Hoe kunnen China en de VS vreedzaam met elkaar samenleven? Het Instituut voor Amerikaanse Studies, onderdeel van de China Institutes of Contemporary International Relations (CICIR) komt met een voorstel. CICIR is een gezaghebbende stem; het adviseert zowel de Chinese regering als de top van de Communistische Partij van China en heeft administratieve banden met het Ministerie van Staatsveiligheid.
Wij brengen hier een vertaling uit het Chinees van een CICIR-artikel gepubliceerd door de officiële Chinese website China Diplomacy. De tussentitels zijn van ChinaSquare.
De wereld van vandaag bevindt zich in een versnelde omwenteling zoals die zich in honderd jaar niet heeft voorgedaan. Internationale veranderingen en onrust grijpen in elkaar. Meer dan ooit heeft de internationale gemeenschap behoefte aan een strategische, constructieve en stabiele relatie tussen China en de Verenigde Staten, die de meest waardevolle stabiliteit en voorspelbaarheid kan bieden in een turbulente wereld.
Ook voor de Chinees-Amerikaanse betrekkingen zelf geldt dat zij, sinds het normaliseringsproces meer dan een halve eeuw geleden begon, stormen hebben doorstaan en nu een nieuwe fase van strategisch evenwicht zijn binnengetreden. Beide landen moeten dringend zoeken naar een juiste manier van samenleven die past bij de nieuwe realiteit van hun verhouding. Daarom heeft het Instituut voor Amerikaanse Studies van de China Institutes of Contemporary International Relations een onderzoeksgroep opgericht.
Vertrekkend van de grote wereldwijde omwenteling en de nieuwe fase in de Chinees-Amerikaanse betrekkingen, onderzoekt deze groep hoe een constructief kader van strategische stabiliteit tussen China en de VS kan worden opgebouwd, zodat beide grootmachten kunnen evolueren naar wederzijds respect, vreedzaam samenleven en samenwerking met wederzijds voordeel.
1. De grote veranderingen in de wereld
De grote veranderingen in de wereld, ongezien in honderd jaar, vormen het eerste logische uitgangspunt om na te denken over de juiste manier waarop China en de VS met elkaar kunnen omgaan. De veranderingen in de wereld, in onze tijd en in de geschiedenis voltrekken zich vandaag op een ongeziene manier. Het zoeken naar een juiste omgangsvorm tussen China en de VS in deze nieuwe periode is daarom een wezenlijk onderdeel van het antwoord op deze historische omwenteling.
Een eerste duidelijke uiting van deze wereldwijde verandering is de verschuiving in de internationale orde. De huidige internationale orde bevindt zich in een overgangsperiode: de oude orde brokkelt af, terwijl een nieuwe orde nog niet is gevestigd. De zogenaamde ‘liberale internationale orde’, die na de Koude Oorlog het functioneren van het internationale systeem ondersteunde, is ingestort. De Amerikaanse diplomatieke denker Richard Haass stelt dat een belangrijke reden voor het verval van die liberale internationale orde juist is dat de Verenigde Staten, de belangrijkste schepper en bewaker ervan, zelf begonnen af te wijken van het systeem dat zij hadden opgebouwd.
De geschiedenis leert dat grote verschuivingen in de internationale orde vaak gepaard gaan met conflicten en zelfs oorlogen. De laatste grote veranderingen kwamen tot stand na wereldoorlogen: het Verdragssysteem van Versailles-Washington na de Eerste Wereldoorlog en het Jalta-systeem na de Tweede Wereldoorlog. De overgang van een oude naar een nieuwe orde brengt onvermijdelijk onrust met zich mee. Dat is niet wat de internationale gemeenschap wil. Of China en de VS in deze overgangsperiode een weg kunnen vinden van wederzijds respect, vreedzaam samenleven en samenwerking met wederzijds voordeel, is cruciaal voor de vrede tussen de mensen en de toekomst van de wereld.
