Li Baodong

China zet zich onverminderd in voor een vreedzame oplossing en voor dialoog in de kwesties Iran en Syrië. Zeer tot ongenoegen van westerse landen het het samen met Rusland haar veto gesteld tegen de UNO-resolutie over Syrië.

Bondskanselier Merkel was in Beijing voor de uitbreiding van economische en politieke Duits-Chinese samenwerking. Daarnaast stonden er, volgens waarnemers, op haar verlanglijstje verzoeken aan de Chinese regering om een ontwerpresolutie te steunen van de VN tegen het regime Assad in Syrië en om de Europese boycot tegen Iran niet te ondermijnen door meer olie te bestellen bij Teheran.
Op een persconferentie samen mevrouw Merkel heeft premier Wen Jiabao verklaard: ‘China gelooft niet dat sancties tegen Iran een fundamentele oplossing kunnen bieden. Dialoog en samenwerking zijn wel correct en kunnen effectief zijn…China neemt het internationaal verdrag tegen de verspreiding van kernwapens in bescherming en is tegen het ontwikkelen van kernwapens zowel door Iran als door andere landen in het Midden-Oosten’.
De officiële pers in China wijst erop dat het land al maandenlang inspanningen doet om de onderhandelingen tussen Iran en de leden van de Veiligheidsraad op gang te houden en om Iran aan te moedigen tot samenwerking met het Internationaal Atoomagentschap. Volgens de Chinese media heeft Iran zich onlangs nog tot onderhandelen bereid getoond.
Wen zei verder: ‘wij behouden onze normale betrekkingen met Iran op het vlak van economie en handel, aangezien die gericht zijn op broodnodige economische ontwikkeling, en wij wensen normale handelsbetrekkingen niet te laten politiseren…China zal verder ruwe olie invoeren uit Iran en zal niets doen dat tegen internationale wetten en relevante VN-resoluties ingaat. China zal zijn principes niet opgeven voor winst, normale handelsrelaties tussen landen moeten worden beschermd.’
Over Syrië is het vooral de Chinese Ambassadeur bij de VN, Li Baodong, die een duidelijk standpunt heeft verwoord. ‘China verzet zich vastberaden tegen een gedwongen verandering van het regime in Syrië omdat dit een schending zou betekenen van de elementaire normen voor internationale betrekkingen.’ Ook in deze kwestie gelooft Beijing niet in sancties, omdat die de situatie meestal alleen maar erger maken. De Chinese regering bepleit verdere pogingen om onderhandelingen te realiseren tussen de Syrische regering en alle oppositiegroepen in dat land en rekent vooral op de Arabische Liga om die pogingen in het werk te stellen. Ze bestudeert aandachtig de voorstellen voor alternatieve resoluties van Rusland (tegen de voorliggende ontwerpresolutie betreffende Syrië) en voor aanvullende teksten van Marokko (voor die resolutie).

Toen het op stemmen aankwam hebben zowel Rusland als China hun veto gesteld, zeer tot ongenoegen van de westerse landen. Van Russische zijde wordt geargumenteerd dat de voorgestelde resolutie te eenzijdig de klemtoon legt op het geweld door het leger, maar niet rept over het geweld door opstandige groepen. Ook riep de Russische minister Lavrov op tot de organisatie van een dialoog tussen regime en oppositie. De Chinese vertegenwoordiger Li Baodong onderschreef dit standpunt. De Russische minister van Buitenlandse zaken bezoekt deze week de Syrische leider.

Bronnen: Xinhua, BBC

Zuid Kordofan is een regio in het deel van Soedan dat zich niet heeft afgescheiden. Het ligt boven, maar niet in de nieuwe staat Zuid Soedan. Waarnemers zeggen dat de opstandelingen daar niet strijden voor aansluiting bij Zuid Soedan, maar wel voor meer economische kansen en voor hun burgerrechten, die volgens hen worden aangetast.
Een Chinees bedrijf legt wegen aan in de streek. De verblijfplaatsen van de arbeiders werden aangevallen volgens de woordvoerder van het constructiebedrijf, Wang Zhiping. Dat is ook de versie van het gebeurde gegeven door de Chinese overheid. Het Soedanese leger heeft laten weten dat de rebellen burgers aanvielen en dat ze 70 mensen hadden gevangen genomen, waaronder een groot aantal Chinezen. De rebellen zelf, die zich het Volksbevrijdingsfront van Soedan-Noord (Sudan People’s Liberation Movement-North, SPLM-N) noemen, hebben verklaard dat de Chinezen waren terechtgekomen in een zone waar er vuurgevechten waren tussen het SPLM-N en het leger. Volgens de rebellen waren ze veilig en werd er goed voor hen gezorgd. Volgens de lokale Soedanese overheid hebben Soedanese soldaten al 14 Chinezen bevrijd en waren die inderdaad in goede gezondheid. Naar de overige gevangenen wordt verder gezocht.
De dag voordien was er op top van de Afrikaanse Unie in Ethiopië een ontmoeting geweest tussen de politieke topadviseur Jia Qinglin en de Soedanese President Omar al-Bashir. Ze hadden elkaar bedankt voor de steun en de samenwerking van de afgelopen jaren, die duurzaam was gebleven, ondanks de veranderingen in de wereld en in Soedan. De Soedanese president noemde het een voorbeeld van Zuid-Zuid samenwerking en beloofde stellig dat Chinese werknemers in Soedan goed zouden beschermd blijven. Dat blijkt inderdaad nodig.
Bronnen: Xinhua, BBC

