
Dit artikel over de kwalitatieve Sprong voorwaarts die China plant verscheen oorspronkelijk in het Engels in de nieuwsbrief van Pascal Coppens ‘This Month in China’
partijen, binnenlandse en buitenlandse politiek en democratie

In Beijing vond van 21 tot 23 oktober de vierde voltallige zitting plaats van het huidige Centraal Comité van de Communistische Partij van China. Hoofdbrok was het goedkeuren van aanbevelingen voor het volgend vijfjarenplan (2023-2030). Het focust op een sterke moderne industrie, technologische innovatie en een sterkere binnenlandse markt; die moeten China continue vooruitgang en economische veiligheid bieden in de nieuwe koude oorlog door de VS.

Onlangs publiceerde het Xinhua Institute, een denktank van Xinhua News Agency, een studie getiteld: Colonization of the Mind – The Means, Roots, and Global Perils of U.S. Cognitive Warfare. Deze analyseert de geschiedenis waarop de VS probeert de gehele wereld voor zich te winnen middels kanalen die bijna het gehele sociaal-culturele spectrum bezetten: nieuwsmedia, kunst, speelfilms, enz. Daarnaast leggen de onderzoekers de gevaren hiervan bloot. Dit artikel biedt een samenvatting.

De SCO Top in Tianjin was reeds voorbij voordat je alle voorpublicaties had kunnen lezen. Ook het bestuderen van de meest relevante napublicaties is een bijna onmogelijke opgave. Dit is geen ontmoediging om te lezen, maar wel een aanmoediging om analyserend te lezen en te trachten de essentie te ontwaren. Mijn tactiek is me te beperken tot een aantal kerndocumenten. Hierbij mijn persoonlijke gevolgtrekkingen.

De ’twee programma’s’ betreffen strategische projecten voor de nationale modernisering en voor een betere veiligheid. Het bijzondere aan dit vorig jaar gelanceerde concept is dat de projecten door de centrale overheid top-down beslist worden binnen een nationale langetermijnvisie en centraal gefinancierd worden door staatsbons met ultra lange looptijd. Dit verschilt van de gebruikelijke vijfjarenplannen die een bottom-up synthese zijn van lokale voorstellen.

Het Amerikaanse Pew Research Center heeft onlangs de uitslag van een onderzoek gepubliceerd over welke landen welk ander land als de grootste bedreigen of bondgenoot zien. China speelt daarin een centrale rol. De uitslagen zelf zijn niet spectaculair, maar leveren wel een goede basis voor kritisch beschouwing over hoe deze percepties tot stand komen. Op dit vlak schieten de onderzoekers van Pew nogal tekort.

Deze ochtend zien we in de nieuwsprogramma’s niets dan blije gezichten. Trump heeft de heffingen, waar iedereen de mond vol van heeft, uitgesteld, omdat de hele wereld met hem om de tafel wil gaan zitten. Hij is daarover zo blij als een kind op Sinterklaasavond. China is echter een uitzondering. Laten we eens kijken waarom China zo anders is.

Iedereen weet inmiddels van de handelsoorlog tussen de VS en China, geïnitieerd door de eerste. De meeste commentatoren zien dat de Amerikaanse maatregelen China niet alleen niet zwakker maken, maar zelfs versterken. De vraag is dan hoe groot de kans is dat deze handelsoorlog tot een gewapende oorlog kan escaleren. De South China Morning Post (SCMP) plaatste hierover een interessant opiniestuk waarop ik in dit artikel zal voortborduren.