Omgeving Nederlands paviljoen

Zondag stonden reeds bezoekers om 4 uur ’s morgen aan te schuiven, niet enkel omdat het de 100e dag was, maar ook de 8e dag van de 8e maand, een geluksgetal. Meteen was het ook de verjaardag van de Olympische Spelen.  Ondertussen hebben 38 miljoen personen de expo bezocht. Daarvan is 95 % Chinees en 80 % niet van Shanghai. In augustus telde de expo 450.000 bezoekers per dag.  De elektrische busjes vervoerden 100 miljoen bezoekers en zitten vol na elke 14 seconden. De expo werkt samen met 680.000 vrijwilligers, veel meer dus dan de 76.000 vrijwilligers tijdens de Spelen. De meesten zijn jongeren.

Bij het wachten in de rij worden door venters klapstoeltjes aan 10 yuan verkocht. IJsblokjes worden ter beschikking gesteld aan de wachtenden. Koude vochtige lucht wordt door ventilatoren in het publiek geblazen of komt uit de grond.

Verspreider vochtige lucht vooraan

Toiletcoupons werden ter beschikking gesteld voor de wachtenden in de rij, zodat ze hun beurt niet verliezen als de behoefte opduikt.  De Chinezen ervaren het expogebeuren als een leerzaam pretpark waar de wereld gecondenseerd is op 5,28 km. Zondag vierde Ivoorkust zijn nationale dag. Sedert 1 mei waren er reeds 80 dagen van nationale paviljoenen. Geschat wordt dat bij de sluiting op 1 november 70 miljoen personen de expo zullen bezocht hebben. De stad Kanton denkt eraan om zijn kandidatuur voor de expo te stellen in 2020. Deze stad organiseert in november de Aziatische Spelen.

Site beste stadspractijken

Het is weinig westerlingen gegeven om in een verzengende hitte urenlang in de rij te staan bij de landenpaviljoenen die zich situeren bezuiden de Huangpu. We gooiden het over een andere boeg en bezochten eerst de paviljoenen met de “beste praktijken” waar een zestigtal steden geselecteerd werden wegens een of andere merkwaardig progressieve aanpak van hun stedelijk beleid. We startten helemaal in het noorden bij het Xian-paviljoen. Dit bevat een replica van het Daming-paleis, waar in de Tang-dynastie 17 keizers in leefden. Het Damingpaleis met een park van 20 km² -waarvoor wel eventjes één miljoen personen dienden te verhuizen- wordt op 1 oktober officieel geopend. Het buurpaviljoen van Ningbo daarentegen legt de ervaringen uit van het dorp Tengtou dat zowel in China als op wereldvlak bekroond werd als ecologisch dorp. In de buurt heeft London ook twee huizen gebouwd die geen conventionele elektriciteit nodig hebben en water, maar integendeel gebruik maken van zon, wind, regenwater en biotische energie. De scheve daken zijn beplant en bedekt met zonnepanelen. Zeven windmolens brengen frisse lucht. De resten uit het restaurant worden gebruikt om elektriciteit voort te brengen. Het Paviljoen van “Rhône-Alpes” gebruikt speciale bakstenen die warmte behouden en zonneschijn filteren. Installaties binnenin kunnen de temperatuur regelen volgens de temperatuur buiten. Shanghai mocht ook niet

Madrids bamboe-paviljoen

ten achter blijven en hun ecohuis inspireert zich op een project in het district Minhang dat een van de eerste groene huizen was in China. Shanghai’s eco-huis ontworpen door “Shanghai Xian Dai Architectural Design” streeft naar nulenergieverbruik. Zonne-en windenergie worden eveneens gebruikt en LED-technologie aangewend voor belichting. Het gebouw telt vier verdiepingen en 8 appartementen voor in totaal 3.000 m². Het Madrid-paviljoen dat onze voorkeur wegdraagt, inspireert zich op een sociaal woonblok bezuiden Madrid. Het interessant gebouw van 18 meter lengte is uit bamboe dat de temperatuur controleert en het geluid vermindert. Het glas is energiebesparend en bezoekers zien hoe water, wind- en zonne-energie omgevormd worden tot elektriciteit met zero-vervuiling binnenin. Vanzelfsprekend legt de stad ook haar groen-, water- en afvalbeleid uit evenals de sociale woningbouw en het renoveren van een rivierstrook. Naast het bamboehuis ook een glazen “boom” of parasol bedekt met zonnepanelen die de temperatuur onder de “boom” 10 ° frisser maken. Het Hamburg-paviljoen legt vooral de nadruk op het Hafencity-project dat het grootste renovatieproject uit Europa genoemd wordt. Daar toch wel een kwartier aanschuiven en ook een file bemerkt bij Liverpool. Rotterdam legt de klemtoon op het waterbeleid: gedurende een negen minuten durende ervaring stort water neer zonder dat de bezoekers nat hoeven te worden, waarbij diverse snel veranderende weertypes worden nabebootst. Hong Kong heeft het over het veralgemeend gebruik van de smart card; Macao presenteert een repliek van zijn pandjeshuis. Montreal legt uit hoe een afvalstort werd omgevormd tot groene zone met eveneens een sorteercentrum voor recycleerbare materialen. Chengdu toont hoe een parkje grond en planten gebruikt om regenwater te zuiveren waarmee de toiletten op de expo gespoeld worden. Hangzhou legt uit hoe het zijn befaamd Westelijk meer zuiverde. We passeren Tianjin, Mekka, Suzhou, Düsseldorf, Odessa, Barcelona, Praag, Lausanne, maar Belgische steden uit alle gewesten zijn er niet te bespeuren.

