Chi'en Mu (foto univ. Hong Kong)

Het verzamelde werk van de confucianistische auteur Ch’ien Mu zal bijna geheel ongecensureerd worden uitgegeven in de Volksrepubliek. Dat is een opmerkelijke gebeurtenis, zowel volgens intellectuelen uit Taiwan als die uit de rest van China.

De historicus en filosoof Ch’ien Mu (1895-1990) was immers een verdediger van het traditionele politieke en culturele systeem zoals het onder een aantal keizerlijke dynastieën werd ontwikkeld. Hij gaf onder andere blijk van een nostalgisch verlangen naar het stelsel van een machtige monarch die zich liet adviseren door via theoretische examens carrière makende mandarijnen.

Bovendien was Ch’ien Mu op uitnodiging van Chiang Kai-shek in 1969 naar Taiwan verhuisd, toen de sfeer in Hongkong hem niet meer beviel vanwege linkse door de Culturele Revolutie geïnspireerde rellen daar. De filosoof en historicus doceerde aan universiteiten in Hongkong, Taiwan en de VS, en wordt door sinologen wereldwijd beschouwd als een belangrijke denker, hoeveel kritiek er daarnaast ook is tegen zijn traditionele wereldvisie. Aanvallen moest hij ook in Taiwan verduren, vanwege separatische politici als Chen Shui-bian, die vonden dat hij ten onrechte een woning had gekregen van de Kwomintang. Ch’ien Mu verhuisde naar een flat en overleed kort daarna, iets wat sommigen aan de bemoeienissen van de onafhankelijkheidspartij van Chen Shui-bian hebben geweten.

Ch’ien had bij zijn leven een aanbod uit Beijing afgeslagen om zijn verzameld werk in de Volksrepubliek uit te geven, omdat hij niet wilde dat er ook maar iets uit de inhoud zou worden weggelaten (of misschien zelfs gewijzigd). Zijn weduwe heeft de toelating voor de publicatie nu gegeven, omdat ze weet dat haar echtgenoot dat heel erg graag had gewild en omdat ze de verzekering heeft gekregen dat alles onverkort, onveranderd en zonder commentaar zal worden weergegeven.

Chinese onderzoekers vinden de geschriften van Ch’ien vooral interessant als onderzoeksobject en zullen natuurlijk in hun eigen publicaties hun mening erover geven. De uitgave van dit verzameld werk wordt verwelkomd als een verdere stap in de toenadering tussen Beijing en Taipei, maar ook als een teken dat de Chinese regering toleranter wordt en meer en meer open staat voor discussie en confrontatie met een gedachtegoed dat niet het hare is. Deze ontwikkeling is begonnen met de economische hervormingen. In de jaren ‘90 was er een grote belangstelling voor teksten uit met name Taiwan. De afgelopen jaren werden bepaalde van die boeken nog gecensureerd. Wellicht is de uitgave van Ch’iens verzameld werk een teken dat Beijing ook van die praktijk af wil.

Bronnen: Wikipedia, Global Times

Om dat soort vragen te beantwoorden was niemand minder dan Chen Baosheng, naar Brussel gekomen. Hij is de onderdirecteur van de Centrale Partijschool van de CPC. Het BICCS was er in geslaagd om deze zelfverzekerde en ruimdenkende spreker uit te nodigen, in samenwerking met het onderzoeksinstituut China Reform Forum. We geven hieronder de grote lijnen van Chens uitgebreide en gedetailleerde antwoorden.

 De ontwikkeling van het politieke stelsel van de Volksrepubliek heeft drie fasen doorlopen: vestiging – ondermijning – hervorming.

In de eerste fase, die 28 jaar geduurd heeft, is het volk meester geworden over zijn eigen bestaan. De eerste 10 jaar werden de grote instellingen en mechanismen relatief snel en doeltreffend gevormd: de volkscongressen (volksvertegenwoordigingen op verschillende niveaus), de politieke raadgevende conferentie (het grote adviesorgaan voor regering en parlementen), het overleg tussen de CPC en de 8 andere partijen, het systeem van autonome regio’s met grote groepen bevolkingsminderheden, enzovoort.

Er waren onvolkomenheden en problemen die voortkwamen uit een aantal specifieke omstandigheden. Organen die over revolutionaire basissen hadden geregeerd, moesten nu de overheid van een staat organiseren. Door het gebrek aan ervaring waren de grondleggers van de Volksrepubliek geneigd om de instellingen en methodes van de Sovjet-Unie te veel te kopiëren. Ten slotte speelden ook de invloeden mee van de geschiedenis, de erfenis van de feodale maatschappij. Het voornaamste is dat de eerste generatie van leiders de socialistische staat heeft opgericht en de basis heeft gelegd voor de fenomenale groei die we nu kennen. De Culturele Revolutie die daarna kwam, heeft veel structuren vernietigd en zowel in de CPC als in het land zelf het democratische gehalte naar beneden gehaald. Sinds 1978 kennen we een periode van hervormingen. We hebben de economie geweldig laten groeien en het politieke systeem hersteld, verstevigd en uitgebreid. De analyse van wat er in de Culturele Revolutie is voorgevallen, is hierbij erg belangrijk.

Op politiek gebied hebben we in deze laatste periode op 4 belangrijke terreinen goede resultaten geboekt:
(her)opbouw van instellingen – opvolging van de leiding – effectiviteit – overlegcultuur.

De werking van het Nationaal Volkscongres en de volksvertegenwoordigingen van de andere niveaus is verbeterd en de bevoegdheden zijn toegenomen. Hetzelfde is gebeurd met het meerpartijenoverleg en de autonomie van regio’s met minderheden. We werken aan een stelsel van verkiezingen in dorpen en gemeenten dat steeds beter wordt. Ook in de steden worden kiesstelsels geperfectioneerd. Dit alles steunt op de basis van een markteconomie waarin de openbare sector nog steeds de leiding heeft. 