Een tweede opvallende uiting van de grote wereldwijde verandering is het toenemende tekort aan vrede, ontwikkeling, veiligheid en bestuur. Begin 2026 brak de ‘Venezolaanse kwestie’ uit, kort daarna gevolgd door nieuwe gevechten tussen de VS, Israël en Iran. Hegemonisme en machtspolitiek versterken de ‘logica van de jungle’ in de internationale politiek, verergeren regionale conflicten en brengen de wereld meer instabiliteit en onzekerheid. Vandaag is het conflict tussen Rusland en Oekraïne nog niet beëindigd, terwijl de oorlog in het Midden-Oosten blijft overslaan naar andere domeinen. De situatie rond de Straat van Hormuz beïnvloedt de verwachtingen op de wereldmarkten voor energie, scheepvaart, chemie en voedsel. Veiligheidsrisico’s verspreiden zich via toeleveringsketens, financiële markten en maatschappelijke verwachtingen.
Als de twee zwaarst wegende grootmachten ter wereld zouden China en de VS meer stabiliteit en voorspelbaarheid moeten brengen in een onrustige wereld. Het zoeken naar een juiste omgangsvorm tussen China en de VS beantwoordt aan de gemeenschappelijke verwachtingen van de internationale gemeenschap in deze historische omwenteling.
Een derde opvallende uiting is de revolutionaire technologische ontwikkeling. Nieuwe technologische revoluties — kunstmatige intelligentie, kwantumcomputing, blockchain, biotechnologie — brengen nieuwe industrieën, nieuwe bedrijfsmodellen en nieuwe vormen van economische activiteit voorten. Ze bieden landen nieuwe ontwikkelingskansen, maar stellen de wereld ook voor nieuwe risico’s.Zij beïnvloeden diepgaand het dagelijkse leven, maar veranderen ook de internationale betrekkingen.
Kunstmatige intelligentie is daarvan een voorbeeld. AI is een belangrijke motor van de nieuwe technologische revolutie, maar tegelijk ook een nieuwe bron van veiligheidsrisico’s. Het International Artificial Intelligence Security Report 2026 stelt dat de mogelijkheden van systemen voor algemene kunstmatige intelligentie snel toenemen en dat risicobeheer een mondiale kwestie is geworden. In april publiceerden de Verenigde Staten in beperkte kring het geavanceerde AI-model ‘Mythos’, wat deze zorgen gedeeltelijk bevestigde. Thomas Friedman, columnist van The New York Times, schreef onlangs dat de “opkomende risico’s van asymmetrische cyberdreigingen door agentische AI-systemen” een ‘gemeenschappelijke vijand van China en de VS’ vormen. ‘Onze lotsbestemmingen zijn nu met elkaar verweven’, stelde hij. Een ontspoorde ontwikkeling van AI kan nieuwe veiligheidsproblemen veroorzaken op het vlak van kernwapens, biologie, informatie, financiën en maatschappelijke perceptie. Alleen China en de VS beschikken over voldoende capaciteit, middelen en mobiliserende kracht om de internationale gemeenschap te helpen een effectief bestuurskader te vormen. In die zin is het zoeken naar een juiste omgangsvorm tussen China en de VS ook een noodzakelijke keuze om gezamenlijke bedreigingen in deze wereldwijde omwenteling aan te pakken.
2. Een nieuwe fase van strategische patstelling
Dat de Chinees-Amerikaanse rivaliteit een nieuwe fase van strategisch evenwicht is binnengetreden, vormt het tweede logische uitgangspunt. De geschiedenis van rivaliteit tussen grootmachten leert dat relaties in zo’n fase vaak zware beproevingen moeten doorstaan, met hoge golven en hevige stormen. Als zij verkeerd worden beheerd, dreigt de relatie te kapseizen. Hoe China en de VS in deze fase met elkaar omgaan, raakt niet alleen beide landen, maar ook de wereld.