Reuzengrote schermen en shows

Van een ander gehalte zijn de “themapaviljoenen”, deels op Puxi, deels op Pudong. Op de plaats waar de staalnijverheid te Shanghai zijn oorsprong vond, werd een oude fabriek gerenoveerd om uitgerekend onderdak te bieden aan het paviljoen over de toekomst van de stad. Films worden er geprojecteerd op een scherm van 36 meter hoogte. De verbeelding wordt vrij de loop gelaten gaande van de concrete uitdagingen tot meer idealistische visioenen over een ecologische stad, de waterstad, stad van wijsheid, stad van energie…en dit over kunst bestaande uit e-afval. Ook het themapaviljoen over de “footprint” van de stad betreft een gerenoveerd scheepsbouw-gebouw: hier komen de Griekse, Romeinse en de oud-Chinese stad aan bod in film-voorstellingen over 180 °. Een van de mooiste paviljoenen expotechnisch gezien vonden we “Urbanian (op Pudong) die parallelle verhalen vertelt hoe personen in de stad leven: in vijf secties “Gezin”, “Werk”, “Contact”, “Studeren” en “Gezondheid” worden via video’s zes gezinnen gevolgd in vijf continenten, hoewel de Rotterdammer wel “single” is. Je ziet hen tegelijkertijd opstaan, zich wassen, ontbijten, naar het werk gaan…. Ook de steden waaruit de zes afkomstig zijn, worden toegelicht. Het geheel is wellicht ietwat naief idealistisch, maar slums bestaan ook in Urbanian. Het paviljoen van “Urban Planet” laat onder meer een aardbol zien van 32 meter: het toont hoe steden, de

Kunst of gewoon e-afval?

stadsontwikkeling en het menselijk bedrag de aarde beïnvloeden. Tenslotte is er nog het “Paviljoen van de stadsmens” die ook op een aparte manier het stadsmetabolisme- en circulatie weet uit te drukken. We bezochten eveneens nog het Paviljoen van de supersnelle trein waar ook de file minimaal was. Nog steeds in het Puxi-gedeelte kan dit echter niet gezegd van het Ruimte-, het Scheepsbouw-, het Petroleum-, Elektriciteitsnetwerk -, het CISCO- of de Vanke-paviljoenen. De beste praktijken-paviljoenen en de themapaviljoenen zijn echter reeds goed voor een rijkelijk gevulde dag. Restaurants en toiletten zijn ook meer dan voldoende aanwezig tot en met de melding dat het toiletpapier niet van bomen afkomstig is. Dranken meebrengen wordt niet toegelaten bij de security-scan vooraf. Lege flesjes kunnen daarentegen wel op de site bijgevuld met drinkbaar water. De geïnteresseerde lezer kan zijn tocht reeds beginnen in 3D op www.expo.cn.

Zie ook twee afleveringen van Travelogue over de Expo: één over Aziatische, Australie Midden-Oosten paviljoenen ;    twee over Europa, Afrika en Amerikaanse paviljoenen.

De drie piekdagen van het 1 mei-verlof zitten erop, met 200.000 bezoekers per dag. Alle beschikbare toegangsbiljetten waren vooraf uitverkocht. Nergens werden ernstige problemen gemeld. Het ziet er naar uit dat de expo klaar is om over te schakelen naar de verwachte kruissnelheid van 400.000 bezoekers per dag.

Zaterdag 1 mei, 9u00 ’s morgens: tussen de dranghekkens op het gigantische plein voor ingang 9 staan de bezoekers met tienduizenden te wachten voor de veiligheidscontrole. De sfeer is goed, iedereen staat correct in de rij, vrijwilligers delen plannetjes van de expo uit die prompt dienen om op te zitten of een hoedje van te plooien, alhoewel de vooruitzienden hun eigen vouwstoeltje en zonnescherm meebrachten. Een eindeloze rij scanners en inspecteurs staat klaar voor de taak. Om 9u00 stipt beginnen de rijen te schuiven, en meteen vlot! We stonden al te wachten van 8u15, maar nu zijn we er op 10 minuten door.

om het eerst op de roltrappen

Ingang 9 is speciaal, hij geeft toegang tot de nieuwe metrolijn 13 die midden tussen de paviljoenen op de expo zelf stopt en is daardoor de meest comfortabele toegang. Even is er benauwdheid wanneer de hele massa tegelijk uit het volgepropte metrostel gulpt en om het eerst de roltrappen op wil. Waarom wordt ons snel duidelijk: hier moet je een bezoek aan het Chinese paviljoen reserveren; het is in de kortste keren voor de hele dag volgeboekt! Maar later horen we dat het paviljoen op 1 mei veel minder bezoekers ontving dan zijn geplande capaciteit. Te voorzichtige organisatoren of gewoon chaos? Hopelijk komt onze kans later!

Eenmaal in het zeer ruime expopark lost de menigte zich vanzelf op. Je loopt niet echt op de koppen. Toiletten, waterfonteinen, cafés, restaurants, winkels, drinkwaterfonteinen, infostands en -panelen zijn er overal en wie de afstanden te groot vindt, kan gratis de bus nemen. De prijzen voor drank en voedsel vallen naar Europese normen nog mee. Het grootste zorgenkind tot nu toe is het gebrek aan lommerrijke plekken in de wachtrijen en op de verhoogde wandelpaden; allicht zullen de organisatoren naar de zomer toe grote aantallen paraplu’s moeten bijplaatsen.