De leiding van partij-instellingen en regeringen is grondig hervormd, met betrekking tot loopbaanontwikkeling en opvolging. De loopbaan van een kaderlid is aan een termijn gebonden en kent een leeftijdsgrens. De regels voor vervanging en opvolging worden strikt toegepast, wat de positie, de ervaring of de deskundigheid van een persoon ook moge zijn.

Bij de selectie van opvolgers spelen verkiezingen en concurrentie in toenemende mate een rol, naast de benoeming van hogerhand. Op dit punt zijn er verschillen met de EU: bij ons in China verlopen verkiezingen en selectie vanaf de basis naar een steeds hoger niveau, de concurrentie tussen de kandidaten is heviger, de beoordeling van wat de gegadigden er in hun praktijk van terecht hebben gebracht, is belangrijker dan de speeches die ze afsteken of de campagne die ze kunnen voeren.

Ook het streven naar effectiviteit en krachtdadigheid in het Chinese systeem is een kenmerkend verschil met de Europese politiek. In China kunnen wij ons geen zwakke regeringen en verdeelde instellingen veroorloven. De gigantische problemen die we nog moeten oplossen, onder andere vanwege onze erfenis uit het verleden, leiden ertoe dat we geen tijd kunnen verspillen en een grote behoefte hebben aan efficiënte en gestroomlijnde instellingen.

Een laatste typisch Chinese kenmerk van onze politieke cultuur is dat van het overleg, de consensus na zorgvuldige beraadslaging. Dat speelt een hoofdrol bij benoemingen in de CPC, belangrijke beslissingen, enzovoort. Het is een systeem dat we gedurende 30 jaar van hervormingen en experimenten verfijnd hebben. Dat er grote beslissingen genomen worden door 1 persoon zal nooit meer voorkomen. Onze besluitvorming is tegenwoordig gebaseerd op een grondig wetenschappelijk onderzoek en democratische supervisie bij elke stap.

Het is niet correct te beweren dat China op politiek gebied maar traag vooruitgaat. We verdiepen de politieke hervormingen op dit ogenblik volgens de besluiten van het meest recente, het zeventiende, congres van de CPC en politieke hervormingen zullen een belangrijk hoofdstuk vormen van het twaalfde vijfjarenplan dat ingaat in 2011.

China imiteert niet en gooit geen elementen weg die bruikbaar zijn. China wil voortbouwen op datgene van de bestaande aanpak wat werkt. We doen dat op vijf manieren: door te consolideren – te innoveren – te saneren – te leren van anderen en door anderen te beïnvloeden. Wat goed werkt, bewaren en verstevigen we: de leidinggevende rol van de CPC, de volkscongressen, de coördinatie met andere politieke partijen. We voegen daar nieuwgecreëerde elementen aan toe en we schaffen elementen af die niet bevallen zijn: traditionele methodes, overblijfselen van de sovjetinvloeden, mislukte experimenten. We steken ons licht op bij andere landen en leren van hun ‘best practices’. Ten slotte trachten we zelf op bescheiden wijze de ontwikkeling te inspireren en beïnvloeden van het internationale politieke wereldsysteem.

Als waarnemers in het Westen niet willen blijven vasthouden aan bepaalde vooroordelen moeten ze meer kennis opdoen over ons systeem en zijn ontwikkelingen. Het is voorts geen goed idee om ons te beoordelen op de mate waarin we aspecten van andere politieke stelsels overnemen. 

De aanwezigen stelden ook vragen over een aantal specifieke kwesties, zoals petities, participatie, aansprakelijkheid, internationale betrekkingen.

Petities
Er zijn twee types petitionarissen: zij die zich aan wet en regels houden en zij die dat niet doen. Er wordt veel met petities gewerkt, vaak met recht en reden. Soms zijn stadsbewoners ontevreden over de gang van zaken bij onteigeningen, soms geeft een verkeerde, brutale handelswijze van laagopgeleide ambtenaren op het platteland problemen, enzovoort. Het belangrijkste principe bij het behandelen van petities is dat de klacht op het juiste niveau en de juiste plek moet worden ingediend en behandeld. Is dat niet het geval, dan verwijzen we de petitie alsnog naar de juiste jurisdictie. De volgende stappen zijn: kijken naar wat er terecht is en dat behandelen en de indieners van onterechte bezwaren ervan overtuigen dat ze de zaak moeten laten vallen. De petities zijn zowel een deel van de traditie als een innovatie van deze tijd. Het is eigen aan de Chinese cultuur dat de bevolking het recht heeft om zich te verweren tegen echte misbruiken en corruptie. De Chinezen moeten dat recht op een moderne wijze kunnen blijven uitoefenen. 

Participatie
Aan verkiezingen wordt massaal deelgenomen. Het percentage kiezers is eigenlijk hoger dan in Europa. Bij verkiezingen aan de basis nemen alle stemgerechtigden deel. De verkiezingen verlopen volgens een hiërarchie, waarbij het lagere niveau de vertegenwoordigers voor het hogere aanduidt. Wel moeten we het verloop van de verkiezingen verbeteren. Het moet professioneler, we zoeken naar het juiste evenwicht bij het afbakenen van de bevoegdheden die organen bezitten, er is meer supervisie nodig. 

Aansprakelijkheid
De overgrote meerderheid van kaderleden zijn hardwerkende, plichtsbewuste mensen. Tegen kaderleden die hun werk niet of niet goed doen, zijn er hardere maatregelen nodig. We proberen hen ook te overtuigen om een andere weg te bewandelen. Als dat niet lukt en als de overtreding zeer ernstig is, nemen we wettelijke maatregelen.

