Greenpeace heeft in vijf grote Chinese steden 500 stuks speelgoed gekocht en die met een handscanner getest op zware metalen. 10% bevat meer lood dan toegestaan door de Chinese normen en ongeveer een derde van de monsters bevat sporen van zware metalen . In één geval bevatte een stuk speelgoed 299 keer meer lood dan de Chinese norm en 1.300 keer meer dan de Amerikaanse.
Het feit dat 70% vrij is van zware metalen bewijst dat de Chinese fabrieken technisch in staat zijn veilig speelgoed te maken, aldus Greenpeace.
Rongjun Toys, een firma uit Shantou, waarvan speelgoed met een hoog loodgehalte gevonden werd, toonde zich verbaasd over het resultaat en beloofde een grondig onderzoek. In principe mag hun speelgoed geen  zware metalen bevatten. De machines en productietechnologie van de firma zijn door een erkend controlebureau geverifieerd en goed bevonden.
Begin dit jaar was er ook een nationale inspectiecampagne door het officiële Agentschap voor Kwaliteit; op 240 geteste monsters bleek slechts één niet in orde.
De commerciële directeur van een inspectiebureau, China Certification and Inspection Group denkt dat de verschillende resultaten van Greenpeace en de regeringsinspectie kunnen te maken hebben met een verschillende manier van testen; de testmethoden van de overheid zouden gesofistikeerder zijn en gebaseerd op de zware metalen die kunnen vrijkomen door zweet of speeksel, terwijl Greenpeace alle aanwezige zware metalen meerekent. Verder denkt hij dat kleinere speelgoedfabrikanten allicht goedkopere grondstoffen durven gebruiken en die minder op hun kwaliteit controleren; grotere fabrikanten moeten meer opletten voor hun goede naam.

Onlangs gaf Greenpeace ook  een rapport uit over de bossen van Hainan. Dat wordt door de lokale overheid heftig betwist.

(bron SCMP)

China op zoek naar duurzame ontwikkeling

China lanceerde vanaf 1978 een reeks ambitieuze hervormingen van het socialistische systeem  met als doel  de economische ontwikkeling te versnellen.  Dat kwam niet uit de lucht vallen. Tussen 1949 – de oprichting van de Volksrepubliek- en 1978 was het jaarlijks bnp per inwoner weliswaar gestegen van 40 dollar naar 200, maar daarmee bleef het nog een straatarm land. Het verschil  met  Hongkong, Taiwan, Zuid-Korea   en Japan bleef toenemen.  Economische groei werd dé superprioriteit.
De hervormingen hadden succes: In 2000 bereikte het bnp per inwoner 1.000 dollar en in 2011 wordt het  4.500 dollar, zodat China nu officieel bij de landen met laag middelmatig inkomen behoort .
De bezorgdheid voor het leefmilieu betrof aanvankelijk vooral herbebossing in strijd tegen de woestijnvorming en bodemerosie, bedreigingen waar niemand kon naast kijken. Voor de rest ging men ervan uit dat het Westerse ontwikkelingsprincipe ‘eerst vervuilen, later opruimen’ ook wel enige tijd voor China bruikbaar zou zijn.

Een  breder milieubesef begint te dagen in de jaren 90. Het Nationaal Agentschap voor de Bescherming van het Leefmilieu (NEPA) krijgt een  quasi ministerieel statuut en China ondertekent het protocol van Kyoto. Ook deze evolutie is geen toeval.  Vervuiling van bodem en water, en klimaatverandering vormen immers een toenemende bedreiging voor de voedselvoorziening van het land. Zowel qua per inwoner beschikbare landbouwgrond als qua beschikbaar zoet water zit China ver onder het gemiddelde van de wereld. Een gemiddelde Chinees moet vandaag al zijn voedsel halen uit minder dan 1000 m² landbouwgrond. Binnen de G20 is China het derde meest bedreigd door de klimaatsverandering, na India en Indonesië.  Het afsmelten van  de gletsjers en het opdrogen van de brongebieden van de Gele Stroom en de Yangtze  zorgen voor ongewone droogten.  Meer taifoens en zwaardere regenperiodes  veroorzaken overstromingen. De Gele Stroom is berucht door zijn geschiedenis van catastrofale overstromingen. Extreme weersomstandigheden zouden in 2010 naar schatting 4.800 doden gemaakt hebben en 10% van de totale graanopbrengst zou erdoor verloren zijn. Bovendien leeft een aanzienlijk deel van de bevolking in laaggelegen  kustgebieden die kwetsbaar zijn voor een verhoging van de zeespiegel,  voornamelijk langs de delta van de Yangtze waar zich ook Sjanghai bevindt.

Nadat China in januari 2002 toetreedt tot de Wereldhandelsorganisatie wordt het tenslotte versneld de ‘fabriek van de wereld’.  Industrie, toenemend gemotoriseerd verkeer en verwarming/airconditioning  van groter wordende  woningen  vervuilen de lucht , industrie en intensieve landbouw vergiftigen het water.  In de hoogste regionen beseft men dat doortastend optreden nodig is. Vanaf 2002 wordt de prioriteit verlegd van snelle economische ontwikkeling  tout court  naar ‘harmonische en wetenschappelijke ontwikkeling’. Dat betekent zowel sociale harmonie – een groter deel van de koek voor de werknemers- als  harmonie met het leefmilieu. Het betekent ook dat de Chinese wetenschappers nog nauwer  bij het uitstippelen van het beleid betrokken worden . Dit kan omdat China in tegenstelling tot ons geen machtige lobby’s van privé-bedrijven heeft die het beleid bepalen.  ‘Duurzame ontwikkeling’ wordt een strategisch objectief. NEPA lanceert zelfs een project voor een ‘groen bnp’, maar dat wordt afgevoerd wegens  teveel weerstand van lokale belangen en technische problemen.

We vinden de weerslag van de nieuwe strategie in de opeenvolgende vijfjarenplannen van de afgelopen decennia.

Het vijfjarenplan 2001-5 voorzag dat 18.2% van het land bebost moet zijn (men was onder de 10% gezakt in de jaren 60) en dat 35% van de stad groen moet zijn. De uitstoot van de belangrijkste vervuilers (zoals zwaveldioxide) moet met 10% dalen. De verwezenlijking van het plan gebeurt door rechtstreekse en onrechtstreekse staatsinterventie. Overheidsorganen en staatsbedrijven krijgen instructies, de privésector  wordt  gestuurd via reglementen, subsidies of boeten.

