De oorlogen en moordpartijen van de VS en Israël in West-Azië eisen begrijpelijkerwijze ieders aandacht op. We mogen echter de oplossing voor de klimaatcrisis en de voorkoming van milieurampen niet vergeten. Oorlog veroorzaakt op zich al gigantische ecologische schade, maar vooral: de noodzaak voor een groene transitie gaat voorlopig niet (of misschien nooit meer) weg. China verwerft terecht een reputatie van bemiddelaar en vredestichter. Het streven van Beijing naar een gedeelde toekomst voor de mensheid omvat echter ook een milieuluik.
GLOBAL TIMES
‘China has developed into the indispensable nation for green transition in the world’
De titel staat tussen aanhalingstekens omdat het een uitspraak is, en wel van Erik Solheim. Global Times interviewde de voorzitter van het Europe-Asia Center, voormalig adjunct-secretaris-generaal van de Verenigde Naties en voormalig uitvoerend directeur van het Milieuprogramma van de Verenigde Naties. Dit in het kader van de serie ‘China through a “green” lens’. Solheim feliciteert China met de spectaculaire vooruitgang die het heeft gemaakt van een slechte leerling in de milieuklas naar een kei in de strijd tegen de vervuiling. Hij geeft zijn mening over de ‘new quality productive forces’ waarvan sprake in het 15e Vijfjarenplan en over het begrip ‘ecological civilization’ dat Xi Jinping heeft gelanceerd. Volgens de voormalige topfunctionaris van de VN is de boodschap van China er een van hoop. Immers, voor de Chinese politiek is groen beleid geen kwestie van ‘als individu pijn leiden’. China levert vooral het bewijs van de enorme voordelen van een schoon milieu, en juist vooral voor de grote massa van de bevolking.
NATURE
Can China’s Great Green Wall shape efforts to keep the world’s deserts at bay?
We hadden het er al eerder over: de vergroening van de Taklamakan Woestijn is het zoveelste teken van de enorme wetenschappelijke en politieke kracht die China heeft opgebouwd, en die samenwerking met onderzoekers uit de VS niet uitsluit. Het is een voorbeeld van de Chinese projecten tegen woestijnvorming, die vaak veel meer succes kennen dan die in andere landen en regio’s. In het artikel, dat ook als pdf kan worden opgeladen, leggen Chinese en westerse academici uit waarom de Chinese aanpak slaagt terwijl andere projecten falen. Een kernbegrip daarbij is: de aandacht voor hoe het herstel van woestijngebieden zowel de mensen als het milieu ten goede komt. Het rapport van Nature is een pleidooi om internationaal te leren van die aanpak.
MORNING STAR via FRIENDS OF SOCIALIST CHINA
China and Cuba’s solar revolution: solidarity in practice
Trump, Rubio en hun trawanten willen het Cubaanse socialisme definitief doodknijpen, onder andere via economische oorlogsvoering. ‘Als de lichten in Havana uitgaan – wat in de ergste maanden van de huidige energiecrisis in Cuba wel twintig uur per dag het geval was – zijn de oorzaken niet moeilijk te achterhalen’, zo schrijft Carlos Martinez. De meest recente escalatie van de wrede en illegale blokkade (sinds 1962, en wereldwijd veroordeeld) bestaat uit een volledig energie-embargo, waarbij de VS proberen de toegang van Cuba tot olie volledig af te snijden. China kiest de kant van Cuba en gaat tegen het Amerikaanse ‘eindoffensief’ in. Het helpt bij grote projecten voor zonne-energie. Maar er is meer: de Volksrepubliek heeft tienduizend zonne-energiesystemen geschonken aan huizen op het platteland, kraamafdelingen en gezondheidscentra. Zonne-energiesets die in 168 gemeenten zijn geïnstalleerd, zorgen ervoor dat medicijnen gekoeld blijven en dat gezinnen ook tijdens stroomuitval van stroom worden voorzien. Xi Jinping heeft persoonlijk 80 miljoen dollar aan noodhulp voor elektrische apparatuur goedgekeurd. Dat alles ‘no strings attached’, pure solidariteit tussen socialistische landen.
JOURNAL OF INTERNATIONAL SOLIDARITY
China’s Green Development is Both Anti-Imperialist and Socialist
Ashwin Shantha, een doctoraatsstudent aan de Canadese York University, begint zijn artikel met een goed onderbouwd en van cijfers voorzien overzicht van wat hij de Groene Industriële Revolutie van China noemt. Soevereiniteit heeft dit alles mogelijk gemaakt is zijn eerste stelling. De tweede factor die hij aanvoert als verklaring waarom een land als China slaagt waar het Westen faalt is ‘het ondergeschikt maken en de onderwerping van het kapitaal ten behoeve van bredere maatschappelijke doelstellingen die zijn vastgesteld door de ontwikkelingsgerichte staat van China, onder leiding van de Communistische Partij van China (CPC)’. Shantha zet op overtuigende wijze, in zijn met 48 eindnoten ondersteunde studie, de gedachte uiteen dat de ecologische beschaving van China grote positieve gevolgen heeft voor de rest van de mensheid en de planeet.