Politieke hervormingen en internationale betrekkingen
China heeft een reusachtige bevolking en moet enorme problemen oplossen. In Europa beseft men niet goed welke belangrijke resultaten we al hebben geboekt. Een voorbeeld: de hervorming van de ziekteverzekering in de VS die zo moeizaam verliep en waar zoveel om te doen is geweest, valt in het niet bij de enormiteit van de uitdagingen waar China op het vlak van de gezondheidszorg voor staat. China heeft behoefte aan een vredelievende en vreedzame wereld. Daarom streven we multipolariteit na, de democratisering van de internationale betrekkingen. Er zijn meningsverschillen met de EU, maar er is ook veel samenwerking mogelijk en China ziet de EU als een belangrijke en machtige speler in de wereld.

Wie is Chen Baosheng?
http://chinavitae.com/biography/Chen_Baosheng%7C4306

Wat is het BICCS?
www.vub.ac.be/biccs

Het ging op die middag ook over de betrekkingen tussen de EU en China in handel en economie. Het verslag van dat onderdeel van de bespreking volgt nog.

Vice President Xi Jinping bij de diploma-uitreiking van de partijschool

Medische faculteit Wenzhou

Geneeskundestudies in China zijn in de loop der jaren heel divers geworden qua niveau en lengte. In de beginperiode van het bestaan van de Chinese Volksrepubliek voerde men het Sovjetmodel van onderwijs in, met autonome medische universiteiten en een lange (5 à 6-jarige) opleiding tot arts. De Culturele Revolutie schortte het werken met een systeem van dergelijke langdurige opleidingen op, maar er kwam wel een korte (3-jarige) opleiding van ‘blote voeten dokters’ die gezondheidszorg tot in de dorpen brachten. Sinds 1980 ligt de klemtoon terug op de groei en ontwikkeling van medische universiteiten. Vandaag telt het land 159 instellingen van hoger onderwijs in de geneeskunde met 1,7 miljoen studenten. In 2008 behaalden 400.000 studenten hun medisch diploma. Parallel bleef echter een systeem van korte beroepsopleiding tot gezondheidswerker bestaan, met een even groot aantal studenten.

De voorbije tien jaar leek het alsof de overheid de korte (3 jaar) beroepsopleiding langzaam wilde laten verdwijnen. Maar om de hervorming van de gezondheidszorg in 2009 te realiseren past de regering nu een nieuwe benadering toe die kortere opleidingen meer genegen is.

De hervormde medische opleidingen vallen uiteen in drie richtingen. Een 8-jarige opleiding moet academische onderzoekers en artsen van wereldklasse opleveren. Een 5-jarige opleiding moet voorzien in een voldoende aantal competente praktijkvoerende artsen. De 3-jarige beroepsopleiding moet personeel trainen voor de gezondheidszorg op het platteland. 

De hervormers van het medisch onderwijs staan voor grote uitdagingen.
Zo verzesvoudigde het aantal medische studenten tussen 1998 en 2008. Die snelle groei kan de kwaliteit van de opleiding in gevaar brengen en levert mogelijks gediplomeerden af die geen praktijkwerk vinden. Nieuwe onderwijsmethodes zijn nodig, niet gericht op ‘uit het hoofd leren’ van bestaande kennis maar gefocust op medisch inzicht en informatietechnologie. Ook de uitbouw van een beleid dat voortgezette medische studies aanmoedigt door een systeem van bij- en nascholing is nodig. Het Ministerie van Gezondheid zal hiervoor nauwer moeten samenwerken met andere ministeries, zoals Onderwijs. 

(1) Dong X, Baozhi S, Xuehong W, Yang K. Reformation of medical education in China. Lancet 2010;375:1502-04.
http://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(10)60241-3/fulltext#article_upsell

lage lonen in hamburgerjobs

Beijing gaat de minimumlonen tegen 1 juli optrekken met 20 %, tot 960 yuan per maand, zowat 115 euro. 

Noterenswaard is dat slechts 100.000 Pekinezen hiervan zullen genieten. De grote meerderheid werkt aan lonen die hoger liggen dan het minimum. Shanghai heeft het hoogste minimumloon per maand, 1120 yuan, terwijl Guangdong met minimumuurlonen van 9,9 yuan werkt, wat omgerekend toch bijna 1800 yuan per maand uitmaakt. Dit jaar worden de minima in alle provincies gevoelig opgetrokken, voor het eerst sinds het uitbreken van de economische crisis.

Uit officiële cijfers blijkt dat de loonsverhogingen achterblijven op de groei van het nationaal inkomen. Dat wil zeggen dat de fiscus en de bedrijfswinsten met steeds grotere happen gaan lopen. Lonen bedroegen sinds 2005 nog maar een kleine 37 % van het nationaal inkomen, tegenover 56 % in 1983.

Daar moet dringend wat aan gebeuren en er wordt tegen het einde van het jaar een plan voor inkomensherverdeling verwacht van de regering. Er wordt gedacht aan algemene loonsverhogingen, gedeeltelijk gecompenseerd door lagere belastingen voor bedrijven. Sommige experten vragen om in het vijfjarenplan 2011-15 een verdubbeling van de loonmassa te voorzien. Japan deed iets gelijkaardigs in het begin van de jaren ‘70.

Bron: Volksdagblad

Gemiddeld inkomen per provincie

Volgens de ’21st Century Business Herald’ zou het plan al kunnen opgenomen worden in het komende vijfjarenplan 2011-15.

Recentelijk hebben verschillende officiële media het probleem van de inkomenskloof opgerakeld. Begin mei wist Xinhua te melden dat het verschil in inkomen tussen de 10 % rijksten nu reeds 23 keer meer bedraagt dan dat van de 10% armsten. Experten van Xinhua schatten zelfs dat de Ginicoëfficiënt, die de graad van ongelijkheid uitdrukt, boven 0,5 zou kunnen gestegen zijn. Vorig jaar hield de Wereldbank het op 0,47 maar internationaal wordt alles boven 0,4 als slecht aanzien. De Verenigde Staten zitten rond 0,4, België rond 0,25. Brazilië piekte op 0,69.