Het meest gegeerde souvenir is het speciale expopaspoort, te koop aan 30 yuan. In elk paviljoen dat je bezoekt, kan je daarin een visastempel laten zetten, en zo je virtuele wereldreis illustreren. Bij sommige kleinere Afrikaanse landen zit er gewoon één persoon die met de hand een nota in het paspoort schrijft, terwijl je in Japan zelf je stempel mag zetten.

De paviljoenen zijn gemakshalve gegroepeerd per continent, met individuele paviljoenen voor de belangrijke landen en gemeenschappelijke voor de armere, betaald door China. Zo is er een heel groot paviljoen met enkele tientallen Afrikaanse landen. In dat paviljoen kan je gewoon binnen en buiten lopen. Dat kan je ook in het Nederlandse paviljoen, een straat gebouwd langs een achtbaan. Helaas hebben de meeste andere landen een gesloten paviljoen, waar slechts om de zoveel minuten een groep binnengelaten wordt. Aan de lengte van de wachtrijen kan je de populariteit afmeten: Japan, Zuid-Korea, Saoedi-Arabië, Nepal, Frankrijk, Engeland, de Verenigde Staten en Spanje vormen de top; op dat van de VS na zijn het ook allemaal sensationele paviljoenen. Wachttijden voor de toppers: 1 tot 3 uur, maar tegen de derde expodag loopt het al veel vlotter: wijzelf wagen ons aan Japan en geraken in 75 minuten binnen. België hangt qua wachtrijen in het achtervolgend peloton. Binnen blijft het vrij rustig; ook bij ons kan men nog heel wat meer bezoekers per uur aan.

Sommige paviljoenen waren zelfs de derde dag nog niet open, onder meer Zuid-Afrika, Egypte, Venezuela en Letland. In sommige Westerse media, zoals De Standaard, werd beweerd dat dit komt door de te strenge Chinese douane, maar het Belgische paviljoen was zoals de meeste andere, wel degelijk volledig klaar voor de opening.

Robot speelt viool

Het Japanse paviljoen is verbluffend en gebouwd rond drie thema’s: milieubescherming en strijd tegen de klimaatopwarming, spitstechnologie in elektronica en telecommunicatie, en samenwerking tussen China en Japan. Die thema’s worden op een zeer bevattelijke en aanschouwelijke manier uitgewerkt. Wat kan je bijvoorbeeld allemaal aanvangen met de energie die gerecupereerd wordt van de bezoekers die over de vloer stappen? Hoe krijg je vies rioolwater weer drinkbaar? Hoe werkt een intelligent elektriciteitsnet? In een grote aula word een precisiecamera gedemonstreerd: in enkele seconden staat het gezicht van honderden toeschouwers, ook van achteraan in de zaal, uitvergroot en loepzuiver gedetailleerd op de LCD-wand. Diezelfde wand is te gebruiken als telefoon, televisie, video of computerscherm of gewoon als wandpapier naar keuze , alles bestuurd met eenvoudige handbewegingen. Mensen rijden rond in een gesofistikeerde versie van elektrische rolwagens, het vervoermiddel van de toekomst? Een robot komt het podium opgewandeld, groet het publiek en speelt een Chinees deuntje op een Westerse viool. Rond het thema van een met uitsterven bedreigde kraanvogelsoort krijgen we een ontroerend filmpje over de Chinees-Japanse samenwerking, en eindigen doen we met een mengvorm van Japanse no en Chinese opera, live uitgevoerd door een Chinees gezelschap. De boodschap is duidelijk: samen met jullie zijn we onklopbaar.

Het contrast met de buren, Vietnam, kan niet veel groter: Vietnam heeft een prachtige hall in bamboe gebouwd, met daarin langs de wanden een sobere collectie van hedendaagse klassieke kunst. Centraal zit een kitscherig boeddhabeeld in een vijver. Bizar! Terwijl Zuid-Korea een bezoekerskampioen is, blijft het in Noord-Korea heel rustig. Veel valt er niet te beleven, dit bescheiden paviljoen had evengoed 25 jaar geleden op een wereldtentoonstelling kunnen staan.

Het paviljoen van Iran heeft meer publiek; hier kan je enkele gesofistikeerde machines zien die in Iran gebouwd worden; het geheel laat toch eerder een oubollige indruk na, de tapijtenbazaar op de verdieping helpt niet echt om die weg te nemen.

Nog verwarrender is het contrast met de paviljoenen van de minder belangrijke en meestal arme landen in de gemeenschappelijke hallen van Azië en Afrika: een onthutsende illustratie hoe globalisering niet leidt tot gelijkheid maar tot een grotere kennis- en welvaartskloof; mooi voor wie houdt van de ‘echte’ authentieke culturen, dat wel.

Op de plastic weide

Dichter bij ons nu, de Nederlanders. Was hun inspiratie uitgeput na het maken van het originele paviljoensdesign? De gebouwtjes langs de achtbaan zijn geen oerdegelijke Nederlandse huisjes uitgerust met de modernste technologieën, maar bij nader toezien goedkope Chinese barakken, waarvan er nog een deel leeg staan (materiaal niet aangekomen?). Er zijn enkele pareltjes bij zoals de gele kamer van Van Gogh, een kamer met designmeubelen van onder meer Rietveld, een groene kamer met modern design, Delfts porselein in originele vormen, enzovoort, maar het geheel is rommelig en goedkoop. Rond en onder ligt de weide met plastic gras, plastic grachten en polyester schapen vol met picknickende of slapende bezoekers; het scheppen van een sfeer van open gastvrijheid is ongetwijfeld gelukt.

Naast het Belgisch paviljoen staat het paviljoen van Monaco: de Chinese bezoeker krijgt hier waarschijnlijk de indruk dat Monaco één van de belangrijkste landen van Europa is; alleen daarvoor al is het de moeite van een bezoek waard.