Jia Qinglin, de voorzitter van het nationale comité van de Politieke Raadgevende Conferentie, dus een politiek topadviseur, woont in Ethiopië de 18e top bij van de Afrikaanse Unie, waarna hij het gastland verder zal bezoeken. De onderminister van Handel, die zijn ministerie ook vertegenwoordigt betreffende de internationale handel, heeft ter gelegenheid daarvan in Xinhua een artikel geplaatst. Daarin stelt hij dat het “de belangrijkste opdracht van de Chinees-Afrikaanse economische samenwerking is om de capaciteiten te verhogen van Afrika om zichzelf te ontwikkelen.”
Verder wijst hij op het enorme volume van 160 miljard dollar dat de handel tussen beide partners heeft bereikt (in 1950 vertrokken ze op een basis van een schamele 12 miljoen volume), op de 2000 Chinese bedrijven die in de topbestemming Afrika investeren en op de preferentiële leningen die de infrastructuur en de welvaart in een aantal landen een boost hebben gegeven.
Gao vergeet niet melding te maken van de scholen, ziekenhuizen, bruggen en andere grote projecten en de experts en vrijwilligers op het gebied van geneeskunde en landbouw die intussen bijna 30.000 man personeel hebben opgeleid.
Hij voegt eraan toe dat voor Afrika zowel ontwikkelde als opkomende landen partners voor ontwikkeling zijn geworden en dat ze dat moeten uitbreiden omdat in een geglobaliseerde wereld het continent niet kan vooruitgaan zonder de inzet van de buitenwereld. Het is volgens Gao echter uiterst belangrijk dat de Afrikanen hun eigen beslissingen treffen en dat hun partners gericht zijn op wederzijds voordeel.
China heeft zes zones voor de samenwerking in economie en handel in Afrika en wil daarmee meer directe investeringen aantrekken om een gunstig klimaat te scheppen voor het lokale midden- en kleinbedrijf. De Chinese bedrijven in Afrika kijken volgens hem nu ook meer naar de ontwikkeling van de lokale gemeenschappen.

De boodschap dat de landen in de wereld zich Afrika moeten aantrekken en het zelfbeschikkingsrecht van de landen van dat continent moeten respecteren werd ook op een andere plek en in een andere context geuit. In de VN heeft de permanente afgevaardigde van China tijdens een open debat van de VN-veiligheidsraad gezegd dat de situatie in Libië
zware gevolgen heeft voor politieke, economische en humanitaire situatie en voor de veiligheid van de Sahel. Zo zijn er de migratiestromen van en naar Libië, de verspreiding van massa’s wapens, de toename van wetteloosheid en het verlies van controle door regeringsinstellingen. Het wordt erger en de Economic Community of West African States (ECOWAS) en andere regionale organisaties werken hard en goed, maar mogen niet in de steek worden gelaten. VN-instellingen moeten bijspringen met hun expertise en zorgen dat er snel meer internationale steun komt, op basis van duidelijke afspraken en met respect voor het zelfstandige beslissingsrecht van de Afrikaanse landen.
Bron: Xinhua

Zie ook Dialogue op CNTV

Ni Yulan heeft de  Mensenrechtentulp 2011 , een prijs uitgereikt door de Nederlandse regering, toegekend gekregen voor haar strijd tegen gedwongen huisuitzettingen van burgers door de Chinese overheid. Omdat de activiste vastzit, zou de prijs volgende week dinsdag in Den Haag aan haar dochter Dong Xuan worden overhandigd. Minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal (VVD) heeft al de Chinese ambassadeur op het matje geroepen over het bericht dat Dong Xuan China niet mag verlaten.

Een rechtbank in Beijing heeft twee weken terug haar vonnis uitgesteld in de zaak tegen Ni Yulan, een geschorste advokate van 51 die betrokken was in een aantal conflicten rond onteigeningen. De aanklacht luidde’ betwistingen zoeken, troebelen uitlokken en vrijwillig vernietigen van private en openbare eigendom, plus herhaaldelijk geweld uitoefenen op personen, met verzwarende omstandigheden’.Ook bedrog en het verspreiden van valse geruchten staan op de lijst.  Ni en haar echtgenoot zitten in voorarrest sinds april. Beiden pleitten onschuldig. Ni geraakte betrokken in de strijd tegen onteigeningen toen haar eigen huis in Beijing in 2001 onteigend werd. Ze werd in 2002 geschrapt door de balie van advokaten en veroordeeld in 2002 en nogmaals in 2008, voor het ‘beletten van overheidszaken’ en het ‘beschadigen van openbare eigendom’. In 2008 was ze betrokken bij het protest van een aantal inwoners van Beijing die onteigend werden naar aanleiding van de Olympische Spelen. Ze zit sinds haar gevangenschap in een rolstoel en woonde deze keer haar proces bedlegerig mee. Buitenlandse waarnemers speculeren dat de afwachtende houding van de rechtbank zou kunnen verband houden met de positieve uitkomst van de recente boerenprotesten in Wukan, en met de toespraak van einde december waarin de Chinese premier opkwam om de rechten van de boeren in geval van onteigening beter te respecteren.