Het inkomensverschil tussen stad en platteland zou nu 3,33/1 bedragen, terwijl dat in 1997 nog maar 2,56 was. Er is binnen de steden een groot verschil tussen personen met een vaste job in ‘goede’ sectoren zoals telecom, financiën, verzekering of tabaksindustrie, en werknemers in andere sectoren. Indien alle extralegale voordelen meegerekend worden, kan het verschil vijf tot tien keer bedragen. Het hukousysteem, waarbij de rechten van de burger verschillend zijn volgens de plaats waar hij gedomicilieerd is en interne migranten dus gediscrimineerd worden, komt steeds meer onder vuur te liggen.

Een expert van de Nationale Commissie legde een verband tussen de inkomenskloof en  recente sociale problemen zoals de moorden op schoolkinderen en de  zelfmoorden bij Foxconn.

Recentelijk verklaarde de premier dat het aandeel van de lonen moet stijgen in het nationale inkomen, en dat de staat via zijn subsidie- en belastingspolitiek en door de uitbouw van de sociale zekerheid de inkomenskloof moet versmallen.

Bron: Global Times

Solidair met gedode kinderen

Woensdag zijn opnieuw zeven kinderen gedood met een steekwapen bij een aanval op een school. De dader pleegde zelfmoord. Het drama gebeurde in Hanzhong in de provincie Shaanxi. Sinds eind maart waren er al verschillende gelijkaardige gebeurtenissen op diverse plaatsen in China. De daders zijn iedere keer mensen met psychische problemen. De beroering bij de bevolking is groot en de roep om meer beveiliging van scholen klinkt luid.

Nog beroering is er rond een aantal verdachte overlijdens in gevangenissen en politiekantoren. Het laatste in de rij is dat van een vrouw in Anhui. Ze protesteerde tegen het vernietigen van haar onteigend huis en sloeg de ruiten van de bulldozer in. Tijdens haar ondervraging op het politiekantoor sprong ze van de derde verdieping naar beneden.

En in Henan werd een man vrijgelaten die al 11 jaar een levenslange straf wegens moord uitzat. Zijn vermoedelijk slachtoffer kwam na al die tijd gewoon weer opduiken in het dorp. De twee mannen hadden destijds gevochten, waarop het ‘slachtoffer’ gevlucht was. Enige tijd later werd een lijk zonder hoofd gevonden en de ‘dader’ in beschuldiging gesteld. Hij bekende de feiten negen maal, onder druk en vermoedelijk marteling. De politie heeft een onderzoek ingesteld naar wat er misgegaan is met het onderzoek en zal de verantwoordelijken voor de marteling vervolgen. Volgens de overheid is de kwaliteit van het gerecht en de politiediensten sinds de tijd van de veroordeling wel aanzienlijk verbeterd. De man die onschuldig opgesloten zat, zou recht hebben op een vergoeding van 450.000 yuan. Dit houdt geen rekening met morele schade, want de wet die dat regelt, komt pas eind 2010 in voege.

In het arrondissement Lingshou van de provincie Hebei gaat het dan weer om een ander schandaal: politiediensten die dorpsbewoners met een voorwendsel of zelfs een vals aanhoudingsbevel gevangen zetten en hen dan vrijlaten mits het betalen van een borgsom die ze nooit meer terugzien. Dit zou met zes dorpsbewoners gebeurd zijn, nadat ze verwikkeld geraakten in een dispuut over grondeigendom. Vijf van hen betaalden borgsommen van 5000 tot 20.000 yuan; de zesde die weigerde te betalen, kreeg een jaar gevangenisstraf met uitstel en 15.000 yuan boete. Een politieofficier die op het arrondissementsbestuur ging klagen over de gang van zaken, werd overgeplaatst. Volgens haar zou de politie in totaal voor 140.000 yuan onwettig geconfisqueerd hebben. De plaatselijke overheid ontkent de beschuldigingen.

Bij de firma Foxconn, een zeer grote Taiwanese firma die elektronische toestellen vervaardigt voor grote multinationals, heeft opnieuw een bediende zelfmoord gepleegd. Sinds een aantal maanden staat de firma bloot aan hevige kritiek wegens de talrijke gevallen van zelfmoord bij het personeel, vermoedelijk door te veel stress of repressie in het bedrijf.

In Beijing kwam een geval aan het licht van een 19-jarige jongeman die een stuk van zijn lever verkocht aan een patiënt die een dringende transplantatie nodig had. De zieke betaalde 150.000 yuan, maar de donor kreeg slechts 25.000 yuan (oorspronkelijk was hem 35.000 beloofd). De rest ging naar een tussenpersoon. In China is er gemiddeld maar één orgaan beschikbaar voor elke 150 personen die een transplantatie nodig hebben. Dit effent het pad voor organenhandelaars zonder scrupules. Dergelijke handelaars leggen een reserve van mogelijke donoren met verschillende bloedgroepen aan, die ze medisch laten screenen op hun geschiktheid, en dan ter beschikking houden. Daarbij worden soms ook dokters of hospitalen omgekocht, en in dit concrete geval ook nog valse identiteitspapieren gemaakt, want orgaandonatie onder levenden is slechts mogelijk binnen de familie. De Chinese wetgeving op orgaandonaties is onvolmaakt; orgaanhandel is geen misdaad, maar enkel een administratieve overtreding waarop een relatief kleine boete staat maar geen straf.