Afgezien van de binnenkant van de verschillende paviljoenen is het wandelen door het expopark op zichzelf een onvergetelijke ervaring. Het is waarschijnlijk de grootste verzameling van originele gebouwen ooit: sommigen zochten het in onmogelijke vormen, andere in ongewone duurzame materialen, en wie het moest doen met een klassiek gebouw besteedde veel energie aan een originele decoratie van de buitenwanden. Om maar te zwijgen van de overweldigende tentstructuren en de ’s avonds feeëriek verlichte paddestoelen die de centrale voetgangersstraat overkappen.

neuron en synapsen

Ondanks de aanvankelijke communautaire strubbelingen en de moeizame financiering mag het Belgisch paviljoen gezien worden. Het mag dan een rechthoekige doos zijn, de volledig glazen voorgevel laat de voorbijganger de reuzenneuron met synapsen zien; vooral ’s avonds sensationeel met de wisselende lichteffecten. Op het pleintje voor het paviljoen kan je bier drinken, friet, roomijs of wafels eten, en kijken naar optredens op een podium. Met een beetje goede wil past het wel in het thema ‘Better city, better life’, en dat geldt ook voor de tentoonstelling binnen. Daar zit een aantal blikvangers tussen. Op een dozijn schermen bekijk je driedimensionale filmpjes over de Belgische steden, met surrealistische elementen van Magritte als bindend element: wat hebben we toch een mooi land!

Een sectie toont onze bekendste striphelden, met als uitschieter van succes niet Kuifje maar een wand met smurfen waar elke Chinees wil bij gefotografeerd worden. In het ‘hoogtechnologische’ deel vallen de Chinezen voor de interactieve toepassingen: een elektronisch fotoboek over België dat reageert op de toeschouwer die erin ‘bladert’; virtuele beelden waarbij de bezoeker zich op de Markt in Brussel, in Waterloo of in Brugge bevindt.

Chinees penseel flirt met pralines

Er is ook geïntegreerde kunst die de aandacht trekt: een installatie met wuivende bloemen op zonne-energie (Alexandre Dang) ; een kristallen Kuifjesraket (Eric Delvaux), een kopie van Manneken Pis met foto’s van artistiek bijgewerkte beelden van Manneken Pis (Patrick Gerola),  4 schilderijen waarop een Chinees penseel en Belgische pralines flirten rond het thema ‘Wat is Kunst?’(Lieve Dejonghe), en een ovoide structuur in hout die verwijst naar DNA spiralen (Odeaubois).

Daarmee is de bezoeker beland bij wat in de media hier het meest belicht is: Belgische chocolade en diamant; van allebei is er een demonstratiehoek met een goeddraaiende winkel erbij. De rest van het paviljoen is interessant, maar te hoog gegrepen voor het grote publiek: foto’s van belangrijke Belgen van vroeger en nu, Nobelprijswinnaars, spitstechnologie in chemie en biochemie, medische technologie, luchtfotografie, logistiek, architectuur, film, onderzoek op de Zuidpool, het Magrittemuseum, een maquette van de zonne-auto van Umicore en een weinig opvallende maquette van het zonnevliegtuig van Solvay. Voor de historische filmpjes over vroege betrekkingen tussen China en België blijven te weinig bezoekers staan. Een Belgische brasserie en VIP-restaurant zitten een beetje verstopt op de eerste verdieping. Cultuur in het algemeen, van Brel over Panamarenko tot de Gilles van Binche, komt aan bod op een dozijn flatscreens op de verdieping en tegen het plafond van koepels op het gelijkvloers; een originele, maar voor de kijker niet zo comfortabele manier van voorstellen.

Op de openingsdag kwam de voorzitter van de Europese commissie, Barroso, langs. Gelukkig maar, want geen enkele van de aangekondigde Belgische ministers onder leiding van Leterme kwam opdagen. Op 9 mei krijgen we de Europese dag, waarvoor ook ‘onze’ president Van Rompuy verstek laat gaan. Als diplomatieke signalen naar de Chinezen toe kan het tellen. Eind van de maand worden voor de Vlaamse dagen de excellenties Peeters en Schauvlieghe verwacht. De Belgische dagen in juni vallen samen met de verwachte verkiezingen. Geen Leterme of Van Quickenborne dus; gehoopt wordt dat prins Filip toch nog overkomt om de meubelen te redden.

 Zie ook uitzending Dialogue over expo met Italiaans minister

Belgisch paviljoen

Nederlandse "Happy street"

Het is reeds mogelijk om de gehele Exposite met alle paviljoenen af te struinen in virtuele realiteit ook binnenin, weliswaar in het Engels.

 De met nieuwjaar geopende website bevindt zich op www.expo.cn. Vooreerst ziet de bezoeker er een overzicht van de Exposite, die zich bevindt langs beide zijden van de rivier Huangpu. Het terrein is opgedeeld in 5 zones waarvan dan ook een globaal panoramisch overzicht wordt verschaft. Uiteindelijk kan je tot op het niveau van het individuele paviljoen een panoramabeeld oproepen, een beeld op manshoogte, een zicht uit de hoogte, een nachtbeeld … . Vanuit vogelperspectief kunnen de paviljoenen verder worden omgedraaid. De mascotte verstrekt telkens wat uitleg in het Engels. Alle paviljoenen zijn reeds beschikbaar en sedert 1 mei ook van binnenin toegankelijk. Daarvoor moeten wel eerst enkele plugins geïnstalleerd worden. Niet alle landen zijn klaar met hun onlinesite. Dit is onder meer het geval met Belgïë en Australië. Ook bij de Nederlandse site moet de bezoeker het nog met een tekst doen. Bij vele sites is er geen probeem; bij sommige algemene sites is dan weer enkel een Chinese 3D versie beschikbaar. De site zal verder nog worden aangevuld. Toch een unieke ervaring en sterk aanbevolen: bijvoorbeeld Noorwegen, Denemarken, Duitsland, Japan…

