidsverklaring van de afgescheiden provincie Taiwan. De Chinese strategen richten daarbij hun inspanningen vooral op moderne oorlogsvoering met communicatietechniek en ruimtevaart. Einde 2010 doken tot ieders verrassing foto’s op van een Chinees prototype ‘stealthvliegtuig’, een voor radar onzichtbaar type vliegtuig dat tot nu toe alleen door de VS kan worden gemaakt. Een nieuwe strategische as is het ontwikkelen van de zeemacht die in staat moet zijn Chinese schepen met olie of grondstoffen te beschermen bijvoorbeeld voor de kust van Somalië of die Chinese burgers moet kunnen ophalen uit landen met Libische toestanden. De ontwikkeling van een vliegdekschip hoort daar bij.

Recentelijk is de militaire spanning rond oude grensbetwistingen met buurlanden Japan, India, Vietnam en de Filippijnen ook opgelopen. In de Westerse media wordt dit doorgaans toegeschreven aan toegenomen assertiviteit van China, maar men kan deze redenering gemakkelijk omdraaien en de oorzaak zoeken bij de verklaringen van Obama-Clinton dat de VS de buurlanden steunen wanneer ze een vuist naar China maken, bij de sterk toegenomen militaire samenwerking tussen de VS en die landen en bij de grotere militaire aanwezigheid van de VS in de Stille Oceaan. Sommige analisten geloven dat de huidige president Hu Jintao, die minder militaire ervaring heeft opgedaan, gemakkelijker te beïnvloeden is door de legerleiding dan collega’s of voorgangers. Mocht dat al zo zijn, dan geven bijvoorbeeld de intimiderende Amerikaanse manoeuvres in de Oost-Chinese zee de generaals wel een sterk argument in handen.

Bronnen: Asiatimes, Xinhua, Financial Times

Liu was een nauwe vriend van Deng Xiaoping en dit bleek toen Deng Liu vroeg om Jiang Zemin te helpen wanneer deze partijleider werd met nauwelijks militaire ervaring. Liu werd in 1916 geboren in Dawu (Hubei). Hij trad toe tot de Communistische Jeugdliga in 1929 en tot het leger een jaar later. Hij werd lid van de Communistische Partij in 1935. Hij werkte als politiek commissaris in Hebei en vertrok in 1950 naar de voormalige Sovjet-Unie voor een opleiding in de zeemacht. Bij zijn terugkeer volgden de benoemingen elkaar op. Hij was hoofd van de zeemacht tussen 1982 en 1988. In 1992 toen Deng zich terugtrok, werd hij vice-voorzitter van de invloedrijke militaire commissie. Daar heeft hij Jiang Zemin geholpen bij het uitbreiden van zijn invloed want het leger stond toen nogal onder de invloed van president Yang Shangkun, tevens vice-voorzitter van de militaire commissie.  Liu maakte het tot het lid van het permanent comité van het Politbureau. Hij heeft de zeemacht gemoderniseerd en omgevormd van een macht die de kustwateren bewaakt tot een macht die de volle zee opkan. Zijn droom het aan boord hebben van vliegtuigen op schepen is nog in verwezenlijking. Liu trok zich in 1997 uit het openbare leven terug.

In de Koreaanse crisis van het moment lijken er twee houdingen diametraal tegenover elkaar te staan: machtsvertoon tegenover beroep op de rede en het gezond verstand.

De VS en Co. zijn zich bovendien nog agressiever gaan opstellen. Ze zullen met zijn drieën aparte onderhandelingen voeren. Amerikaanse senatoren hebben het over ‘regime change’ en ‘het stopzetten van elke voedselhulp’. De VS en Zuid-Korea hebben hun grootscheepse militaire oefeningen (de ‘grootste ooit’ volgens de Zuid-Koreanen) aan de voordeur van Noord-Korea verdergezet en woensdag afgerond met de belofte dat ze dit soort manoeuvres vaker en nog groter gaan aanpakken. Vervolgens kwam het bericht dat de VS eind van deze week ook samen met Japan gevechtsoefeningen gaat houden …in de wateren rond de eilandjes waarover China en Japan een meningsverschil van territorium hebben. Dit gebied wordt door China beschouwd als zijn exclusieve economische zone.
Zuid-Korea zette ook zelfstandig stappen: de minister van defensie werd vervangen door een krachtdadiger figuur, die op een persconferentie donderdag heeft verklaard dat zijn land met luchtbombardementen zal terugslaan als Noord-Korea nog eens Zuid-Koreaans grondgebied aanvalt. De Zuid-Koreaanse ‘eilandjes’ (waarvan er een door Koord-Korea werd bestookt), die eigenlijk militaire basissen blijken te zijn, worden nog meer bewapend.

