
De EU en China hebben een compromis bereikt voor de invoer van Chinese elektrische auto’s in de EU. Dit ontmijnt het conflict over de Europese straftarieven op Chinese elektrische auto’s.
Buitenlandse betrekkingen, buitenlandse handel, internationale organisaties

De laatste jaren zie je in de schappen van Chinese supermarkten steeds meer gemerkte landbouwproducten. Je koopt dan niet meer ‘appels’, maar ‘appels uit Yan’an’. Die zijn iets duurder dan generieke appels, maar hebben wel een gegarandeerde kwaliteit. Ze zijn ook mooi verpakt met duidelijk zichtbaar een gedeponeerd merk. Dit merken van landbouwproducten is vrij kort geleden in China begonnen, maar reikt nu al een stuk verder dan bij ons.

China heeft, op basis van een onderzoek, voorlopige antisubsidietarieven tot bijna 43% opgelegd op zuivelproducten die uit de Europese Unie worden ingevoerd, waaronder melk, kaas en volle room. Deze stap maakt deel uit van bredere handelsfricties met de EU en wordt gezien als een directe reactie op EU-maatregelen op andere sectoren.

De samenwerking tussen China en landen uit het Midden-Oosten blijft zich verdiepen en uitbreiden en dit niettegenstaande het gebied nog steeds geteisterd wordt door conflicten en onzekerheid. Het afgelopen jaar hebben Chinese investeerders ondernemingen opgezet of uitgebreid van de Golf tot Noord-Afrika. Hoewel infrastructuur, olie en gas belangrijke drijvende krachten blijven, is de samenwerking tussen China en het Midden-Oosten verschoven naar hernieuwbare energie, elektrische voertuigen, kunstmatige intelligentie, lucht- en ruimtevaart

De VN-Veiligheidsraad heeft op 23 december een spoedvergadering gehouden over de situatie rond Venezuela. De overgrote meerderheid van de leden van de Veiligheidsraad riep tijdens de bijeenkomst op tot eerbiediging van het VN-Handvest en terughoudendheid om verdere escalatie te voorkomen. China was een van de landen die de Verenigde Staten scherp bekritiseerden voor hun agressieve daden tegen Venezuela.

Aan het begin van deze eeuw kampten de meeste Afrikaanse landen nog met zwakke overheidsstructuren, lage technologische capaciteiten en een fragiele sociale samenhang. Afrika leek toen het minst waarschijnlijke continent om een moderne industriële basis op te bouwen. In 2000 betitelde The Economist het continent nog als ‘hopeloos’. Ruim een decennium later sierde ‘Africa Rising’ de cover van het tijdschrift. In 2013 sprak het al van een “Aspiring Africa”. Het Zwarte Continent durft het eindelijk aan concrete aspiraties uit te spreken.