De commissie leefmilieu en natuurlijke grondstoffen heeft intussen aan het bureau van het Nationaal Volkscongres voorgesteld de wet op het beheer van gronden nogmaals te amenderen daar de hudige versie (van 2004) niet voldoet: er zijn teveel conflicten in geval van onteigening voor urbanisatie van grond in collectieve eigendom van de boeren.Het voorstel sluit aaan bij een speech van de eerste minister op de jaarlijkse conferentie over het platteland die einde december plaatsvond. Die verklaarde dat hervormingen er moeten toe bijdragen dat de boeren mee kunnen profiteren wanneer hun gronden in collectieve eigendom in waarde stijgen. ‘China kan niet langer de eigendomsrechten van de boeren opofferen om de urbanisatie en industrializatie goedkoop te houden’. In veel gevallen zijn onteigeningen voordelig voor de boeren die een stevige compensatie krijgen, maar er zijn ook veel gevallen van illegale onteigeningen en andere onregelmatigheden, die soms tot grootschalig en gewelddadig protest leiden, zoals de voorbije herfst in het dorp Wukan. Men is sinds april 2011 begonnen met het opstellen van een ontwerp voor amendering van de wet.

De problematiek van de onteigeningen en de juiste hoogte van de schadevergoedingen is gezien de enorme omvang van het fenomeen en de gigantische sommen die voor alle partijen op het spel staan uiterst belangrijk. Ook de al dan niet gerechtvaardigde vormen van protest en verzet tegen vermeende onregelmatigheden zijn onderwerp van debat. Het proces van Ni Yulan past daarin.  Of de huidige actie van Nederland een positieve rol kan spelen is zeer twijfelachtig: Chinezen zijn heel goed in staat hun eigen problemen op te lossen; het optreden van Nederland wordt er aangevoeld als een ongeoorloofde inmenging in de Chinese zaken, als een Westerse provocatie.

Zoek de draak

China is het Jaar van de Draak begonnen met het gebruikelijke feest van rode lantaarns en vuurwerk, drakendansen en etentjes. De draak zou volgens de legenden geluk en dynamisme brengen.

Veel echtparen zijn in verwachting, demografen verwachten een baby boom.
De Engelstalige media hebben titels als ‘Year of Dragon: Long may the long reign in China’, met een woordspeling op het woord long dat in het Chinees draak betekent.
In de artikelen ter gelegenheid van het Lentefestival vind je een combinatie van gevoelens van trots en bezorgdheid. Er is trots om wat China ook in het eerste decennium van de nieuwe eeuw, sinds het vorige jaar van de Draak (2000) heeft bereikt: onder andere een volgehouden groei en vooruitgang. Men maakt zich, op alle niveaus van de maatschappij, zorgen over de uitdagingen die steeds enormer worden, onder andere de noodzaak om te zoeken naar een zachte landing voor de groei en naar een oplossing voor de sociale tegenstellingen. De media verwijzen naar de gebeurtenissen in Wukan en zien daar, in de manier waarop de kwestie is afgelopen tenminste, een voorbeeld van hoe de overheid moet omgaan met de zorgen van de bevolking. Ook in de toespraken van toppolitici die traditioneel uitzwermen over het land om hun verbondenheid met de feestvierende bevolking te tonen is het een terugkerend thema: de vruchten van de ontwikkeling op een meer gelijkmatige manier verdelen.
De officiële media nodigen buitenlandse waarnemers ook uit om de draak niet als een bedreigend woest dier te zien, maar als een symbool van schoonheid, ijver, dynamisme en geluk, zoals de Chinese traditie zelf dat doet. ‘Zie zijn opengesperde bek als een lach en zijn uitgestrekte klauwen als een danspose’, zo raad een antropoloog aan. Een publicist uit Wales (dat ook een draak als symbool heeft) wil China wel zien, niet als een economische en culturele bedreiging, maar eerder als een land dat de wereld geluk zal brengen.
Bron: China Daily

Dit weekend praten vertegenwoordigers van de tien ASEAN-landen en China in Beijing over de Zuid-Chinese Zee. De regering Obama krijgt het advies om de aanwezigheid van de Amerikaanse marine daar verder op te voeren.