De verandering in machtsverhoudingen is de belangrijkste oorzaak en kenmerk van deze nieuwe fase. Tijdens het Veertiende Vijfjarenplan heeft China zijn economische kracht aanzienlijk vergroot, vruchtbare resultaten geboekt in technologische innovatie, cultuur en culturele industrieën doen bloeien, zijn nationale veiligheidscapaciteit versterkt, grote vooruitgang geboekt in de modernisering van defensie en leger, en zijn alomvattende nationale kracht naar een nieuw niveau getild. Het Chinese ontwikkelingsmodel en de institutionele voordelen krijgen ook internationaal, inclusief in de VS, steeds meer erkenning.
De Verenigde Staten behouden weliswaar nog altijd een uitzonderlijk sterke nationale macht, maar vergeleken met hun ‘onbetwiste unipolaire hegemonie’ aan het begin van de 21ste eeuw is zowel hun harde macht als hun soft power relatief afgenomen. De Amerikaanse National Security Strategy van 2025 erkent dat de vroegere relatie tussen ‘een volwassen, rijke economie en een van de armste landen ter wereld’ is veranderd in een relatie tussen bijna gelijkwaardige staten — ‘near-peers’. President Trump noemde de Chinees-Amerikaanse relatie zelfs een tijdlang een ‘G2’.
Een tweede grote oorzaak en kenmerk is de diepe verwevenheid van belangen en de complexe wederzijdse afhankelijkheid. Anders dan de vrijwel parallelle relatie tussen de VS en de Sovjet-Unie tijdens de Koude Oorlog, ontwikkelen China en de VS steeds meer een economische- en handelsrelatie die enerzijds complementair, symbiotisch en wederzijds voordelig is, maar anderzijds ook kwetsbaar voor druk en verstoring door de andere partij.
In 2025 verzette China zich krachtig tegen de ongeziene Amerikaanse tariefchantage en nam het stevige tegenmaatregelen. De wederzijdse tarieven liepen tijdelijk op tot 145 procent, en de bilaterale handel kende de grootste daling sinds de diplomatieke betrekkingen in 1979 werden aangeknoopt. Toch toonde de Chinees-Amerikaanse handel opnieuw een sterke veerkracht. Volgens de douanestatistieken van beide landen bedroeg de handel met de VS in 2025 8,8 procent van China’s totale buitenlandse handel, terwijl de handel met China 7,8 procent van de totale Amerikaanse buitenlandse handel uitmaakte. Als de twee grootste economieën ter wereld blijven China en de VS nog voor lange tijd elkaars belangrijkste handelspartners.
Ook China’s historische aanpak — samenwerking en stabiliteit door strijd — is een belangrijke factor in deze nieuwe fase. Het jaar 2025 had een symbolische betekenis voor de Chinees-Amerikaanse betrekkingen. Na het aantreden van de tweede regering-Trump volgden de maatregelen tegen China elkaar snel op: frequent, snel en hard. Onder de sterke leiding van het Centraal Comité van de Communistische Partij van China met kameraad Xi Jinping als kern, trad China eensgezind, moedig en bekwaam op. Met vastberadenheid, vertrouwen en een stabiele koers weerstond het de Amerikaanse pogingen tot indamming en onderdrukking, verdedigde het openlijk zijn legitieme rechten en belangen, en bereikte het een tijdelijke stabilisering van de Chinees-Amerikaanse relatie. De rivaliteit ging zo van een eerste strategisch evenwicht tijdens Trumps eerste termijn naar een nieuwe fase van volledig strategisch evenwicht.
Wederzijds respect, vreedzaam samenleven en samenwerking met wederzijds voordeel
Tegen deze achtergrond zijn wederzijds respect, vreedzaam samenleven en samenwerking met wederzijds voordeel zowel een objectieve noodzaak als een rationele keuze.
Ten eerste is wederzijds respect de logische erkenning van het strategische evenwicht. De nieuwe fase betekent dat de machtsverhoudingen dichter bij elkaar komen, dat beide partijen strategisch zowel aanvallend als verdedigend kunnen optreden, en dat zij voor elkaar ’tegenstanders zijn die respect verdienen’.