Terwijl een aantal grote steden zoals Shanghai experimenteert met het verlenen van dezelfde sociale rechten aan migranten als aan stadsbewoners, blijkt dat niet overal even vlot te verlopen. In het district Daxing, een voorstad van Beijing, wordt een aantal dorpen met overwegend migranten afgezet met een twee meter hoge omheining, en zal iedereen die binnen- of buitengaat gecontroleerd worden. ’s Nachts gaan de hekken zelfs volledig dicht. De maatregel wordt verdedigd als bestrijding van de criminaliteit, die volgens de overheid veel hoger is in migrantenmilieus dan bij gewone stadsbewoners. De bevolking schijnt het argument over misdaadbestrijding grotendeels te aanvaarden, alhoewel middenstanders klagen dat hun zakencijfer daalt. In academische kring is er wel fundamenteel protest: de maatregel is tegen de mensenrechten en benadeelt op termijn ook de belangen van de stad.

Bij al deze gebeurtenissen ligt de klemtoon bij overheid en publiek op meer veiligheidsmaatregelen, meer controle en meer repressie. Maar de vraag naar de onderliggende tendenzen kan niet uit de weg gegaan worden. Het toenemend aantal sociale problemen heeft ongetwijfeld te maken met de zeer snelle evolutie van het land, en met de nieuwe kloof tussen arm en rijk, die momenteel weliswaar niet meer verbreedt, maar volgens een recente speech van premier Wen toch moet versmald worden. De toename van de rapporten in de media heeft er voorts ook mee te maken dat de media meer en meer hun rol van waakhond van de maatschappij gaan spelen; meer rapporten in de pers betekent niet altijd dat er nu ook meer gevallen zijn. Een derde element is het verhoogde bewustzijn van de bevolking voor sociale problemen. China heeft nu een BNP per persoon van bijna 4000 dollar per jaar en komt dit jaar bij de landen met een gematigd inkomen. Chinezen die niet meer moeten vechten voor hun elementaire levensbehoeften, hebben meer tijd om zich met sociale ‘luxe’-problemen en sociaal activisme in het algemeen bezig te houden.

Superminister Zhang Ping

Kernpunt blijft de verhoging van de binnenlandse consumptie: daarvoor zullen meer jobs gecreëerd worden, zal een groter deel van het national inkomen naar consumptie gaan, en komt er een betere inkomensherverdeling in sommige monopoliesectoren. Voor de boeren zijn er hogere subsidies in het vooruitzicht, een hogere minimumprijs voor granen en een betere tewerkstelling voor interne migranten.

Speciaal op gebied van woningen roept de NDRC op om op grote schaal goedkope woningen te bouwen, om de immobiliënmarkt strenger te controleren, en om meer huizen op de huurmarkt aan te bieden.

De politiek om de verkoop van huishoudelijke toestellen, auto’s en woningen te bevorderen, wordt voortgezet, maar de NDRC stelt voor om ook het verbruik van diensten te ondersteunen, inclusief cultuur, toerisme en zorgverlening voor ouderen.

Er zijn verdere hervormingen nodig van de belastingen, de overheidsfinanciën en -investeringen. Zo moet de werking van sociale inkomenstransfers verbeteren, moeten budgetten beter in evenwicht zijn, dient het belastingssysteem aangepast worden en moeten de aandelen van de staat in de bedrijven beter beheerd worden.

De financiële sector zal verder ontwikkelen, met meer kleine en middelgrote instellingen. Er moeten betere regels komen op financiële instellingen , op privékapitaal en op risicodragend kapitaal.

De prijszetting voor elektriciteit, water en aardgas zal aangepast worden aan de doelstellingen van milieubehoud, er komen richtlijnen om te beginnen experimenteren met uitstootrechten, en mechanismen om de totale kost van grondstoffen door te rekenen.

De NDRC zal verder de uitvoer ondersteunen van arbeidsintensieve producten, maar ook van producten waarvoor China eigen technologieën ontwikkeld heeft. Om de handelsbalans meer in evenwicht te brengen, moet er meer ingevoerd worden, vooral gevorderde technologie, machines en onderdelen, en onmisbare grondstoffen en energiedragers.

De Chinese munt moet een stabiele wisselkoers aanhouden op een correct niveau. Er komt een betere opvolging van de economische risicofactoren, om die koers beter te kunnen bepalen en vooral om het risico voor de uitvoersectoren te beperken.

De nadruk zal liggen op het ontwikkelen van de dienstensector. Meer staatsgelden, fondsen van financiële instellingen en van private investeerders zullen naar deze sector geleid worden.

Er komt meer ondersteuning van Chinese bedrijven die in het buitenland investeren. Meer algemene coördinatie, belastingsvoordeleen, gemakkelijker leningen en betere verzekeringen. De NDCR zal zich toeleggen op specifieke landen of regio’s en op multilaterale of bilaterale samenwerkingsakkoorden.

Buitenlandse investeringen in China worden gestuurd naar de fabricatie van hoogwaardige producten, moderne dienstverlening, nieuwe energie en milieubescherming. Centraal- en West-China krijgen extra steun, evenals arbeidsintensieve industrieën voor zover ze het milieu niet aantasten, en rationalisering van bestaande bedrijven. De regels op overnamen door buitenlandse bedrijven zullen zo snel mogelijk beter gepreciseerd worden.

Vanaf 2010 start de NDRC met sleutelprogramma’s voor de ontwikkeling van nieuwe sectoren zoals alternatieve energie, milieubescherming, nieuwe materialen, biofarmacie, bioveeteelt, elektrische voertuigen, luchtvaart en zeevaart.

Binnenkort komen de plannen uit voor de ontwikkeling van Westelijk China van nu tot 2020. Er wordt speciaal aandacht besteed aan het uitvoeren van de plannen voor de ontwikkeling van streken met etnische minderheden en andere economische sleutelregio’s. In Noordoost-China worden globale plannen gelanceerd voor een moderne landbouwregio met ook toerisme, logistiek en multimodaal vervoer. In Centraal-China ligt de nadruk op de ontwikkeling van grote steden en het overbrengen van industrieën.