Het vijfjarenplan 2005-10 ging een grote stap verder en stelde voor het eerst becijferde klimaateisen: de gebruikte energie per eenheid bnp moest met 20% naar beneden (en men haalde uiteindelijk 19.2%). Verder moest er  30% minder water gebruikt worden per eenheid toegevoegde waarde in de industrie (men haalde 35%). De belangrijkste vervuilers moesten opnieuw met minstens 10% dalen (zo haalde men 14% minder COD, een maatstaf  voor watervervuiling). Het bosareaal moest nog een 1.8% meer van het land bedekken, en de irrigatie moest efficiënter van 45 naar 50%. Tijdens dit vijfjarenplan bedroeg de gemiddelde groei van het bnp 11,2% per jaar, terwijl het energieverbruik slechts 6,6% per jaar toenam. In deze periode werden 17,3 miljard ton broeikasgassen minder uitgestoten dan in een scenario ‘business as usual’ en daarmee droeg China van alle landen het meeste bij aan de strijd tegen de opwarming.

Het vijfjarenplan 2011-15 voorziet nog meer klimaatmaatregelen: een nieuwe daling van de gebruikte energie per eenheid bnp met 16%, terwijl de CO2 uitstoot per eenheid bnp met 17% moet dalen. De energie uit niet-fossiele bronnen moet stijgen van 8.3% naar 11.4% om in het plan 2015-20 naar 15% te kunnen evolueren. Het watergebruik in de industrie moet nog eens met 30% per eenheid toegevoegde waarde naar beneden en de bosbedekking moet naar 21,5%.  De ‘milieusector’ gaat deel uitmaken van de zeven nationale ‘strategische sectoren’  en krijgt veel staatsgeld voor onderzoek en ontwikkeling. Zo worden cijfers genoemd van 5.000 miljard yuan (1 euro = 8,5 yuan) investeringen in leefmilieu, 4.000 miljard voor de uitbouw van een ‘slim’ energienetwerk , en 3.000 miljard voor hernieuwbare energiebronnen.

Experts gaan ervan uit dat deze doelstellingen bij de huidige stand van de Chinese technologie ambitieus zijn en dat het knokken wordt om ze te realiseren. Er moet daarbij worden opgemerkt dat de vermindering van het  energieverbruik relatief is, namelijk per eenheid bnp.  Indien het bnp zoals nu blijft stijgen met 8-10% per jaar dan blijven het totale energieverbruik en de totale uitstoot nog toenemen.  Wanneer zal de totale uitstoot pieken?  Naargelang  het scenario ergens tussen 2030 en 2040. In 2008 stootte China per inwoner zowat 5.3 ton CO2 uit, België  9.9 ton, de VS 17.5 ton. In 2010 bedroeg het totale Chinese energieverbruik 3.250 miljoen ton steenkoolequivalent. Schattingen gaan tot een piek van 6.000 miljoen ton in 2040. 75% van de primaire energie is steenkool, de enige fossiele energiebron waarvan China een grote reserve heeft. Het geïnstalleerde elektriciteitsvermogen bedraagt 1.000 gigawatt in 2010 en zou kunnen pieken op 3.000 gigawatt in 2040. 80% van de elektriciteit wordt met steenkool gegenereerd. En zowat 90% van de energiesector is staatseigendom.

De speerpunten van het huidige beleid in de industrie  zijn  integrale recyclage, en minder energieverbruik per eenheid bnp.
Voor transport mikt China op een forse uitbreiding van het openbaar vervoer, met de bouw van 35.000 km hsl, nieuwe spoorlijnen voor goederenvervoer, uitgebouwde metro’s in alle grote steden, meer en schone bussen. Voor de gemotoriseerde voertuigen volgt het de Europese normen voor de uitstoot van dichtbij. Maar voor de toekomst kiest men resoluut voor  elektrische of hybride voertuigen. De regering heeft 100 miljard gepland voor de ontwikkeling daarvan.
De Chinese gebouwen zijn nog steeds energieverslinders. Slechts 5% van de woningen zou al energiezuinig zijn. Hier liggen gemakkelijke winsten door meer isolatie, beter glas enz. Men kiest  resoluut voor hoogbouw die energiezuiniger is dan laagbouw, voor collectieve verwarming per wijk, voor zonneboilers op de daken, voor koken op aardgas in de steden en  voor gebruik van biomassa op het platteland.
Voor de elektriciteitsproductie is het objectief minder koolstof per geproduceerde eenheid. In 2010  zijn 320 miljard investeringen in hernieuwbare energie aangekondigd. Tegen 2040 moet meer dan de helft van de elektriciteit  uit niet-fossiele bronnen komen. Concreet betekent dit dat China alle opties voor elektriciteitsproductie met minder uitstoot op dit moment openlaat en wil uittesten.

Vermits de meerderheid van de beschikbare primaire energie nu en minstens nog enkele tientallen jaren uit steenkool bestaat is het zaak die zo efficiënt en schoon mogelijk te gebruiken. Daarom bouwt men nu alleen nog ultra-efficiënte steenkoolcentrales (beter dan  Japan) en stelt men strenge eisen aan de rookzuivering (strenger dan de VS). Van de nieuwste nitraatnomen wordt gezegd dat ze de producenten in 2012  100 miljard zouden kosten. Waar mogelijk wordt aan warmtekrachtkoppeling gedaan. China loopt ook aan de spits voor nieuwe technieken . Er worden nu in China proefcentrales op ware grootte gebouwd waarbij  steenkool ondergronds vloeibaar of gasvormig gemaakt wordt, en de uitgestoten CO2 opgevangen en terug ondergronds opgeslagen wordt. China werkt daarvoor samen met zowel de VS  als de EU (Polen) die wel goede technologie hebben maar niet bereid zijn grootschalige proefprojecten te betalen.

Waterkracht is vandaag met 63 GW geïnstalleerd vermogen de belangrijkste niet-fossiele bron van elektriciteit. Dat moet tegen 2015 naar 83 GW evolueren.  China heeft nog  enorme mogelijkheden op dit gebied. De bouw van stuwdammen in grotendeels ongerepte gebieden botst sinds een aantal jaren echter met milieuoverwegingen. De eisen qua milieueffectrapporten worden strenger en in het afgelopen vijfjarenplan kon slechts een derde van de voorziene projecten afgewerkt worden. Recentelijk kregen echter verschillende nieuwe projecten toch  groen licht, ondermeer op de bovenloop van de Yangtze en op de Mekong.

