Aan de Chinese revolutie en de manier waarop de Communistische Partij van China vandaag werkt, kunnen we zien hoe het marxisme, geworteld in concrete omstandigheden en met participatie van de massa, ‘geschiedenis kan maken’.
Eind 2025 herdacht China zijn rol in de Tweede Wereldoorlog met een grootscheepse militaire parade. Hoewel land- en luchtwapens centraal stonden, toonde China ook zijn maritieme ambities. Doel: eigen veiligheid, handel en stabiliteit, niet confrontatie.
Ondanks beweringen die het tegendeel suggereren, betekent het tweede presidentschap van Trump niet dat de VS zich terugtrekt in het westelijk halfrond, betoogt John Ross*. De VS bereidt zich verder voor op de confrontatie (vooral) met China
De Munich Security Conference 2026 vond plaats van 13 tot en met 15 februari 2026 in München. Belangrijke sprekers waren Marco Rubio en Wang Yi, ministers van Buitenlandse Zaken, respectievelijk van de VS en van China. Rubio keek achterom, naar wat verloren is gegaan. Wang keek vooruit, naar wat zich zo goed als organisch ontwikkelt. En Europa? Dat keek vooral toe.
Zambia werd begin dit jaar het eerste Afrikaanse land dat Chinese yuan accepteert voor de betaling van mijnbouwbelastingen en royalty’s.
In het drama ‘China en de VS’ krijgt de EU steevast een bijrol, ondanks haar gehoorzaamheid aan de VS. Is dat ook zo in de energiesector?
De Chinese president Xi Jinping heeft in een brief aan veteranen van de Zimbabwaanse bevrijdingsoorlog gewezen op de historische banden tussen China, Zimbabwe en Afrika. De boodschap komt op een symbolisch moment: in 2026 vieren China en de Afrikaanse landen zeventig jaar diplomatieke betrekkingen.
‘Waarom Mao’s boerenrevolutie verschilde van haar voorgangers’. Onder die titel brengt Ben Chacko, hoofdredacteur van The Morning Star, een enthousiaste recensie van het recentste boek van Jenny Clegg. De recensent noemt Storming the Heavens ‘een meesterlijke analyse die de klassenstrijd weer centraal stelt in onze kijk op de Chinese revolutie’.
Als de relaties tussen China en Afrika ter sprake komen, domineert doorgaans het beeld van spoorlijnen, havens en mijnconcessies. Minder zichtbaar, maar steeds bepalender, is de rol van onderwijs. Van taalonderwijs en universitaire uitwisseling tot beroepsopleidingen en digitale leerplatforms: onderwijs is uitgegroeid tot een centrale pijler van de Chinees-Afrikaanse samenwerking. Het jaar 2026 werd uitgeroepen tot het China-Africa Year of People-to-People Exchanges, met de expliciete bedoeling de relaties ook op onderwijsvlak te verdiepen.
‘Westerse beweringen over Chinees kolonialisme houden geen stand tegen empirische bewijzen’, volgens Jason Hickel. Zijn analyse is nuttig om vooringenomen berichtgeving over het huidige bezoek van topdipomaat Wang Yi aan Afriaanse landen te doorzien.