De diplomaten en beleidsadviseurs zullen het, voor de vierde keer in een paar jaar tijd, hebben over de uitvoering van de Declaration on the Conduct of Parties in the South China Sea (DOC). Tegelijk en los van die conferentie, zullen weer andere diplomaten, ditmaal van de Filippijnen en van China, met elkaar van gedachten wisselen. Het wordt de 17^e keer dat de beide landen bilateraal overleg hebben over samenwerking en over meningsverschillen. Ook hier zal de Zuid-Chinese Zee de agenda beheersen. De twee partijen hebben onlangs verklaard dat ze de kwesties die in dat gebied spelen op een vredelievende manier in overleg van staat tot staat willen oplossen. De Filippijnen leggen de nadruk op het VN-zeerechtverdrag, China wijst vooral naar de geschiedkundige achtergrond en het internationaal recht in het algemeen.

Zoals bekend is de Zuid-Chinese Zee die de Indische Oceaan met de Stille Oceaan verbindt, belangrijk als militair-strategisch gebied, als handelsroute, om zijn visgronden en (al berekende en nog veronderstelde) bodemrijkdommen. In 2002 sloten China en de ASEAN-landen de DOC af als een soort diplomatieke gedragscode daar. Beijing heeft intussen drie miljard yuan (475 miljoen dollar) geïnvesteerd in een fonds voor samenwerking om de DOC te laten slagen, o.a. via onderzoek en seminars over oceanografie en over wetgeving en vrijheden betreffende zeerecht. Daar waar China het bilaterale met het regionale wil combineren, ziet de VS alleen iets in dat laatste. Washington heeft niet lang geleden openlijk gezegd dat het in het verafgelegen gebied een ‘nationaal belang’ heeft en dat het ‘regionale onderhandelingen’ over de territoriale geschillen zou helpen bevorderen. Dit past in de nieuwe Amerikaanse Azië-politiek en is ook een herbevestiging van de oude dominante aanwezigheid van het land in de Stille Oceaan. Het laatste nieuws over deze ontwikkeling is de publicatie van een lijvig rapport door de invloedrijke denktank Center for a New American Security (CNAS) een braintrust met een draaideur naar het leger en de regering van de VS. ‘Cooperation from Strength: the United States, China and the South China Sea’, roept Washington en het Pentagon onder andere op om de vloot in de Pacific op te voeren van 285 oorlogsschepen tot 346 vaartuigen en in de betrokken landen de perceptie tegen te gaan dat de macht van de VS afneemt. De CNAS spreekt van een mogelijke finlandisering door China van de landen rond de Zuid-Chinese Zee, maar voegt eraan toe dat Washington ook verstandig rekening moet houden met en inspelen op de behoefte die deze landen voelen om hun economische betrekkingen met China verder te laten opbloeien en conflicten te voorkomen. Dat zou de VS toch het beste kunnen doen vanuit een militaire machtspositie.

Bronnen: Xinhua, www.atimes.com

Geithner en Xi jinping

China zou binnen twee jaar al de grootste olie-invoerder ter wereld kunnen worden, en de helft van die olie komt uit deze regio. Saoedi-Arabië is China’s grootste olieleverancier en Qatar de grootste leverancier van vloeibaar aardgas. Sinopec gaat in Yanbu aan de Rode Zee  in JV met het Saoedisch staatsbedrijf Aramco investeren in een raffinageproject voor 400.000 vaten per dag. Het wordt de eerste overzeese raffinaderij voor Sinopec. Parrallel gaat Aramco participeren in JV’s  met Sinopec en PetroChina voor twee raffinaderijen in het Zuiden van China.

Wen combineert zijn bezoek aan de Arabische Golfstaten niet met een bezoek aan buurland Iran, waarmee Saoedi-Arabië op gespannen voet leeft. Toch bestaat er weinig twijfel dat China zijn goede relaties met Iran wil verder zetten. Iran levert zowat 11% van de Chinese olie, wat overeenkomt met zowat een vijfde van de Iraanse olieuitvoer. Ook met Iran lopen er investeringsprojecten in de oliesector, die echter bemoeilijkt worden door de Westerse sancties.

