
Carlos Martinez verheugt zich erover dat het publiek positiever kijkt naar China. Hij vindt het echter nodig de kentering politiek te onderbouwen.

De rode loper lag uitgerold, straaljagers vlogen over het Witte Huis en de Amerikaanse president Donald Trump ontving zijn Chinese ambtgenoot Xi Jinping met alle denkbare egards. Toch ging achter de staatsceremonie een veel minder plechtige realiteit schuil: de Verenigde Staten en hun grootste bedrijven kunnen zich een nieuwe escalatie met China nauwelijks veroorloven.

Nu Donald Trump en Xi Jinping elkaar ontmoeten in Washington, kijkt Afrika nadrukkelijk mee. Niet aan de onderhandelingstafel, maar wel in de wetenschap dat de afspraken tussen de Amerikaanse en Chinese president bepalend zijn voor de wereldeconomie. Voor Afrika draait de top niet om geopolitiek prestige, maar om één cruciale vraag: blijft er genoeg bewegingsruimte over om zelfstandig te groeien in een multipolaire wereld?

Kunstmatige intelligentie wordt vaak voorgesteld als een nieuwe strijd om technologische macht. Washington wil de Amerikaanse voorsprong veiligstellen, Brussel probeert risico’s en grondrechten in regels te vertalen en Beijing kiest voor een combinatie die moeilijk in één woord te vatten is: ontwikkelen, toepassen én reguleren tegelijk.

In 2024 richtten Niger, Burkina Faso en Mali samen de Alliantie van Sahellanden op. Tegelijk begonnen ze zich terug te trekken uit het CFA-frankstelsel. Daarmee dagen ze voor het eerst en rechtstreeks de tachtigjarige monetaire afhankelijkheidsrelatie met Frankrijk uit. Intussen liep het handelsvolume tussen China en Afrika in 2025 op tot meer dan 348 miljard dollar. Zo bleef China voor het zeventiende jaar op rij de grootste Afrikaanse handelspartner. In een stille wedloop om ontwikkelingsautonomie ontrollen zich op het Afrikaanse continent twee heel verschillende samenwerkingsmodellen.

Belgisch landbouwingenieur Danny Decombel woont al zo’n twintig jaar in Xinjiang. Hij werkt al ruim 36 jaar in China en kent de regio zowel als ondernemer als inwoner. Hoe kijkt iemand die er dagelijks leeft naar de vaak verhitte discussies over terrorisme, religie, veiligheid en de positie van de Oeigoeren