Vroeger benaderde de VS de relatie vaak vanuit een machtspositie, waardoor wederzijds respect vooral een Chinese wens bleef. Vandaag wordt wederzijds respect steeds meer een gemeenschappelijke behoefte. China en de VS verschillen in geschiedenis, cultuur, sociaal systeem en ontwikkelingspad. Dat is een langdurige objectieve realiteit. Maar die verschillen hebben niet verhinderd dat beide landen evolueerden van vijandigheid en isolement in de vroege Koude Oorlog naar normalisering, en vervolgens naar brede en diepe banden die beide landen en de wereld voordeel brachten. Een belangrijke les daaruit is respect voor elkaars kernbelangen.
Als de Chinees-Amerikaanse relatie stabiel wil zijn, moet zij fundamenteel gebaseerd zijn op respect voor elkaars territoriale soevereiniteit, sociaal systeem en ontwikkelingspad. Geen van beide mag zijn wil of model aan de ander opleggen. Vooral de VS, als de sterkere partij, mogen niet telkens proberen de strategische omgeving van China te ‘vormen’ of via maximale druk ‘China te veranderen’.
De Taiwan-kwestie is de kern van China’s belangen en de politieke grondslag van de Chinees-Amerikaanse betrekkingen. Als de VS op dit punt vaag blijven of terugkrabbelen, en verkeerde signalen sturen naar separatistische krachten die ‘Taiwanese onafhankelijkheid’ nastreven, dan kan er van wederzijds respect geen sprake zijn. In juli 2025 benadrukte de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio publiek het belang van het onderhouden van de relatie met China en stelde hij dat de VS ‘een relatie van wederzijds respect met China’ nastreven. Dat was een constructieve uitspraak, maar of zij werkelijk wordt uitgevoerd, zal moeten blijken uit Amerikaanse daden.
Ten tweede is vreedzaam samenleven noodzakelijk om de risico’s van strategisch evenwicht te vermijden. In deze fase zal de Chinees-Amerikaanse relatie zwaar op de proef gesteld worden in turbulente tijden. De kans op een conflict tussen de twee landen neemt toe, en als er een conflict uitbreekt, zullen beide landen en de wereld daaronder lijden. Samenwerking brengt beide voordeel; conflict schaadt beide. De economieën van beide landen zijn enorm en hun belangen diep verweven. Een conflict zou niet alleen enorme verliezen veroorzaken voor de volkeren van beide landen, maar ook de stabiliteit van mondiale industriële ketens en toeleveringsketens aantasten, energie-, voedsel- en veiligheidscrises veroorzaken en het herstel van de wereldeconomie vertragen. In een wereld met frequente geopolitieke conflicten en kwetsbare mondiale veiligheid willen de meeste landen niet kiezen tussen China en de VS. Nog minder willen zij dat een Chinees-Amerikaanse confrontatie de internationale vrede en stabiliteit ‘ondraaglijke schade’ toebrengt.
China en de VS hebben alleen de verantwoordelijkheid om vrede en samenwerking te bewaren; zij hebben geen reden voor conflict en confrontatie. Vreedzaam samenleven betekent vasthouden aan de ondergrens van geen conflict en geen confrontatie, zich verzetten tegen militaire dwang en blokvorming, communicatiekanalen openhouden, crisisbeheersingsmechanismen verbeteren en verschillen zorgvuldig behandelen. Tegelijk moeten China en de VS waakzaam blijven voor gevaarlijke ontwikkelingen zoals pogingen van separatistische krachten in Taiwan om ‘onafhankelijkheid met geweld’ na te streven, of Japanse rechtse krachten die militarisme willen doen herleven. Zij moeten voorkomen dat kwaadwillige actoren profiteren van chaos en gezamenlijk de naoorlogse internationale orde verdedigen.