zo werkt het 

Vlaggen van de deelnemers

President Hu Jintao verwelkomde een twintigtal staatshoofden en regeringsleiders voor het diner. De Franse president en zijn vrouw waren prominent aanwezig. België schitterde in al zijn gedaanten qua afwezigheid: dynastie, gewesten, gemeenschappen en federale regering. EU-commissievoorzitter Barroso was eveneens van de partij, evenals de Nederlandse premier Balkenende hoewel het in zijn land Koninginnedag was. Voor het begin van het gala beloofde de Chinese president een onvergetelijke expo die een brug zou slaan tussen China en de wereld. Vicepremier Wang Qishan zei dat de tentoonstelling  onder het motto ‘Een betere stad, een betere wereld’ zal bijdragen tot een nieuwe levenswijze die de harmonie verwezenlijkt tussen mens, steden en de natuur. Jean-Pierre Lafon van het ‘Bureau voor de Expo’s’ hoopte dat deze expo  een sociaal ontwaken zal veroorzaken zodat de steden veiliger zouden zijn, met meer harmonie en met meer rechtvaardigheid. Hij sprak ook in het Chinees, wat door het publiek zichtbaar gesmaakt werd.

Vuurwerk

Tijdens het gala waren er optredens van zowel westerse (Andrea Bocelli) als Chinese artiesten (Jacky Chan, Lang Lang), Maoridansers, … . Ook 2 Tibetaanse weeskinderen uit Yushu werden opgevoerd. De song over de Yangtze werd vervoegd door die over de blauwe Donau.  De 2000 VIP-zitjes in het cultureel centrum waar het gala plaatsvond, zijn vervaardigd uit afgedankte melkverpakking.

Nadien volgde een indrukwekkende klank- en lichtshow met dansende fonteinen en spetterend vuurwerk vanop diverse lokaties langs de Huangpurivier.  Volgens de Australische impressario Atkins was dit de grootste pyrotechische show ooit. Een technisch team van 1500 personen leidde het event. Ook de verlichting over geheel de exposite beantwoordt aan de vereisten van duurzaamheid.

Opening Belgisch-EU paviljoen

Zie ook openingsceremonie op CCTV

vuurwerk- en lichtshow (37 min)

Opening EU-Belgisch paviljoen op CCTV (55 sec)

Uitzending Dialogue over expo-opening (26 min)

Chinese ambassadeur op bezoek bij Aramco

Sommige waarnemers zien achter de toenadering een bewuste Aziëstrategie van de Saoedi’s om zich onafhankelijker te kunnen opstellen tegenover Washington. Washington zorgt voor de veiligheid van Saoedi-Arabië, in ruil voor gegarandeerde olieleveringen. De VS hebben in Saoedi-Arabië lucht-, land- en zeemachtbasissen en het land was tussen 2005 en 2008 hun belangrijkste wapenklant. De nieuwe koning Abdullah (86 jaar) maakte echter enkele maanden na zijn troonsbestijging in 2006 zijn eerste buitenlandse reis … naar China. Hu Jintao was al twee keer in Saoedi-Arabië. De voormalige Saoedische ambassadeur in de VS, Turki al Faisal, verklaarde dat de onvoorwaardelijke steun van Washington aan Israël voor ongenoegen zorgt, en er met China gemakkelijker samen te werken valt, zonder historische problemen.

De twee landen knoopten pas in 1990 diplomatieke betrekkingen aan. In 2008 was hun handelsvolume al 40 miljard dollar. China koopt nu ongeveer een miljoen vaten per dag uit Saoedi-Arabië (de totale Chinese vraag zal eind 2010 meer dan 9 miljoen vaten per dag bedragen, de Amerikaanse vraag piekte in 2005 op bijna 21 miljoen vaten). Aramco, de grootste producent van ruwe olie ter wereld, bouwt met Sinopec en Exxon een raffinaderij in Fujian, met een capaciteit van 240.000 vaten per dag. Het onderhandelt ook met Sinopec over een ander project van 200.000 vaten per dag in Shandong. Saudi Basic Industries, het grootste petrochemisch bedrijf ter wereld, bouwt alweer met Sinopec aan een petrochemisch complex dat dit jaar moet opstarten in Tianjin. Er zijn 90 Chinese firma’s actief in Saoedi-Arabië, voornamelijk in de bouwsector. China kreeg in 2009 het contract voor de bouw van een supersnelle trein tussen Mekka en Medina.

Bron: Bloomberg

Bekijk openingsceremonie Peking tijd 20 uur,  Brussel-tijd 14 u

- het Macaopaviljoen de vorm aanneemt van een konijnenlantaarn die vroeger populair was in Zuid-China? De structuur van 20 meter hoogte is van recycleerbare materialen en zit in een dubbelglazig membraan met fluorescerende schermen naar buiten en zonne-energie en regenwatercollectie binnenin. Toeristen uit het vasteland maken de helft uit van Macao’s toerisme.

- het Pakistaans paviljoen een replica is van een fort uit Lahore dat UNESCO-werelderfgoed is, maar gebouwd met nieuwe materialen  en nieuwe technologie. China en Pakistan kennen sedert 2006 vrijhandel en een gemeenschappelijke speciale zone waarin reeds een veertigtal Chinese firma’s in investeerden.