Qua kernenergie staat China  met 11 gigawatt, d.w.z.  1% van zijn totale productiecapaciteit en nauwelijks meer dan België, nog nergens. Er is echter besloten deze route niet af te sluiten en de regering voorziet dat tegen 2020 3-4 % van de totale elektriciteitsproductie van kernenergie zal komen. Dat betekent 80-100 gigawatt geïnstalleerd vermogen en maakt dat China de volgende tien jaren meer nieuwe centrales zal bouwen  dan alle andere landen samen. Na de ramp in Fukushima werd een moratorium ingesteld op de bouw van kerncentrales en werden de reeds bestaande aan een veiligheidsanalyse onderworpen; na vier maand kregen de bestaande centrales en deze in opbouw het groene licht. Projecten waarvan de bouw nog niet is gestart worden nog verder tegengehouden; men zou zich vooral zorgen maken over de locaties van de projecten.  Verwacht wordt  dat het streefdoel voor 2015, vijftig gigawatt, nog haalbaar is maar het plan voor 2020 wordt waarschijnlijk naar beneden bijgesteld. China heeft kerntechnologie van alle leveranciers in de wereld ingevoerd en heeft intussen ook zijn eigen technologie ontwikkeld. Verder zijn er pilootprojecten voor wervelbed technologie en een thoriumreactor  die veiliger zijn dan een klassieke kernreactor. Er is ook een pilootproject voor een snelle kweekreactor, die minder uranium vereist maar het gevaarlijke plutonium produceert (in Duitsland en Frankrijk werd die technologie na massaal protest in de jaren 80 stopgezet).

Voor windenergie is China reeds nummer één in de wereld. Voor deze energie zijn 100 miljard subsidies voorzien en het plan is tegen 2015  waterkracht voorbij te steken en 100 gigwatt te hebben.  Binnen-Mongolië, Tibet en offshore parken kunnen theoretisch ruimschoots voldoende elektriciteit voor heel China leveren. Ze liggen echter ver van de verbruikers. Daarom bouwt China een langeafstandsnet  op 800 kV gelijkstroom uit, een unicum in de wereld. Siemens realiseert er projecten waar ze in Duitsland niet kunnen van dromen.  Tegen 2040 zou windkracht 1.000 GW kunnen leveren, een derde van het piektotaal. Windenergie botst in China op problemen van lage technologie (bijv. snelle slijtage door woestijnzand) en versnippering van de constructeurs. De overheid streeft naar een consolidatie van de sector.

China is de grootste producent van zonnecellen, maar die zijn vooral bestemd voor de uitvoer. Er is een probleem van versnippering van de producenten en energie- en milieuonvriendelijke productie. Ook hier stuurt de overheid aan op een consolidatie in enkele sterke milieuvriendelijke bedrijven. Het geïnstalleerd vermogen is in China echter nog laag, slechts 2% van het wereldtotaal. De Chinese overheid is hier voorzichtig en wacht op een rijpere technologie. Tegen 2015 moet 15 gigawatt geïnstalleerd zijn. In tegenstelling tot bij ons zal dat vooral gebeuren in gecentraliseerde zonnecentrales. Daarvoor heeft China plaats in woestijngebieden. Ook buitenlandse investeerders met een goede technologie nemen eraan deel.

Een laatste belangrijke vorm van hernieuwbare energie is biomassa die men promoot op het platteland.  Tegen 2015 moet die instaan voor 13 gigawatt. Men geeft onder meer subsidies aan huishoudens voor de aanleg van putten om  menselijke en dierlijke uitwerpselen te vergisten tot methaangas. China heeft ook proefnemingen uitgevoerd met biobrandstoffen uit graangewassen, doch dat bleek teveel concurrentie voor de voedselvoorziening op te leveren. Tegenwoordig wordt onderzoek gedaan naar het aanplanten van struikgewassen voor biobrandstoffen op overigens onvruchtbare bodems.

Tenslotte volgt China ook de ontwikkelingen op het gebied van schalieolie en schaliegas. Canada heeft zeer grote voorraden en vooral de VS rekenen daarop om hun afhankelijkheid van olie uit het Midden-Oosten te verminderen. Chinese staatsbedrijven kregen een voet tussen de deur door enkele Canadese bedrijven in moeilijkheden op te kopen.  Met technologische steun van een Amerikaans bedrijf is in de provincie Sichuan een pilootproject voor boringen naar schaliegas opgestart.

Op internationale fora vormt China front met de andere BASIC landen (Brazilië, Zuid-Afrika en India). Het benadrukt de historische schuld van de ontwikkelde wereld.  Hun cumulatieve uitstoot sinds 1800 (broeikasgassen blijven ongeveer 200 jaar in de atmosfeer)  bedraagt tussen 80 en 90% van het totaal (zie diagram). Concreet betekent dit dat ontwikkelingslanden nog ruimte moeten krijgen om zich te ontwikkelen,  en dat die toegenomen uitstoot door de ontwikkelde landen moet uitgespaard worden. De ontwikkelde wereld moet dus onverwijld naar verminderingen van 80 tot 90%, terwijl de ontwikkelingslanden nu wel relatieve, maar nog  geen absolute verminderingen kunnen aanvaarden. Verder bezit de ontwikkelde wereld de meest gevorderde technologie om het klimaat te beschermen. Indien ze eerlijk zijn in hun bezorgdheid dan moeten ze die gratis of goedkoop ter beschikking stellen van de ontwikkelingslanden. De ontwikkelde wereld moet bovendien de kwetsbare ontwikkelingslanden compenseren voor de schade die ze zullen lijden door de klimaatsverandering. China verwelkomt de stappen die in die richting gezet zijn in Kopenhagen en Cancun en vraagt dat de ontwikkelde landen hun beloften zouden nakomen (België doet dat niet tot nu toe). Het verwerpt ook dat de ontwikkelde landen – de VS op kop- voorwaarden aan de hulp willen verbinden en zo hun controle over de ontwikkelingslanden proberen te versterken. China pleit ervoor het Kyoto-protocol, dat deze drie principes onderschrijft te verlengen met een tweede fase. Het komt daarmee in botsing met de ontwikkelde landen zoals de VS en Japan, maar ook Rusland, Australië en Canada die zonder de hinderlijke principes van Kyoto een voor hen gunstig nieuw verdrag willen onderhandelen. China hoopte tevergeefs dat de EU een voortrekkersrol zou spelen.

Apple onder milieuvuur

–De onderneming Catcher Technology te Suzhou werd gesloten en dit breidt zich nu uit naar andere vestigingen in de Apple-keten. Het gaat om milieuredenen die aangekaart werden door milieu-NGOs.  De Taiyuan-fabriek van Foxconn; éen die toebehoort aan Wintek en een touch-screenproducent  uit TPK-holdings moesten de productie staken, hoewel de directies dit ontkennen. Volgens het Nanfang-dagblad hebben 5 Ngo’s een tweede rapport uitgegeven over vervuilingsproblemen door Apple-producenten, na een eerste rapport eerder dit jaar. De auteurs willen naar de VS trekken om met Apple te discussiëren. Het rapport gaat over 27 Apple-toeleveraars. Vele blijken het met de milieuwetgeving niet nauw te nemen. Van de 129 gerelateerde bedrijven zijn er 88 die gevaarlijke chemicaliën niet op de passende manier behandelen. 41 halen gevaarlijk afval niet op of herbehandelen het niet; 37 falen bij de kontrole van uitlaatgassen  10 hebben problemen met afvalwater en 63 hebben niet de nodige toelatingen.

