‘Waarom Mao’s boerenrevolutie verschilde van haar voorgangers’. Onder die titel brengt Ben Chacko, hoofdredacteur van The Morning Star, een enthousiaste recensie van het recentste boek van Jenny Clegg. De recensent noemt Storming the Heavens ‘een meesterlijke analyse die de klassenstrijd weer centraal stelt in onze kijk op de Chinese revolutie’.
Als de relaties tussen China en Afrika ter sprake komen, domineert doorgaans het beeld van spoorlijnen, havens en mijnconcessies. Minder zichtbaar, maar steeds bepalender, is de rol van onderwijs. Van taalonderwijs en universitaire uitwisseling tot beroepsopleidingen en digitale leerplatforms: onderwijs is uitgegroeid tot een centrale pijler van de Chinees-Afrikaanse samenwerking. Het jaar 2026 werd uitgeroepen tot het China-Africa Year of People-to-People Exchanges, met de expliciete bedoeling de relaties ook op onderwijsvlak te verdiepen.
‘Westerse beweringen over Chinees kolonialisme houden geen stand tegen empirische bewijzen’, volgens Jason Hickel. Zijn analyse is nuttig om vooringenomen berichtgeving over het huidige bezoek van topdipomaat Wang Yi aan Afriaanse landen te doorzien.
Chinese bedrijven staan onder streng toezicht en verhogen hun normen in plaats van ze te verlagen. Op het gebied van milieu trotseren Chinese bedrijven in het buitenland de stereotypen.
De term Thucydides Val verwijst naar een historisch patroon waarin een gevestigde dominante macht het opkomen van een nieuwe macht als een uitdaging of bedreiging ervaart, hetgeen vaak tot oorlog leidt. Deze term wordt momenteel veelvuldig op de relatie tussen China (opkomende macht) en de VS (dominante macht) toegepast. De auteurs van dit artikel menen dat dit ongepast is.
Chinese farmaceutische en medtech-bedrijven verleggen stilaan hun focus van klassieke export vanuit China naar lokale productie en distributie op het Afrikaanse continent. Het gaat niet alleen om grote, gevestigde namen, maar ook om tientallen middelgrote en kleinere Chinese spelers die voor het eerst buiten Azië investeren.
Welke geopolitieke druk heeft de verslechtering van de betrekkingen tussen de EU en China veroorzaakt? Een slaafse loyaliteit aan de Amerikaanse geopolitieke prioriteiten.
Aan het begin van deze eeuw kampten de meeste Afrikaanse landen nog met zwakke overheidsstructuren, lage technologische capaciteiten en een fragiele sociale samenhang. Afrika leek toen het minst waarschijnlijke continent om een moderne industriële basis op te bouwen. In 2000 betitelde The Economist het continent nog als ‘hopeloos’. Ruim een decennium later sierde ‘Africa Rising’ de cover van het tijdschrift. In 2013 sprak het al van een “Aspiring Africa”. Het Zwarte Continent durft het eindelijk aan concrete aspiraties uit te spreken.
Washington zegt nu openlijk waar het om draait. De VS willen de machtigste blijven – en de wereld wordt netjes opgedeeld in invloedssferen en economische achtertuinen. Washington ziet China als enige tegenstander
Voor een serieuze studie van de integrale volksdemocratie in China, een voorbeeld van socialistische politieke organisatie.