- het Indiaas paviljoen een centrale koperen koepel heeft die de verschillen in het land symbolisch omvat. Bovenop groeien planten. Het gebouw is opgebouwd uit energie-efficiënte materialen zoals bamboe, terwijl zonne-energie en windenergie elektriciteit leveren. Ook ’s zomers is het koel binnenin. Bezoekers kunnen een holografische show van 360 ° aanschouwen over de geschiedenis van het land

- bij het Koreaans paviljoen langs de buitenzijde het uniek Koreaans alfabet centraal staat met 20.000 tekens van verschillende grootte. Het gelijkvloers omvat een schaalmodel van Seoel. Voer holograms gidsen door het paviljoen: een model, een kok, een meisje en een IT-ingenieur. China is reeds Zuid-Korea’s grootste handelspartner.

- het Israelisch paviljoen de vorm heeft van een zeeschelp. Bij de ingang komen de bezoekers reeds in een tuin met sprekende sinaasappelbomen. Ook wordt een 360°-film getoond over Israelische technologie. Op een laatste gedeelte komen uitvindingen aan bod zoals een medische camera die kan worden ingeslikt en die wordt uitgescheiden.  Israël lonkt naar China als de plaats voor massaproductie van z’n technologie, in eerste instantie tv’s met aanraakscherm.

Saoedisch paviljoen

- het Saoedische paviljoen het duurste is na dat van China. Het komt in de vorm van een maanboot met bovenop hangende tuinen. Het paviljoen zweeft dus tussen een tuin beneden en één boven.De voornaamste hall heeft het grootste IMAX-scherm ter wereld (1600 m²). Het land levert China almaar meer petroleum.

- het Indonesisch paviljoen biodiversiteit als thema heeft. Bamboe staat centraal in de bouw. Merkwaardig is de kunstmatige waterval van 40 meter breed en 17 meter hoog. Het paviljoen bevat een standbeeld van de Chinese ontdekkingsreiziger Zheng He. Zonder gas en petroleum is China de vierde bestemming voor Indonesische goederen en de tweede grootste bron van import.

- het Canadese paviljoen de vorm aanneemt van een grote C. Binnenin is het het ‘Cirque du Soleil’ dat instaat voor de animatie. Zo’n 80 % van de Canadezen woont in de stad en dus is het land welgeplaatst om het paviljoenthema ‘De omvattende, duurzame en creatieve stad’ uit te beelden. China is Canada’s tweede belangrijkste handelspartner en de topbestemming voor Canadees export.

-  de gevel van het Zwitsers paviljoen ‘intelligent’ is in de zin dat de talrijke LED-lampen zowel functioneren als energiebron, als opslageenheid en als verbruikseenheid. Bovenop het grasdak van het paviljoen functioneert een kabellift waar de bezoekers in enkele minuten een overzicht krijgen van de wereldexpo. Hij werkt ook bij regen. Op het einde van het paviljoen wordt een IMAX-film over de Alpen getoond.

Lees ons overzichtsartikel over de Expo

CRI heeft ook een expo-magazine

Binnen Frans paviljoen

Het ontwerp voor het Frans paviljoen ‘Sensuele stad’ is van Jose Freches, voorzitter van COFRES, en werd gekozen uit 49 inzendingen. De Franse regering spendeerde 50 miljoen euro –naar verluidt het grootste onder de deelnemers- aan de bouw van het 6000 m² grote paviljoen dat omgeven is door water. De wanden van de plantsoenstructuur zijn van een speciaal beton en dit net is bedekt met planten. De tuinen vormen het centraal gedeelte  De ‘Sensuele stad’ benadrukt alle zintuigen: zowel het zicht, de geur, de smaak, het geluid en de tastzin. De bezoekers zullen originele Franse schilderijen kunnen aanschouwen (5 kunstwerken uit het Orsay-museum:  ’L'Angélus’ van Millet, ‘Le Balcon’ van  Manet, ‘La femme à la cafetière’ van Cézanne,’L'Âge de bronze’ van Rodin, ‘La salle de danse à Arles’ van Van Gogh, en ‘les Bananes’ van Gauguin), er is een speciaal parfum ontworpen voor de expo, Franse clips kunnen worden bezichtigd, de Franse keuken genuttigd en voorts het water van fonteinen en vijver gevoeld. Woordvoerder van het paviljoen is Alain Delon en de Franse mascotte is de kat Léon. Om aan te tonen dat Frankrijk het land van de romantiek is, kunnen bruidskoppeltjes ook huwen in het paviljoen. Of zo’n juridisch vluggertje romantisch is, laten we in het midden. In het paviljoen worden eveneens diverse geavanceerde materialen gebruikt, dito milieutechnologie aangewend, evenals energiebesparende en recyclerende technologieën.

In China hebben 850 Franse ondernemingen hebben in totaal 1880 vestigingen. Vooral in kernenergie, waterzuivering en de autosector ligt Frankrijk goed. Een kwart van deze investeringen gaan naar de stad Wuhan, waar Frankrijk 60 % van de Europese investeringen vertegenwoordigt. Zo’n 16.000 Chinese studenten volgen een opleiding in Frankrijk, terwijl 50.000 Fransen studeren in China.

Italië

Niet zonder de nodige pathetiek zegt de Italiaanse staatssecretaris Gianni Leta dat de Expo van Shanghai dit jaar de grootste missie van Italië naar China is sedert Marco Polo. Feit is dat minister van Buitenlandse Zaken Frattini in de toekomst een bevoorrechte partner van China wil worden. Om dit te onderstrepen, begint in september in Italië trouwens een jaar van de Chinese cultuur en vinden herdenkingen plaats naar aanleiding van 200 jaar Matteo Ricci. Overigens geldt deze expo voor Italië ook als een brug naar de Wereldexpo van 2015 in Milaan.

