China zal in 2026 een groot project lanceren om de landbouwhulpbronnen in het hele land te onderzoeken en in kaart te brengen, op basis van de klimaatomstandigheden. Het moet een grootschalig, nationaal, niet-routinematige onderzoek worden. Het initiatief maakt deel uit van een grotere actie om de weerdiensten specifiek voor boeren te verbeteren.
Een klimaatkaart van China; illustratie Baidu (disclaimer)
Inventarisatie
Dit project zal de balans van de middelen opmaken en het landgebruik plannen. De inventarisatie van de hulpbronnen registreert belangrijke klimaatgegevens (zonneschijn, temperatuur, water, wind), houdt bij hoe deze elementen veranderen en documenteert de frequentie en locatie van droogtes, overstromingen en hittegolven. De boerderijcontrole verzamelt vervolgens specifieke, lokale details op provincieniveau, zoals plant- en oogsttijden, gewassoorten, verwachte opbrengsten en kwaliteit, plantengroeistadia, blootstelling aan ongedierte en natuurrampen en bijbehorende kosten en opbrengsten.
Boerderijniveau
Het proces zal al deze verzamelde gegevens gebruiken om praktische kaarten en zones op te maken, waarmee lokale instanties en bedrijven hun plaatsing kunnen plannen, risico’s kunnen beheren en de bestemmingsplannen kunnen verbeteren. Op boerderijniveau zal het boeren helpen te begrijpen:
- Welke gebieden het beste zijn voor bepaalde gewassen, met een lager risico en stabiele opbrengsten;
- Welke gebieden het meest kwetsbaar zijn voor overstromingen, droogte of vorst, waardoor proactieve voorbereiding mogelijk is;
- Welke gebieden het meest waarschijnlijk gewassen van hoge kwaliteit produceren.
Kaarten
Het project zal voor belangrijke gewassen o.a. de volgende kaarten opleveren.
- Welke gewassen het beste bij een bepaald gebied passen;
- Weerrisico’s per zone;
- Risico’s van ziekten en ongedierte;
- Opbrengst per boerderij.
Het abstracte probleem van ‘klimaatverandering’ wordt zo tot specifieke, bruikbare vragen met lokale oplossingen uitgewerkt.
Specifieke doeleinden
Aanplant- en opbrengstkaarten zullen helpen bij het bepalen van het algemene landbouwplan door het volgende zichtbaar te maken.
- Gebieden met betrouwbare, stabiele resultaten;
- Gebieden waar veel kan worden gewonnen (hoge-opbrengstzones);
- Gebieden waar andere gewassen verbouwd moeten worden (veranderzones);
- Kwaliteits- en winstkaarten helpen de waarde van gewassen te verhogen, de beste landbouwregio’s en gespecialiseerde gebieden te identificeren;
- Gevaren- en ongedierte-ziektekaarten beheren risico’s en tonen prioritaire beschermende maatregelen en apparatuurbehoeften.
Er kan zo een gemeenschappelijke taal ontstaan, waardoor teams op alle niveaus gestandaardiseerde gegevens kunnen uitwisselen en bespreken. Verloren kansen als gevolg van uiteenlopende, onvolledige datasets moeten worden zo geminimaliseerd.
Waarom nu?
De uitrol is geleidelijk verlopen.
2023: een nieuw, breed opgezet nationaal onderzoeks- en bestemmingsplan met prioriteit voor landbouw en klimaat.
2024: eerste proefprojecten liepen in zeven provincies om het verzamelen van gegevens te testen, velden met hun geografische coördinaten te matchen en klimaatmetingen met gewasinformatie te verbinden.
2025: de proefprojecten werden uitgebreid om meer locaties en gewassen te dekken; officiële regels en instructies afgerond, zodat het project met behulp van een eenduidig, consistent model kon worden opgeschaald.
De tests bevestigen dat er al grote verschuivingen aan de gang zijn. Stijgende temperaturen verlengen groeiseizoenen, duwen gewaszones verder naar het noorden en, in sommige gebieden, hogere hellingen. Extreem weer komt vaker voor; zware regen, droogte en hitte verminderen de gewasopbrengst en kwaliteit meer dan ooit.
