Als de Chinese aanwezigheid in Afrika ter sprake komt, gaat het al snel over spoorlijnen, havens, mijnen of leningen. Maar er loopt nog een ander, minder bekend spoor door het continent: dat van cultuur en prestige. De voorbije decennia financierde of bouwde China in verschillende Afrikaanse landen imposante theaters, operahuizen en culturele centra. Vandaag bepalen die mee het gezicht van meerdere Afrikaanse hoofdsteden.
In antwoord op de heel recente bijkomende Amerikaanse sancties tegen Cuba reageert het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken met een veroordeling van de VS en volledige diplomatieke steun voor Cuba. Ook de materiuële steun is aanzienlijk
Aan het begin van deze eeuw kampten de meeste Afrikaanse landen nog met zwakke overheidsstructuren, lage technologische capaciteiten en een fragiele sociale samenhang. Afrika leek toen het minst waarschijnlijke continent om een moderne industriële basis op te bouwen. In 2000 betitelde The Economist het continent nog als ‘hopeloos’. Ruim een decennium later sierde ‘Africa Rising’ de cover van het tijdschrift. In 2013 sprak het al van een “Aspiring Africa”. Het Zwarte Continent durft het eindelijk aan concrete aspiraties uit te spreken.
In een eerder artikel wees ik erop dat de westerse ontwikkelingshulp in werkelijkheid ontwikkelingstegenwerking was. Het resultaat van die hulp was/is dat het technologisch peil van het ontvangende land feitelijk steeds minstens een niveau onder het westerse gehouden wordt. Hierdoor blijft het ontvangende land een ontwikkelingsland. De casus in dit artikel toont waarom de Chinese ontwikkelingshulp veel gunstiger uitpakt.
Om de diversificatie van zijn ijzerertsimport te bevorderen kijkt China uit naar nieuwe leveranciers in Guinee en Algerije. Verbeteringen aan spoorlijnen en haveninfrastructuur, deels mogelijk gemaakt door Chinese partnerschappen, zullen de export van Guinese en Algerijnse grondstoffen bevorderen en leiden tot wederzijds voordeel voor alle betrokken partijen.
In dit vierde en laatste deel van dit interview gaan we in op ‘economische ontwikkeling’ en hoe de grootmachten ermee omgaan, meer specifiek in Afrika.
Na jaren van Chinese dominantie in de mijnbouwsector van de Democratische Republiek Congo (DRC), komt er toenemende druk vanuit de Verenigde Staten. Washington probeert opnieuw voet aan de grond te krijgen in de strategisch belangrijke grondstoffensector van het land. Dat leidt – eens te meer – tot groeiende spanningen tussen beide grootmachten.
De Luban ateliers zijn educatieve samenwerkingsakkoorden waarin China andere landen helpt bij de beroepsopleiding van knelpuntberoepen. In het kader van het Belt and Road Initiative (BRI, de nieuwe zijderoutes) neemt hun aantal toe.