Intussen is de Amerikaanse minister van Financiën Geithner in Beijing woensdag ontvangen door vice-president en toekomstig partijleider Xi Jinping. Geithner wil China overtuigen zijn munt verder te laten opwaarderen, wat gezien de dalende uitvoer niet evident is.  En deze keer staat een extraatje op het programma: de VS willen dat China veel minder Iraanse olie invoert. China heeft al eerder laten weten dat het de unilaterale maatregelen van de VS tegen Iran niet goed vindt; deze keer verklaarde de vice-minister van Buitenlandse Zaken al dat China Iraanse olie nodig heeft en niet wenst dat die handel door Amerikaanse maatregelen verstoord wordt. Maar intussen zijn er aanwijzingen dat de Chinezen in hun transacties met Iran voorzichtiger worden. Zo besloot leverancier van communicatiehardware Huawei onlangs zich terug te trekken uit Iran wegens ‘te complexe situatie’; Huawei doet belangrijke zaken in de VS en de EU, en zou allicht in verband kunnen gebracht worden met de Iraanse kernindustrie. En ook de Chinese olieaankopen in Iran zijn recentelijk om onduidelijke redenen gedaald. In de VS staat een nieuwe wet op stapel die alle buitenlandse financiële instellingen gaat straffen die nog met de Iraanse Centrale Bank samenwerken; dit zou voor een aantal belangrijke Chinese firma’s en banken erge gevolgen kunnen hebben.Om een uitzondering te kunnen krijgen zou een land moeten aantonen dat het ‘in belangrijke mate’ zijn olieaankopen in Iran verminderd heeft. Er is een overgangsperiode van zes maanden voorzien, zodat cruciale beslissingen over sancties in volle Amerikaanse verkiezingsstrijd vallen. Overigens zou de EU een algemeen olieembargo tegen Iran voorbereiden, terwijl landen als Japan en Zuid-Korea, die erg van Iraanse olie afhangen, strenge acties minder zien zitten.  Verwacht wordt dat Saoedi-Arabie zal proberen de dalende uitvoer van Iran op te vangen. Een eventuele mogelijkheid om onder Amerikaanse sancties uit te komen is dat China  ruilovereenkomsten met Iran gaat afsluiten: olie in ruil voor Chinese producten, zonder tussenkomst van banken.
Intussen is duidelijk geworden dat Geithner van een kale reis uit Beijing is teruggekeerd. De Amerikaanse reactie liet niet lang op zich wachten: sancties tegen het staatsbedrijf  Zhuhai Zhenrong Corp, de grootste leverancier van geraffineerde petroleumproducten aan Iran. Dit bedrijf heeft weinig met de VS te maken, dus de sancties zijn eerder symbolisch, maar wel een ernstige waarschuwing voor de grote Chinese staatsbedrijven die zowel met de VS als met Iran werken.

President Obama over het nieuwe militaire beleid

In Beijing worden de woorden over de nieuwe militaire strategie van de VS voor Azië allicht (samen de daden) aandachtig bestudeerd.

Het Pentagon moet bezuinigen, stapt af van het principe dat de VS in staat moet zijn om twee oorlogen tegelijk te voeren, zal zich meer richten op lucht- en zeemacht en geavanceerde wapens zoals stealth jets, raketten en onbemande raketvliegtuigjes, cyberwarfare en oorlogsvoering in de ruimte. Vooral Azië krijgt aandacht: het beleid in Irak en Afghanistan wordt herzien, van Iran en China – die in een zin worden genoemd – zegt Washington dat ze behoren tot een groep van landen die ‘asymmetrische middelen willen plaatsen tegenover de middelen waarover Amerika beschikt om zijn macht te handhaven’ (n.v.d.r. asymmetrische oorlogsvoering = oorlog tussen ongelijke partijen, bijvoorbeeld een staand leger tegenover guerrilla). De VS zal er echter ‘voor zorgen dat het zijn macht kan laten gelden ook in gebieden waar zijn toegang en zijn handelingsvrijheid worden betwist… vrede, stabiliteit, de vrije handel en de invloed van de VS in deze dynamische regio moeten worden gehandhaafd.’ Uiteraard heeft president Obama, bij de aankondiging van het nieuwe beleid, benadrukt dat de vredelievende opkomst van China wordt verwelkomd, maar hij heeft er direct aan toegevoegd dat ‘de opkomst als regionale macht (n.v.d.r. dus niet als wereldmacht) in de toekomst de economie en de veiligheid van de VS op allerlei manieren kan treffen’.

Media in het Westen tonen begrip voor ‘de bezorgdheid van Washington om de ontwikkeling van wapens door China’ die Amerika de toegang tot de Stille Oceaan kunnen bemoeilijken of zelfs verhinderen, zoals een raketsysteem om vliegdekschepen tot zinken te kunnen brengen. Zij vinden het vanzelfsprekend dat de VS zijn macht in de Stille Oceaan onbeperkt wil handhaven en zijn bondgenoten daar met militaire middelen kunnen bijstaan.

De officiële Chinese media (de regering in Beijing heeft zelf nog niet gereageerd) schrijven dat de Verenigde Staten absoluut een positieve rol kunnen spelen in de regio: economische samenwerking, vooral met China, is in het belang van alle partijen. Zelfs militair kan Washington een positieve rol spelen als het zich inzet voor vrede en stabiliteit. ‘China vraagt niets liever dan een vredelievend omgeving, in het belang van zijn verdere economische ontwikkeling …en andere landen, zoals China, respecteren de belangen van de grootste wereldmacht’, zo schrijft Xinhua. ‘Een ander verhaal wordt het echter als de VS de weg van het militarisme gaat bewandelen dat zal in deze dynamische regio kwaad bloed zetten en tegenkanting uitlokken. De journalisten van het persbureau wijzen erop ‘dat het Pentagon, zelfs na de voorgenomen en noodzakelijke bezuinigingen nog steeds jaarlijks 600 miljard dollar uitgeeft aan elementaire militaire taken en oorlogsvoering en dat dit meer is dan de tien volgende landen in de rangschikking samen’. De Global Times geeft een nog duidelijker waarschuwing: ‘blijkbaar slaagt China er niet in om met diplomatieke inspanningen de VS gerust te stellen. Er zit nu niets anders meer op dan een vriendschappelijke verhouding tot stand te brengen door kracht te tonen. De VS moet beseffen dat het de opkomst van China niet kan tegenhouden en dat het er alle belang bij heeft vriendelijk te zijn tegen China. …China moet daarbij de eenheid met allerlei krachten nastreven… uit de nieuwe Amerikaanse strategie blijkt hoe belangrijk Iran is voor China… China moet laten zien dat het zich niet tegen Iran zal opstellen op basis van dezelfde culturele, sociale en politieke waarden als de VS…China en de Verenigde Staten zijn economisch nauw met elkaar verbonden, maar ook in een concurrentiestrijd verwikkeld. Met economische middelen kunnen de Verenigde Staten het niet van China winnen, maar kan China wel militair bedwingen. …We moeten ons niet laten verleiden tot een bewapeningswedloop, maar China moet zijn mogelijkheden om op lange afstand terug te slaan blijven en meer afschrikmiddelen tegen de VS in te zetten verder ontwikkelen.’