Convergentie 3 netwerken

Momenteel wordt in 12 steden het testproces afgerond voor de convergentie tussen de 3 netwerken: internet, TV en telecom. De regering heeft 3 teams uitgestuurd naar de 12 teststeden en deze maken nu hun beoordelingsrapport op. Deze testfase is de eerste van 4 fases die tot een natiewijde toepassing moeten leiden tegen 2015. Na de beoordeling van de testfase wordt nu een tweede lijst van teststeden opgemaakt en tijdens de tweede fase wordt het testen uitgebreid naar een groter gebied; nadien zullen eerste plannen worden opgesteld voor een natiewijde ontplooing tegen eind volgend jaar. De regering probeert de kerk in het midden te houden in het getouwtrek tussen telecom-operatoren en de netwerken voor kabel-tv. Vooral de provinciale hoofdsteden zijn ideale testsites omdat ze zowel goed ontwikkelde telecom-als kabeldistributienetwerken hebben. De convergentie zal toelaten dat een nieuwe markt ontstaat van 1600 miljard yuan.

Wie is BUCD?

Wie zit achter de Belgische firma BUCD die meedingt naar een 4G-licentie. Volgens Datanews onderhandelt BUCD met de Belgische Belgische VoIP-leverancier (Voice over Internet Protocol) 3Starsnet en met de Chinese infrastructuurleverancier Datang Telecom over de uitbouw van een 4G-netwerk in ons land. Volgens  BUCD-partner Filip Buerms heeft  3Starsnet een testlicentie voor 4G bemachtigd bij het Belgisch Instituut voor Postdiensten en Telecommunicatie (BIPT) en voert het nu tests uit met de technologie van Datang. Hij benadrukt nog dat het aankopen van de 4G-licentie op de veiling op de eerste plaats komt. Daarvoor zou BUCD wel al een partner gevonden hebben in Hongkong, maar hij wil enkel onthullen dat het over een financiële partner of een operator gaat. Volgens Datanews levert Datang de infrastructuur aan China Mobile, wat een toekomstige Chinese speler op de Belgische markt lijkt aan te kondigen. De 4G-technologie maakt mobiel dataverkeer aan tot tien keer hogere snelheden dan 3G mogelijk..De vergunningen worden op 28 november geveild. De andere kandidaten zijn Belgacom (Proximus), KPN (Base), Mobistar en het Canadese Craig Wireless. (belga/sg)

Tencent investeert in Kaixin

Internetgigant Tencent wil voor 100 miljoen $ investeren in China’s oudste social netwerk Kaixin.  Vooral bij zakenlui was Kaixin populair en verspreid. De site kreeg moeilijkheden na het lanceren van Sina’s microblog Weibo die een geweldige opgang maakte. Wel werden sucessen geboekt met populaire spellen als Boederijdieven en Auto parkeren. De 120 miljoen gebruikers van Kaixin leven meestal in eerstelijnssteden terwijl de gebruikers van Tencent zich eerder in tweede-of derdelijnssteden bevinden. Een mogelijke kruisbestuiving met het nodige kapitaal achter zich dus.

Foxconn maakt volgende Kindle Fire

Totnogtoe liet Amazon haar Kindle Fire-tablet bouwen door Quanta Computer maar voor de volgende versie ervan schakelt Amazon over naar Foxconn die ook de vervaardiging heeft in de wacht gesleept van Sony’s tablet S. Dit betekent dat Foxconn straks 80 % van de tablets wereldwijdt produceert naast de iPad2. Foxconn verwacht een groei van 15 à 20 % en wil tegen eind december de iPad vervaardigen in Brazilië.

Li Ka-shing investeert in Waze

De Israëlische start-up firma Waze heeft van Hong Kongs rijkste Li Ka Shing 30 miljoenb $ gekregen voor verbetering van haar navigatietechnologie. De applicatie wordt door 7 miljoen gebruikers in 45 landen en laat toe de kortste weg te vinden en dit gecombineerd met een sociaal netwerk dat de laatste toestand van de wegen en valkuilen beschrijft.

Dell stevig verankerd in Xiamen

Dell koos Xiamen uit als uitvalsbasis wegens het aangenaam klimaat en een logistieke middenpositie tussen de Parelrivierdelta- en de YRDelta, waarbij Taiwan ook niet ver af is. Dell opende de eerste vestiging in 1998 en heeft nu 8000 personeelsleden. Ondertussen werd de productie uit Malesië langzaam verhuist naar China. In 2005 volgde de productie van de 10 miljoenste computer en het jaar nadien werd in Xiamen een tweede vestiging geopend die een verdubbeling van de productie toeliet. Ook worden de in Xiamen vervaardigde PS’c, verscheept naar Japan , Z-Korea, Hong Kong en Taiwan.  Volgend jaar komt in Xiamen nog een 22 verdiepingen tellend dienstencentrum bij. Zoals de concurrenten wil Dell niet enkel uitblinken inzake hardware, maar streeft er ook na naam te vestigen als een globale IT-provider die meer maatwerk aanbiedt ipv gestandaardiseerde producten. China is reeds de tweede markt na de VS. In augustus rolde de 50 miljoenste computer van de band. Deze diensten en sofistikering zullen meer in Xiamen plaatsgrijpen, maar dit doet niets af aan Dells voornemen om ook in West-China te Chengdu een hub te willen.

Siemens bouwt grootste digitale fabriek

Siemens heeft met Chengdu’s High Tech zone een akkoord getekend om er Siemens grootste gedigitaliseerde fabriek en ook haar derde O&O onderzoekscentrum in China te vestigen. Siemens heeft al twee dergelijke centra: in de VS en in Duitsland. Speficiek is dat de fabriek die tegen half 2013 moet af zijn volledig geautomatiseerd is vanaf het ontwerp, over productie, logistiek, tot en met marketing en verkoop. Er zullen PLCs (Programmable Logic Controller) worden vervaardigd

Met de belastinghervorming wil de regering de grondstoffen en het leefmilieu beschermen, maar ook de lokale bevolking meer laten delen in de bodemrijkdommen. In plaats van, zoals tot nog toe, de heffing te baseren op het productievolume, zal de fiscus voortaan de verkoopwaarde belasten. Het komt erop neer dat winsten van de grote ontginningsbedrijven met een quasi-monopolie, afgeroomd worden en dat een deel in de kassa van de lokale besturen belandt. De drie grote staatsoliefirma’s zouden 44 miljard yuan per jaar extra moeten betalen, maar zij hebben ook enorme winsten gemaakt dank zij het huidige systeem. Ook de grote steenkoolbedrijven worden extra belast, maar in mindere mate. Waarnemers hadden verwacht dat de heffingen deze sector 5% op de omzet zou bedragen en dat gebeurt voorlopig niet.

Blijkbaar gaat de regering ervan uit dat de hogere belasting niet zal doorberekend worden aan de eindverbruiker, want de inflatie is nog steeds haar eerste zorg. In dat verband werd overigens aangekondigd dat de prijzen van benzine en diesel, die op recordhoogte staan, met 3% zullen worden verminderd.