Ten derde is samenwerking met wederzijds voordeel een doelstelling voor de gezamenlijke toekomst. In het tijdperk van globalisering zijn de belangen van China en de VS diep verweven. Op het vlak van handel, klimaatverandering, volksgezondheid, terrorismebestrijding, non-proliferatie en andere domeinen van bilateraal en mondiaal belang bestaat een stevige basis en grote ruimte voor samenwerking. De Chinees-Amerikaanse relatie is nooit een nulsomspel geweest waarin de winst van de ene het verlies van de andere betekent. Wederzijds voordeel is haar essentie.
Wie onder de vlag van ‘eigen land eerst’ kiest voor geslotenheid, ontkoppeling, handelsbarrières, indamming en onderdrukking, gaat in tegen de tijdgeest van globalisering. Uiteindelijk schaadt men anderen zonder zichzelf te helpen; men schaadt anderen en uiteindelijk zichzelf. Dat is geen juiste manier van samenleven. De geschiedenis bewijst dat China en de VS samen veel grote, concrete en goede dingen kunnen verwezenlijken voor beide landen en voor de wereld. Ook in de toekomst kan echte constructieve strategische stabiliteit alleen worden bereikt door samen vooruit te gaan en samenwerking met wederzijds voordeel te blijven bevorderen.
In de nieuwe omstandigheden dragen China en de VS een bijzondere verantwoordelijkheid om mondiale uitdagingen aan te pakken. Er zijn meer redenen dan ooit om wederzijds voordeel te realiseren. Domeinen zoals de bestrijding van illegale migratie en telecomfraude, antiwitwasbeleid, kunstmatige intelligentie en de aanpak van infectieziekten bieden belangrijke kansen voor samenwerking. Beide partijen kunnen en moeten daar meer doen.
3. Constructieve en strategisch stabiele relatie
China zet zich al lang in voor een nieuw type grootmachtrelatie met de VS: constructief en strategisch stabiel. Op 16 november 2021 formuleerde president Xi Jinping tijdens zijn video-ontmoeting met president Joe Biden drie principes voor de Chinees-Amerikaanse betrekkingen: wederzijds respect, vreedzaam samenleven en samenwerking met wederzijds voordeel. Daarmee gaf hij richting aan de vraag hoe beide landen correct met elkaar kunnen omgaan. Op 16 november 2024 benadrukte Xi Jinping tijdens zijn ontmoeting met Biden in Lima vier rode lijnen: de Taiwan-kwestie, democratie en mensenrechten, het pad en systeem van ontwikkeling, en het recht op ontwikkeling. Daarmee trok hij grenzen voor het beheren van verschillen, het voorkomen van misrekeningen en het vermijden van conflict. Op 15 november 2023 stelde Xi Jinping tijdens zijn ontmoeting met Biden in San Francisco vijf pijlers voor: gezamenlijk een juiste perceptie vormen, gezamenlijk verschillen effectief beheren, gezamenlijk wederzijds voordelige samenwerking bevorderen, gezamenlijk de verantwoordelijkheid van grootmachten dragen, en gezamenlijk mens-tot-mensuitwisselingen bevorderen. Deze pijlers vormen de dragende structuur voor het verwezenlijken van een betere toekomst. Deze Chinese voorstellen bieden een belangrijk kader voor de manier waarop China en de VS in de nieuwe periode met elkaar kunnen omgaan.