Bronnen: BBC, Guardian, Xinhua, Global Times

Clinton in Hanoi

Terwijl alle aandacht gaat naar Libië, Egypte, Israël, Syrië, Irak, Iran en Afghanistan, let haast niemand op de nieuwe beleidsintenties van Obama in het Verre Oosten. Het ziet er naar uit dat een nieuwe Koude Oorlog in de maak is waarbij China de nieuwe boeman van dienst gaat worden

Obama stelt de Aussies gerust

  Half november 2011 bracht president Barack Obama een bezoek aan een aantal landen in het Verre Oosten, waaronder Australië en Indonesië de voornaamste waren. Daar was hier in de massamedia nauwelijks aandacht voor. Op het eerste zicht lijkt er inderdaad niets bijzonders aan de hand.

De enige directe concrete gevolgen van dat bezoek zijn de afspraak om in 2012 250 mariniers te stationeren in Darwin, in het noorden van Australië en de verkoop van 24 F-16-gevechtsvliegtuigen aan Indonesië. Het militaire akkoord met Australië voorziet een plan om die aanwezigheid geleidelijk op te voeren tot 2.500 mariniers.

Daarnaast was er ook het bezoek van Obama’s minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton aan een aantal landen in de regio waarbij vooral het bezoek aan Myanmar opviel. Het is inderdaad 54 jaar geleden dat een zo hoog geplaatste vertegenwoordiger van de VS dit land bezocht.

Het bezoek van Clinton aan de Filipijnen viel daarbij nauwelijks op, maar was eigenlijk relevanter, omdat het de intenties van de VS in de regio explicieter stelde.

De Filipijnen hebben reeds lang een territoriaal dispuut met China over eilanden in de Zuid-Chinese Zee.

‘Zuid-Chinese zee’ is de internationaal aanvaarde naam. Toch had Clinton het in haar toespraak over het ‘dispuut’ in de ‘West-Filipijnse zee’ (zoals die zee alleen in de Filipijnen wordt genoemd).

Dat kan triviaal lijken maar is het niet. Het gaat officieel enkel over een dispuut voor visrechten. De Filippijnse marine blokkeert Chinese vissersboten in een deel van de zee, onterecht volgens China.

Die zee is echter cruciaal voor China onder andere voor de aanvoer van petroleum uit het Midden-Oosten die nog steeds met tankers gebeurt, maar ook voor de steeds maar aangroeiende handel van dit land. Bovendien, de Filipijnen hebben ook historische territoriale disputen met Maleisië, Indonesië en Vietnam. Daar sprak Clinton met geen woord over.

Obama sloot bij zijn bezoek een nieuw handelsverdrag met negen landen in de regio. Op 17 november 2011 gaf Obama een speech voor het Australisch parlement die er niet om loog. Hoewel hij in die speech woordelijk bevestigde wat hij in januari 2011 nog aan China had beloofd, namelijk dat de VS goede relaties wil met China, was die speech niet meer of niet minder dan de aanzet voor een nieuwe koude oorlog met datzelfde land. China liet zich dan ook niet onbetaamd in haar reactie.

De VS zit inderdaad met een ‘probleem’ in de Stille Oceaan. Onder andere door de zware inspanningen (en de daarmee samengaande economische achteruitgang van het land in Irak en Afghanistan heeft het land de rol moeten lossen (maar ook de toenemende de-industrialisering van de VS sinds de jaren zeventig speelt daarin een rol). Sinds enkele jaren reeds heeft China vrij spel en is het land de dominante economische actor in de regio.

Met zijn recente speech heeft Obama de ideologische bondgenoten van de VS in de regio gerustgesteld. De bezuinigingen op defensie zullen niet ten koste gaan van de militaire aanwezigheid van de VS in het Verre Oosten.

Bij de regering van de Australische eerste minister Julia Guillard klinkt dit als muziek in de oren. Zij wordt met die speech immers bedankt voor de vlotte en onkritische medewerking van Australië aan de beleidskeuzes van de VS in Irak en Afghanistan. Guillard leidt een Labor-regering die een binnenlands gematigd neoliberaal beleid combineert met een brutaal neoliberaal buitenlands beleid. Het Australisch leger blijft onder haar regering deelnemen aan de oorlog in Afghanistan.