De hervorming van de belasting op grondstoffen was eerder tweemaal uitgesteld: in 2007 uit angst om de inflatie aan te wakkeren, in 2008 om de uitbrekende crisis niet erger te maken. In 2010 werd dan uiteindelijk een eerste heffing van 5% ingevoerd op olie en gas in de regio Xinjiang teneinde meer rijkdom ter plaatse te laten. Nadien volgden nog 11 provincies en nu wordt de belasting dus veralgemeend.

Bronnen: Reuters, Xinhua

China’s wet op het leefmilieu is al meer dan 20 jaar oud en het Nationaal Volkscongres verzamelt adviezen over ontwerpen ter

Dode vis na vergiftiging door Zijin-groep

amendering die dan in december worden voorgelegd aan het permanent comité van dit parlementair orgaan.  Een eerste kenmerk van het nieuw ontwerp houdt in de lokale besturen meer verantwoordelijk te maken over  milieubescherming. Hoewel de lokale besturen verplicht worden doeleinden betreffende energiebesparing en uitstoot na te leven, zijn de wettelijke verplichtingen op het gebied van milieu eerder dubbelzinnig. Sommige lokale besturen zijn in hun blind nastreven van economische groei zelf mede schuldig aan de vervuiling, aldus Prof Wang Canfa. Een tweede  sterk punt van het nieuw voorstel is dat indien vervuilers blijven doorgaan met het dumpen van nijverheidsafval, ze dan een dagelijkse penalty opgelegd krijgen zolang dit voortduurt. Vorig jaar moest de Zijin Mining Group maar 10 miljoen yuan betalen voor een economisch verlies van meer dan 30 miljoen yuan. Toch was dit de hoogste straf ooit voor een vervuilend bedrijf in China. Ten derde streeft het nieuwe ontwerp naar meer doorzichtigheid qua  informatie over de vervuiling voor besturen en ondernemingen. Voor de eerste keer zullen individuen, Ngo’s en regeringsorganen de vervuilers kunnen voor het gerecht dagen. Momenteel gebeurt dit maar zelden. De herziening probeert ook de bestaande mechanismen met betrekking tot het milieueffectrapport te verbeteren en ook zowel nieuwe administratieve als marktgerichte maatregelen te omvatten die vervuiling verhinderen.

Lokale besturen opgeroepen tot groene ontwikkeling

–Premier Wen Jiabao heeft de lokale besturen gewezen op de dringende noodzakelijkheid van een groen ontwikkelingsmodel. In zijn geheel kon China zijn groei gedurende het elfde vijfjarenplan handhaven op 11 % jaarlijks met een jaarlijkse stijging van 6,6 % in energie. Tegen 2015 is het de bedoeling om nogmaals de energieintensiteit te verminderen met 16 % en de CO²-uitstoot met 17 %. De waarschuwing van de premier is er op gericht dat de lokale besturen de crisis niet zouden te lijf gaan met een groeipolitiek ten koste van het milieu, maar juist integendeel juist de duurzaamheid van de groei zouden centraal stellen.

Ernst & Young: China houdt groene toppplaats

China blijft vooraan staan in Ernst & Youngs lijst van landen die het aantrekkelijkst zijn qua hernieuwbare energie. Duitsland is tweede en het VK prijkt op de vierde plaats. Volgens Mc Kinsey zal China tegen 2030 instaan voor 23 % van ’s werelds hernieuwbare energiecapaciteit. Het consultants bureau  raamt dat China tot 2030 jaarlijks 130 miljard jaarlijks aan hernieuwbare energie besteden zodat dan de helft van de elektriciteit komt uit duurzame bronnen. De komende 20 jaar zou 32% van alle nieuwe waterkracht uit China komen. In de wind-en kernenergie bedragen de cijfers respectievelijk 26 % en 47 %.

Cijfers op het terrein

*China installeerde volgens het Energiebestuur gedurende de eerste 8 maanden van het jaar 8 gW waterkrachtcentrales en 32 gW thermische krachtcentrales.

*China Longyuan Power heeft het licht op groen gekregen voor een windenergiebasis  van 49 mW in Xinjiangs Habahe-kanton

*China Wind Power is van zijn kant begonnen met de bouw van een 198 mW windenergie-basis Heilongjiang. Medio 2012 moet het gehele project dat vier wind-”boerderijen” van 49 mW bevat, klaar zijn. Jaarlijks zullen ze 400 miljoen kWu leveren. Het gaat om een derde fase van een groter project uit 5 fasen dat in de provincie 800 mW windenergie wil uitbouwen.

*Het Spaanse Gamesa mag voor Huadian New Energy Development Company windenergiebases bouwen voor 200 mW in Binnen-Mongolië. China staat in voor 20 % van Gamesa’s verkoop en tegen 2013 wordt 30 % beoogd. Het bedrijf heeft 6 fabrieken in China waar het 1200 personen te werk stelt. Sedert 2000 heeft Gamesa 3000 windmolens geïnstalleerd in China op meer dan 60 plaatsen. (AFP)

Elektriciteitssector geherstructureerd

Staatsholding SASAC is klaar met een herstructurering van de elektriciteissector waarbij het ontwerpen en de bouw wordt afgesplitst van productie en distriburie. De twee nieuwe entiteiten PowerCorp China en China Energy Engineering Group Co. Ltd. (CEEG) zijn louter gefinancierd door de staat. De nieuwe PowerCorp zal 202.000 personeelsleden tellen en activa hebben voor 196 miljard yuan na het samenvoegen van Sinohydro Corporation, HydroChina Corporation samen met de bouwafdelingen van de State Grid en de China Southern Power Grid. CEEG heeft na de herstructurering 120 miljard yuan en 160.000 personeelsleden en deze werkten voordien voor China Gezhouba (Group) Corporation and the China Power Engineering Consulting Group Corporation en ook onderdelen van de twee genoemde elektriciteitsverdelers.

Proefproject behandeling grondvervuiling

De noordwestelijke stad Baiyin krijgt van de regering 10 miljoen yuan om een stuk met zware metalen vervuilde grond te saneren. De site werd vervuild tijdens de zestiger jaren door een zilvermijn. De grond wordt behandeld met chemicaliën die de vuile stoffen absorberen. Daarna gebeurt de spoeling met water en het ontbinden.  De behandeling is zeer effectief, maar wel kostelijk, aldus hoofdingenieur Zhang Qiong van de lokale milieudienst. Als het project succesvol is, wil de regering 1,5 miljard uittrekken de komende 6 jaar om andere vervuilde sites schoon te maken. Het Ministerie van Gronden en Grondstoffen raamt dat grondvervuiling elk jaar 20 miljard direct economisch verlies veroorzaakt.