Bron: Volksdagblad

VBO delegatie bij SASAC

Na 2005 werden er al een aantal probleembedrijven ondergebracht bij twee nieuwe holdings van Sasac , de China Chentong Group en de State Development and Investment Corp. Daardoor was het aantal rechtstreeks gecontroleerde staatsbedrijven al teruggebracht tot 128. Er wordt nu een derde holding opgericht voor’kleinere’ of verlieslatende bedrijven, Guoxin Asset Management Co. Ltd. Deze holding krijgt een kapitaal van twee miljard euro mee. Sasac gebruikt daarvoor de dividenden die het ontving van staatsbedrijven plus een extra regeringsbudget..Het plan dateert al van maart 2009, maar geraakte nu pas goedgekeurd door de regering. Naast deze drie grote staatsholdings bestaat er ook nog de China investment Corporation die verantwoordelijk is om met de nationale dollarreserves van China te investeren in het buitenland. Deze CIC valt echter niet onder Sasac. De winsten van de centrale staatsbedrijven stegen in 2009 met bijna 15% tot zowat 135 miljard euro’s. Die van alle staatsbedrijven samen (ook de provinciale en stedelijke) steeg bijna 10%

Bron: China Daily

De evolutie in de voorbije 20 à 30 jaar is treffend te zien in de veranderingen van de spoorwegen in Shanghai. Binnenkort rijden er treinen van Peking naar Shanghai tegen een snelheid van 380 km/u, maar in 1988 nog reed de trein op de lijn van Wusong (aan de noordzijde van de stad) naar het centrum van Shanghai tegen 5 km/u tussen de huizen door. Die huizen stonden zo dicht op elkaar dat er moest opgelet worden voor ramen, wasdraden, … .  Soms moest de trein helemaal stoppen omdat er een groentenmand van het spoor moest worden gehaald of omdat er kinderen aan het spelen waren. Nu kunnen reizigers van Wusong naar Shanghai via metrolijn 3.

Opschudding eind november 1985! Een grote neonreclame van Toshiba verscheen bovenop het Park Hotel in Lujiazui, het toenmalige hoogste gebouw in Shanghai. Een buitenlands bedrijf! Zou Shanghai opnieuw half gekoloniseerd worden?  De nieuwe politiek was wel al enkele jaren ingevoerd, maar de gewone Chinees had nog wat tijd nodig om te wennen aan die nieuwe ideeën. Om een einde te maken aan de controverse werden vlug reclameborden van Chinese bedrijven geplaatst op andere bekende plaatsen in de stad. Een goede 20 jaar later ziet het Shanghaise straatbeeld er op z’n zachtst gezegd een stuk anders uit dan toen.

Hoeveel roltrappen zouden er zijn in Shanghai? Geen gek die wil beginnen tellen. Maar op 16 maart 1982 was er welgeteld 1. De roltrap van de Shanghai N° 1 Department Store was een model van voor 1949, maar was tijdens de Culturele Revolutie buiten werking gesteld, en pas in 1982 hersteld. De dag voordien stond in de krant dat de roltrap ingehuldigd zou worden, en dit lokte een enorme toeloop. Iedereen wilde (voor het eerst in z’n leven) op de roltrap. De rij wachtenden kronkelde zich in en meermaals rond het gebouw, en een veiligheidsbediende moest alles in het werk stellen om orde te brengen.

Een oude man die met verstomming staat te kijken naar een vrouw die lippenstift gebruikt op straat. De gewone man kreeg veel te verwerken na de openstelling van China. Voor de jaren ‘80 waren cosmeticaproducten amper beschikbaar in Shanghai: in 1978 waren er in heel China maar een paar dozijn bedrijven die ze maakten. Dertig jaar later is make-up ook in China een miljardenbusiness geworden.

Momenteel heeft nagenoeg iedereen in Shanghai een airconditioner, maar dit is nog maar een decennium het geval. Voordien, vanaf het eind van de jaren ‘80, hadden enkel supermarkten, bibliotheken, metrostations, cinema’s, … een airconditioner en dat was duidelijk te zien in Shanghai. Gedurende een lange periode trokken mensen bij warm weer, met ligstoel en al, naar het dichtstbijzijnde winkelcomplex om afkoeling te zoeken. Natuurlijk ontstonden er conflicten met de eigenaars, maar de regering besliste dat het mocht.

Het alomgekende verhaal, dat eigenlijk alles omvat, is dat van Pudong, hoe het evolueerde van landbouwgrond in 1990 naar het financiële en commerciël district van nu. De duizelingwekkende groei is goed te zien in de twee foto’s aan het begin van het boek, met eerst een beeld uit 1994 met een eenzame Oriental Pearl televisietoren, en daarnaast het volgebouwde Pudong van nu.

Pudong toen

Pudong nu

OPINIE  Kristof Decoster

De auteur denkt dat beide landen hun systeem grondig moeten aanpakken en vergelijkt de manier waarop de debatten daarover verlopen.  Op dit ogenblik  geloof t hij dat de kansen op een echte trendbreuk in China groter zijn dan in de democratische VS waar kleine hervormingen het hoogst haalbare zullen blijken.  

De hervorming van de gezondheidszorg is een debat dat niemand onberoerd laat. Weinig landen maken op die regel een uitzondering. In China en Amerika is het debat momenteel – to say the least – aan de orde. De specifieke situatie van de gezondheidssector in de twee landen valt allerminst te vergelijken, maar in beide staat gezondheidszorg op dit ogenblik bovenaan de politieke agenda. We proberen hier om een aantal gelijkenissen en verschilpunten aan te geven wat betreft de manier waarop de hervorming al of niet vorm krijgt en het debat verloopt. Maar eerst een korte situering van de stand van zaken in de twee landen.  