Toen de onthullingen van WikiLeaks aantoonden dat ook de regering van haar voorganger (en partijgenoot) Kevin Rudd wist dat er van massavernietigingswapens in Irak geen sprake was, noemde zij WikiLeaks-stichter (en Australisch burger) Julian Assange een misdadiger. Dat blijft ze ook vandaag volhouden ondanks het feit dat een op haar verzoek uitgevoerd gerechtelijk onderzoek heeft aangetoond dat Assange geen enkele Australische wet heeft gebroken. Zij weigert zich ook uit te spreken tegen de doodsbedreigingen aan Assange.

Een bikkelharde dame dus. In plaats van de economische banden met China aan te halen, kiest Australië samen met de VS voor de confrontatie. Op korte termijn zal dit het eiland (of beter gezegd het continent) Australië zeker geen windeieren leggen.

De VS wil ook de militaire samenwerking met Singapore, Thailand en Vietnam opdrijven. Voor die eerste twee is dat een voortzetting van een alliantie die al sinds 1945 stand houdt.

Met Vietnam is dat nieuw. Vietnam is altijd een historische vijand geweest van de VS … maar ook van China.

Ironisch genoeg was dat iets wat de VS altijd ontkende tijdens de oorlog in Vietnam: de regels van de politiek correcte propaganda schreven toen immers voor dat China (en de Sovjet-Unie) communistische bondgenoten waren van Noord-Vietnam en van de Zuid-Vietnamese guerrilla. Een argument op zijn kop draaien, daar halen de VS-regeringen echter hun neus niet voor op als dat hen zo uitkomt. Vandaag wordt Vietnam dus een bondgenoot (als het lukt, want een afspraak met Vietnam is allesbehalve zeker).

China heeft goede redenen om zich over die vernieuwde inzet van de VS in de regio druk te maken. Nauwelijks tien jaar geleden was China weliswaar al aan zijn spectaculaire economische groei begonnen. Het land gebruikte toen echter maar 3,3 miljoen vaten ruwe olie per dag waarvan ongeveer 1,7 miljoen vaten werden ingevoerd, voor het merendeel via pijpleidingen over land.

In 2008 verbruikte China echter al 7,8 miljoen vaten per dag. De verwachting is dat dit nog zal stijgen tot 13,6 miljoen vaten per dag in 2020 en tot 16,9 in 2035.

De VS verbruikte in 2001 zo een 19,6 miljoen vaten per dag waarvan er 10,6 werden ingevoerd (onder andere uit Venezuela). De VS spant zich in om voor hun toenemende invoerbehoeftes meer en meer beroep te gaan doen op oliebronnen in de poolgebieden, op diepzeeboringen in de Atlantische Oceaan en op ‘fracking’ grondboringen in Canada en een aantal noordwestelijke deelstaten.

Het ‘fracking’ boorprocédé voor winning van olie uit zanderige teerlagen is extreem vervuilend (er zijn enorme hoeveelheden water voor nodig dat na gebruik zwaar vervuild terug in de bodem wordt gepompt), maar boringen in de poolgebieden en diepzeeboringen houden eveneens zware ecologische risico’s in (zoals al gebleken is uit het olielek in de Golf van Mexico – overigens een ramp waar je nog nauwelijks iets over hoort in de massamedia, maar waar de catastrofale gevolgen er niet minder voor zijn).

China heeft niet bepaald een ecologisch bewust regime, maar kan de keuzes die de VS heeft niet maken en zal meer en meer afhankelijk worden van olie-import via tankers over zee. Het land bouwt dan wel peperdure pijpleidingen naar Rusland en de Centraal-Aziatische republieken maar zelfs in de meest positieve prognoses gaat dat slechts goed zijn voor een steeds kleiner wordend deel van hun importbehoeftes.

Door dus nu de banden zo strak aan te halen met landen die China omsingelen en zijn militaire aanwezigheid in de regio op te voeren, zal China niets anders kunnen dan ook zijn militaire inspanningen op te drijven.

Die zullen onder andere gaan naar de uitbouw van een zeemacht.

China mag dan wel een wereldmacht zijn op gebied van kernwapens en landleger, qua zeemacht is het nog steeds een kleine speler tegenover de VS. China is niet van plan zijn toevoer van olie over de Zuid-Chinese zee te laten afsnijden. De uitbouw van een grote zeemacht is dan de enige optie.

Een nieuwe wapenwedloop is dus in de maak in het Verre Oosten. Dit dreigt een herhaling van de vorige koude oorlog met de Sovjet-Unie te worden. Naast de hernieuwde dreiging van nieuwe militaire confrontaties houdt dit ook een nieuwe dreiging van een kernoorlog in zich. Maar zelfs als het niet zover komt, dreigen nog andere rampen.

Olieboringen in de poolgebieden, in de diepe zee en in de teerzandgebieden zullen onvermijdelijk ecologische catastrofes met zich meebrengen.

