
Het klimaatbeleid in China is een succes. Westerse media en deskundigen geven het toe. Leren van China en samenwerken met het land dan maar? ‘Dat nooit’, de Chinese aanpak blijft voor sommigen vooral een gevaar.
Eigen visie levert inzicht

Wie de Chinese aandelenmarkt bekijkt door een westerse bril, begrijpt haar vaak maar half. Waar beleggers in New York of Londen vooral kijken naar winst, rendement en aandeelhouderswaarde, ziet Beijing de beurs in de eerste plaats als een strategisch instrument om de nationale economie te sturen. Dat fundamentele verschil verklaart waarom de Chinese markt soms beslissingen neemt die voor buitenlandse beleggers onlogisch lijken, maar perfect passen binnen China’s langetermijnvisie.

Wat als de volgende economische crisis niet lijkt op die van 2008, maar de structurele zwaktes van het westerse economische model veel dieper blootlegt? En wat voor gevolgen heeft dat voor China? Volgens de Franse econoom Frédéric Lordon, die al jaren de instabiliteit van het financiële kapitalisme analyseert, bereikt de westerse financiële wereld een gevaarlijk kantelpunt. Eerdere crisissen – zoals de internetzeepbel van 2000 en de subprimecrisis van 2008 – bleven grotendeels beperkt tot specifieke marktsegmenten,…

De Chinese maatschappij maakt een versnelde evolutie door. Na Deng Xiaopings beleid dat ‘sommigen eerder rijk mogen worden’ is er een groep mensen opgestaan die op eigen kracht vermogend geworden zijn. Ook leeft vrijwel niemand in China meer onder de armoedegrens. Dit artikel van Zhu Guanglei, een politicoloog van de Nankai Universiteit in Tianjin, gaat in op het effect van deze ontwikkelingen op de verdeling van sociale klassen in China.

De 114de Internationale Arbeidsconferentie in Genève heeft op 12 juni 2026 een historisch akkoord bereikt over de bescherming van platformwerkers. Voor het eerst keurde de Internationale Arbeidsorganisatie een wereldwijd arbeidsverdrag goed dat specifiek gericht is op mensen die via digitale platforms werke