Na herhaalde mislukkingen en pogingen op het vlak van ‘handelsoorlog’, ’technologieoorlog’ en geopolitieke rivaliteit begint ook de Amerikaanse kant in te zien dat een kader voor Chinees-Amerikaans samenleven beantwoordt aan de behoeften van beide landen én aan de verwachtingen van de internationale gemeenschap. President Trump verklaarde tijdens het telefoongesprek tussen de Chinese en Amerikaanse staatshoofden op 4 februari 2026 dat ‘de Verenigde Staten en China beide grote landen zijn’ en dat ‘de Amerikaans-Chinese relatie de belangrijkste bilaterale relatie ter wereld is’. Minister van Buitenlandse Zaken Rubio omschreef de relatie in een mediaverklaring van 25 februari 2026 als aangekomen op een ‘punt van strategische stabiliteit’ en stelde dat open communicatiekanalen en het vermijden van conflicten door misrekening cruciaal zijn. De Amerikaanse minister van Defensie Pete Hegseth zei op het Reagan National Defense Forum in december 2025 dat de VS ‘niet van plan zijn China’s groei in te dammen’, China niet willen ‘domineren of vernederen’, de status quo in de Straat van Taiwan niet willen veranderen, en dat de regering-Trump streeft naar een relatie met China die ‘stabiel en vreedzaam is, gebaseerd op eerlijke handel en wederzijds respect’. Dit alles toont dat er vandaag een zekere basis van consensus bestaat tussen China en de VS over het uitbouwen van een juiste omgangsvorm. Er is ook een objectieve mogelijkheid, noodzaak en urgentie.
Hoewel de Chinees-Amerikaanse betrekkingen mzich omenteel ‘gestabiliseerd hebben’, blijft hun fundament relatief broos. Veel structurele verschillen en problemen tussen beide landen kunnen op korte termijn niet snel worden opgelost. Dat is een objectieve realiteit. Daarom hoeft het zoeken naar een juiste omgangsvorm niet in één keer voltooid te worden. Het volstaat om stap voor stap in de juiste richting vooruit te gaan.
Zoals president Xi Jinping in zijn meest recente telefoongesprek met president Trump benadrukte: ‘Doe de dingen één voor één, bouw voortdurend wederzijds vertrouwen op en vind zo een juiste manier van samenleven.’ Vanuit dat perspectief meent de onderzoeksgroep dat de juiste omgangsvorm tussen China en de VS, bovenop de principes, rode lijnen en pijlers, verder kan worden verrijkt met zes nieuwe elementen.
Zes nieuwe elementen
Ten eerste: een nieuwe positionering van de Chinees-Amerikaanse relatie. Die positionering is het ijkpunt voor een stabiele en duurzame grootmachtrelatie. Beide landen moeten elkaar strategisch bekijken met een langetermijnperspectief, en de relatie verder brengen dan louter ‘stabilisering na een neergang’. De kern is dat beide partijen duidelijk maken dat zij ‘partners en vrienden’ willen zijn, elkaars niet te overschrijden rode lijnen bevestigen, strategische misrekeningen vermijden en via positieve interactie meer constructieve resultaten behalen.
Ten tweede: nieuwe vooruitgang in de Taiwan-kwestie. De Taiwan-kwestie vormt de politieke basis van de Chinees-Amerikaanse betrekkingen en een onoverschrijdbare rode lijn. De VS moeten begrijpen dat hereniging tussen beide zijden van de Straat van Taiwan de historische trend is, de gemeenschappelijke wens van alle Chinezen en de richting waarin de publieke wil zich beweegt. Zij moeten ook de aard en het gevaar van separatistische krachten die ‘Taiwanese onafhankelijkheid’ nastreven ten volle erkennen, en hun belofte om ‘Taiwanese onafhankelijkheid’ niet te steunen werkelijk uitvoeren. Anders dreigt fundamentele schade aan de Chinees-Amerikaanse relatie. Beide partijen moeten samenwerken om blijvende vooruitgang te boeken richting een uiteindelijke oplossing van de Taiwan-kwestie en zo de langetermijnbasis van hun relatie versterken.
Ten derde: nieuwe bruggen voor communicatie en dialoog. Open communicatiekanalen zijn de infrastructuur voor het beheren van grootmachtrelaties. Beide landen moeten in domeinen zoals handel, diplomatie, rechtshandhaving en zelfs defensie een reeks normale en geïnstitutionaliseerde dialoogmechanismen verder uitbouwen en verbeteren. Zo kunnen zij een pad creëren om problemen blijvend op te lossen en een veiligheidsklep installeren voor gezonde concurrentie. Tegelijk moeten academische, lokale, zakelijke en denktankuitwisselingen worden hersteld en uitgebreid, zodat wederzijds begrip, vertrouwen en leren van elkaar kunnen groeien.