Het Italiaans paviljoen ‘Stad van de mens’ is 7000 m² groot en verwacht van 20.000 tot 30.000 bezoekers per dag.  De architectuur is naar verluidt geïnspireerd door het Chinese kinderspel van opraapstokjes. Het rechthoekig geheel wordt immers grillig in 20 delen onderverdeeld, de 20 Italiaanse regio’s. Zowel traditie als innovatie komen aan bod bij het tentoonstellen van de Italiaanse way of live. Ook in het Italiaanse paviljoen wordt een beroep gedaan op alle zintuigen. Het oog wordt gestreeld door modeshows (onder meer kledij van D&G and Prada) en een expo van schilderijen, waaronder de eerste van Caravaggio in China. Klassiek ballet, opera, jazz en een opvoering van Ennio Morricone brengen het oor in vervoering. Twee Italiaanse restaurants schotelen het beste uit de Italiaanse keuken voor.

Het paviljoen zelf is in vijf thematische gebieden verdeeld: beweging (met een ecologische Ferrari), het vervaardigen (met echte ambachtslui uit Italiaanse kmo’s), architectuur, hightech en wijn/voeding. Er zijn 25 tijdelijke tentoonstellingen gepland, gaande van juwelen tot stedenbouw. De gewesten zijn tegenwoordig en de steden Rome, Milaan en Napels. Het paviljoen maakt gebruik van een vorm van beton die het licht doorlaat; er is ook is een verf die rook opeet en er zijn antibacteriële keramische tegels. In het glas zitten ook fotovoltaïsche elementen. 

Tot nu toe was Italië China’s vijfde grootste handelspartner binnen de EU.

Spanje

Vlechtwerk wordt paviljoen

Het Spaans paviljoen van 7000 m² is ontworpen dor het Catalaans team EMBT en kost 25 miljoen $. Het is gekleed met een soort tijgervel (dit jaar is het jaar van de tijger), dat in feite bestaat uit 8000 handgevlochten delen op een metalen structuur. De gevlochten panelen in beigebruin en zwart werden gemaakt door ambachtslui van Shandong en werden opgesteld in de vorm van enkele Chinese karakters als zon en maan. Eigenlijk is dit vlechtwerk gebaseerd op een traditie van zowel Spanje als China.

Het paviljoen bevat drie expohallen, die de respectievelijke namen kregen ’Van de natuur naar de stad’, ‘Van de stad van onze ouders tot de huidige’ en ‘Van de huidige stad tot de toekomstige’. Vooral de Spaanse steden Madrid, Bilbao, Santiago de Compostela, Zaragoza en Barcelona komen aan bod.  Het binneninterieur is mede ontworpen door drie Spaanse hedendaagse cineasten. Binnenin is er een amfitheater waarin dagelijks om 18u00 en 20u00 een show plaatsvindt met flamenco, Spaanse muziek en gastronomisch cabaret.  Op het gelijkvloers bevindt zich ook een tapasbar voor 300 personen.

Voor de eerste keer is er ook een businessdimensie met ‘The Club de Amigos del Pabellón’. Op zakelijk vlak steeg de buitenlandse handel met China van 7,2 miljard $ in 2004 tot 22 miljard eind 2008, zodat China Spanjes  belangrijkste partner werd. Recentelijk besloot FerroAtlantico 1 miljoen $ te investeren in een metaalsiliconefabriek in Chengdu. Spanjes grootste telecomoperator heeft 8 % van de aandelen bij operator Unicom ingekocht. Premier Wen Jiabao noemde Spanje zelfs de meest betrouwbare en veilige bondgenoot binnen Europa. Ook erkennen beide landen elkaars diploma’s. Spanje hoopt wel meer Chinese toeristen aan te trekken, want in 2008 waren dit er maar 50.000.

Zie ook presentatie/video over   Frans paviljoen,    Italiaans paviljoen,  Spaans paviljoen

Gedeelte beste praktijken

Het paviljoen beslaat 35 are op het westelijk deel langs de rivier. Het licht schijnt er op de steden zelf, in tegenstelling tot de landenpaviljoenen. Bedoeling is aan steden en overheden van over de hele wereld een platform te schenken waarop de steden hun oplossingen en initiatieven kunnen tonen in verband met de expothema’s. Zo kunnen deze lokale overheden onderling ervaringen uitwisselen. In het paviljoen zullen echte scenes getoond worden op alle gebieden van stadsmanagement . Deze werden uitgekozen door een internationale jury en onderverdeeld in vier hoofdcategorieën: ’Leefbare stad’, ‘Duurzame stedenbouw’, ‘Bescherming en gebruik van het stedelijk erfgoed’ en ‘Technologische innovatie in de bouwomgeving’.

Een 60-tal steden en overheden zal vertegenwoordigd zijn: Rhône Alpes, Madrid, Paris/Ile de France, Alsace, Seoel, Hongkong, Sao Paulo, Basel, Genève & Zürich, Rotterdam, Vancouver, Taipei, Londen, Bilbao, Bologna, Brisbane/Queensland, Oulu, Osaka, Ahmedabad, Barcelona, Alexandrië, Tianjin, Sint-Petersburg, Praag, Philadelphia, Porto Alegre, Düsseldorf, Montreal, Hangzhou, Izmir, Amaroussion, Bremen, Chicago, Bonn/Bukhara, Freiburg, Hamburg, Guangzhou, Malmö, Milaan, Zaragoza, Moskou, Cairo, Suzhou, Liverpool, Venetië, Pondicherry, Santiago. In de buurt van het Paviljoen staat ook de Harmonietoren, een voormalige schoorsteen van een steenkoolcentrale: de toren is 201 meter hoog en werd uitgerust met een kabellift die 300 personen tot op het observatieplatform kan brengen, het hoogste punt van de Expo.

