
Zambia werd begin dit jaar het eerste Afrikaanse land dat Chinese yuan accepteert voor de betaling van mijnbouwbelastingen en royalty’s.

Als de relaties tussen China en Afrika ter sprake komen, domineert doorgaans het beeld van spoorlijnen, havens en mijnconcessies. Minder zichtbaar, maar steeds bepalender, is de rol van onderwijs. Van taalonderwijs en universitaire uitwisseling tot beroepsopleidingen en digitale leerplatforms: onderwijs is uitgegroeid tot een centrale pijler van de Chinees-Afrikaanse samenwerking. Het jaar 2026 werd uitgeroepen tot het China-Africa Year of People-to-People Exchanges, met de expliciete bedoeling de relaties ook op onderwijsvlak te verdiepen.

Voor China, als alternatief ontwikkelingsmodel voor de niet-westerse wereld, is Afrika een belangrijke regio. Op meerdere plaatsen op dit continent voeren Chinese organisaties projecten uit. Daarnaast is er ook een levendige handel en uitwisseling van studenten. De nationale overheid houdt zicht op al deze activiteit vanuit het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Onlangs maakte Minister Wang Yi weer een ronde langs enkele Afrikaanse staten. Hij deed daarvan verslag tijdens een interview.

China helpt Afrika op diverse manieren bij de digitalisering. China domineert met 80% de markt in mensrobotten. Maatregelen beogen de ‘zilvereconomie’ voor senioren te stimuleren. Trump wil heffingen op bondgenoten die de VS niet steunen qua kritieke grondstoffen. Er is een gids voor overheidsinvesteringsfondsen. China blijft voor het 13-de jaar de grootste in online kleinhandel. We eindigen met auto- en bedrijfsnieuws.

Chinese farmaceutische en medtech-bedrijven verleggen stilaan hun focus van klassieke export vanuit China naar lokale productie en distributie op het Afrikaanse continent. Het gaat niet alleen om grote, gevestigde namen, maar ook om tientallen middelgrote en kleinere Chinese spelers die voor het eerst buiten Azië investeren.

Aan het begin van deze eeuw kampten de meeste Afrikaanse landen nog met zwakke overheidsstructuren, lage technologische capaciteiten en een fragiele sociale samenhang. Afrika leek toen het minst waarschijnlijke continent om een moderne industriële basis op te bouwen. In 2000 betitelde The Economist het continent nog als ‘hopeloos’. Ruim een decennium later sierde ‘Africa Rising’ de cover van het tijdschrift. In 2013 sprak het al van een “Aspiring Africa”. Het Zwarte Continent durft het eindelijk aan concrete aspiraties uit te spreken.

Het Afrikaanse Guinee verscheepte onlangs de eerste lading ijzererts uit het mijngebied van Simandou. Daarmee komt een einde aan bijna drie decennia van vertragingen bij de exploitatie van ’s werelds grootste onontgonnen voorraad hoogwaardig ijzererts. Chinese investeringen zorgden uiteindelijk voor de doorbraak.