
Te Nanjing plukt een door de universiteit ontwikkelde aardbeienrobot aardbeien op 20 seconden met een slaagpercentage van 84 %. Door de gesofistikeerde technologie zou in de toekomst mogelijks ook tomaten en kersen kunnen worden geoogst.

We analyseren hoofdzakelijk aan de hand van de EV-sector met Volkswagen en ook door BASF hoe de strategie van multinationale bedrijven is veranderd van ‘In China voor China’ naar ‘In China voor de wereld’. De Chinese bedrijven worden van leerling-meester heuse partner bedrijven en de tendens voor de toekomst is ‘concurrentiële coëxistentie’

De China’s economische groei bedroeg 5% in 2025. Op wereldvlak is dat een uitstekend resultaat. De Chinese overheid spreekt over een ‘resiliënte’ groei, dwz een mooie groei ondanks interne problemen en externe tegenwind. Ze kondigt verdere stimulansen aan voor 2026 en het nieuwe vijfjarenplan 2026-2030. Het IMF heeft zijn groeivooruitzichten voor 2026 verhoogd naar 4,6%.

De Chinese uitgaven voor onderzoek en ontwikkeling (O&O) lagen vorig jaar met 2,8% van het bnp voor het eerst hoger dan in de OESO-landen. De toegevoegde waarde van de productie van digitale producten bij industriële ondernemingen bedroeg 9,3 %. De industriële modernisering kwam in een stroomversnelling, de digitale penetratie verdiepte en het groen leiderschap werd meer uitgesproken.

China bouwt verder op de resultaten van de afgelopen vijf jaar om zijn platteland te doen herleven. Daartoe zullen nieuwe productiekrachten van hoge kwaliteit de plattelandsindustrieën hervormen door nieuwe technologieën en nieuwe bedrijfsmodellen, zal een nieuw type boer nodig zijn die geavanceerde technologieën en moderne managementexpertise beheerst en zal ook het bestuur op het platteland verbeterd en slimmer worden

Aan het begin van deze eeuw kampten de meeste Afrikaanse landen nog met zwakke overheidsstructuren, lage technologische capaciteiten en een fragiele sociale samenhang. Afrika leek toen het minst waarschijnlijke continent om een moderne industriële basis op te bouwen. In 2000 betitelde The Economist het continent nog als ‘hopeloos’. Ruim een decennium later sierde ‘Africa Rising’ de cover van het tijdschrift. In 2013 sprak het al van een “Aspiring Africa”. Het Zwarte Continent durft het eindelijk aan concrete aspiraties uit te spreken.