Woongebouwen komen aan bod in de projecten van Madrid, Malmö, Shanghai Ecohuis en Londen. Bureelgebouwen worden getoond uit Calgary, Hamburg, Milaan en Rhônes-Alpes. Gebouwen voor ontspanning komen uit Parijs, Macao, Elzas en Makkah. Tot de ‘andere’ behoren het fietsenstimuleringsprogramma uit Odense, leefbare steden uit Rhône-Alpes en het Waterpark van Chengdu. Van de overige projecten behoren er 22 tot de ‘Leefbare stad’, 11 tot ‘Duurzame stedenbouw’ en 5 gaan over het gebruik van het erfgoed. Geen Belgisch project werd weerhouden: wel Rotterdams Waterstad en Düsseldorfs Kronsbergdistrict 10 jaar later. Er zijn ook enkele Chinese projecten.

Zie ook CCTV

Een artikel van Tim Wouters 

Als er in België vandaag zo’n gebeurtenis zou plaatsvinden, zou er dan beroep gedaan worden op vrijwilligers? Waarschijnlijk niet. Er is veel kans dat de aanwerving van personeel gekaderd wordt binnen een sociaal project. Langdurig werklozen en sociaal zwakkeren krijgen de kans om deel te nemen aan een positief event dat hen helpt het zelfvertrouwen op te krikken. Bijvoorbeeld tijdens de viering van het 50-jarige bestaan van het Atomium in Brussel werd ‘Het Paviljoen van het tijdelijke Geluk’ opgetrokken uit 33.000 bierkratten door mensen met moeilijkheden op de arbeidsmarkt.

Cultureel gezien lopen we minder warm om ons in te spannen voor een evenement dat de loftrompet steekt voor het vaderland. Gratis de handen uit de mouwen voor je natie heeft al snel een militant karakter waarvoor we de neus ophalen. Is alles anders in China? 

Beide happenings, de Olympische Spelen in Peking en Expo 2010 in Shanghai, waren jarenlang excessief in de media aanwezig en geen gelegenheid werd onbenut gelaten om het belang ervan te onderstrepen. En het belang en de impact vallen ook niet te onderschatten. China grijpt die kans met beide handen om de aandacht van de wereldpers te trekken en de natie op een andere manier te tonen. Vele burgers denken er ook zo over en geholpen door de hype rond de Olympische Spelen en Expo 2010 stellen ze zich massaal beschikbaar om deel te nemen.

En massaal is het juiste woord. Ongeveer 610.000 mensen kandideerden in Shanghai voor 170.000 vacatures en beloofden zich minimum twee weken te engageren.  De selectie gebeurde per district en in het Yangpudistrict in Shanghai kwamen 10.000 kandidaten opdagen, terwijl er maar 800 aan het werk konden op de Exposite zelf en nog eens 1000 op de infostands verspreid over de stad. De vereisten zijn niet van de minste: vrijwilligers op de site moeten minstens een tweede taal kennen, die op het uniform gedrukt zal staan, en na de selectie volgde er een training in klachtenbehandeling, in teamverband werken en eerste hulp. Fu Zhaoyun, een 24-jarige pas afgestudeerde studente, was een van de kandidaten, maar ze werd niet gekozen om op de site te werken. Ze zal in de stad informatie verstrekken en dus niet veel van Expo 2010 zelf zien. “Dat vind ik natuurlijk spijtig, maar het is belangrijker dat ik kan deelnemen en zo de stad aan een goed imago help”. 

De bereidheid en het enthousiasme om deel te nemen is groot. Bij iedereen, jong en oud, maar de motivatie kan verschillen. Cultureel gezien is er de zachte plicht om je in te spannen voor het vaderland en zeker bij de iets oudere vrijwilligers is dat nog altijd de grootste motivatie. Maar simpelweg willen deel uitmaken van een historische gebeurtenis is ook een factor. Bewijs hiervoor zijn de 3000 buitenlanders die eveneens kandidaat waren. Zo’n 80% van de aanvragen komt van studenten of pas afgestudeerden en voor hen staat de ervaring als vrijwilliger mooi op het cv. Fu: “Het kan achteraf helpen bij het vinden van een job. Daar wordt zeker naar gekeken”. Ook in België worden jongeren aangeraden om hun onbaatzuchtige werkervaringen, zoals bijvoorbeeld scouts of chiro, op het cv te zetten. Alles helpt en bovendien toon je zo je goede inborst aan de werkgever.

Vrijwilliger uit vaderlandsliefde of uit eigenbelang? Het antwoord ligt, zoals wel vaker, ergens in het midden. Je zou kunnen zeggen: hoe jonger de vrijwilliger, hoe minder de vaderlandsliefde van tel is en hoe meer het belang van het cv toeneemt. Maar dat is niet algemeen. Er zijn evengoed jongeren die gewoon ‘erbij’ willen zijn. 

Shanghai telt ondertussen af naar de start van de wereldtentoonstelling. Op de bouwwerven in de stad en op de Exposite wordt een extra tandje bij gestoken om op tijd klaar te zijn. En daarna is het de beurt aan het leger vrijwilligers om zes maanden lang de verwachte 600.000 bezoekers per dag bij te staan met hulp en informatie.