Proefgebieden maken nu tijdige veranderingen en passen gewasmixen op basis van risicokaarten en waarschuwingen aan. Sommige van dergelijke veranderingen hebben het risico op verlies en ziekte al verminderd. Kaartgegevens informeren nu de vruchtwisseling en het ontwerp voor het upgraden van kernzones.
In 2026 zal deze aanpak landelijk worden uitgerold. Een enkele, gedeelde database zal beslissingen over het onderhouden, wijzigen of ontwikkelen van nieuwe hoogwaardige zones informeren. Dit zou de coördinatie van gewasveranderingen, risicobeheer en upgrades in verschillende regio’s moeten vergemakkelijken, waardoor ad-hoc maatregelen worden vermeden.
Analyseren per zone
Rapporten over de graanvoorziening in China spreken elkaar vaak tegen: extreem weer wordt benadrukt (ernstige droogte/overstromingen) in mediaberichten, maar officiële cijfers claimen nog steeds record opbrengsten. Hoewel officiële cijfers inderdaad verdacht kunnen zijn, is het ook belangrijk om voorbij de totalen te kijken: waar kwam de winst vandaan en wat het zal kosten om op te slaan. Opbrengstkaarten zullen consistent hoge en stabiele productiegebieden aangeven. Kwaliteitskaarten zullen laten zien waar topkwaliteit graan het meest waarschijnlijk wordt geproduceerd. Risicokaarten zullen gebieden tonen waar het handhaven van een hoge opbrengst gepaard gaat met het nemen van grotere weer gerelateerde risico’s. Het samenvoegen van dergelijke kaarten kan onthullen of de winst afkomstig is van kerngebieden met een laag risico of van marginale grond die onderhevig is aan klimaatveranderingen, alsmede of het extra graan voldoet aan de behoefte aan voedselgraan of meer leunt aan het gebruik van voer.
Patronen
Indien succesvol, zou cross-checking van de uitkomsten van dit project met importgegevens patronen moeten onthullen. De invoer van voedergranen zoals maïs en gerst die ondanks een een goede binnenlandse oogst hoog blijft, zou op een mismatch in kwaliteit of locatie ten opzichte van de marktvraag kunnen duiden. De invoer zou moeten dalen naarmate de binnenlandse productie stijgt. Het leiden van de productie naar stabielere en geschiktere zones zou de noodzaak moeten verminderen om tekorten op te vullen met kostbare opbrengst van marginale grond of invoer.
Vee: druk op de voederkosten
Veevoeder is waar de klimaatimpact de veeteelt het meest schaadt. Aanbod en prijs van belangrijke voeders (bijv. maïs en sojameel) fluctueren dramatisch met het weer. De kosten per eenheid van het fokken van dieren en het tempo waarin kuddes worden aangevuld, stijgen en de winstmarges dalen. Deze situatie zorgt voor een moeilijke, langdurige afweging. Een stijgende binnenlandse productie van voeder- en eiwitgewassen vermindert de afhankelijkheid van invoer, maar kan binnenlandse land- en watervoorraden onder druk zetten. Toenemende vleesimport kan wat lokaal land en water besparen, maar de afhankelijkheid van de wereldwijde toeleveringsketen vergroten, wat in strijd is met het nationale beleid voor voedselzekerheid.
Investeringen
Dit project zou kritieke gegevens moeten opleveren om deze afweging te analyseren. Bedrijven kunnen deze informatie ook gebruiken voor het maken van betere investeringen. Grote veebedrijven kunnen de voederrisicokaarten gebruiken om de locatie van de boerderij aan te passen en de voeraankopen effectiever te beheren. Verzekeringsmaatschappijen kunnen nauwkeurigere, locatie specifieke prijzen instellen voor dekking tegen schommelingen in de voederkosten. Zodra deze kaartgegevens in prijzen en contracten zijn geïntegreerd, zullen ze investeringsbeslissingen positief gaan beïnvloeden.
Wereldwijd belang
Als dit project slaagt, zullen Chinese boeren binnenkort beslissingen nemen op basis van een gedeelde, landelijke risicokaart. Deze uitkomsten zullen niet enkel Chinese boeren ten goede komen, maar zullen wereldwijd uitgerold kunnen worden om zo het globale landbouwrisico te verkleinen.
Bron: China Policy