Tianneng maakt batterijen

Tianneng Power zal in de provincie Henan een fabriek bouwen die zowel elektrische batterijen voor auto’s –als loodbatterijen zal vervaardigen voor het stockeren van wind-en zonne-energie. . De investering van even 3 miljard yuan voor de Tianneng Group cycle economic development zone komt in de stad Puyang die reeds de goedkeuring gaf;

Vervuild oppervlaktewater

Deze maand werd bekend dat in Yunnan een fabriek 5.000 ton onbehandeld chroomafval illegaal gedumpt had langs wegen en in de bergen; de zaak kwam aan het licht door abnormale veesterfte. Het grondwater nabij de stortplaatsen bevatte 242 keer meer chroom in de meest schadelijke vorm dan toegelaten.Chroom tast een aantal organen, zoals de nieren, ernstig aan en is ook kankerverwekkend. Het is wereldwijd de gevaarlijkste vervuiling na lood en kwik.

Uit een nationaal onderzoek bleek dat er in 2004 vier miljoen ton onbehandeld chroomafval zou liggen in heel China. In 2004 werd besloten dat dit allemaal veilig moest opgeruims izjn tegen einde 2010. In Yunnan heeft men dat ‘veilig’ blijkbaar vrij geïnterpreteerd. Volgens de website van de Nationale Commissie voor Ontwikkeling en Hervorming is Yunnan niet alleen. Veel van het schadelijk afval werd gedumpt zonder eerst behandeld en onschadelijk gemaakt te zijn; vervuiling van bodem, grond- en oppervlaktewateren is het gevolg. Van de vier miljoen ton afval zou volgens een rapport over de toestand van het leefmilieu slechts 3 miljoen behandeld zijn en bleef 1 miljoen ton onbehandeld.

China is de grootste producent ter wereld van chroom, met jaarlijks 300.000 ton. Chroom wordt gebruikt in veredeld staal, lederbewerking en fietsonderdelenen. Een deel van de productie gebeurt nog met verouderde technologie waarbij men voor elke ton zuiver chroom 3 tot 5 ton afval heeft.

Greenpeace China roept de regering op onmiddelijk een inventaris te maken van de probleemgevallen en bewarende maatregelen te nemen voor de volksgezondheid.

Zicht op afgewerkte ecostad

–Gedurende de afgelopen decennia verdubbelde China’s stedelijke bevolking al tot zowat 50 % van de bevolking. Tegen 2025 wordt verwacht dat dit 64 % wordt, wat betekent dat elk jaar 17 miljoen personen of de gehele bevolking van New York in de steden gaat wonen. Tussen 2000 en 2030 zal enkel China instaan voor 65.000 km2 bijkomende verstedelijking of 16% van wat er wereldwijd aan verstedelijking bijkomt. Bijvoorbeeld is in het gebied Peking-Tianjin-Hebei tijdens de periode 1990-2000 het verstedelijkt gebied met 71 % toegenomen en drie kwart van deze grond kwam van landbouwgronden. De grotere verstedelijking betekent dat het water nog schaarser zal zijn, het energieverbruik nog hoger (een stedeling verbruikt 3,6 maal meer energie dan een landelijk bewoner) en de uitstoot van broeikasgassen nog meer. China wil dat de verstedelijking duurzaam verloopt en in dit kader bestaan al twee erkende vormen van ecosteden; een uitgedokterd door het ministerie van milieu en de andere door het Ministerie voor Stedelijk en Landelijke Ontwikkeling. Recentelijk werd met de hulp van het VK een ecostad gepland op Shanghai ’s eiland Chongming, maar dit ging niet door naar verluidt omdat het project verbonden was met de wegens corruptie afgezette burgemeester. In Tangshan wordt echter op het eiland Caofeidian een ecostad uitgebouwd voor meer dan een miljoen inwoners en ook Peking heeft in Mentougou een project in samenwerking met Finland.

Situering

In Tianjin werd in september 2008 tussen de regering van Singapore en deze van China het project opgestart om tegen 2020 op 34 km2 brakke zoutgronden tegen 2020 een ecostad uit de grond te stampen voor 350.000 permanente en 60.000 tijdelijke bewoners. De uitbouw verloopt in 3 fasen, te beginnen in het zuiden en eindigend in het noorden.  Sterk vereenvoudigd zijn de Chinezen verantwoordelijk voor de “hardware” zoals gronden en infrastructuur en Singapore voor het uitwerken van de “software” zoals het concept. Het masterplan voor de gehele zone werd al in 2008 goedgekeurd en belangrijk zijn de 22 kwantitatieve en 4 kwalitatieve doelstellingen die voorop gesteld worden. Bij deze doelstellingen of KPI’s (Key Performance Indicators) horen bijvoorbeeld: 60 % recyclage van vast afval, 20 % hernieuwbare energie, proportie groene verplaatsingen 90%, wateraanvoer voor 50 % uit niet-traditionele bronnen zoals gezuiverd water. Het doel is van de zone een economisch duurzame, sociaal harmonieuze, milieuvriendelijke en grondstoffen-spaarzame stad te maken die een model is dat door andere steden kan overgenomen worden. De Wereldbank werd om technisch advies en financiele steun gevraagd vooral betreffende groene huisvesting en groen transport en we baseren ons op hun oordeel en kritiek op het project.

Masterplan

Tianjins ecostad ligt ten noorden van Tianjins Beihai speciale zone die 45 km ver ligt van het stadscentrum. Deze speciale zone produceert 44 % van Tianjins BRP met 10 % van de bevolking. De nijverheidsstructuur in Tianjin is wel energie-intensief. De ecostad wil tegen 2020 190.000 banen verschaffen maar de meeste banen bevinden zich in de dienstensector en sommige in de lichte nijverheid. Bedoeling is dat de helft van de ecostadbewoners er ook effectief werkt. De 34 km2 gronden betreffen brakke ongebruikte zoutgronden en daarin draagt de zone bij tot hergebruik van onproductieve grond. Een andere doelstelling is dat een vijfde van de huisvesting in het gebied voor bescheiden inkomens moet zijn. De bevolkingsdichtheid zou 10.294 personen /km2 zijn, iets minder dan Tianjins gemiddelde van 13.355 p/km2. Gezien een vierde echter bestemd is voor open ruimte, water en groen blijft voor de bebouwde oppervlakte toch een dichtheid van 14.000 p/km2. Een drempel van 5000 tot 10.000 personen/km2 is echter noodzakelijk opdat tram en ander gemeenschappelijk vervoer rendabel zouden zijn. Plankundig gaat het om een ruggengraat (de ecovallei) die vier districten verbindt. Langs deze hoofdas bevindt zich een centrum en twee sub centra. Daarrond is de dichtheid iets groter: de bedoeling is dat 80 % van de bevolking zich binnen de 800 meter van een metrostation bevindt. De basiscellen van de ecostad vormen blokken van 400 op 400 meter waarin 8000 bewoners zullen wonen. Wegen bakenen de blokken af, maar binnen elk blok zijn er 4 kwadranten met enkel een voetganger pad en een fietsweg. Elk blok of ecocel heeft binnen de straal van 200 tot 300 meter een basis-buurtcentrum. 4 van deze ecocellen vormen een ecogemeenschap van 30.000 bewoners die ook over een gemeenschapscentrum beschikt maar met meer faciliteiten. 4 tot 5 van deze eco-gemeenschappen vormen een ecodistrict. Deze geneste aanpak in 4 lagen van de openbare dienstverlening heeft als doel om verplaatsingen zoveel mogelijk lokaal te houden.