Intussen wordt er door allerlei westerse media, ook gerespecteerde kranten, gesuggereerd dat de Chinese leiders, of in elk geval ‘sommigen onder hen’ op het punt staan Noord-Korea te laten vallen. Dit gerucht is gebaseerd op de uiterst betwistbare bron Wikileaks die telegrammen heeft laten publiceren van Amerikaanse en Zuid-Koreaanse diplomaten die daarin beweren dat deze of gene Chinese diplomaat in een te openhartige bui zijn mond zou voorbijgepraat hebben.
Diezelfde media noemen het –overigens reguliere en geplande- bezoek van de Noord-Koreaanse parlementsvoorzitter aan zijn Chinese tegenhanger Wu Bangguo een teken dat ‘Beijing toegeeft aan de Amerikaanse druk om tot een onderhandelde oplossing te komen’ (sic).

China blijft intussen aandringen op dialoog en terughoudendheid in de crisis en hoopt vurig dat het gedoe geen negatieve weerslag zal hebben op de economische activiteiten (o.a. met Japan en Zuid-Korea natuurlijk) in de regio.
Beijing toont zich op beleefde wijze ongerust en geïrriteerd door het wapengekletter en door het krijgstheater dat nu ook zijn eigen kust aandoet.
Verder wordt door China de Koreaanse oorlog van 60 jaar geleden herdacht, ‘waarbij duizenden Chinese internationalistische soldaten zijn gesneuveld’.
Wu Bangguo, de voorzitter van het Nationaal Volkscongres en tweede man in de hiërarchie van de CPC, heeft dus tot en met zondag bezoek: Choe Tae Bok, de voorzitter van het Noord-Koreaanse parlement. Wu heeft erop gewezen dat er dit jaar al drie contacten geweest zijn op hoog niveau tussen Beijing en Pyongyang en noemde dat niet toevallig.
Op de agenda voor de komende jaren van gasten en gastheren staat onder andere: ervaringen uitwisselen over het staatsbestuur en de opbouw van een rechtsstaat. De Chinese en Noord-Koreaanse volksvertegenwoordigingen willen meer en beter met elkaar communiceren en deelnemen aan internationale conferenties over het parlementaire werk (een van de contacten tussen Pyongyang gebeurde in de wandelgangen van de Derde Wereldconferentie voor Parlementsvoorzitters in Geneve in juli van dit jaar).

Bronnen:
Xinhua, Global Times, The Guardian

Het zou een Chinese IT-specialist zijn van rond de 30, een freelance adviseur voor internetbeveiliging die een programmeercode heeft ontworpen. Deze whizzkid zou de aandacht hebben getrokken van ambtenaren in het militaire of staatsapparaat, door op een hackersforum onderdelen van het programma te posten toen hij bezig was aan de code te werken.

De Amerikaanse analisten die dit beweren, hebben informatie doorgespeeld aan de Financial Times. De Britse krant noemt hen niet bij naam, journalist Joseph Menn heeft het over een ‘onderzoeker die werkt voor de Amerikaanse regering en leden van twee teams betrokken bij het onderzoek’. Heel even laat Menn een man van RSA-security, een afdeling van EMC, aan het woord. Deze Mischel Kwon, een voormalig veilgheidsambtenaar van de regering, zegt “dat er meer aan de hand is dan een louter technologische kwestie”. De informanten van de FT doen het lijken alsof ze goede contacten hebben in China, door met grote stelligheid – maar voorlopig zonder harde feiten- te beweren dat “deze technicus liever niet zou hebben dat mannen in uniform over zijn schouder meekijken, maar dat hij met zijn expertise nu eenmaal niet anders kan dan hun af en toe ter wille te zijn”. “De auteur van de code is zelf geen regeringsambtenaar, heeft de aanval niet zelf uitgevoerd”, aldus de Amerikaanse veiligheidsexperts.

De Chinese media zeggen intussen dat de beweringen van de Amerikanen de mooiste gratis reclamecampagne vormen die een van de twee onderwijsinstellingen zich kon dromen. De beroepsschool van Langxian (Shandong, Oost-China) is volgens hen een bescheiden vakschool met 20.000 studenten waar ook voertuigentechniek en koken wordt gegeven, maar die nu overspoeld wordt door aspirant-studenten die hun computervaardigheden willen opvoeren. Dat deze school en een universiteit, die door veiligheidsteams uit de VS van hacking beticht worden, banden hebben met het leger wordt ook tegengesproken. “Natuurlijk is het leger geïnteresseerd in de beste afgestudeerde computerspecialisten”, zegt een eveneens anonieme Chinese expert, “maar als je daaruit afleidt dat de scholen die deze gediplomeerden leveren door het leger worden gecontroleerd, zijn de universiteiten in zowat alle landen militaire instellingen”.

Ook Niu Xinchun, een onderzoeker bij het Amerika-instituut van de Chinese Hogeschool voor Actuele Internationale Betrekkingen, wordt geciteerd: “Laat de onderzoekers maar met bewijsmateriaal komen, dan kan het gerecht van de beide betrokken landen samenwerken om de hackers, die wat China betreft criminelen blijven, te vatten”.

Bronnen: Financial Times en Global Times