Situering van de gezondheidssector in Amerika en China                                                             

Amerika kampt zoals bekend met een gezondheidssector die een almaar groter deel uit het overheidsbudget opslorpt. Met 15 à 16 % van het GDP spenderen Amerikanen ondertussen twee keer zoveel als het Verenigd Koninkrijk, toch ook een OESO-land. Toch scoort de Amerikaanse gezondheidszorg vrij middelmatig op een aantal gezondheidsindicatoren in internationaal vergelijkend opzicht, en is de dekking niet volledig (1/6de van de Amerikanen heeft geen ziekteverzekering, en vele anderen hebben een vrij gebrekkige dekking). Projecties voor de toekomst ogen verre van rooskleurig. Bij die uit de pan swingende factuur spelen naast de vergrijzing van de babyboom-generatie en de technologische vlucht in de sector duidelijk nog andere factoren een rol. Met op kop meer een incentive-structuur voor zorgverstrekkers & privéverzekeringsmaatschappijen, die (zoals economen dat in hun jargon plegen te benoemen) tot ‘perverse effecten’ leidt. Net als in andere OESO-landen is de hervorming van de gezondheidszorg dus een absolute topprioriteit in de VS, al was het maar om louter financiële redenen. Binnen die groep van ontwikkelde landen vormt Amerika echter wel een extreme case. De modale Amerikaan is dus terecht ‘very concerned’ over de toestand van de gezondheidszorg. Die zorg was (naast de globale crisis uiteraard) dan ook één van de grote programmapunten waarmee Obama het laken naar zich toe wist te halen in de afgelopen presidentsverkiezingen, nadat Michael Moore eerder al het pad geëffend had met de onthullende documentaire ‘Sicko’. 

Het gezondheidssstelsel in China was tot voor kort ook een hallucinante puinhoop. Slechts recent is er sprake van een moeizaam begin van hervorming. De sociale zekerheid en gezondheidszorg die ten tijde van Mao bestonden werden in de loop van de jaren ’80 grotendeels ontmanteld, zeker op het platteland, wat in de jaren ’90 leidde tot een situatie waarbij ‘catastrofale’ uitgaven voor gezondheidszorg (door uit de pan swingende directe onkosten) de hoofdreden werden voor het verzinken in armoede van families. Gezondheid was in 2003 verworden tot de hoofdbekommernis van de bevolking, zo wezen peilingen uit. Ook in China zijn dus grote fouten gemaakt, de markt was er zeker in de jaren ’90 zaligmakend, zelfs in de gezondheidssector. De centrale overheid hield tot voor kort de vinger op de knip. En ook daar leidden incentives bij ziekenhuizen tot grote financiële excessen en ontsporingen, al wordt er momenteel duchtig gesleuteld aan die incentive-structuur. In China zorgde het eerste decennium van de 21ste eeuw echter voor een trendbreuk, ook volgens de Wereldbank. I.p.v. het accent uitsluitend te blijven leggen op economische groei, streeft de ploeg van Hu Jintao een meer evenwichtige ontwikkeling en  dus ‘harmonieuzer’ samenleving na. En het blijft niet bij retoriek alleen. Na een min of meer mislukte poging (in ’97) om de gezondheidszorg te hervormen, lijkt het deze keer menens. Ambitieuze hervormingen staan op stapel, zitten in een pilootfase, of zijn ondertussen al ingevoerd. Tegen 2020 zou bv. betaalbare basisgezondheidszorg voor elke Chinees een feit moeten zijn.

Hoe verlopen het debat en de hervorming tot dusver ?   De VS.

In Amerika is sinds deze zomer een erg bitsig debat aan de gang, in het parlement, town-halls, op straat en uiteraard ook in de media en op blogs allerhande. Je kunt je zelfs de vraag stellen of beide partijen nog echt luisteren naar elkaar, dan wel of ze vooral geïnteresseerd zijn in hun eigen gelijk en in het demoniseren van de tegenpartij. Vooral de conservatieven schakelden naar een hogere versnelling in de zomermaanden. Obama werd afwisselend voor socialist, communist en zelfs nazi uitgemaakt, ‘death panels’ van overheidswege zouden voortaan de ‘plug uit Grootmoeder’ trekken, en dies meer. Sarah Palin, icoon van een bepaalde republikeinse factie, liet zich – zoals te vrezen viel – niet onbetuigd, net als Rush Limbaugh, de vuilgebekte talkradio-host die op dit ogenblik de meer gematigde Republikeinen met zijn schuttingtaal lijkt te verlammen. Wat er ook van zij, nadat de Amerikaanse verkiezingsstrijd en de massale grassroots campagne van Obama eerder Amerika’s finest hour hadden geleken, zien we nu de uitgebreide keerzijde van het Amerikaanse politieke systeem. 