Energie

Wat energie betreft wil de ecostad het verbruik zo laag mogelijk houden enerzijds en zo veel mogelijk gebruik maken van alternatieve energiebronnen anderzijds. De jaarlijkse vraag naar energie wordt op 486.900 ton steenkoolequivalent geraamd: daarvan gaan 80 % naar gebouwen (residentiele 46 % en commerciële 34 %) en de resterende 20 % gaan naar nijverheid en transport. Het succes van een duurzaam energiegebruik zal dus hoofdzakelijk afhangen van het energiegebruik uit gebouwen, voornamelijk de verwarming en de koeling. De ecostad plant om 80 % van de energie te betrekken uit conventionele energiebronnen en 20 % uit vernieuwbare energie. Hoofdleveranciers zijn de twee stations die elektriciteit en warmteproductie combineren: het Beijiang- en het Beitangstation. Beide stations zullen elektriciteit leveren aan het nationale net en de zone. Beiden leveren warmte via warmwater-pijplijnen. De stations werken met aardgas uit de provincies Gansu en Shaanxi. Van de 16 miljoen m2 bebouwde oppervlakte zal 12 miljoen verwarmd en gekoeld worden vanuit de 2 stations. De overige 4 miljoen zullen aangeleverd worden door geothermische energie en warmtepompen. Gezien het gebied rijk is aan geothermische bronnen staat deze energievorm in voor 70 % van de hernieuwbare energie; 30 % komt van zonne-energie die een centrale rol speelt in de waterverwarming. 60 % van het warm water komt van zonneboilers die steunen op 320.000 m2 collectoren.

Van alle gebouwen in de ecozone wordt verwacht dat ze in orde zijn met de lokale normen op het gebied van groene gebouwen. In China verbruiken de meeste gebouwen tweemaal zo veel energie als in het westen en het ministerie ontdekte in een laatste inspectie dat 30 % van de nieuwe gebouwen niet in orde waren met de nationale normen betreffende energie-efficiency. Volgens de Wereldbank zijn de gehanteerde normen vergelijkbaar met deze in het buitenland. De bank beveelt voor de levering van de warmte wel meer substations aan, niet enkel de voorziene 111 die tussen 10 tot 30 gebouwen bedienen maar zelfs ketels per gebouw omdat dit op termijn besparend werkt. Dit zou de energieefficiency verbeteren door voornamelijk de elektriciteit te reduceren voor pompen.

Transport

Ligging tegeover Peking en Tianjin

90 % van het transport worden verondersteld groene trips te zijn: te voet, met de fiets en het openbaar vervoer: hierin neemt het  openbaar vervoer 60 % voor zijn rekening (nogal ambitieus vindt de Wereldbank); het overblijvende deel van 30 % wordt ingevuld door tochtjes per fiets of te voet. Er is een hiërarchie in de wegen: de hoofdwegen tellen 6 baanvakken waaronder 2 voor snelbussen; daaronder bevinden zich de wegen met 4 rijstroken die de aangrenzende wijken verbinden en tenslotte zijn er de kleinere wegen zonder gemotoriseerd transport. Het gemeenschappelijk vervoer is gebaseerd op een multimodaal geïntegreerd circuit. De eerste laag bestaat uit de metrocorridor die 12 km doorheen de gehele ecostad rijdt van noord naar zuid en een uitbreiding vormt van de metrolijn uit Tianjin naar de Binhaizone. De tweede laag bestaat uit het netwerk van tramlijnen en de derde is het netwerk van eco-bussen die metro-en tramhaltes verbindt. Het principe is dat iedereen binnen de 400 meter een bushalte moet hebben. Dit alles wordt aangevuld door voet- en fietspaden die de wijken verbinden met de dienstencentra. Boven de metro bevindt zich een groene vallei met ontspanningsfaciliteiten en verbindingen naar metro of tram.

Water

Tianjin is een stad die een extreem watertekort heeft overigens zoals de meeste steden in Noord-China. Het betrekt water van rivieren en grondwater uit andere regio’s. De ecostad zal water aangevoerd krijgen van waterbehandelingsstations die oppervlaktewater behandelen. Samen zullen ze in 2020 72.400 m3/dag bieden. Daarnaast zal de ecostad 86.000 m3/dag betrekken uit een waterzuiveringsstation en 7900 m3 ontzilt water uit het al vermeldde Bejiang elektriciteitsstation. Alle naar verwachting 76.000 m3/dag afvalwateren zullen gezuiverd worden in het Hangu Yingcheng zuiveringsstation dat het afvalwater krijgt via 5 pompstations. Het gezuiverde water zal instaan voor zowat de helft aan de behoefte aan water

een basiscel-blok

meer bepaald om de vijvers op peil te houden, voor besproeiing van het groen en toiletspoeling. Stormwater wordt opgevangen in een apart systeem. Vooralsnog zou de smurrie die overblijft uit het waterzuiveringsstation gedumpt worden, maar de Wereldbank is eerder voorstander dit goedje te gebruiken voor de productie van methaangas om elektriciteit te produceren.

Afval

Bedoeling is dat de gemiddelde inwoner dagelijks maar 0,8 kg afval produceert, wat een kwart lager ligt dan het huidige gemiddelde van 1,1 kg in Tianjin. Ambitieus is zeker de doelstelling om tot een recyclagegraad te komen van 60 %. China zit momenteel maar aan een recyclagegraad van 20 % en dit wordt grotendeels gerealiseerd door het informele circuit van straatophalers die in de ecostad zullen verboden worden. Hoe willen de initiatiefnemers hun hoge doelstellingen dan realiseren? De groenten zullen voorverpakt zijn en verkopers zullen verbod krijgen onbehandelde groenten met pel of omhulsel te verkopen. Uiteraard zullen deze vooraf verwijderde  schillen worden gecomposteerd of gebruikt als veevoeder. Ook de verpakking zal biologisch afbreekbaar zijn en de gratis plastiekzak is dus uit den boze. Zo wordt gehoopt de voedselafval van 57 % tot 52 % te reduceren in 2015. Ophaalwagens zullen verschillende ophaalrondes verzekeren per soort afval zoals we dat kennen. Hun afval gaat naar 8 transferstations vooraleer dit de uiteindelijke bestemming bereikt. Dit systeem wordt echter aangevuld door een ondergronds pneumatisch systeem zoals in Barcelona: deze banden brengen afval en recuperatiemateriaal naar een ophaalpunt. Daar worden ze in containers gestopt en dan vervoerd voor verdere verwerking of dumping. De organische afval gaat naar een vergistingsinstallatie waaruit methaan dan dient om elektriciteit op te wekken.