Ten vierde: nieuwe domeinen van praktische samenwerking. Samenwerking is de interne drijfkracht die China en de VS dichter bij elkaar kan brengen. De uitbreiding van de samenwerkingsagenda moet focussen op concrete kwesties waar belangen samenkomen, zodat alle partijen tastbare voordelen zien. Beide landen zijn volledig in staat om nieuwe doorbraken te bereiken op terreinen waar al samenwerkingspotentieel bestaat, zoals groene en koolstofarme ontwikkeling, energietransitie en drugsbestrijding. Daarbovenop kunnen zij samenwerking verkennen rond mondiale uitdagingen zoals het beheer van kunstmatige intelligentie en volksgezondheid. Zo kan de gezamenlijke koek groter worden en kan positieve energie in de relatie blijven stromen.
Ten vijfde: een nieuw kader voor risicopreventie. Risicopreventie is de schokdemper voor een stabiele en duurzame grootmachtrelatie. Zo’n kader moet verschillen beheersbaar maken en risico’s voorspelbaar. Het doel is de Chinees-Amerikaanse relatie veerkrachtiger te maken en te evolueren van ‘brandjes blussen in crisismodus’ naar ‘normaal risicobeheer’. De nadruk moet liggen op praktische en werkbare vangrails voor risicovolle kwesties zoals handelsconflicten, technologische concurrentie en de situatie in de Straat van Taiwan. Via institutionele mechanismen moeten verschillen binnen beperkte grenzen worden gehouden, zodat conflicten in één domein niet onbeperkt overslaan en de hele relatie gijzelen.
Ten zesde: een nieuwe basis van vriendschap tussen de volkeren. Vriendschap tussen de mensen vormt de wortelis de hoeksteen van de Chinees-Amerikaanse grootmachtrelatie. De basis van de relatie ligt bij de mensen, de hoop bij het volk, de toekomst bij de jongeren en de vitaliteit bij lokale gemeenschappen. Beide landen moeten uitwisselingen in onderwijs, jeugd, cultuur en sport blijven uitbreiden, praktische obstakels zoals visa en vluchtbeperkingen wegnemen, en meer institutionele platforms bouwen voor mens-tot-menscontacten. Alleen wanneer de volkeren van beide landen elkaar werkelijk nader komen en voordeel halen uit hun contacten, kan de publieke basis voor een gezonde ontwikkeling van de Chinees-Amerikaanse betrekkingen voortdurend worden versterkt en bestand zijn tegen alle stormen.
Besluit
Tegen de achtergrond van steeds frequentere contacten tussen de Chinese en Amerikaanse staatshoofden kan 2026 een nieuw vertrekpunt worden voor een meer constructieve, strategische en stabiele Chinees-Amerikaanse relatie. De relatie kan weliswaar niet terugkeren naar het verleden, maar zij kan wel een passende manier van samenleven en een betere toekomst vinden. Als beide partijen vasthouden aan de consensus tussen hun leiders, de positieve dynamiek van dialoog bewaren, de warmte van dit ‘nieuwe vertrekpunt’ omzetten in blijvende actie, stap voor stap concrete zaken aanpakken en voortdurend wederzijds vertrouwen en momentum opbouwen, dan heeft de Chinees-Amerikaanse relatie het vermogen om verschillen te overstijgen, conflict te vermijden en een juiste manier van samenleven te vinden — ten voordele van beide volkeren en van de wereld.
Bron: https://cn.chinadiplomacy.org.cn/2026-05/13/content_118491806.shtml?utm_source=substack&utm_medium=email
Meer recente artikels over dit onderwerp:
https://www.chinasquare.be/vs-china-stilstand-of-stabiliteit/
https://www.chinasquare.be/leestafel-106-beoordelingen-van-de-china-vs-top-mei-2026/
https://www.chinasquare.be/trump-in-beijing-de-vs-wereldorde-is-niet-langer-almachtig/