Democratie laat het electoraat toe om zich (toegegeven, via een wat bot instrument) uit te spreken voor de een of andere visie op gezondheidszorg (en -hervorming). Alle belangrijke kandidaten (Clinton, Obama, McCain) hadden immers hun eigen plan naar voor geschoven, met meer dan louter accentverschillen. Maar nu het echt om de knikkers gaat, lijkt het  gevecht zich vooral onder de gordel af te spelen. Facties en lobbygroepen allerhande spelen achter de schermen een weinig fraaie rol, en proberen de tegenstem te mobiliseren, al of niet door desinformatie, slogans of vertekening van de standpunten van de tegenpartij  (overigens was ook vooraanstaand Democrate Nancy Pelosi er helaas als de kippen bij om bepaalde actievoerders nazi-praktijken te verwijten, beide partijen bezondigen zich dus aan ‘steriele’ communicatie). Een sereen debat lijkt ondertussen zo goed als onmogelijk geworden, net als een brede (=door de twee partijen) gedragen hervorming. Veel grote mainstream newsmedia deden en doen behoorlijk wat moeite om het debat ondanks alles toch genuanceerd te voeren en sleutelaspecten van de op stapel staande hervorming toe te lichten. Ze moeten het (zo gaf onder meer Washington Post journalist Howard Kurz toe vorige week) echter afleggen in de strijd voor de publieke opinie tegen Fox News, vitriool spuiende blogs en talkshows in de Amerikaanse ether, die nog meer olie op het vuur gieten. Ook de vrees van veel gewone Amerikanen om ‘kwijt te spelen wat ze hebben’, m.a.w. een soort angst voor het verbreken van het status-quo, speelt een rol; veel mensen zijn gehecht aan wat ze hebben (Medicare bv.).  

Het lijkt er sterk op dat de Democraten ondertussen geen andere keuze meer rest dan alleen (zonder de Republikeinen dus) een aantal zaken te proberen door te drukken, met alle risico’s vandien. Het alternatief, een onder Republikeinse druk zodanig verwaterd plan, zonder ‘Public option’ bv., lijkt voor de achterban immers onverteerbaar. Net als voor Clinton (in zijn eerste ambstermijn) dreigt de gezondheidszorghervorming voor Obama dus een issue te worden dat een schaduw werpt over zijn hele presidentschap. Al decennia probeert progressief Amerika om de gezondheidszorg te hervormen en een gezondheidsverzekering universeel te maken. Nooit leek de politieke constellatie gunstiger te liggen dan een paar maanden geleden: een enorm charismatische en populaire president, die het aura had van een verzoener en overbrugger van tegenstellingen, voorzien van een enorme reserve aan politiek kapitaal. Bovendien beschikken de Democraten zowel in Kamer als in de Senaat over een serieuze meerderheid. En toch lijkt er weer weinig van in huis te zullen komen.
Onder Bush was al duidelijk dat Amerika een sterk gepolariseerde samenleving is geworden. Ook Obama’s regering slaagt er vooralsnog niet in om een brede meerderheid te vinden voor nochtans broodnodige hervormingen. De pas overleden Ted Kennedy behoorde tot een uitstervend ras van bruggenbouwers en mensen die blijven zoeken naar een compromis. De Amerikaanse samenleving staat eens te meer voor een verscheurende keuze, en opiniemakers zijn het grondig oneens over de strategie die de Democraten en Obama het best zouden volgen om de hervorming ondanks alles toch te doen slagen. Sommigen vinden dat het tijd wordt voor een massale linkse grassrootscampagne (als reactie op het huidige door conservatieven gedomineerde ‘debat’) en krachtige ‘linkse’ politieke metaforen, om de strijd om de publieke opinie te proberen beïnvloeden. Nicholas Kristof van de NYT is een exponent van die strekking, hij noemde de huidige Amerikaanse gezondheidszorg in een spraakmakende column onomwonden ‘health care fit for animals’. Anderen, zoals zijn collega-columnist David Brooke, ook al van de NYT, willen dat Obama zich integendeel terug naar het politieke centrum begeeft om daar aansluiting te proberen vinden bij de centrum- en ‘onafhankelijke’ kiezer. Volgens hen heeft hij zich met zijn plannen teveel laten gijzelen door links. 

In elk geval: het lijkt er sterk op dat Amerika uiteindelijk niet de hervorming zal krijgen die nodig is, maar integendeel degene die ‘politiek haalbaar’ is. De ‘public option’ zal allicht onderweg roemloos sneuvelen, en ook over het inperken van de kosten, nochtans één van de hoofdredenen voor een hervorming (naast gebrekkige dekking) hoor je vrij weinig  (al zouden de Democraten, mochten ze toch eenzijdig een plan proberen door te drukken, de hervormingen moeten koppelen aan een verplichte inkrimping van het budget). Eens te meer lijkt path dependence (= instituties en beleidsbeslissingen die men in het verleden heeft genomen, zorgen ervoor dat de keuzes die je nu hebt, om aan uitdagingen te beantwoorden, eerder ‘beperkt’ uitvallen ) in de weg te staan van een grondige hervorming. Allicht zal Amerika, met zijn leger van privéverzekeringsmaatschappijen, machtige pharmaceutische lobby’s en dito specialistengroepen, toch zijn hervorming krijgen. Maar het zal een hervorming zijn die al die lobbygroeperingen ‘niet ongenegen’ is, en waar, zo valt te vrezen, het algemeen belang en de lange termijn eens te meer het onderspit zullen delven tegen het korte termijn-gewin. 
Sowieso lijken veel Amerikanen sinds de Reagan-jaren ook allergisch voor substantiële overheidsinterventie. ‘Big government’ is nog altijd een scheldwoord hier, ondanks de globale crisis van het speculatieve roofbouwkapitalisme en de schokgolven die een voortschrijdende globalisering ook in Amerika veroorzaakt. Amerikanen ‘moeten hun eigen boontjes doppen’, zelfs in een tijd, waarin almaar minder mensen dat ook effectief klaarspelen. Politiek-filosofisch en -ideologisch hebben veel Amerikanen het dus moeilijk met een hervorming van de gezondheidszorg die hun stelsel Europeser, laat staan (horreur!) ‘Franser’ zou maken. Niet voor niets staat het in een bepaald Amerika goed om luidop te roepen dat het eigen gezondheidsstelsel ‘the best in the world’ is, en dat ze dus niets te leren hebben van wat er elders gebeurt op dat vlak.

klik naar Pagina 2  
-Hoe verlopen het debat en de hervorming tot dusver ?   China 
-Conclusie

—————————————————————————————————————————————–