Net nu de westerse beschuldiging dat China vanwege vermeende overcapaciteit de wereld met laag geprijsde goederen overspoelt achter de rug leek, komt het blok met de kreet ‘China Shock 2.0’; een verwachte nieuwe golf van goedkope Chinese goederen die de economie van het westerse blok zou bedreigen. Huang Yiping, van de Universiteit van Peking heeft de opkomst van deze kreet onlangs uitgebreid geanalyseerd. Hierbij een vertaling van dit artikel.
ENVISION heeft in Ulanqab het grootste AI-datacentrum (AIDC) geopend met een capaciteit van 2 GW en DeepSeek overweegt er één van 1 GW te bouwen. Ulanqab is populair bij de datacentra operatoren niet enkel wegens het koel klimaat, maar ook wegens de lage latentie en bovenal de goedkope elektriciteitsprijs.
China steunt de landen uit het Globale zuiden met AI-technologie en de sector zelf werd in China vorig jaar 40% meer waard. China kent een sterke stijging van kernreactoren in aanbouw. Er zijn veiligheidsregels voor zelfrijdende auto’s waarvan we ook de verkoopcijfers geven en de chipsector is in goede doen. Het Opperste Volksgerechtshof wil dat de rechtbanken nauwer de platformeconomie in de gaten houden. Te Xiamen werd een geautomatiseerde intermodale kustspoorlijn aangelegd en Sinopec vermeerdert zijn PVA-productie aanzienlijk
De Chinese accutechnologie loopt voorop op het gebied van wereldwijde innovatie en kostenreductie wat veiligere en snellere EV’s belooft. Hoe ziet de sector de toekomst tegemoet?
Onder inspiratie van het Harbin Institute of Technology (HIT) wil de provincie Heilongiang robotica ontwikkelen als sterk punt. De robotontwikkelaars passen zich aan aan de lokale behoeften die voortvloeien uit de uitgestrekte bossen, vruchtbare landbouwgronden en sneeuwrijke winters van de provincie.
De Nederlandse vertaling van een interview dat de Chinese Academie voor Sociale Wetenschappen afnam van de Britse marxistische econoom Michael Roberts. Het laat zien dat er in China een debat loopt over hedendaagse toepassingen van het marxisme, en dat wetenschappers daar westerse theorievorming hierover serieus nemen.
China en Afrika delen een verleden van armoede. Waar China er de voorbije veertig jaar in slaagde meer dan 800 miljoen mensen uit de armoede te halen, blijft Afrika worstelen met groeiende ongelijkheid en een snel toenemende bevolking. Dat roept twee essentiële vragen op: hoe deed China het, en wat kunnen Afrikaanse landen daarvan leren?
Wie het klimaatdebat in Europa volgt, hoort steeds hetzelfde verhaal. ‘Europa offert zijn industrie op voor het klimaat, terwijl China onder het mom van vergroening vooral zijn economische macht uitbreidt’. Ook De Standaard herhaalt die redenering in het opiniestuk “We zijn bij de beste van de klimaatklas, maar nu zitten we met bosbranden en China dat profiteert.” Alleen botst die analyse steeds harder met de feiten.
Vorige week kwam het politbureau van de CPC samen, onder meer om een periodieke evaluatie van de economische toestand en politiek te maken. We publiceerden een vertaling van het verslag door het officiële persbureau Xinhua. De tekst is echter in jargon geschreven zodat niet-specialisten er niet gemakkelijk de volledige betekenis kunnen uitfilteren. Daarom hier een analyse, grotendeels gebaseerd op de substack ‘The East is Read’.