De Wereldbank heeft zijn twijfels of 60 % recuperatie kan bereikt worden: West-Europese landen met de beste cijfers geraken nauwelijks boven de 50 % uit en Seattle (Washington) die al 20 jaar ervaring heeft, zal pas volgend jaar naar verwachting de 60 % halen. De gevolgde politiek inzake energie en transport zullen ook hun weerslag hebben op de uitstoot van koolstof waarvan gehoopt wordt dit tot 150 ton per miljoen $ BRP te brengen. Dit lijkt ook nogal ambitieus omdat Shanghai aan 429 ton zit en Hong Kong in 2006 190 ton rapporteerde. De Wereldbank raadt tenslotte nog een participatieve aanpak aan zoals in de ecostad van Waitakere in Nieuw-Zeeland waar de bewoners uitgenodigd worden het rapport te beoordelen dat hun economische, sociale en natuurlijke omgeving bevat.

Zie ook website Eco-city; beeldengalerij

inspectie batterijfabriek van Taiwanese eigenaar

In totaal moeten 583 bedrijven die loodbatterijen produceren dicht. Dit is de meest ingrijpende maatregel na een maandenlange inspectieronde, gericht tegen de vervuiling met zware metalen. De inspecteurs hebben vanaf maart onderzoek gedaan in 1.930 loodbatterijbedrijven. Ze keken naar de technologie en de omvang van de fabriek, een indicator van de capaciteit om milieunormen te halen. Ze gingen ook na hoe het beheer functioneert en wat het beleid voor afvalverwerking is. Slechts 252 hebben de toets doorstaan. Tachtig bedrijven mochten doorgaan met hun bedrijfsopbouw. Er waren 1.015 ondernemingen die de productie moesten opschorten en de rest gaat dus definitief dicht.

De revisie was gelast door departementen van negen ministeries, waaronder dat van Milieu en door het voornaamste planbureau, de Nationale Commissie voor Ontwikkeling en Hervorming (National Development and Reform Commission, NDRC). De vervuiling met zware metalen is in China een reden tot grote bezorgdheid en regelmatig een bron van sociale onrust. Het is een van die negatieve kanten aan dertig jaar van tomeloze industrialisatie die de regering nu probeert bij te sturen. Loodbatterijen zijn goedkoop, bewaren goed hun lading en kunnen een hoge stroom leveren. Ze worden gebruikt in gsm’s, elektrische fietsen en auto’s, back up bij servers, noodverlichting, alarmsystemen enz. De angst voor prijsstijgingen in de sector, banenverlies en vermindering van belastinginkomsten zet lokale overheden er soms toe aan informatie en schandalen af te zwakken of te onderdrukken. Vaker worden de gevolgen dan alleen maar erger. De Financial Times heeft eind mei het aantal gevallen van loodvergiftiging opgeteld dat sinds 2009 door de officiële media is gemeld en kwam uit op 20 schandalen waarbij 4.000 mensen getroffen werden. Vaak zijn dat kinderen. De Chinese media noemen vandaag als een van de ergste voorbeelden de vergiftiging van 168 mensen in Zhejiang, in het zuidoosten. Daar spreken de bronnen van de FT overigens van 300 mensen, onder wie 99 kinderen. Het is waarschijnlijk de directe aanleiding geweest voor het grootscheepse onderzoek. In Zhejiang, Guangdong, Fujian, Henan en Sichuan werden batterijfabrieken onmiddellijk stilgelegd. De revisie is nu afgerond met de sluiting van 583 vervuilende of ondeugdelijke bedrijven. Het milieuministerie dringt erop aan dat alle lokale milieudepartementen extra waakzaam blijven wat de werking betreft van zuiveringsinstallaties voor afvalwater gebruikt door batterijfabrieken. In mei was dat ook al gebeurd, blijkbaar met een te gering resultaat, een aanwijzing dat het een moeizame strijd betreft.

Bronnen: Global Times, Financial Times

In ruil daarvoor zal wel 101.000 km² steppe (meer dan drie maal België) niet meer mogen begraasd worden. In die zone vinden we 79.000 km² ernstig door woestijnvorming bedreigde steppe en 21.000 km² op de woestijn herwonnen  steppe. Verder komen er subsidies voor 359.000 km² steppe (meer dan 10 maal België) die moet verbeterd worden door minder begrazing en het planten van de juiste grassoorten. Alle subsidies worden berekend per km².
Xinjiang heeft in totaal 573,000 km² steppe.

Xinjiang is de regio van de Oeigoeren, maar dat zijn boeren die vooral in de oases leven. In de steppen vinden we Mongolen en Kazakken, en ook groepen Kirgiezen. De problemen met woestijnvorming zijn er te vergelijken met het aangrenzende Mongolië: klimaatopwarming, overbegrazing, teveel nieuwe akkerbouw, mijnontginningen, en de traditionele manier van produceren en leven.

Niet alle experten zijn het eens met dergelijke grootschalige graasverboden; volgens sommigen speelt het grazen een rol in het natuurlijk herstel van de bodem. Dit soort maatregelen vinden we overigens ook op grote schaal terug in Mongolie en op het plateau van Qinghai en Tibet, allen ernstig door woestijnvorming bedreigd. Wat betreft Tibet en de Tibetaanse gebieden in Qinghai worden ze door oppositiegroepen in het buitenland aangeklaagd als een aanslag op de traditionele leefwijze.

Woestijnvorming bedreigt 27% van het Chinese grondgebied en 400 miljoen mensen. Dat zijn de cijfers die vorige vrijdag, de Werelddag ter Bestrijding van Woestijnvorming, naar voor geschoven werden. Dat betekent dus 2,6 miljoen km² (85 maal België) zand- of woestijnoppervlakte. Daarvan kan een half miljoen km² gerecupereerd worden. Gedurende de voorbije vijf jaar is effectief 12.400 km² omgevormd in grassland of bos, nog geen half procent van het bedreigde gebied en een illustratie dat het gevecht tegen woestijnvorming ver van gewonnen is. Een voorbeeld is de toeristische oase Dunhuang (182.000 inwoners)  die van drie zijden belaagd wordt door de voortkruipende woestijn. Ter gelegenheid van de Werelddag gaat in Beijing een conferentie op hoog niveau door, waar afgevaardigden van 13 Afrikaanse landen uitgenodigd zijn.China biedt er  aan de bedreigde Afrikaanse landen zijn technologie en expertise aan.