Ook hier toont Obama aan wat hij altijd al geweest is: een president van het systeem, een president die de belangen van de grote bedrijven en de economische elite van zijn land ter harte neemt en daar al de rest voor laat wijken.

Laten we echter niet vergeten dat hij ook spreekt voor de economische elites van de Europese Unie.

(Die Europese elite is ondertussen met een gelijkaardige strijd bezig. Het verplicht inschrijven van neoliberale doctrines in de grondwetten van de EU-lidstaten is immers niet meer of niet minder een poging om elk sociaal verzet van de toekomst in de kiem te smoren.)

Beeld je even het volgende in. China heeft een enorme zeemacht die regelmatig manoeuvres uivoert voor de Amerikaanse oost- en westkust en in de Golf van Mexico. China sluit militaire verdragen met Canada, Mexico en de meeste Caribische eilandstaten.  De VS reageert daar op door ook een zeemacht uit te bouwen.

Utopie? Nee, de realiteit, alleen heb ik de namen van de landen omgewisseld.

De propagandisten van het systeem in Washington, Londen, Parijs en Brussel hebben hun weergave van de ‘feiten’ al klaar liggen. Binnen enkele jaren zal men beginnen schrijven over de ‘toenemende militaire ambities’ van China.

Het ‘rode gevaar’ van de eerste koude oorlog zal het ‘gele gevaar’ worden. Dat het hier over een door het Westen zelf uitgelokte escalatie zal gaan, zal uiteraard geen deel uitmaken van het politiek correcte discours.

De mensheid kan zich geen tweede koude oorlog of nieuwe ecologische rampen permitteren. Het Amerikaanse en westerse beleid in het Verre Oosten moet nu ontmaskerd worden, niet binnen twintig jaar. Op de hedendaagse massamedia moet de wereldbevolking daarvoor niet rekenen. Dit wordt een strijdpunt voor de nieuwe media. Ik kan alleen maar hopen dat de alternatieve media van vandaag in belang en slagkracht gaan toenemen.

Dat zijn ze aan de mensheid verplicht.

Info: Artikel van Michael T. Klare in The Asia Times (http://www.atimes.com/atimes/China_Business/ML08Cb01.html)

Dit artikel verscheen reeds in Uitpers, nr. 138, 13^de jg., januari 2012   www.uitpers.be en  De Wereld Morgen, 1 januari  2012   www.dewereldmorgen.be

Hu Jintao hield zijn toespraak op een nieuwjaarsviering (in de vorm van een theevisite) van de Politieke Raadgevende Conferentie, een groot raadgevend orgaan dat enigszins vergelijkbaar is met een senaat, 1^e kamer of hogerhuis. Eerder al had Hu een redevoering gehouden die ook gericht was op het buitenland. Die laatste redevoering werd op tv uitgezonden en de president had het daarin vooral over het belang van vreedzame internationale samenwerking, de omvorming van het ontwikkelingspatroon en de welvaart van de bevolking. China zal beter met zijn partners omgaan door zich nog meer open te stellen en door te zoeken naar wederzijds voordeel en evenwicht. Twee modellen die voor Beijing erg belangrijk blijven zijn dat van de ‘Vijf Principes voor Vreedzame Samenleving’ voor internationale betrekkingen en dat van ‘Eén land, Twee systemen’ voor de hereniging met Taiwan en het handhaven van de territoriale onschendbaarheid en eenheid met Hong Kong en Macau. De toespraak ‘voor binnenlands gebruik’, met de politieke raadgevers, had een meer ideologische ondertoon: het ging over ‘onbeperkt zelfvertrouwen en een pioniersgeest om netelige problemen aan te pakken en de gestelde doelen te blijven nastreven’ en over ‘op het pad van het socialisme met Chinese kenmerken blijven, de stellingen van het socialisme met Chinese kenmerken verder verdedigen en het socialistisch systeem met Chinese kenmerken hooghouden’. De vooruitgang moet dit jaar volgens Hu komen van de grondige hervorming van het economische ontwikkelingsmodel en van de verbetering van de kwaliteit van het leven van de bevolking. De grondslag daarvoor blijft een rustig volgehouden macro-economisch beleid, groei en weinig schommelingen in de goederenprijzen. Ook andere vooraanstaande figuren van de CPC en van de niet-communistische partijen, van de Chinese Federatie voor Industrie en Handel en van de regering waren aanwezig, naast de vertegenwoordigers van belangen- en bevolkingsgroepen. Alle Chinese media hebben aandacht geschonken aan de nieuwjaarstoespraken van Hu Jintao, ook in enkel buitenlandse media werd ernaar verwezen. De officiële Chinese media hebben een belangrijk artikel van Hu Jintao over cultuur aangekondigd dat op 1 januari zou verschijnen in het theoretisch magazine van de CPC, Qiushi. (zie http://www.qstheory.cn/ ) Het is voor degenen die geen Chinees lezen nog wachten op de Engelse vertaling in de onlineversie. Het meest recente plenum van de CPC, afgelopen herfst, is tot veler verrassing gegaan over de culturele, niet de economische, ontwikkeling,

Bronnen: People’s Daily, BBC, http://english.qstheory.cn/